Gent Voor Gevorderden

De NS en de BS spanden samen om mij zo maximaal mogelijk van de reis Rotterdam-Gent te laten genieten. Helaas bewerkstelligden zij het maximale niet op basis van comfort maar op basis van lengte van de reisduur, die de duur van de vlucht Schiphol-Gambia oversteeg.
Kort gezegd waren er werkzaamheden rond Zwijndrecht. Lang gezegd waren er werkzaakheden rond Zwijndrecht en Zwijndrecht, een toevalligheid die grond voor vermoedens voedt voor een administratieve of planmatige fout.
Alles werd in het werk gesteld mij te laat bij het concert van An Pierlé in de Sint-Jacobskerk te doen arriveren. Maar samen met, en met behulp van gastvrouw S. waren wij toch nog, als laatsten, op tijd ter plaatse.

Het concert was grootst en indrukwekkend en nog mooier dan dat ik een week eerder in Amsterdam had genoten. En ditmaal werd ook het kerkorgel zelf bespeeld.
Misschien dat An ons had wilde koppelen, gastvrouw S. en mij. Ik ben niet te koppelen maar dat had ik wijselijk verzwegen bij het afdwingen van de uitnodiging. Maar gastvrouw S. weet hoe ze je na afloop van een concert de Gentse binnenstad moet laten zien, en dat is ook wat er gebeurde. Eerst gingen wij Het Trefpunt binnen, toen Pink Flamingo's, daarna Het Trefpunt, en vervolgens Pink Flamingo's. Ik begon een patroon te ontwaren. Ik weet niet precies meer waar we daarna heengingen maar het zou best wel eens Het Trefpunt geweest kunnen zijn.
Ik begon nog een ander patroon te ontwaren, namelijk de merkwaardige indeling van Belgische nachtgelegenheden. Het kan te maken hebben met bevrediging van de eerste behoefte maar met name Het Trefpunt excelleert in het creëren van een opvallende logistiek: de bar is tegen de deur aangebouwd. Niet louter in de buurt van de deur, niet louter als eerste zichtbaar als je de deur passeert. Nee, tegen de deur aan! Het gevolg laat zich raden: ware het niet dat de Belgische vriendelijkheid je gelegenheid geeft je met relatief gemak door de menigte te wringen, is er 5 meter dik geen doorkomen aan, waarna je ontdekt dat de rest van het gebouw volkomen leegstaat. Een bar tegen de lange wand tegenover zou alles oplossen. Verbluffend.

Pink Flamingo's vierde haar laatste avond. 18 jaar Belgisch best zou haar deuren sluiten. Het gemis zal nog lange tijd nawerken. Ik tekende het rouwregister en sloeg een kruisje.
Gastvrouw S. wilde nog wat gaan dansen in Het Trefpunt. Ik begon inmiddels steeds meer gezichten te herkennen. Zeg u daar, ken ik u niet van.... Ja, dat zal uit Pink Flamingo's geweest zijn.
Zelf begon ik Pink Flamingo's nu ook al te missen en ik was er tot een dag eerder nooit geweest. Goed, deze dag dan inmiddels al een stuk of vier keer, maar toch.

Gent is een dorp, merkte je heel snel. Gastvrouw S. kende iedereen en iedereen kende haar. Ik sprak met een bonte verzameling toffe lui. Helaas was Herman de Eddy Wally-impressionist deze avond niet zo goed bij stem. Daar zal ik nog eens voor terug moeten keren.
De volgende dag spanden de spoorwegen andermaal samen, nu om mij de terugtocht zo onvergetelijk mogelijk te maken. Het was al met al sowieso een onvergetelijk weekend.

lutek | Zondag 23 Oktober 2016 at 11:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Abonnement

Stilstaand tussen Maashaven en Rijnhaven – wachtend op een tegemoetkomende metro – had ik tijd genoeg om het laatste half uur nog eens af te spelen.
Ik had geen haast gehad met opstaan. En, het is bekend, alles gaat sneller wanneer je je niet haast - het zg. 'runaway effect' als gevolg van 'positive feedback' - zodat ik hoe langer hoe minder haast had. Ik zou vast als eerste op kantoor zijn.
Even kijken... tas, brood, sleutels, sigaretten, abonnement... abonnement?

Abonnement dus. Het lag niet bij de tas, zat niet in de tas, niet op mijn bureau, niet in mijn jas, niet in de wasbak, niet in de slaapkamer, niet in de la, niet in ... Onderwijl bedacht ik welk scenario zou rechtvaardigen in mijn slaapkamer het abonnement terug te vinden.
Niet mijmeren nu, zoeken. Maar hoe meer ik zocht, hoe zoeker het raakte. Of dat ook een 'runaway effect' als gevolg van 'positive feedback' was, wist ik niet. Het voelde als het tegenovergestelde.
Na 20 minuten van steeds meer haast moest ik toegeven, het abonnement was kwijt. Pollens. Heel vervelend. Niet eens de onkosten maar het gedoe. Ik houd niet van gedoe. Ik houd er zelfs helemaal niet van.

