Tamara Woestenburg, of, zoals ze bekend is onder haar artiestennaam, Tamara Woestenburg, kwam uit in de categorie 'singer/songwriter' van de Grote Prijs van Nederland, Appeltje-eitje, zou je zeggen. Ze hoeft maar twee noten te spelen in ze staat in de halve finale. Echter, de verplichte voorronden waren nu eenmaal al uitgeschreven dus was het wel zo netjes om die dan ook eerst maar even af te werken.
Bij binnenkomst in Grounds bekeek ik onverwijld het programma van de avond. Als eerste zou optreden "Jus d'orange", vervolgens "Thee", en daarna "Armeense taart". Het beloofde een mooie avond te worden. Maar waarom stond Tamara er niet tussen? De dame van de bar lichtte me bij en hield me het werkelijke programma onder de neus. Dat was andere koek. Tamara zou als vijfde en laatste optreden.
Ik was vroeg genoeg om de eerste act mee te maken, iets wat me een half uur van mijn leven kostte. Liever dan de eerste act had ik een half uur naar een glas jus d'orange gekeken, of desnoods naar een Armeense taart. Maar terugdraaien wat is gebeurd is niet mogelijk.
Het publiek was (behalve dan voor de eerste act) overigens niet voor niks aanwezig. Het publiek had een stem. En als het publiek een stem heeft, berg je dan maar. Met afgrijzen bezag ik dat 90% van de leden van het publiek haar stem al in de daartoe bestemde stembus liet afdalen zonder nog een noot van de te genieten muziek genoten te hebben. Dat stemde niet bepaald hoopvol. Voor een volgende editie zal ik de stembus - ik weet nu hoe die er uitziet - namaken en vlak voor de telling verwisselen met een bus waar slechts 1 stem inzit, de mijne. Wel zo gemakkelijk voor de telling en voor de duidelijkheid van de uitslag.
Van de 5 acts waren er 3 serieus te nemen. Maar aangezien het publiek mocht stemmen, werd er 1 van de andere 2 tot winnaar verkozen. De winares - ik ben haar naam even kwijt maar dat geeft niet - doet het vast uitstekend tussen de schuifdeuren als ze op visite is bij haar favoriete tante in Brabant, maar wat ze op het podium te zoeken had ontging me.
Tamara was teleurgesteld. Ik ook. Eigenlijk waren de meeste mensen wel teleurgesteld. Er is nog een vakjury met stemrecht, maar die sprak zich deze avond nog niet uit. Tamara's kansen op een halve finale zijn dus nog niet geheel verkeken.
Laten we wel wezen, de enige die het eigenlijk niet nodig heeft een 'Grote Prijs' te winnen is Tamara. Het zou alleen zo verdomd terecht zijn als ze 'm wél wint!
Vanuit mijn woonkamer kijk ik uit op sportpaleis Ahoy'. De afgelopen twee jaar kijk ik er nog meer op uit dan daarvoor; niet omdat er iets aan mijn ogen is veranderd maar omdat Ahoy' wat groter is geworden. Voor sommige concerten die er gehouden worden verzamelen massa's mensen zich op het plein voor het sportpaleis, al uren voordat de deuren opengaan. Soms al in de ochtend.
Als K3 er optreedt herken je het publiek dat voor K3 komt, als Metallica er optreedt herken je dat publiek. Maar niet altijd kun je het concert identificeren aan de hand van het publiek. In zulke gevallen moet ik even op de website van Ahoy' kijken. Ah, denk ik dan, Toto - vandaar dat het publiek nergens op lijkt.
Het zou aardig zijn om eens een tiental foto's te maken van het publiek op tien verschillende middagen. Als quiz. Wie komt waar op af?
Eens in het jaar komt hier ook de marathon langs, of kun je wat verdwaalde deelnemers aan de Roparun voorbij zien waggelen, of heb je ereplaatsen voor de start van de Tour de France (als je tenminste slim genoeg was om niet precies in die week op vakantie te zijn).
Vandaag zie ik iets anders. Voor Ahoy torent een reuzenrad uit boven de groene bomen. Enkele bakjes zijn bezet met mensen zonder hoogtevrees. Er zit nog weinig beweging in, kennelijk moeten er steeds enkele mensen instappen, voor mij buiten beeld. Er hangt een groot doek aan het rad maar het is gedraaid zodat ik niet kan lezen wat er op staat. 'Marathon'? Ik zie het niet goed.
Er loopt weliswaar een enkele sportieveling in trainingspak over het plein maar, bedenk ik, iemand die een trainingspak draagt hoeft niet noodzakelijk sportief te zijn. Een pak is maar een pak, het zegt verder niets over de drager.
Boven het groen lees ik nu 'eco-marathon'. Iemand is goed bezig, dat is fijn om te zien. Iemand met hart voor moeder aarde, die zich inzet voor een beter milieu, een schonere toekomst.
Het reuzenrad draait verder; verbijsterd lees ik 'Shell eco-marathon'...
Teleurgesteld om zoveel cynisme draai ik de lamellen dicht.
