Ik ben toch al niet goed in uitleggen hoe muziek klinkt (wisten maar meer mensen dit van zichzelf) maar bij Harry Merry is dat zelfs geheel onmogelijk. Ik zal uitleggen waarom.
Nee wacht... Niet dus.
Harry klinkt anders dan anderen. Zo, daar is alles mee gezegd.
Als Harry in de buurt is, zorg dan dan je zelf ook in de buurt bent.
Niet iedereen houdt van Harry, ook al is zijn muziek behoorlijk wat toegankelijker geworden de laatste jaren. Nu ja, toegankelijker... Dat is als te zeggen dat de helft van oneindig een stuk dichterbij dan oneindig is.
Veel mensen kwamen voor Rats on Rafts naar Rotown. Ik kende RoR niet maar voordat het optreden begon kreeg ik een spoedcursus achtergrondinformatie van 4 fans. De eerste zei dat het een band van nu was, de tweede zei dat het een band van 10 jaar geleden was, de derde zei dat het een band van 20 jaar geleden was, en de vierde vroeg of iets wilde drinken.
Ze speelden een cover van Kiem met gastoptreden van Ger Sax. Het leek wel feest en dat was het ook.
Twee jonge fans verlieten vroegtijdig de zaal. In hun ogen zag ik die teleurstelling van verkeerd geïnformeerd zijn. Een minder geslaagde avond.
Voor mij was de avond al geslaagd, door Harry, een uur eerder. De rest was extra.
Vlak na het optreden van Harry - hij stond nog naast het podium - liep ik naar hem toe om hem te bedanken voor het concert. Er stond een bijzonder stevige kerel in het gangpad, zodat ik voelde hem toestemming te moeten vragen de gang te bewandelen. Hij bewoog de linkerwenkbrauw neerwaarts en de rechter opwaarts toen ik hem vertelde dat ik Harry wilde zeggen dat ik zo genoten had van het optreden. Ik raadde dat de stevige kerel geen fan was.
Harry treedt op in heel het land, heel Europa, en heeft al eens een tour door Amerika gemaakt. Harry is onnavolgbaar en niet te stuiten. Harry is Harry.
In aanloop van het concert in Tivoli bleek er veel persoonsverwarring te ontstaan doordat ik zowel met Pien als met Fien had afgesproken. Ik geef toe, de verwarring werd geheel en al door mijzelve veroorzaakt. Gelukkig, zo meen ik, stapte aan het eind van de avond de beide dames elk weer in de juiste auto om naar huis gereden te worden.
Ik liep in Tivoli ook een Evelien, een Eveline en een Evalien tegen het lijf. Er was een Ronnie, een Tonnie en een Johnny, alsook een Mike, een Maaike, een Mieke en een Niek. Of die mensen allemaal in de juiste auto zijn gestapt kan ik niet met zekerheid zeggen. Wellicht ook waren ze met de trein.
Verwarrend was ook dat ik zelf de terugreis in een andere auto maakte dan de heenreis. Gedeelde verwarring is halve verwarring, moeten de respectievelijke chauffeurs hebben gedacht, en geef ze eens ongelijk. Maar uiteindelijk kwam ik thuis, naar het schijnt.
Terug naar de avond zelf. Eigenlijk kan ik beter een rijtje mensennamen geven van hen die niet bij het concert aanwezig waren. Zelden heb ik zoveel bekenden bij elkaar gezien. Na enige tijd (ik liep vooral rond terwijl de mensen met mensennamen veelal op één plek bleven staan) begon ik de groepen bekenden maar te nummeren, van groep A tot en met groep G.
Op een gegeven moment zag ik groep B met groep C mengen, zonder dat zij dat zelf doorhadden. Een curieus gezicht.
This Leo Sunrise was in topvorm. Ik had ze al jaren eerder willen, kunnen, en eigenlijk ook moeten zien, maar het was er nooit van gekomen. Meneer Leo zelf (niet te verwarren met Robert, en waarom zou je ook, want die namen lijken helemaal niet op elkaar) is de beheerder van The Royal Stable, de online Will Oldham-bijbel waarop Oldham zelf vaak bekijkt waar hij de volgende dag nu weer moet optreden.
Speciaal voor deze avond was Will Oldham (of Bonnie Prince Billy, zoals sommige mensen zeggen) dan ook uitgenodigd om bij This Leo Sunrise in het hoofdprogramma te spelen. Een hele eer, waar de Piggelmee uit Louisville dankbaar gebruik van maakte. Hij maakte het wel een beetje te bont door ongeveer 4 maal zo lang op het podium te staan als This Leo Sunrise. Op die manier bedenkt de organisatie zich wel twee keer voor ze je nog eens uitnodigen.