Op het station informeerde ik naar de te nemen actie. Welk traject moest ik doorlopen? Achter glas zaten twee heren, elk meester over hun eigen loket. Ik sprak de dichtstbijzijnde aan.
- Meneer, ik ben mijn abonnement kwijt. Wat kan ik nu het beste doen?
De meneer straalde uit dat hij me gerust ging stellen. Het zou heel eenvoudig zijn, zo was op zijn gezicht af te lezen.
- Dan moet u daar bij die automaat een kaartje kopen. Dat is drie vijftig en daar kunt u twee uur mee reizen.
Verbluft, overbluft keek ik hem aan. Na een seconde maakte ik me los uit mijn droom, knipperde met ogen, oren, mond en wenkbrauwen tegelijk. Een geluid wilde echter niet uit mij komen. De loketmeneer zag mijn gezicht en begreep dat ik andere wensen had. Snel corrigeerde hij zichtzelf.
- Oh maar voor zeven euro heeft u een dagkaart!

Hulpbehoevend keek ik naar Loketmeneer 2 die juist tegen me begon te praten. Toch hoorde ik hem niet. Mankeerde ik iets? Ah wacht, hij moest zijn knopje nog indrukken...
- ...BIJ WILHEMINAPLEIN EN DAN....
Hij schrok van zijn eigen stemgeluid, van mijn schrikreactie, van de feedback (nu zeer zeker niet 'positive') die de luidspreker veroorzaakte en liet zijn knopje los. Diverse reizigers waren ook geschrokken. De luidspreker leek op het omroepsysteem te zijn aangesloten.
Inmiddels was hij uitgepraat en keek me tevreden aan. Ik vroeg hem met gebarentaal zijn betoog te herhalen. Zonder luidspreker graag, maar wel op een heldere manier. Die manier bestond niet. Het was of te hard of te zacht. Ik besloot mijn oor in het loketlaatje te leggen. Via een smalle opening onder het glas kon ik vernemen dat ik op station Wilhelminaplein of op Beurs moest zijn.
Wat het verschil was, werd me niet duidelijk. De loketmeneer deed opnieuw een poging. Hierbij beroerde hij het loketlaatje, zodanig dat mijn oor bijkans van mijn schedel werd gescheiden.
- Als ik niet bij Beurs moest zijn, dan bij Wilhelminaplein. Maar ja, je kan ook van Wilhelminaplein naar Beurs.
Ik meende dat langer dit advies aanhoren zou leiden tot alleen maar nog minder begrip eromtrent en bedankte de heren hartelijk voor hun tijd.
- Wij zijn er voor u!, meende ik te verstaan.

De metro maakte aanstalten ten vooruitgange. En daar kwam inderdaad de tegemoetkomende metro aan. Op de naastgelegen rails, ter verduidelijking, wat ten slotte ook de reden van het wachten was geweest, aangezien werkzaamheden de lijnen op een gedeelte van circa een halve kilometer tijdelijk verenkelden.
Het abonnement lag op mijn bureau op kantoor.

lutek | Woensdag 19 Oktober 2016 at 8:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Midzomernachtloop

Wandel-W. had mij o zo uitgekiend reeds 4 maanden tevoren uitgenodigd mee te doen met de Midzomernachtloop, georganiseerd door Natuurmonumenten. 4 Maanden tevoren is zó ver weg, dan stem je al snel toe. Vorige week stuurde ze me een herinnering, een mailtje met details over de plek en de tijd waarop de gebeurtenis zou plaatsvinden. Het ging dus allemaal echt door.
Even zag het er nog uit dat gedeelten van Nederland zouden worden weggespoeld als gevolg van de dit jaar wat vroeg ingevallen herfst maar nee, ik kwam er niet onderuit.

Natuurmonumenten had de loop op vele tientallen plekken in Nederland georganiseerd, keuze te over. Ik ben vergeten waarom wij hadden besloten ons in te schrijven voor de loop over de Stippelberg in De Rips.
De Rips...
Zoekt u dat maar even op uw gemak op, ik wacht wel even.
Gevonden? Het ligt op de grens van Noord-Brabant en Limburg en is slechts te bereiken na een autorit van 1 uur en 3 kwartier.
We waren precies op tijd, een klein wonder. We meldden ons aan en we werden op het hart gedrukt ons na afloop vooral ook af te melden om de organisatie niet vergeefs in onzekerheid achter te laten.
Voor aanvang vertelde iemand ons dat het verstandig zou zijn niet te veel geluid te maken omdat je dan kans had in de verte misschien een vosje of een ever weg te horen lopen. Van de mogelijkheid er eentje te zien, maakte hij geen gewag. En vergeet vooral niet af en toe naar boven te kijken, wie weet zag je een uil. Ik vond het een ietwat raar advies. Alsof je dat zelf niet kon bedenken.