In de Algemene Beleidsuitgangspunten van Shell staan zinnen als 'onze kernwaarden van oprechtheid, integriteit en respect voor mensen', 'bijdragen aan het algemeen welzijn van de gemeenschappen waarin wij werken', en 'het in acht nemen van normen voor veiligheid, gezondheid, welzijn en milieu.'
Maar er staat ook "voor zover dat binnen de legitieme rol van het bedrijfsleven past". Je hoeft maar te kijken op de website http://worsethanbad.org/ van Milieudefensie om te zien waar het volgens Shell niet in de rol van het bedrijfsleven past.
Shell is een man met een heel dikke buik die zich in een veel te klein trainingspak heeft gehesen. Shell is niet sportief.
Moeders werd 75, hoera!
Je kunt om dit te vieren een dag van te voren besluiten om naar de dierentuin te gaan maar je kunt het ook al 4 maanden van te voren plannen. Op die manier heb je in de tussenliggende periode voldoende tijd om de plannen een paar keer aan te passen, in overweging te nemen, nog eens aan te passen, bij te stellen, bij te schaven en te heroverwegen, en uiteindelijk te besluiten inderdaad naar de dierentuin te gaan.
We gingen naar de dierentuin.
Veel dieren hadden een hoog knuffelgehalte. Hier en daar verzuchtte één der genodigden dat je 'ze zo mee zou willen nemen'. Ik meende behulpzaam te zijn door hieraan gehoor te geven, wat nog helemaal niet meeviel. Het in je tas stoppen van een stokstaartje gaat nog wel maar om hem daar dan ook in te houden...
Een wasbeertje was bovenin een boom gaan zitten, ver buiten handbereik. Die had ons waarschijnlijk van een afstand al aan zien komen en was niet te vermurwen naar beneden te komen.
de drie gratiën
Doordat dit jaar veel dierenverblijven worden opgekalefaterd, zijn niet alle looppaden begaanbaar. Iets wat bijdraagt aan het puzzeltochtgehalte dat de diergaarde sowieso al hoog in het vaandel heeft.
We zagen bordjes olifanten waar geen olifanten waren, en ijsberen waar geen ijsberen waren. Er klopte werkelijk niets van. Omdat ik toch al in een behulpzame bui was, besloot ik direct de orde te herstellen. Ik had natuurlijk de bordjes kunnen verplaatsen maar dan had ik het gevoel dat ik me er met een jantje-van-leiden van af zou maken. Nee, beter meteen goed aanpakken en de dieren zelf verplaatsen.
Voor mensen die vanaf vandaag de dierentuin bezoeken: de neushoorns staan nu bij de flamingo's; de apen zitten in de vlindertuin; de vlinders in de pelikaanvijver (die konden natuurlijk niet bij de apen blijven, dat zou gek zijn); de kamelen zijn gelijkelijk verdeeld over de noord- en zuidpool, de giraffes zijn nu te bewonderen in de apenkooi, kunnen ze ook eens lekker klauteren, en de tapirs snuffelen rond tussen de bezoekers in het middenstuk van de Rivièrahal.
Helaas kwamen hierdoor de krokodillen er nogal bekaaid af: ik heb alle soorten moeten samenvoegen en die liggen nu met zijn allen in de toiletruimtes onder het Oceanium. Pas even op als je moet.
De olifanten kon ik nergens meer kwijt dus die heb ik aan de poort verkocht aan de hoogste bieder.
Moeders vond het allemaal even prachtig, en daar ging het om. Ik had nog een leuk klein zeehondje voor haar meegenomen maar omdat we met verschillend vervoer naar huis gingen, ligt die tijdelijk hier op het balkon in een opblaasbaar plastic badje. Hij vermaakt zich prima en ik moest iedereen de groeten doen. Hij heeft trek in vis, ik ga hem zo uitlaten in het Zuiderpark.
De buitenkant van de deur van De Riddert is als de binnenkant van de deur van de TARDIS: je weet nooit wat of er zich aan de andere kant van bevindt. En al weet je dat Dr. Who zijn wilde avonturen altijd overleefd, al moet hij soms een beetje regenereren, iedere keer is er die onzekerheid over de goede afloop.
"...want wat is er nou helemaal te beleven, in Rotterdam, qua concerten?"
Ik giste vooralsnog naar de maatstaf en kon derhalve geen wetenschappelijk antwoord verschaffen op zijn toch al retorische vraag. Mijn wenkbrauwen maakten duidelijk dat ik zijn stelling tot mij had genomen en dat het daarbij bleef.
"Kijk, in Schiedam, daar heb je de..."
Hij moest even denken maar kwam toen met twee klinkende namen van kroegen waar men livemuziek programmeerde. Zeer klinkende namen, ze klonken nog minutenlang na. Dat kwam omdat hij de namen nog een stuk of 12 keer herhaalde.
"Maar in Rotterdam, wat is daar nou, behalve Rotown?"
Mijn wenkbrauwen voerden het onvertogen woord.
"En de Unie, en Le Vagabond. Ja, in Voigt hebben ze ook wel eens wat."
Mijn wenkbrauwen voerden de boven- en ondertoon.
"En Roodkapje. En Worm. En ken je die tent onder het spoor?"
Bird, gokte ik.