Tussen de beide optredens door was er ook nog een dame uit Noorwegen die, beter nog dan TLS en Oldham, de kunst verstond van het een-geheel-optreden-lang-nummers-van-hetzelfde-tempo-spelen.
Tussen alle optredens door liep ik tussen alle mensengroepen door en had diverse verdomd goede gesprekken, ook al wist ik soms niet tegen wie ik praatte. Iets wat ik ook na afloop nog geruime tijd wist vol te houden.
Plotseling werd ik wakker in mijn eigen bed, en wel 2 uur nadat ik de wekker moet hebben uitgezet. Het was kortom een prachtige avond geweest.
Hannie woont niet heel ver weg maar omdat ik de openbare logistiek nog niet geheel meester ben, heb ik vooralsnog het idee dat ik langer onderweg ben dan nodig is. Door verzet van afspraaktijden arriveerde ik zowel een uur te vroeg als te laat en wist niet of ik goedemorgen of goedemiddag moest wensen. Voor de zekerheid deed ik allebei.
Hannie woont in haar Hanniehuisje. Al is het geen huisje van snoepgoed of van pannenkoek maar van steen en cement, het is Hannie's huisje en dat maakt het bij voorbaat al mooi. Wat aan dat idee nog bijdraagt is dat het ook echt een heel mooi huisje is.
De eerste nacht in een nieuw huisje. Ik vroeg haar hoe ze geslapen had. Zowel Rik als zij hadden als roosjes geslapen. Misschien ook daarom dat Rik nu overdag weinig slaap had. En 's avonds nog steeds niet. Uitgerekend vandaag stormde het, en met het licht van de overkant dat door de zwierende boom in de voortuin van de buren op het gordijn scheen, vond Rik het misschien meer een spookhuisje dan een sprookjeshuisje. Het is even wennen, voor iedereen.
Samen hebben we boodschappen gedaan, en toen nog een keer boodschappen. Er stonden al meubels en een keuken in het huisje, nu staat er ook iets in de meubelen en in de keuken. Het wonen kan een aanvang nemen.
Rik heeft eigen meubilair. Daarin ligt een frutseldoekje gemaakt van lapjes frutsel, een pluche boekje gemaakt van geluidjes, een konijn gemaakt van kleurtjes en een centimeter gemaakt van speelgoedslang. Die laatste is letterlijk op de groei gekocht, de groei van Rik. Het had beter op de groei van de speelgoedslang gekocht kunnen worden want Rik is inmiddels al te groot om nog in centimeters uit te drukken.
's Avonds in een lege bus houdt slechts een vooropgenomen stem de eenzijdige conversatie gaande. De haltes passeren de bus. De bus passeert de haltes. Ik zie delen van Rotterdam waar niets lijkt te gebeuren. Halverwege wil ik bijna uitstappen, alleen maar om de chauffeur het gevoel te geven dat hij niet voor niets zo'n omweg maakt.
Ik denk aan Hannie en aan Rik, in hun nieuwe huisje. Hopelijk zijn de boodschappen snel op.
Het kan nog even duren, wat het ook wel zal doen, maar er is een CD in de maak van Fuck The Writer. Persoonlijk zal ik die CD vast niet vaker dan 1 keer beluisteren. Niet omdat de nummers niet goed zouden zijn, integendeel, ze zijn heel erg goed, maar ik heb nú al dat de nummers wekenlang in mijn hoofd blijven zitten. Ik heb nog andere dingen te doen zeg, neem me nu even niet kwalijk!
Er wordt druk gespaard om de opnames en de vervaardiging van de CD te bekostigen. Een deel van het spaargeld werd laatst opgehaald tijdens een optreden in Grounds, gelegen in de rechterkamer van hartje Rotterdam. Zoals u weet is links en rechts in een hart rechts en links, de boezems liggen aan de bovenkant en kamers onder. Dus als u de kaart er even bijpakt dan ligt Grounds precies... dáár ja! Goed zo. Dat is dan duidelijk.
Het optreden zelf was gratis maar het publiek kon verschillende privileges kopen. Gierig als ik was, kocht ik geen van deze privileges. Ik bestudeerde de menukaart zorgvuldig. Voor het bedrag van menu X kreeg je een tafeltje plus fles wijn, menu Y was een CD met naamsvermelding, en menu Z een levenslange gastenlijst plus optreden bij je thuis.