7 Meter na aanvang zag je geen hand meer voor ogen. Alle andere wandelaars hadden zaklampen bij zich. Wij natuurlijk niet. Wie denkt daar ook aan? We liepen de route daarom in het licht van wandelaars niet te ver voor en niet te ver achter ons. Maar ook niet te dichtbij. We kwamen niet om vrienden te maken.
Om de paar kilometer stond er een vrijwilliger veldwerk te verrichten en daarover uitleg te geven. De eerste vertelde dat de nachtzwaluwen deze avond helaas niet rondvlogen in verband met de weersomstandigheden. De tweede vertelde dat er deze avond helaas geen nachtvlinders waren gevangen omdat de aggregaat er 3 uur geleden uitgeknald was. De derde vertelde helemaal niets maar had wel een mooie opstelling van opgezette beesten. Eén van de wandelaars merkte op dat ze wel wist dat menselijke evolutie een ding was maar dat ze zich nooit had gerealiseerd dat evolutie ook bij dieren plaatsvond. Niemand wist precies wat je hierop moest antwoorden. We liepen snel verder.

Inmiddels vond ik de opmerking niet te vergeten af en naar boven te kijken lang niet zo raar meer als voorheen. Je moest al je energie steken in te ontdekken waar je liep. Omgevallen bomen op het pad zag je werkelijk pas een decimeter voordat je erover zou struikelen.
We vermaakten ons best en dachten niet aan de 7 kwartier terugweg. Wel moest ik de neiging onderdrukken me niet af te melden bij terugkomst. Toch maar gedaan. We hadden ten slotte al onze ledematen nog, waren niet gestruikeld en niet of nauwelijks verkeerd gelopen.
Ach, het was eigenlijk best gezellig en je moet zo'n loop een keer hebben gedaan.
Een keer...
Eén keer.

lutek | Donderdag 23 Juni 2016 at 12:09 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Man van de Brievenbus

Vorige week wilde ik een aangetekende brief versturen bij het uitbestede AH-postkantoor. De AH had de service gestaakt. Mogelijk wilde De Post nog minder betalen voor de dienstverlening dan ze al deed. Waar ga je dan zo snel heen om iets aangetekend te versturen? Gelukkig is er hier en daar nog een bijna failliete kantoorboekhandel die je brief aanneemt.
Over een paar jaar zal het systeem van aangetekende post niet meer bestaan zoals nu. Niet dat ik denk dat De Post een alternatief zal verzinnen maar omdat ik denk dat De Post in het geheel niet meer bestaat.

Wie dan de brievenbussen op straat zal ledigen, weet ik niet. Er zijn natuurlijk genoeg kandidaten. Maar voorlopig worden die brievenbussen nog geledigd. Door De Post. Om precies te zijn, door De Man van de Brievenbus.
Elke dag om 5 uur zie ik hem al van op afstand staan - gesteld dat ik om 5 uur naar buiten loop - aan het begin van de straat. Een wit bestelbusje verraadt zijn aanwezigheid. We groeten elkaar altijd. Meestal heb ik geen brief maar als ik een brief heb, versnel ik mijn pas en houd de brief in kwestie in het zicht, zwaai ermee boven mijn hoofd. De brede glimlach van De Man van de Brievenbus maakt duidelijk dat hij niet alleen mij maar ook mijn brief heeft gezien. Hij gebaart dat ik rustig aan moet doen. Geen haast. Hij heeft nooit haast.

Als ik naast hem sta en we elkaar groeten, onderzoek ik hardop welke vak van zijn tas met de postcode correspondeeert die op de brief staat.
Zeg, ik heb een raadseltje...
De Man van de Brievenbus heeft altijd een raadseltje. Of een rebus, een tegenstelling, een mop. Of een crypto of een woordspeling. Meestal is het precies iets anders dan wat hij zegt dat het is, wat de oplossing er niet altijd logischer op maakt.
Vandaag heeft hij een paradox. Ik denk even na en geef dan twijfelend het antwoord.
Hij lacht hard en ik ook. Ik ben de eerste die het geraden heeft.

Dat De Post eens verdwijnt, zal mij worst wezen. Als De Man van de Brievenbus maar nooit verdwijnt.

lutek | Dinsdag 07 Juni 2016 at 11:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Slumberland

An Pierlé zit het liefst achter een piano of kerkorgel, drukt dan op volgorde allerlei toetsen in en zingt daarbij. Het is ongelofelijk. Fulco Ottervanger doet het liefst iets dergelijks, behalve dan dat hij er ook nog tal van wonderlijke verhalen bij vertelt. Het is zo mogelijk nog ongelofelijker. Er is een programma waarin zij beiden doen wat ze het liefste doen, en waar zij mee optreden. Het heet Slumberland en is geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. Maar ook voor volwassenen die vergeten zijn volwassen te worden en een voorliefde hebben voor experimenteel beeld en geluid.