"De Bird, ja. Maar verder..."
Hij nam nog een slok. Ik nam nog een slok.
"Verder heb je nog Hemingway... en Grounds en de Machinist, maar ja, dat zit tegenover elkaar, ten minste, schuin."
Mijn wenkbrauwen keken om me heen. Hij zag de hint.
"Ja, hier hebben ze ook wel eens wat. En er is elke week wel een of ander festival in de stad, maar ik bedoel, wat heb je nou verder in Rotterdam?"
Ik wenkbrauwde om de rekening en verliet het perceel.
Soms hoop ik op te vallen maar meestal niet. Het is leuk om op te vallen om de juiste redenen, maar 'Kijk, hij daar, hij heeft echt wat te zeggen, let maar op' is doorgaans niet wat mensen denken als ze iemand over straat zien lopen. Ik heb dat zelf ook nog nooit bij iemand anders gedacht. Als ik iets denk is het 'Zo, die ziet er leuk uit', of 'Kolere, wat een uitslover'. En daar blijft het bij.
Het valt me op dat sinds een paar weken er veel mensen mij aanstaren als ik over straat loop. Ongetwijfeld is dit een vertekend beeld: vandaag bijvoorbeeld kwam dat helemaal niet voor. Drie dagen geleden ook niet en vijf en zes dagen geleden ook niet. Maar die dagen vergeet ik, en de dagen dat het me wel opvalt denk ik 'zie je wel, iedereen kijkt mij aan, nu al een paar weken'.
Toch vraag ik mij dan af waarom ik aan- of nagekeken wordt. Laat één ding duidelijk zijn, ik koester niet de minste illusie dat dit om mijn prachtige uiterlijk is want dat heb ik niet.
Dertig jaar geleden liep ik geruime tijd met een strop om mijn nek, iets wat volgens mij niemand anders ooit heeft gehad. Leuk idee. En nagekeken dat ik werd. Iedere dag was er wel iemand met een originele opmerking. Toen wist ik waarom ik nagekeken werd. Nu weet ik dat niet.
Ik stel mij diverse dingen voor.
Zou ik scheef lopen zonder dat ik het weet? Mensen die een verstopte ader in de hersens hebben kunnen dat doen. Je gezicht hangt dan scheef, je loopt raar, terwijl je dat zelf niet doorhebt. Als ik een spiegelruit tegenover me zie, constateer ik dat dit niet het geval is. Gelukkig maar.
Hangt per ongeluk mijn piemel uit mijn broek? Dat is mij in een droom een keer overkomen - of eigenlijk had ik toen helemaal geen broek aan - maar in het echt nooit. Nee, alles zit keurig.
Heb ik de laatste modetrend gemist en loop ik met idiote kleren? Ach, ik heb de laatste 485 modetrends gemist, het zou gek zou als dat plotseling enige betekenis krijgt.
Wat staat er nog meer op de checklist? Is mijn kop op televisie geweest? Zelf kijk ik zelden tv dus ik ben dan de laatste die dat te weten komt. Ooit heb ik 's nachts door de Maastunnel gelopen, de autotunnel, en hoorde weken later dat daar beelden van op TV Rijnmond waren geweest. Iemand had mij herkend aan mijn tred, mijn jas, en mijn nogal grote button van 'The Fall'. Zelf wist ik van niks, althans, niet van de tv-beelden.
Misschien berust dit alles op een misverstand. Misschien dat ik, wanneer ik het idee heb dat ik aangekeken wordt, zelf mensen nét iets langer terug aankijk dan anders, waardoor een wisselwerking optreedt. Dat zou zeer wel mogelijk zijn. Als dat het geval is, is er sinds enige weken een enorme toename van mensen in Rotterdam die menen dat ze opeens veel meer worden aangekeken dan anders. Die zitten zich nu allemaal af te vragen of ze misschien een infarct hebben, of dat hun piemel uit hun broek hangt, of dat ze weer eens hopeloos achter lopen op de mode, of dat ze met hun bakkes op televisie zijn geweest.
Bij voorbaat mijn excuses.
Sinds enige tijd ben ik in het bezit van een iphone. Ik kan er al diverse zaken mee: bellen, een sms versturen, foto's maken, iets opzoeken op het internet. Maar de belangrijkste zaak waarvoor ik de iphone heb ik dé zaak. Het werk dus. Ik kan er als ik thuis ben de e-mails op lezen die ik op het werk ontvang. Dat is natuurlijk erg nuttig. Niet alleen kun je vragen 's avonds beantwoorden van mensen in andere delen van de wereld (en zodoende 24 uur uitsparen omdat die mensen anders pas de volgende middag je antwoord zouden lezen). Ook kun je jezelf al voorbereiden op wat voor werk er de volgende ochtend op je ligt te wachten. Ik ben er heel blij mee.
Sinds vorige week is er echter iets merkwaardigs aan de hand. Het apparaat heeft opeens "geen netwerk" wanneer ik thuis ben en daar de computer aanzet. Eerst moest ik er om lachen, een iphone die h/erkent wanneer die zelf overbodig is, alsof het ding tegen je zegt: 'Je hebt nu toch je computer, dan heb je mij niet meer nodig, ik schei er mee uit'. Maar nu vind ik het toch behoorlijk lastig worden.