Eigenlijk was ik op zoek naar een ander menu. Menu A bijvoorbeeld: vier achtereenvolgende zaterdagmiddagen een live optreden tijdens mijn boodschappenronde naar AH. Wellicht dat logistieke onoverkomelijkheden menu A van de kaart hadden geweerd.
Of anders wellicht menu B: Twee weken lang live muziek als ik 's morgens op de metro wacht, ook in die gevallen dat ik me verslaap. Maar menu B stond ook niet op de kaart.
In een korte pauze zocht ik aan de bar het biermenu op. Dit was nogal beperkt. Er zijn mensen die beweren dat keus of vrije wil eigenlijk een mythe is, en aan de bar van Grounds valt daar heel wat voor te zeggen.
Ik kocht een bier waaraan ik hoopte de minste hoofdpijn over te houden en vervoegde mijzelf andermaal bij de optredende medemens. Na de korte pauze werd namelijk de tweede helft gespeeld. Dat leek me een logische volgorde waar ik mij erg in kon vinden.
Aan het eind van de tweede helft werd nog een stukje van de eerste gespeeld. De logica kon nu uit het raam, maar niemand vond het erg. Er was trouwens geen raam.
De tafeltjes waren overigens alle bezet, dus ik hoop dat de CD er snel zal komen.
Heer A. kwam als eerste over de drempel, maar Heer D. kwam als eerste onder de deurpost door. Als hij ergens binnenkomt maakt hij altijd een kleine buiging, ten minste uit noodzaak. Hij is moeilijk over het hoofd te zien. Door op een kruk te gaan zitten verminderde hij zijn lengte met ongeveer een derde en werd hij aanspreekbaar.
Niet over Facebook praten als je elkaar van Facebook kent, hou je ongeveer 5 minuten vol. Gelukkig hielden we het versnaperen van versnaperingen langer vol. De barman had op alles gerekend, dus bestelden we dat ook.
Om ons heen had zich een behoorlijke groep jongedames verzameld. Dat gebeurt niet dagelijks, zelfs niet wekelijks. Wilden ze een handtekening?
Ik had het verkeerd verstaan. Er hingen aan de wand tekeningen. De bar exposeert kunstnijverheid bij tourbeurt en de nieuwe lichting was juist een uur geleden opgehangen. We zaten midden in de feestelijke opening.
Aan de bar zat iemand die er uitzag of hij er al zat sinds de feestelijke opening van de expositie van vorige maand. Er viel geen zinnig woord mee te wisselen, iets wat hem maar moeilijk duidelijk kon worden gemaakt. Misschien moesten we hem op de zelfde manier aanspreken als hij ons: wu-hu-bweu-le-le-wuhwuh.
Het leek te werken.
Inmiddels waren de Belgische biertjes ook beginnen te werken. Dát, of iemand had opeens twee bowlingballen aan mijn voeten gebonden, maar dat leek me sterk (al controleerde ik het nog wel, voor de zekerheid).
Heer A. stelde voor om het één en ander over een andere boeg te gooien. Ik vroeg mij af welke boeg. Ik zag helemaal geen boeg. Hij doelde op de versnaperingen. Dat leek me een goed plan en ik bestelde een water met ijs (of andersom) en gooide die over een ander boeg.
Voordat we op dezelfde golflengte zouden geraken als de man aan de bar, zochten we een veilig heenkomen. Heren A. en D. stapten elk de goede trein in. Ikzelf gelukkig niet want ik had veel meer baat bij een taxi.
Dat deze winter een uiterst strenge zou worden was door 1 weerman voorspeld. Het haalde de kranten. Dat het een normale winter met hier en daar wat winterse perioden zou worden, was door 846 weermannen voorspeld. Dit haalde niet de kranten.
De provider van mijn website en blog heeft een halve dag "met onmiddellijke ingang webhostingaccount ***** (lutek.nl) moeten afsluiten omdat deze ernstige overlast veroorzaakt".
Met een dataverkeer van een handvol MB per dag kon ik niet geloven "dat de websites van andere klanten op dezelfde omgeving hier ook last van ondervinden en het voor ons niet mogelijk is geweest de website actief te houden", en mijn vermoeden was juist. De serverproviderserver bleek gehackt.
Zie hier 2 onderwerpen die aan bod zouden kunnen komen als ik morgen Heer A. en Heer D. ontvang in een kroeg hier te Rotterdam. (Eén van hen moet 's morgens al vertrekken om hier 's avonds aan te komen.)