Meneer O. kende ik nog niet maar mevrouw P. volg ik al jaren. Omdat ik haar inmiddels al 3 jaar niet meer had zien optreden, liet ik mij volgaarne uitnodigen naar Utrecht te gaan om Slumberland bij te wonen. Ik had al ja gezegd voordat ik precies wist wat voor een optreden het was.
Een kindervoorstelling... Okay, geen bezwaar, zei ik dapper.
Een kindervoorstelling tijdens een kinderfestival waarbij een kleine 40000 kinderen werden verwacht....... Okay dan, zei ik, terwijl ik op een drafje naar de koelkast liep.
Mevrouw P. vond het niet nodig te zeggen dat het programma een week later gewoon in Rotterdam wordt uitgevoerd met maar een fractie van de publiekelijk verwachte kinderhoofdjes. Uit wraak ga ik wellicht nog eens.

Thuis had ik mij ingeluisterd in de wondere wereld van Slumberland. Leuke liedjes, helemaal geen kinderachterige teksten, met een flinke dosis dromerij erdoorheen geweven. Het zou vast aangenaam worden.
Wat ik echter geenszins had verwacht, was dat ik het zó aangenaam zou vinden. Live klopte alles: beeld, geluid, decor, film. Het wonderlijkste van al was nog wel de kinderen op de beelden. Niet één keek naar de camera. Niet één speelde dat hij of zij speelde. Method acting van het zuiverste water. Moet je dat eens een blik Nederlandse kinderen laten doen. Ik geef je weinig kans.

Ik hoorde dat er enkele kinderen waren die de voostelling een beetje eng vonden. Vooral 'die meneer'. Wat dat betreft had Tante An mazzel dat ze haar stem weer terughad. Een week geleden klonk ze nog als Marianne Faithfull maandagochtend 7 uur na een zwaar weekendje 'on the town'. Dan hadden de kinderen 'die mevrouw' veel enger gevonden dan 'die meneer'.
Later dit jaar zit Tante An weer in andere omstandigheden achter een piano of orgel, drukt naar hartelust allerlei toetsen in en zingt daarbij dat het een aard heeft. Enige natuurlijke galm is hierbij niet uitgesloten aangezien sommige optredens in een kerk zijn gepland.
Tot die tijd is het nog even op een houtje bijten, of op een kind dat in de weg zit, of op het vinyl dat deze week uitkomt en waarop haar jongste is te horen: 'Arches'.

lutek | Zondag 15 Mei 2016 at 9:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Where Are You Vandaan?

Er was eens een popquiz waarbij gratis platen werden weggegeven, een leuke geste van de organisatie, zodat ook de doorsneekandidaat kans had iets moois mee naar huis te nemen. Nou ja, gratis... dat mocht niet, maar net als bij een idioot televisiespelletje werd er een simpele vraag gesteld zodat bij het goede antwoord een prijs kon worden weggegeven. Eén ding, je moest dan wel het goede antwoord geven.
De presentator liep de gymzaal rond en deelde her en der platen uit, hij verzon de vragen on the fly. Zijn stapel platen slonk ras.
- Uit welk land komen The Rolling Stones?
Hij pakte alvast de plaat om die te overhandigen maar bevroor in zijn voorwaartse beweging bij het antwoord 'Amerika'.
Ehh... het speet hem dat hij geen plaat kon weggeven, al had ik het idee dat het hem, gezien het gegeven antwoord, niet werkelijk speet.
Toch is het geen gekke gedachte: Rolling Stones, Amerika, dat zou zomaar kunnen. Alles is Amerikaans aan de Stones. Als je de popgeschiedenis niet kent, kan je je hierin makkelijk vergissen.

Tot voor kort heb ik gedacht dat I Am Oak uit Engeland kwam. Toen ik te laat was om er een concert van mee te maken, voelde het als een gemiste kans, aangezien een buitenlandse artiest nu niet iedere maand op een Nederlands podium staat.
(Mensen die 10 jaar geleden van 16 Horsepower genoten, en weer anderen 15 jaar geleden van The Levellers, spreken mij hierin waarschijnlijk tegen.)
Wat bleek? I Am Oak komt uit Utrecht. Aha. Kansen genoeg dus om ze te zien. Correctie: om hém te zien, want technisch gezien bestaat de band uit 1 persoon... heb ik mij laten vertellen.
Kijk, dat is eigenlijk het probleem: sinds ik nauwelijks meer geïnteresseerd ben in muziek, althans niet genoeg om er actief naar op zoek te gaan, weet ik dergelijke dingen niet automatisch. Ik moet het mij laten vertellen. 20 jaar geleden hoefde ik een seconde van een onbekende plaat te horen, of ik wist al waar de artiest vandaan kwam, door wie hij was beïnvloed, hoe lang het nummer zou duren, of hij over een paar jaar nog platen zou maken, wat de schoenmaat van de gitarist was en of de drummer brilde. Pats boem! Eitje.
Nu ben ik blij als ik denk dat ik weet wat voor instrument ik hoor, en hoeveel mensen er eigenlijk meespelen. En als iemand me vertelt dat de band uit dit of dat land komt.