Ik heb gemerkt dat het apparaat in sommige gevallen wel naar behoren functioneert. Als ik van en naar de metro loop. Als de computer al een tijdje uitstaat en ik voor het slapen gaan een boek lees in bed. En ook als ik op het Zuidplein aan het winkelen ben.
Een paar dagen geleden verwachtte ik een belangrijke e-mail uit Peru. Ik liep juist van de metro naar huis toen ik die ontving. Het bericht gaf helaas geen antwoord op alle vragen die ik had, sterker nog, het maakte dat ik er nog een paar meer moest stellen. Maar omdat ik bijna thuis was, besloot ik door te lopen en thuis op mijn gemak een nieuwe e-mail te sturen. Helaas, thuisgekomen lukte het me wel de e-mail te schrijven maar niet om die te versturen. Maar ik moest toch nog een brood kopen, bedacht ik, dus trok ik mijn schoenen weer aan en liep even naar het Zuidplein. Halverwege zag ik dat mijn bericht verstuurd was. Nu maar hopen dat ik snel een antwoord kreeg.
Dat kreeg ik niet. Het duurde een kwartier. Of langer, dat weet ik niet precies, want tegen die tijd was ik al lang en breed weer thuis en kon ik geen e-mail ontvangen. Misschien als ik even naar de metro liep om te proberen...
Bij de metro aangekomen, bleek ik mijn abonnement vergeten te hebben. Ach wat, ik kocht dan maar een kaartje, stapte de metro in, en kreeg warempel na twee stations een bericht uit Peru. Jammergenoeg had ik de metro richting stad genomen, zodat ik net ondergronds ging en weer geen bereik had toen ik terug wilde mailen. Ik stapte snel uit, nam de metro terug en verstuurde mijn bericht. Het zou wel weer even duren voordat ik iets terug zou lezen. Intussen ging ik naar huis, ging in bad (soms heb ik in de badkamer opeens bereik), en besloot er maar een vroege nacht van te maken. Ik dook met een boek in bed. Na anderhalf hoofdstuk hoorde ik de iphone vrolijk trillen ten teken dat er een bericht binnenkwam. Het was uit Peru. Ik sprong uit bed, wilde antwoorden en... was het netwerk weer kwijt. Voor het raam van de huiskamer stond ik in het donker te kijken hoe 15.000 fans van de Backstreet Boys nagenietend Ahoy verlieten. Ze zagen mij niet staan in mijn onderbroek, waar ze niets aan misten.
Het was wel een mooie zachte avond eigenlijk. En omdat ik nu toch weer klaarwakker was, schoot ik snel een kamerjas aan en besloot de hond uit te laten langs Ahoy en het Zuiderpark. Halverwege dit rondje realiseerde ik me dat ik toch niet zo klaarwakker was geweest als ik net tevoren nog had gedacht, want ik heb helemaal geen hond. Wel kwam er een bericht binnen uit Peru, dat mijn laatste vragen naar volle tevredenheid beantwoordde.
Gisteren gebeurde iets dergelijks als een paar dagen geleden. Zodoende heb ik inmiddels genoeg brood in huis voor de komende drie weken, heb een bekeuring voor zwartrijden in de metro (Ik had er geen rekening mee gehouden dat twee haltes staduitwaarts betekent dat ik in een andere zone terechtkom), en heb ik gehoord dat de politie op zoek is naar een potloodventer, opererend in de omgeving van het Zuiderpark, zonder hond.
Ik hoop dat de iphone snel weer naar behoren functioneert, want ik word er nu een beetje moe van om elke avond om zeven uur naar bed te gaan om nog een uurtje of zes te liggen lezen.
De lente had vandaag moeten beginnen, om een uur of half 10 in de ochtend. Dat was zo afgesproken, met Hannie. Regen zorgde voor enig uitstel. 12 uur dan? Ook een mooie tijd voor het begin van de lente.
Wij vonden elkaar bij de ingang van het tuincentrum. Hannie per auto, ik per fiets, Rik per buggy. Aan voor- en achterzijde van Hannie's huis is een jungle omgetoverd tot een voorbeeldige tuin. Slechts één ingrediënt ontbreekt nog: planten. Een tuin wordt pas echt wat als er iets in groeit en bloeit. En Hannie's tuin kan nog zo mooi aangelegd zijn, er staat juist steeds minder in. Laatst was er nog een behulpzame buurman die de enige overgebleven publiekstrekker, een eeuwenoude druif, zo vakkundig kortwiekte dat er nu alleen nog maar een stam van over is.
"Is goed voor de groei, hoe minder takken, hoe beter de energie wordt verdeeld over de rest."
Na zijn behandeling was er geen rest, alleen maar stam. Tijd dus voor nieuw leven in de tuin.
Hannie ging voorzichtig te werk, wat aardbeienplantjes, wat ditjes en wat datjes.
Het balkon bij mij kan ook wel wat groen gebruiken. Er staat genoeg maar wat er staat is bruin. Ik ging iets minder voorzichtig te werk en probeerde een appelboompje en wat zakjes gemengde fleurigheden.