Wij kennen elkander via Facebook. Maar laten we het svp over alles hebben behalve over Facebook.
Er zal een biertje gedronken worden, daar kun je wel van uitgaan. Heer D. is niet onder de tafel te drinken. Niet eens omdat ik tegenwoordig veel sneller vol zit dan een paar jaar geleden, maar omdat hij zo belachelijk lang is dat hij onder geen enkele tafel past. Ter compensatie houdt hij zich in het dagelijks leven bezig met het vervaardigen van miniaturen.
Heer A. heeft niets te compenseren want is sedert kort baanloos. Het non-compensatie-uitgangspunt indachtig, kan hem theoretisch tot een ongeleide projectiel maken. We sluiten niets uit en houden met alles rekening.
Iedere keer als het onderwerp 'Facebook' op de loer ligt, zal dit worden afgekapt door onmiddellijke bestelling van een nieuwe versnapering.
Het was misschien wel een jaar geleden dat ik de barman voor het laatst had gezien en ik wist dan ook niet meer hoe hij heette. Toen hij zei wat zijn naam was, herinnerde ik me dat ik de vorige keer had gezegd dat ik een dergelijke naam zeer zeker zou onthouden.
Wel wist ik nog dat ik een Pauwel Kwak wilde bestellen - het had geen jaar geduurd sinds de vorige - of, zoals mijn buurman zei, een Power Kwak. De buurman heette Joop, en zijn buurman heette ook Joop. Dat was gemakkelijk te onthouden. Joop vertelde Joop dat hij zijn vrouw nog niet verteld had dat hij terug in Nederland was. Zij wist niet beter dan dat hij over 3 dagen terug zou keren. Dat gaf hem wat speelruimte. Joops wenkbrauwen bewogen veelbetekenend in het rond.
Joop vertelde Joop hoe de tijden veranderen: Je kon tegenwoordig de lunch niet meer declareren bij de boekhouder als je tussen de middag naar de hoeren was geweest.
Ik vroeg me af hoe de rest van mijn avond vorm zou krijgen en woog voor- en nadelen van plan A ten opzichte van plan B. Maar omdat ik geen van beide plannen nog had uitgewerkt, vond ik ze maar moeilijk met elkaar te vergelijken.
Joop had het over een croissant-neuf, een soort speciaal ontbijt, waarvan ik de exacte specificaties niet meekreeg maar het legde, meende ik, de caloriehuishouding geen windeieren.
Joop vertelde Joop dat er maar 1 ding belangrijker was dan seks en dat was geld. En hij vertelde dat hij recentelijk was gevraagd de landelijke politiek in te gaan. Direct daarop vroeg ik de barman om een doekje omdat er op onrechtmatige wijze wat van de Power Kwak op de bar was terecht gekomen.
De politiek, dat is nogal wat. Nee, volgens Joop stelde dat niet zo veel voor. Maar het verdiende in het geheel niet onaardig dus hij nam het verzoek in overweging. Hij was gevraagd, maar gevraagd worden was vooralsnog was niet genoeg. Hij zou eerst desinteresse voorwenden om zijn onderhandelingspositie te verstevigen, aangaande secundaire arbeidsvoorwaarden.
Waarschijnlijk zou hij de lunch willen kunnen declareren.
Soms is het goed iets te zeggen en soms ook niet. De vorige zin, bijvoorbeeld, had ik beter achterwege kunnen laten omdat het een overbodige inleiding is voor iets wat, zo vlak na de titel, al meteen duidelijk is. (Doordat ik de eerste zin als voorbeeld gebruik voor een overbodige uitspraak, heeft die nu toch enige waarde gekregen, en daarom laat ik hem staan; sterker nog, inmiddels is de hele alinea afhankelijk geworden van de openingszin en kan deze niet meer zonder.)
[Wat ik zojuist tussen haakjes zette, kon iedereen aan zien komen, wat de overbodigheid dan juist weer benadrukt.] - Ad inf.
Ik was eens bij iemand te gast als deelnemer aan een popquiz. Tijdens de eerste helft van de quiz moest ik ineens denken aan de Talking Heads - ik weet niet meer waarom - en vond het opvallend dat er in de quiz nog geen fragment van hen aan bod was gekomen. Ik vond echter het moment niet om deze gedachte hardop uit te spreken, en in de pauze vergat ik het.