Zo had ik vorig jaar dus ook gehoord dat DeWolff uit België kwam. Of misschien had ik het verkeerd gehoord. Of misschien had ik het zelf bedacht, gezien de naam. Geen idee. Maar bij het horen van louter een kort openingsgoedemiddag vanaf het podium op het Bevrijdingsfestival werd het me duidelijk dat ik hen geografisch moest bijstellen. Ook DeWolff komt uit Utrecht.
Voortaan zal ik elke band waarvan ik twijfel over de herkomst in Utrecht plaatsen. Behalve The Homesick, die ook op het festival optrad. Zij klonken als Smiths, Echo & the Bunnymen, Sundays, Wedding Present en nog 20 andere bands uit het Verenigd Koninkrijk doch komen uit Dokkum.
Het gras op het festival kwam uit Rotterdam, daar ben ik vrij zeker van.

lutek | Zaterdag 07 Mei 2016 at 11:31 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Marks Huiskamerconcert

Mark Lotterman heeft een nieuwe plaat. Maar hij is nog bezig met de opnames. De plaat heet Holland. Mark heeft iets met Holland. En met Lou Reed. Een van de nummers heet Lou Reed.
Lou Reed heeft ook iets met Holland. Hij heeft er ooit een liedje over gezongen. Of Lou ook iets met Mark heeft is niet bekend. Lou is dood, we kunnen het hem niet meer vragen. Bovendien heeft Mark iets met Auke dus het is erg onhandig als Lou zich daarin zou mengen.
De plaat is over een paar maanden af. Toch is Mark al flink bezig met de promotie. Vorige week gaf hij eerst één huiskamerconcert, en, vraag en aanbod indachtig, toen nog een tweede. Het tweede concert vond plaats voor het eerste. Voor de promotie van een plaat die tegelijk al uit en nog niet uit is, is dat helemaal niet gek. Je zou de plaat gemakkelijk Schrödinger’s Holland kunnen noemen. Je zou het natuurlijk ook niet kunnen doen.
Bedenk wel dat als je het tegelijk wel en niet zo noemt, je het eigenlijk nog beter kan omschrijven als Schrödinger’s Schrödinger’s Holland.
Ja...
Ehm...
Misschien kan ik beter iets over het huiskamerconcert zeggen.

Ik woon zo dichtbij Mark en Auke dat als ik mijn eigen voordeur opendoe, ik tegen de voordeur van hen aan bots. Slechts één voordeur kan op één moment open, niet allebei tegelijk. Toch arriveerde ik verregend, dus je kan wel nagaan wat voor weer het was. Als voorprogramma speelde een projector een concert van Ome Lou op de muur. Ome Lou kan mij niet zo boeien. Ik heb meer met Mark dan met Lou, ook al heeft Mark nooit in de Velvet Underground gespeeld. Alle Lou-nummers van na 1974 klinken een beetje hetzelfde, in mijn oren. Toch merkte ik bij ieder volgend nummer dat ik iets meer in het concert kwam. Sterker nog, na een liedje of tien, twaalf vroeg ik Mark of hij me een plaat van Ome Lou wilde verkopen. De plaat van Mark zou ik dan nog wel een andere keer aanschaffen. Die was bovendien toch nog niet uit.

Tamara neemt ook weer een plaat op. Tamara was er ook. Dat wil zeggen, ze was iets aan de late kant. Ze was er wel en niet. Ik zal haar voortaan Schrödinger's Tamara noemen.
Tamara heeft ook iets met Lou, en met Mark. Iedereen heeft iets met iedereen, geloof ik. Ik vind het allemaal knap verwarrend worden, doch wel zo overzichtelijk.
Mark zong oude nummers, Mark zong nieuwe nummers. Er was oudhollandse worst en kaas. Er waren ook stroopwafels. Meer dan dat kan je niet doen voor de promotie van een plaat die Holland heet. Vanavond eet ik stamppot. Om die op te warmen, gebruik ik niet de magnetron maar zet ik een plaat van Mark op, de boxen aan weerszijden van mijn bord. Marks donkerbruine geluidsgolven doen de rest. Na anderhalf nummer kan ik aanvallen.