Rik ging van ons het meest onvoorzichtig te werk. Dat had niets te maken met zijn groenkeus maar alles met het feit dat hij tegenwoordig een race-auto is.
Brrrrrrrrrrrrrmmmmmmmmmmmmmmppppppfffffffffffff pruttel pruttel brrrrrrrrrrrrrrrmmmm brrrrrrrrrrrrrrrrrmmmmmmmmfffrrrrrrrr pruttel.
Bezoekers van het tuincentrum sprongen links en rechts de plantenbakken in als Rik in zijn buggy de hoek om kwam racen.
Wat was dat? Zagen wij dat goed? Zes rijen groen werden aangeboden "met groeigarantie". Rik moest daar hard om lachen. Dat is iets wat Rik niet nodig heeft. Rik lijkt zoals Obelix ooit in een pot toverdrank te zijn gevallen. Bijmesten is niet nodig.
Behalve met Asterix en Obelix is het tuincentrum ook een verbintenis aangegaan met De Efteling. Er worden talloze sprookjesbosartikelen aangeboden in miniatuur.
Ah, maar De Efteling is tegenwoordig meer dan alleen Het Sprookjesbos, hoor ik sommige mensen zeggen, er zijn ook achtbanen en draaimolens. Jazeker, maar ook dat is in het tuincentrum ingebouwd. De uitgang bestaat namelijk uit twee roterende deuren die net te klein zijn, net te snel gaan, en net te dicht op elkaar volgen om er in één keer heelhuids doorheen te geraken, zeker met een kar vol sprookjesbosartikelen. Een buitengewoon spannende attractie die dagelijks talloze slachtoffers eist. Een aanrader, als je eens een half uurtje niets te doen hebt, en nog gratis ook.
De lente vroeg bij thuiskomst om nog wat meer uitstel. We hebben dan maar besloten dat de lente morgenochtend eindelijk echt zal beginnen.
Soms valt er tijdens een gesprek een stilte en wordt die stilte opgevuld door iemands kuch. Grote kans dat die kuch bijval krijgt.
In de korte pauzes tussen de delen van een symfonie heb je dat ook. De dirigent houdt er tijdens een uitvoering vaak zelfs al rekening mee. Hij wacht iets langer met de inzet van het volgende deel dan de componist mogelijk zal hebben bedoeld.
Ik betrap me er wel eens op zelf in een dergelijke stilte te verkeren. Als ik dan iemand hoor kuchen moet ik de neiging onderdrukking dat ook te doen. Ik denk bij mezelf: "Ik moest toch helemaal niet kuchen? Waarom zou ik nu opeens..."
Tegen die tijd is het al te laat. Want al voelde ik het ene moment eigenlijk niets, het volgende moment zit er daadwerkelijk opeens een kikker in mijn keel - (waar komt die nou vandaan?). En die kikker moet eruit. Ik kuch.
Hou dit even vast. Er volgt nu een korte pauze en dan een nieuwe alinea. Er mag gekucht worden.
Ik liep gelijk met bovenbuurman de flat in. Hij zag me en groette me al van op afstand. Zijn stem draagt nogal ver. Als hij me had gegroet toen ik een kwartier eerder nog in de stad liep, had ik het waarschijnlijk ook gehoord.
Terwijl we in de hal op de lift wachtten, begon hij over de lekkage die niet alleen mijn huiskamerlinkerbovenhoek teistert, maar ook die van hem, en van nog wat buren boven zowel als onder ons. Bij iedereen op de zelfde plek.
"Hoeveel last heb jij er nu van?"
Ik schetste de grootte van de schade alsof ik een flinke Middellandsezeevis had gevangen.
"De plek bij mij is niet zo groot", zei hij.
We praatten nog wat over het aanpakken van de schade, dat dat zo weinig zin heeft zolang de oorzaak niet is weggenomen, tot we, 3 meter boven ons, een andere flatbewoner de liftknop op zijn verdieping hoorden indrukken.
De lift zou er nu wel bijna aankomen en bovenbuurman vatte ons gesprek nog even kernachtig samen met de woorden: "Nee, dan is de jouwe veel groter dan de mijne".
Behalve dat de stem van bovenbuurman dertien verdiepingen door het open trappenhuis nagalmde was het even erg stil in de hal. In de hal waar wij stonden maar vooral ook in de hal één verdieping boven ons waar de onzichtbare andere flatbewoner voor de lift wachtte.
Maar niet zo maar stil. Je hóórde hoe die andere flatbewoner uit alle macht probeerde om vooral niet te kuchen. Kuchen zou er op duiden dat hij had gehoord wat bovenbuurman zojuist had gezegd. Kuchen zou betekenen dat hij wist dat wij dat wisten. Kuchen zou betekenen dat hij het niet gehoord had willen hebben. Kuchen zou betekenen dat hij niet wilde kuchen maar het toch deed.
. . . Hij kuchte.
Sommige mensen moeten zich haasten, ik ben al uren op; Record Store Day kan me niet vroeg genoeg beginnen. Plato is net iets te ver van het middelpunt der festiviteiten verwijderd zodat de pendeling er vandaag één is tussen Velvet en Plaatboef. Hoogtepunten zijn Bart Constant en Spinvis. Hiermede de muziek samengevat hebbende, kan ik overgaan tot de orde van de dag.