Pas toen de tweede helft van de quiz begon dacht ik er opnieuw aan. Maar met de quiz weer in volle gang, vond ik wederom niet het geschikte moment om dat hardop te zeggen. Totdat er, kort daarop, ook werkelijk een fragment van de Talking Heads voorbij kwam.
Vorig jaar was ik te gast op een boot. Er waren tientallen gasten en het was erg gezellig. Luister werd bijgezet door twee mannen met een gitaar. Elk.
Midden op de Maas en midden op de avond passeerden wij een loods van een mij bekende groupeur. Niemand anders zal het gezien hebben.
De muziek voerde de boot mee, en de boot de muziek. We wiegden op de golven, we wiegden op de klanken. Eén van de twee mannen met gitaar vroeg op dat moment of iemand een verzoeknummer had. Ik keek opzij, zag de loods en dacht aan het Engelse woord voor groupeur: consolidator. En als vanzelf dacht ik aan het enige nummer dat ik van de band Consolidated ken: "You Suck".
De route van hier naar daar voerde langs 1 bushokje aan scherven, 1 parkeerautomaat aan barrels en 1 vuilnisbak in onherkenbare staat. Onherkenbaar, voor enige tijd althans, omdat de vorm van een opengesprongen vuilnisbak anders is dan een heel, dienstdoend exemplaar.
Het heeft vannacht geregend, en het regent inmiddels weer, zodat vandaag verder geen vuurwerk en bijkomende schade is te verwachten.
De route is 2 kilometer lang. Hier is huis, daar is het huis van mijn moeder. De beste wensen voor het nieuwe jaar. Liggen de saucijzenbroodjes al in de oven? Lekker.
Broeder M. heeft een hond, Marcus Aurelius genaamd. Als een hond toch niet luistert, kun je hem elke naam geven die je te binnen schiet. Maar Marcus luistert behoorlijk goed. Hij luisterde naar de oven en hij luisterde naar de schoteltjes en vooral luisterde hij naar de smakkende geluiden van de grote mensen die het ene saucijzenbroodje na het andere naar binnen werkten.
Thuisgekomen bekeek ik mijn eigen huisdieren. Die luisteren zelfs helemaal niet. Het nieuwe jaar begint met 2 beestjes minder. Ze doen er zo lang over om dood te gaan - het duurt dagen - prettig is anders. Ik heb dan maar heel erg goed naar hen geluisterd. Het was het minste wat ik kon doen.
Fuck The Writer maakt muziek waar het publiek nog niet massaal op afkomt, maar door die onderdelen van het publiek die er wel op afkomen worden ze op handen gedragen, en niet om ze zo snel mogelijk buiten de deur te zetten. Integendeel, zou ik willen zeggen, wat ik dan ook doe: Integendeel.
Ter promotie van een promotie-optreden traden ze op in Velvet, bij sommigen beter bekend als 'Die Winkeltje', een dag voordat ze een album gaan promoten per podium elders in Rotterdam.
Het album moet nog gemaakt worden maar daar is nu juist de promotie voor. Het publiek kan zichzelf inkopen. Een goed plan want mooie muziek. Vandaar dan ook deze promotie voor de promotie.
Die Winkeltje zat goed vol omdat het net was begonnen te regenen. De band wist hoe ze de aanwezigen moesten boeien en ze hadden genoeg touw meegenomen.
Ik heb FTW laatst gezien in Luxor en had toen al het sterke vermoeden dat de staande bassist eigenlijk de hoofdrolspeler is uit de film 'Delicatessen'. Precies deze DVD stond deze dag vooraan in de DVD-bak van Die Winkeltje. Ja ja, de bewijzen stapelen zich op.
Er werd een half uurtje gemusiceerd en enthousiast geklapt. Halverwege het optreden schoot het de band te binnen dat zij flyers hadden ter promotie van de promotie van een dag later. Ze begonnen deze flyers wild in het rond uit te delen.
In de deuropening stond een dame aandachtig een meneer op te houden die natregende. De staande bassist nodigde haar uit, met overhandiging van een flyer, de volgende dag vooral aanwezig te zijn bij hun concert. Daar had de aandachtige dame wel oren naar. Maar ze moest wel eerst volleyballen.
De staande bassist greep zijn kans op extra publiek en nodigde het volledige volleybalteam uit. De aandachtige dame beloofde dit aan het team over te brengen, waarna de natgeregende meneer haar bruut meevoerde naar andere oorden.