lutek | Zondag 24 April 2016 at 1:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Video Games

Blijf luisteren, na het nieuws van 7 uur hoor je de beste zondagochtendplaat denkbaar.
De volgende 4 minuten als spannend te betitelen zou overdreven zijn en de aankondiging zelf was ik waarschijnlijk lang vergeten als het een andere plaat was geweest die na het nieuws werd gedraaid dan LDRs 'Video Games'.
Ja, daar had de presentator een punt. De dag begon goed.
Wilma Wandel-W zat aan het stuur en we bewogen ons naar Portugaal en Rhoon. Dat wil zeggen, na zekere tijd - beter gezegd: na zekere afstand - moet je een keus maken tussen die 2 bestemmingen. Je kan dan niet langer naar beide dorpen onderweg zijn.
Nog voor Rhoon besloten we Poortugaal, een gemeente die ik nu wél opeens correct met dubbel o uitsprak.

Video Games... ja, het is een idee natuurlijk. Weet je wat, een hertje is 10 punten, een GBS is 3 punten, een groene of zwarte 8, het ijskutvogeltje 20 want die zien we toch nooit. En mochten we een bunzing zien, stopt de telling automatisch want hoger kan je niet komen.
Soms is het begin van een videospelletje het lastigst, soms juist het einde. We begonnen met natte voeten wat geen punten opleverde. Ik hoorde een fazant en wist 'm nog te lokaliseren ook. Bam, 3 punten in the pocket. Meteen daarop zag Wandel-W een buizerd. De nevel trok langzaam op en ik wees een koe aan verderop in het weiland. Aangezien dit een paard bleek te zijn verloor ik iets van mijn voorsprong.
Enig kutgrut van ondivers pluimage passeerde de revue. Lastig te determineren. Wat wel erg goed te determineren was, was de zon. Die scheen, en scheen, en scheen lekker door. Je zou maar een marathon van Rotterdam moeten lopen vandaag, grapten wij, hoewel wij zelf inmiddels goed op weg waren naar een vergelijkbare afstand.

You open up a beer, take it over here....
Wat zeg je?
Nee sorry, ik zat opeens met het tweede couplet van de beste zondagochtendplaat denkbaar in mijn hoofd. Geen idee waarom ik ineens aan die tekst moest denken. Maar laten we nog even naar Rhoon gaan, we zijn er nu toch.
Al is het technisch gezien niet mogelijk ergens naartoe te gaan als je er al bent, beleefden wij de Nederlandse taal minder autistisch dan ik gewoon ben, en reden we naar de Grienden.
Technisch gezien waren de Grienden er nog, maar aangezien de knotwilgen massaal geknot waren, waren ze er ook weer niet, en dus ook geen vogels. Een goede reden om volgend jaar nog eens terug te gaan maar punten leverde het niet op.
Een stukje verderop zag ik het verschil niet tussen een tapuit en een roodstaart, en breinpijnigde ik me over een vogel die klonk als een kiekendief, vloog als een specht en de vorm had van een koekoek. Zelfs met het inzetten van de joker moest ik toegeven dat ik geen punten had verdiend.
Wandel-W won door op het laatste moment een vlinder na te zwaaien.

lutek | Zondag 10 April 2016 at 9:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Een Heel Grote Band

Het is verrassend hoe gemakkelijk 'Wound to Wound', in je hoofd, overgaat in 'Cygnus X-1' als je het hele Paasweekend om en om Wim Mertens en Rush draait. Trouwens ook als je dat een ander weekend doet. Beter kan ik het hele weekend platen van Spasmodique draaien om alvast in de stemming te komen voor het concert in Rotown. Dan zou ook vast, in mijn hoofd, het ene nummer naadloos in het andere overgaan. Maar ik ben nog niet in het bezit van al die platen van Spasmodique. Pas na het concert koop ik de CD/DVD-box 'All and More'. Een goed gekozen titel: ik begrijp dat, behalve het concert dat ik nu meemaak, iedere Spasmo-noot van de afgelopen 35 jaar erop gevangen is.
Gelukkig heeft het Paasweekend 3 dagen. Terwijl andere mensen hun paasei pellen, pel ik het plastic van de doos. Voorzichtig, want op zwart zie je elke oneffenheid. Laten we de box in fijne staat bewaren. Goeiendag zeg, er zitten werkelijk 10 CDs en 3 DVDs in.