Aan de lopende band zie ik bekenden. Zo veel dat ik al snel weet dat ik later op de dag ook heel veel mensen ongezien opeens zal kwijtgeraakt zijn. Record Store Day is wat dat betreft net het leven zelf.
Tussen de optredende bands door is er veel gesjouw met snoeren en instrumenten. In de drukte en chaos struikelt hier en daar een bezoeker over een viool of een versterker, maar omdat zowat alle bands toch al in een kleinere opstelling spelen dan gewoonlijk is het verschil in het uiteindelijke resultaat nauwelijks merkbaar. De sfeer is heel gemoedelijk.
Diverse artiesten hebben speciaal voor RSD een plaat uitgebracht; hoe kan het ook anders. Ik koop een plaat van The Wedding Present en krijg er gratis een single van Spinvis bij. Als ik even later een plaat van Spinvis koop blijkt deze 'verdubbelaar' niet vice versa inzetbaar. Dat geeft niet want RSD kost de artiesten al meer dan genoeg. Zo wordt bij de Plaatboef een LP van de Hospital Bombers, die daar net optreden, speciaal vandaag onder de inkoopsprijs aangeboden. Het effect hiervan is dat hoe beter de band speelt, hoe meer platen ze verkopen, hoe meer verlies ze lijden. Iedereen is gebaat bij een slecht optreden, wat maar ten dele lukt.
In Velvet wordt een opname gemaakt voor Rijnmond TV. De camera volgt acteur Sjoerd Pleysier in zijn poging een CD af te rekenen bij Manfred. In het script staat dat Sjoerd iets moet vragen over een bepaalde plaat. Manfred zet deze plaat op en antwoordt iets. Wat hij precies antwoordt is onduidelijk omdat de bepaalde plaat met een decibel of 130 door de luidsprekers van Die Winkoltje knalt, wat de geluids- en cameraman op één hartverzakking elk komt te staan. De conversatie zal t.z.t. in de dubroom worden nagesynchroniseerd.
Emil van FTW vraagt me of ik zin heb in wat muziek. Een gekke vraag want FTW is al klaar met hun optreden in Velvet. Nee nee, hij bedoelt het beluisteren van hun plaat: de langverwachte LP is gearriveerd, gemixt en wel, en persklaar. Natuurlijk heb ik hier twee oren naar; meer als ik er meer had gehad. Reuze handig is in dit geval dat één der bandleden precies boven Velvet woont. Geen verbazing: de plaat is geweldig. Toch verbazing: er staan een hoop onbekende nummers op, van de nogal stevige soort.
Spinvis in de Plaatboef trekt veel bekijks. Een half uur van te voren staat de winkel al vol. Zo vol dat niemand doorheeft dat Spinvis zelf zich al 10 minuten lang een weg probeert te banen tussen het bekijks door. Iedereen vroeg zich al af waar hij bleef. Na afloop signeert hij graag voor het bekijks zijn platen en merkt enkele malen op dat 'ze in Rotterdam toch veel mooie en bijzondere namen hebben'. Een nogal opvallende uitspraak voor iemand die Spinvis heet.
Ik pendel nog wat meer op en neer. Of eigenlijk pendel ik nog een laatste maar op, niet meer neer, naar Velvet, doe daar een impulsaankoop, bedank iedereen voor de mooie dag, waaronder enige mensen die nietsvermoedend zomaar even de winkel inlopen, maak mijzelve schaars en vertrek richting De Riddert voor een privé-afterparty.
Na een hele dag pendelen tussen Velvet en Plaatboef hakt zo'n afwijking van de route er behoorlijke in wat merkbaar is aan mijn lichamelijk evenwicht. De afterparty is zodoende van korte duur.
Ome Lutek maakt een grap: hij heeft tegen mensen gezegd dat hij vandaag met de marathon meedoet. Die mensen denken dan dat hij de lopende marathon bedoelt, terwijl hij het over de muziekmarathon heeft.
Ome Lutek is niet de enige hier, er zijn nog 15 mensen aanwezig. Jammer dat die niet allemaal tegelijk aanbelden want nu vindt Ome Lutek het nodig zijn grap 3x te maken. Hij heeft een nogal beperkt repertoire. Het is een beetje behelpen met hem.
Gelukkig dat hij zo lief is want anders had ik voor de grap even in zijn nek geboerd, zo in zijn iets te ruime overhemd. Dát is een grap die je wel 3x achter elkaar kunt maken.
Ome Lutek heeft mama geholpen met boodschappen doen. Terwijl ik hier van hand tot hand ga, staat mama nu in de keuken eten klaar te maken. Als je ziet wat ze allemaal maakt, zou je denken dat er straks nóg 15 mensen zullen aanbellen. Of misschien is het de bedoeling dat ik ook mee-eet. In dat geval is het nog maar krap aan.
Iedereen wil me even vasthouden. Dat snap ik wel want ik ben nu eenmaal ongelofelijk lief en knap en stoer. 100% stoer, staat er op mijn shirt. Dat is een voorzichtige schatting, lijkt me, maar ik zal er maar niks over zeggen.