De laatste twee nummers zag ik hoe de aandacht van de staande bassist van tijd tot tijd verslapte, ik zag een wazige blik in zijn ogen, hij zag Die Winkeltje niet meer, hij zag het volledige damesvolleybalteam voor zich, net terug van trainen en nog met hun natgezweten nauwsluitende volleybalpakjes aan.
Ik hoop toch zo voor hem dat hij ze te zien krijgt. Vooral omdat ik zelf ook ga.
Nu het jaar ten einde loopt maak ik een lijstje van goede voornemens voor 2011. Ik heb wel eens gehoord dat mensen goede voornemens maken voor het aankomende jaar, maar daar doe ik niet aan mee. Onzin. Je doet iets of je doet iets niet, en verder geen gezeik.
Bovendien, als je je dingen gaat voornemen die buiten je bereik liggen, doe je de haalbaarheid alleen maar geweld aan door ze je überhaupt voor te nemen. Merkwaardig gedrag.
Bovenbovendien, als je volgende week onder de tram loopt garandeer ik je dat je eerder controleert of je je benen nog hebt dan of je voornemens nog wel haalbaar zijn.
Doe niets, of doe als ik en maak een lijstje goede voornemens voor het afgelopen jaar.
Ik neem mij voor dat de scheiding tussen Hannie en mij er een was van papier. We hebben nog nooit ruzie gehad en ook in dit... andere jaar dan andere, is het niet voorgekomen.
Ik neem mij voor dat ik daadwerkelijk een begin maakte met verhalen schrijven. Het blog is al jaren een leuke vingeroefening maar de bedoeling was dat ik korte verhalen zou gaan schrijven. Veel!
Ik neem mij voor dat op mijn leeftijd de afbraak van ingenomen feestartikelen van vloeibare aard nu eenmaal langer duurde dan tien jaar geleden, en ik me daar dan ook naar te gedragen had. Algehele mindering was uiteraard niet nodig - van nicotine evenmin - ik liep nog altijd, ongetraind, 3x sneller de Pyreneeën op dan ieder ander.
Ik neem mij voor dat ik minder en minder last had van onbegrip. Uiteindelijk ga je zoals je kwam: alleen.
Ik neem mij voor dat alles waarvan ik nog weet dat gebeurde, ik nog weet omdat het in mijn hoofd gebeurde. Ik stond ooit eens in een platenwinkel met een zeldzame elpee in mijn hand en kocht die niet omdat ik niet met zekerheid wist of ik hem nu eigenlijk al thuis in de kast had staan of niet.
Dat ziet er, vind ik zelf althans, best mooi uit, dat lijstje. Laat ik het jaar feestelijk afsluiten door een plaat op te zetten met mooie muziek. In mijn hoofd.
Dat ik zo veel aan kerst denk, komt vooral omdat het bijna kerst is en ik daar van diverse kanten op wordt gewezen. Het belangrijkste aan kerst vind ik die (dit jaar) ene vrije dag die je er aan overhoudt. Of overhoudt... je kunt die dag niet meenemen, je moet hem meteen opmaken, invullen. Dat dan weer wel.
Ieder geeft eigen invulling. Televisiekijkers kijken kersttelevisie. Bezoekers maken een kerstbezoek. Eters genieten een kerstdiner. Zelf doe ik voornamelijk niets, dus met kerst doe ik een dag extra niets. Kerstniets. Hierbij vraag ik mij af of ik door een extra dag nietsdoen nu meer of juist minder (niets) doe. Ik zou een hele dag over het antwoord na kunnen denken maar ik zou het ook niet kunnen doen.
Ik heb, net als ieder jaar, een kerstkaart ontvangen van Ineke en Wesley, of misschien van Ineke Wesley, dat is dubieus. De kerstkaart was gericht aan een (waarschijnlijk) vorige bewoner van dit huis, minimaal 8 jaar geleden. De afbeelding van de kaart is hartaanvalverwarmend, en de kaart komt dan ook niet op de voorste rij te staan.
Ik had vandaag nog boodschappen willen doen maar heb het uur dat dit doorgaans duurt zojuist bespaard door te bedenken dat genoemde (in feite ongenoemde) boodschappen ook volgende week nog gehaald kunnen worden. Weer een extra uur! Maar weer een uur dat niet kan worden meegenomen naar later tijdstip; het gaat nu in en moet direct worden besteed.
Als ik het adres zou weten van Ineke dan wel Wesley had ik een kaart teruggestuurd. Niet deze die ik heb ontvangen maar een andere.
|
Toon berichten 1-12 van 639 |
Volgende Pagina »