Er zijn van die vragen waarop geen antwoord bestaat, of in elk geval, waarbij het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Waarom zijn Smurfen blauw? Wanneer staat de koffie bruin? Hoe zwart is Spasmodique?
Nou eigenlijk... kijk nog eens goed... Arjo Hijmans draagt een licht gekleurd overhemd! Wat krijgen we nou? Het doet me denken aan Steve Buscemi die een strike mist in The Big Lebowski... een teken... dat moet verkeerd aflopen.
Als ik rondkijk in de zaal, valt me ook op dat de 99 procent zwarte kleding van het publiek bij het vorige Spasmodique-concert nu niet gehaald wordt. Laten we er niet teveel aandacht aan besteden. Laten we in plaats daarvan het schoeisel eens van dichtbij bekijken. Zie die puntschoenen van Mark Ritsema! Nooit hebben ze mij gestaan, die handvol keren dat ik ze probeerde in de schoenenwinkel. Je moet soms gewoon je verlies erkennen. Bij Mark staan ze wel. Bij Mark zou niets anders staan. Hij gaat er mee slapen en hij staat er mee op. Als Mark geen puntschoenen aanheeft, is er iets mis. Er is gelukkig nooit iets mis.

Er zijn van die vragen waar mensen al eeuwen mee worstelen. To be or not to be? Wat was er eerder, de kip of het ei? En waarom is Spasmodique nooit een heel erg grote band geworden?
Die laatste vraag stelt Wilma me, die zo goed is geweest vorige week een concertkaartje voor me te kopen (een paar uur voordat het concert was uitverkocht) omdat ik zelf weer eens te apathisch onderuit in een stoel hing te mahjongen in de ijdele hoop om me op die manier toegang te kunnen verschaffen tot Rotown deze zondagavond.
Inderdaad, waarom is de band niet DE BAND die ze hadden moeten zijn? Niemand weet het. Om mijn antwoord verstaanbaar te maken, schud ik mijn hoofd, wat geen enkele verstaanbaarheid teweeg brengt aangezien ik dat precies op de maat van de muziek doe. Vlak voor mij staat Martin Docters van Leeuwen, de basgitaar vervaarlijk zwaaiend op hoofdhoogte. Mijn hoofd. Ook hij schudt heen en weer.
Nu is een vriend van me eens geraakt door de luchtgitaar van Dave Wyndorf van Monster Magnet - 'luchtgitaar' als in: een zeer materiële gitaar die Wyndorf door de lucht slingerde als was hij een kleuter die een ontspoord speelgoedtreintje door de ruimte laat vliegen - maar het lijkt me nog meer rock en roll om de afdruk van de basgitaar van Martin DVL in je voorhoofd te hebben. Hoe ik echter ook probeer, telkens zwaait hij zijn bas net naar achteren als ik mijn hoofd naar voren steek. Jammer.

Na een uur is het zover dat inderdaad het ene nummer naadloos in het andere overloopt, in mijn hoofd, maar wat daar de oorzaak van is weet ik niet. Een overdosis Spasmodique? Nee, dat gebeurt niet zo snel. Bovendien, daar heb ik nog de hele Tweede Paasdag voor: 10 CD's en 3 DVD's. Vrolijk Pasen!

(link naar fotos)

lutek | Maandag 28 Maart 2016 at 2:39 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

De Juiste Man Op De Juiste Plek

-Het zou leuk zijn als we jouw concert-stukjes ook op de site zetten.
-Weet je dat heel zeker? Als ik schrijf over een concert, schrijf ik namelijk nooit over het concert.
Ik herhaal mezelf, heb het al zo vaak gezegd, ik schrijf geen recensies. Als ik over het leven schrijf, schrijf ik er al over of ik zelf niet aanwezig ben, bij concerten is dat nog versterkt, ook indien akoestisch. Toch is het aangenaam gevraagd te worden om iets te schrijven.

Maar wat? Ik heb geen concert op het oog. Diverse concerten hebben mij op het oog, dat is waar, ik word aan de lopende band uitgenodigd. Soms valt er iets te zeggen voor aanwezigheid, maar meestal niet. I Am Oak is al uitverkocht. Grant Lee Buffalo is ver weg. Mark L. kwam al 3x ongelegen. De Machinist ligt uit de loop. En vorige week waren er 2 concerten die mij hadden kunnen aanspreken, ware het niet dat zij op dezelfde avond plaatsgrepen zodat ik niet kon kiezen en beide liet gaan. Oh ja, voor Spasmodique moet ik nog snel een kaartje kopen want straks is het te laat.