Het is de eerste keer dat ik aanwezig ben bij een muziekmarathon. Ik heb van de oudjes begrepen dat ze dit 2 of 3 keer per jaar organiseren. Iedereen draait omstebeurt een plaat met een bepaald thema. De één heeft als thema 'filthy fifties', de andere heeft als thema 'optredens van TinyMusic' en weer iemand anders heeft als thema 'liedjes uit 1968 die gemaakt zijn in landen waar destijds een dictatuur heerste maar de liedjes zelf hoeven geen protestliedjes te zijn'.
Ik verzin het niet, mensen, ik verzin het niet.
Ome Lutek heeft een nieuwe hobby: mij de hele dag manneke-manneke noemen. Ik lach maar naar hem want dat schijnt hij leuk te vinden. Er is vandaag, behalve de oudjes en wat kinderen, nog een manneke aanwezig. Hij is bijna 3 jaar ouder dan ik maar slechts 3 centimeter langer. Die heb ik zo ingehaald. Nou ja, ingehaald, hij kan lopen en ik nog niet, dus in de praktijk is hij 60 centimeter langer dan ik. Of nee, wacht, ik lig in de box of word op handen gedragen, dus dan ben ik weer langer dan hij, variërend van 50 tot 100 centimeter. Ik weet niet zeker of dit wiskundig allemaal nog wel klopt - sorry - ik heb nog nooit wiskunde gehad.
Het andere manneke vindt het leuk om af en toe mee te zingen met de muziek. Dat vindt Ome Lutek niet mooi. Maar als Frank Black staat te schreeuwen, dan vindt hij het opeens wel mooi. Ik hoor geen enkel verschil.
Hier, Mark E. Smith geeft een uithaal, is mooi. Manneke geeft een uithaal, is niet mooi. Screaming Jay Hawkins met een uithaal, is weer mooi. Dat valt toch niet uit te leggen! Een kind wil duidelijkheid. Begrijp dat dan.
Wat is dat? Opnieuw de bel. Nieuwe mensen. Welja, kan er ook nog wel bij. Hallo zeg, die meneer is wel heel erg lang. En hij heeft een rolcontainer met platen bij zich. Die gaan ze toch niet allemaal draaien vandaag? Ik moet aan mijn rust denken. Maar eerst is het tijd voor een flesje. Ze zeggen dat ík veel drink. Nou, als je ziet wat ze hier allemaal uit de keuken vandaan halen dan valt het best mee met mij. Het naar de keuken lopen en terug is bij elkaar ook een marathon voor sommigen. Ik zal geen namen noemen maar ik hoor hem zojuist voor de 4e keer dezelfde grap maken.
Ah, een impromptu popquiz, dat is leuk. Eens kijken of ik ook wat antwoorden weet. Ik herken The Babys. En 'Mama' herken ik natuurlijk ook. 'Für Elise' zou ik vast herkend hebben want die hoor ik dagelijks uit de speeldoos komen, maar die zit helaas niet in de quiz. Ik vrees dat ik nog een beetje moet oefenen. Hopelijk is er snel weer een volgende muziekmarathon.
Raaf opende haar deuren voor alweer een editie van TinyMusic, alweer op Zuid. Het wordt nog eens wat met dat Zuid. Technisch gezien opende Raaf niet haar deuren voor TinyMusic want Raaf heeft maar 1 deur. Of eigenlijk is dat ook weer niet helemaal waar. Ze hebben nog een deur maar die is meer voor personeel dan voor bezoekers. Kortom, Raaf opende 1 van haar deuren voor alweer een editie van TinyMusic, alweer op Zuid. Het wordt nog eens wat met dat Zuid.
Raaf opende haar keuken voor onbeperkt pannenkoeken. Ik ga er voor het gemak van uit dat Raaf meer dan 1 keuk heeft, dus keuken. Dit kan ik niet verifiëren daar ik de pannenkoeken in al hun ongelimiteerdheid volledig aan mij voorbij heb laten gaan, wat te maken had met dat ik struikelde over de mate van onbeperktheid. Op de aankondiging was namelijk vermeld dat dit gold van 17.00 tot 19.00 uur, iets wat mijns inziens het onbeperkte aspect behoorlijk in diskrediet brengt.
En ik struikelde nog wat verder over de aankondiging aangezien er niet op vermeld stond wat je precies met die pannenkoeken moest doen. 'Onbeperkt pannenkoeken.'
Ja goed, onbeperkt pannenkoeken wát!? Eten? Bakken? In je haar smeren? Wees een beetje duidelijk, godverdomme!
Een andere reden is dat ik pas om 8 uur ter plaatse kon zijn. Bovendien hou ik helemaal niet van pannenkoeken.
TinyMusic opende haar programma met een optreden van Will Stratton. Will Stratton heeft nog geen CD uit maar verkocht alvast een illegaal gebrand exemplaar. Heel verstandig van Will. Al is je CD nog niet uit, je zegt geen nee tegen een Europese tournee.
Door bezigheden eerder op de avond, moest ik wat vaak van het privaat gebruik maken. Dat heeft Raafs energierekening ongetwijfeld flink opgeschroefd. Op het toilet was een heteluchtoven geïnstalleerd die bij de minste of geringste beweging in de omgeving al aansloeg. De eerste keer werd ik er door overvallen en bijna geroosterd. De tweede keer klampte ik me vast, vergeefs, aan de tegenovergestelde muur en kwam er af met wat lichte brandwonden. De derde keer nam ik geen risico en in plaats van de deur te nemen, groef ik een gat vanuit het belendende vertrek tot vlak voor het witte keramiek. Ik dacht zo de heteluchtoven te slim af te zijn maar weer hoorde ik hem aanknippen, en ik meende hem zelfs te zien grijnzen.
En het was al zo warm in Raaf.
En het werd nog warmer want Elenne May trad ook op, met band. De 4 bandleden hadden zich samen uitgedost als 1 indiaan. Het zal ongetwijfeld symbool voor iets hebben gestaan, zelf vond ik het belangrijker dat de muziek mooi was.
De TinyMusic-muziek leek geen beperkingen te kennen want er was nog een derde optreden. Paleo had bijna alles bij zich: zijn schoenen, zijn gitaar, zijn kapsel, zijn ietwat gemaakt hartstochtelijke inzet, zijn imago, zijn CD's. Maar hij had keuzes moeten maken bij het inpakken van de koffer en helaas had hij daarom zijn stem thuis moeten laten.
Op Zuid gebeurt niet veel maar nu is TinyMusic al 2 keer achter elkaar op Zuid gebeurd. Het wordt nog eens wat met dat Zuid. Zover is het echter nog lang niet. De traditionele afterparty moest daarom reeds tussen het 2e en het 3e optreden worden gehouden want na het 3e optreden ging Zuid al dicht. Het blijft vooralsnog behelpen. Maar - bedacht ik me opeens in een filosofische bui (of 'aangeschoten bui', zoals sommige mensen zeggen) - hoe meer beperkingen Zuid kent, hoe onbeperkter de mogelijkheden zijn om er ooit nog eens iets van te maken.
Onbeperkt nagenietend liep ik naar huis.
Er was een havensectorgerelateerde party georganiseerd. Niet alleen werd deze party gehouden na het werk maar ook naast het werk. Na, in tijd; naast, in afstand. Je zou bijna kunnen zeggen dat het voor mij een thuiswedstrijd was, ware het niet dat ik behalve werk ook nog een huis heb.
Ik ben eerder bij havensectorgerelateerde party's geweest en ken inmiddels het draaiboek: na aftastend enige tijd vriendelijk glimlachend met niemand in het bijzonder te hebben gesproken, stap ik resoluut af op iemand die er net zo verdwaald uitziet als ik, praat een warboel bij elkaar over het feit dat ik nog niemand gezien heb die ik ken, waarna de toehoorder zich bekend maakt als iemand die ik dagelijks aan de telefoon heb en met wie ik bovendien de vorige keer nog anderhalf uur o zo gezellig heb staan praten. Sommige mensen zijn niet goed in namen, anderen niet goed in gezichten; ik weet die beide kwaliteiten meesterlijk in mijzelf samen te brengen.
Ditmaal was ik echter uitgenodigd door iemand die ik al kende, van naam, van gezicht, van telefoon, en van eerdere ontmoetingen. Ik zou me vastklampen aan haar en de avond goed doorkomen. Een strak plan.
Ik was wat aan de vroege kant (klokslag 6 uur), het was nog erg stil. Sterker nog, ik was de eerste. Ik wierp een korte blik naar binnen maar besloot eerst een hoek verder bij café Loos een kwartiertje uitstel te bestellen alvorens de werkelijke entree te maken. Café Loos stond vol met mensen die een kwartiertje uitstel hadden besteld, allemaal mensen die de eerste waren geweest en dat niet wilde zijn.
Mijn uitnodiging presenteerde zich en we liepen terug naar het party-terrein. Direct al zag ik overal mensen die ik meende te kennen of herkennen maar ik was verstandig genoeg om geen gehoor te geven aan de impuls om op die mensen af te stappen. Als ik mensen direct meen te herkennen, kan ik er donder op zeggen dat het mensen zijn die tot vandaag nooit één voet in Rotterdam hebben gezet. Gelukkig hoefde ik geen gehoor te geven aan die impuls omdat mijn uitnodiging en ik al voldoende te bespreken hadden: aangaande het leven, de liefde, verse versnaperingen en af en toe een enkele mooie dame die voorbij liep. Zij en ik hebben voor het gemak een zelfde voorkeur op de diverse gebieden.
De avond vloog werkelijk om; niet alleen omdat het reuze gezellig was maar vooral ook omdat ik om 7 uur al weg moest voor een andere afspraak. Snel verruilde ik mijn laatste plastic muntjes voor bier en wijn voor deze en gene, wat geen enkel netto effect sorteerde omdat het bier en de wijn als een boemerang weer bij me terugkwam. Dat werd dus nog hard werken op de After Work Party.
|
Toon berichten 1-12 van 684 |
Volgende Pagina »