Volgende maand komt er een nieuwe plaat van An Pierlé uit. Misschien dat ik me in de concertreeks ga verdiepen en een mooie datum prik om te aanwezigen. Tante An was hevig teleurgesteld dat ik wel voor Ome Wim naar het Belgische afreisde maar voor haar niet de trein naar Zuid beklom.
En dan... dan schrijf ik iets over een concert zonder iets over het concert te schrijven, van een artieste die in België wereldberoemd is maar in Nederland grotendeels ongekend, voor een website die zich richt op de Rotterdamse muziekscène. Twee maal achter elkaar, want hetzelfde geldt voor Wim Mertens.
Misschien moet ik mijn stukjes uitbesteden.

lutek | Maandag 21 Maart 2016 at 6:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Wim Mertens, Met Ensemble

Laat ik bij het begin beginnen, dat is dus het einde, want van daarvoor kan ik me niets herinneren. Dat komt wel weer, volgende week of zo. Het broedt broeit borrelt ergens.
Ik zat op de eerste rij in de Roma te Antwerpen voor een concert van Wim Mertens, met ensemble. Wat dat ensemble op de eerste rij deed, was een beetje onduidelijk. Ik informeerde naar de reden. Het ensemble had geen reden om hier te zitten. Ik instrueerde het ensemble als de donder het podium op te gaan waar het veel beter tot zijn recht zou komen. Ik had niet ongelijk.

Mertens speelde tot aan de pauze integraal zijn laatst verschenen CD. Na de pauze speelde hij een selectie van zijn laatst verschenen CD. Bij nader inzien slechts 1 nummer, en verder een soort greatest hits.
Misschien moet ik uitleggen dat er in de pauze een nieuwe CD was verschenen, anders is deze alinea wat onduidelijk.
Misschien moet ik ook uitleggen dat dit allemaal echt waar is.
...Nee, echt!

Een Duits gezin naast me was helemaal uit Duitsland gekomen met de auto om Wim Mertens te zien, met ensemble. Waarom ze het ensemble helemaal uit Duitsland mee hadden genomen in de auto was een beetje raar. Wat deed dat ensemble überhaupt in Duitsland? Had dat vanmiddag niet moeten oefenen?
De Duitsers zagen Mertens voor de tiende keer, de meeste van die keren in België. Mertens heeft in Duitsland kennelijk net zo'n kleine schare fans als in Nederland. Ook eens in Salzburg, wat op papier iets geweldigs had geleken maar waar het ontbreken van voorbereidingen had gezorgd voor het ontbreken van podiumgelegenheid alsook van publiek. Ons Duits gezin had er zo'n beetje een privéconcert genoten, al had Mertens' humeur door de omstandigheden eveneens ontbroken.

Een Belgische dame naast me was helemaal uit X gekomen om Mertens te zien, met ensemble. Ik vestond niet wat ze zei maar het klonk als een Antwerpse wijk. Ze klaagde onafgebroken over de reis, haar auto, haar huis, de regering, de binnenlanders, de buitenlanders, het bier en nog een paar dingen die ik inmiddels vergeten ben. Voor de laatste toegift rende ze al naar buiten. Niemand rende haar achterna. Zelfs het ensemble niet.

lutek | Zondag 13 Maart 2016 at 7:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Korte Samenvatting Van Het Voorafgaande

Van zondagavond tot woensdagmiddag is één dag geweest. Zelden heb ik me lichamelijk zo rottig gevoeld. Niet alleen was de griep die bezit van me had genomen een zeer heftige, het was er ook één die gedurende ruim 48 uur geen moment gas terugnam (zoals gewoonlijk het geval is). In het begin vreesde ik nog dat ik een malariabesmetting had opgelopen. Na anderhalve dag hoopte ik juist dat ik een malariabesmetting zou oplopen.
Griep versterkt andere aanwezige pijnen. In mijn geval betekende dat het gevoel of mijn linkerbeen er werd afgezaagd. Steken, krampen, gevoelloosheid, overgevoeligheid, van alles tegelijk en door elkaar. Dolle pret.
Je bespaart in zo'n toestand wel op het huishouden. Zo doe ik al 3 dagen over hetzelfde pakje brood. Misschien dat het vandaag op komt. (*)

Maar hoe zit dat dan met het voorafgaande: 2 weken vogels kijken in The Gambia, Wim Mertens in Antwerpen? Vertel! vertel!
Ik vrees dat ik inmiddels helemaal niet meer weet hoe dat was. Ik vrees dat ik mij geheel niets meer kan herinneren van wat zich in mijn leven tot aan zondagavond af heeft gespeeld.
Moet ik er dan maar niets over schrijven? Jawel, maar omdat ik niet meer weet hoe het was, zal ik gewoon maar wat verhalen verzinnen die waarschijnlijk niet of bij toeval eventueel wel op waarheid berusten. Er is niemand die het na kan gaan zodat ik vrijelijk dingen uit mijn duim kan zuigen.

De komende dagen, weken zal ik derhalve berichten over dansen met dorpelingen, AbCa Lodge kuuroord, zeldzame en minder zeldzame vogels, en zitten op de eerste rij in De Roma. En niet alleen dat, maar ook nog veel meer, al weet ik even niet precies wat dan allemaal.
Iets om naar uit te kijken, me dunkt.

(*) het is niet gelukt; morgen nieuwe poging

lutek | Woensdag 09 Maart 2016 at 7:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: