Huishoudelijke Mededelingen (2)

Omdat Hannie tegenwoordig in het bestuur van de flat zetelt, voelen we ons iets meer verantwoordelijk dan voorheen aangaande het reilen en zeilen van het wooncomplex. Is er eens overlast, stap je eerder de deur uit om bij iemand aan te bellen dan je wellicht anders had gedaan. Het verschil is meetbaar.
Toen zaterdag- op zondagnacht een buurman besloot een uur lang van Radio Veronica te gaan genieten, was het eigenlijk niet echt meetbaar of we nu alerter wakker werden dan we anders gedaan zouden hebben. Wat wel meetbaar was, was het aantal decibellen dat werd geproduceerd. In getallen weet ik dat niet goed uit te drukken, maar ik kan mededelen dat de kopjes uit de kast rammelden terwijl de kastdeur op slot zat. Het was ongehoord.
Dat wil zeggen, als je een stadwijk verder woonde, was het ongehoord. Hier in de flat was het zeer duidelijk waarneembaar.
Ik trok een broek aan en een paar slippers en besloot eerst nog even te zien hoe Rampage Jackson met één rechte directe (of was het toch een linkse) zijn eeuwige rivaal Wanderlei Silva vloerde, en vervoegde mij vervolgens bij buurmans deur, alwaar ik aanbelde. Daar had ik best een tijdje kunnen blijven staan bellen en wachten, want de ding-dong sorteerde hoegenaamd geen enkel effect.
Door de deur hoorde ik, anders dan de radio, geen menselijk kabaal. Hij was dus alleen. En hij was ongetwijfeld in kennelijke staat. En het zou me niets verbazen als hij ook behoorlijk depressief was.

Terug bij Hannie riep ik haar toe dat de expeditie geen vruchten had afgeworpen. Toevallig hadden we zijn telefoonnummer. Hannie belde hem. Geen gehoor. Na een halve minuut werd het toestel opgenomen, echter bleek er nog altijd geen gehoor te zijn. Hij was echt verder heen dan we voor mogelijk hadden gehouden.

Zondagmiddag zocht ik hem op. (Eerst keek ik even - nee, niet weer Rampage Jackson - nu eens een filmpje van een speech van Jello Biafra. Je moet de lat hoog leggen.)
Buurman voelde zich al na een zin of vier nog belabberder dan hij zich de nacht ervoor had gevoeld. Ik sprak koud, had geen meelij, legde de situatie zo uit dat hij een andere kant zag dan zijn eigen kant, al weet ik niet of we volgende keer beter de politie of de ambulance moeten bellen. Ik hoop en denk dat geen van beide nodig zullen zijn.




lutek Dinsdag 28 April 2009 at 01:29 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

YouTube

De firma YouTube is zo aardig advies te geven over filmpjes die ik wellicht de moeite van het bekijken waard vind. Heel fijn.
Dat doet YouTube door mijn geschiedenis van afgespeelde filmpjes te interpreteren. Als ik bijvoorbeeld een MMA-gevecht tussen Randy Couture en Gabriel Gonzaga heb bekeken, kan ik getipt worden over een filmpje van een gevecht tussen Rampage Jackson en Wanderlei Silva. Omdat ik best opnieuw wil zien hoe Silva gevloerd wordt met de rechter van Jackson (of was het nu de linker? even opnieuw bekijken), ga ik gewillig in op het advies.
Tot zover is er niets aan de hand. Maarrrr... nichtje Anne is hier wel eens op bezoek en die kijkt ook soms naar een filmpje op YouTube. En nu kan ik haar wel vertellen dat Rampage buiten de octagon een heel geschikte kerel is die geen vlieg kwaad doet, maar je weet nooit of zo'n kind dat nu echt helemaal begrijpt, wat een octagon is.
Dus vermijden we dat soort filmpjes.

- Wat wil je zien, Anne?
- Elly en Rikkert.
- Daar was ik al bang voor. En wil je dan liever de Kaugomballenboom, of Bellen blazen?
- Die!!
- Okay, die wordt het.
Even later passeren ook K-3 en één of andere zingende krokodil de revue.
Dit is nog niet zo erg als het lijkt. Elly en Rikkert kan ik wel overslaan, en ik heb tegenwoordig een sluitend alibi voor het feit dat naast K-1 nu dus ook K-3 in mijn voorkeuze staat.


Vervelender wordt het als op kantoor op de computer waarop ik doorgaans werk, nummers worden gespeeld op slome vrijdagmiddagen, door een collega met een volledig andere muzieksmaak. Probeer dat maar eens uit het geheugen van YouTube te krijgen. Kon ik vorig jaar nog de adviezen-playlist veilig aanklikken en me een uur lang onderdompelen in Tool, Residents, Belle & Sebastian en Tuxedomoon, tegenwoordig moet ik me een weg banen door het schier onuitputtelijke repertoire van André Hazes, Frans Duijts, Frank van Etten en Tony Ottenhof.
YouTube is niet zo slim te bedenken dat sommige smaken werkelijk niet 'compatible' zijn.
Er blijft dan nog één groot mysterie bestaan. Waar oh waar komt het advies vandaan naar DIT filmpje te kijken???
My Milkshake Brings All The Boys To The Yard




lutek Maandag 27 April 2009 at 11:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Blog 210

What is so effing special about Blog 210. Why.... WHY, I ask you do people end up on this blog entry over and over and over again?
What are they looking for when they track down this picture?...

www.blog.lutek.nl/images/pk15.jpg


For those of you who don't understand what I'm on about, let me fill you in. Since the writing of Blog 210, this particular blog (or rather the image used in it) has been googled for a ridiculous number of times. At least compared to other images or blogs. It's really off the chart.
But what is so special about it? I don't understand. What do people look for that makes them end up on a weblog displaying the cover of a cartoon album of "Paling & Co." ?

If you are one of those people, pleeeease let me know what you were looking for. Drop me a line. Thanks.
To protect the blog from spambots, the question asked below (Wat zijn de eerste twee letters van het woord 'spam'?) means What are the first two letters of the word 'spam'? So fill in 'sp' there.




lutek Woensdag 22 April 2009 at 11:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Dus Je Begrijpt Het !?

Het is niet dat ik zo vaak in het café zit dat ik zo vaak schrijf dat ik in het café zit. Het is meer dat ik in één cafébezoek zo veel indrukken opdoe dat ik die niet allemaal in één keer kan verwerken. Dat heeft soms wat tijd nodig. Neem nu het geval van de meneer die betoogde dat Martin geen café is.
- Martin, we gaan naar de X
- Dat is goed, Jan.
- Je moet het niet persoonlijk opvatten hoor, maar de X... jaaaaaaaaa, heh... dat is een echt café.
- Oh maar Jan, dat neem ik je ook helemaal niet kwalijk, de X is hartstikke gezellig. Ik geef je groot gelijk.
- Je vindt het niet erg?
- Nee, natuurlijk niet, ik kom er zelf ook zo vaak.
- Ja, zie je, Martin, de X, dat is een echt café. En jij, jij bent....... jij bent een bar!
- ...
- Ja, dat is echt zo. Je hebt cafés. En je hebt bars. En jij bent een bar.
- Jaah... dat is waar wel, wat je daar zegt. Denk ik.


De meneer stapte op.
- Dus je begrijpt het, heh, Martin?
- Jazeker, geen probleem.
- Okay dan, tot ziens! Dag!
- Dag, Jan.

Ik was nu de enige gast. Toch had Martin niet getracht de meneer langer binnen te houden dan het afscheid nodig had.
Na tien minuten kwamen er nieuwe bezoekers binnen. Het café (de bar) zat in geen tijd weer vol. De meneer was vergeten.
Café of niet, er stond een tap en er was een ijskast. Beide functioneerden naar behoren. Niemand klaagde. Het was feest.




lutek Woensdag 22 April 2009 at 10:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Eigenlijk

Ik had nog niet plaatsgenomen op de kruk naast hem, of hij zei: "Ik had er eigenlijk niet over willen beginnen, maar je moet weten dat ik Jehova's getuige ben."
Vanaf toen, dus vanaf het eerste begin, werd ieder zinvol gesprek onmogelijk gemaakt door de veronderstelling dat "we hier zijn" met een doel, een missie, een plan, een zin. Als je daar van uitgaat, is iedere invulling daarvan denkbaar, hoe bizar die invulling ook is. Bovendien kun je dan ook zomaar conclusies gaan trekken dat het een aard heeft. En dat deed hij.
De ene conclusie na de andere werd getrokken. Ik moest toegeven dat dit, en ik kon het niet anders zien dan dat. Er werd me verweten dat zus, en ik zou er maar goed aan doen zo.
Er was een wonder nodig om zijn vaste grond in drijfzand te laten veranderen. Er geschiedde geen wonder.
Ik dacht aan Hans Teeuwen die te gast bij 'De Meiden van Halal' opmerkte: "...omdat gelovigen de neiging hebben om een monopolie op de waarheid te hebben."


"Maar waarom ben je hier dan?" Weer die veronderstelling. Ik had geen reden om hier te zijn, ik had wel een reden om hier weg te gaan.




lutek Zaterdag 18 April 2009 at 4:57 pm | | default | Twee reacties

Exit

Het is niet alleen goed om naar Exit te gaan, het is ook niet goed om er niet heen te gaan. Mijn Exit-bezoeken zorgden twee maal voor een uitstekende avond; maar toen ik Exit een keer niet bezocht werd ik later die avond in elkaar geslagen. (link)
Misschien dat ik er binnenkort wel een derde maal heen ga, omdat Raskolnikov (van Mark Ritsema) er 25 April zal optreden. Ik reken op een goede avond.


Eigenlijk was ik van plan ergens anders heen te gaan, en toen nog eens ergens anders ook, maar ter testing mijner flexibiliteit en aanpassingsvermogen waren beide (niet-)genoemde gelegenheden deze avond dicht, gesloten en niet open. En het zag er niet naar uit dat dat de komende (inmiddels voorbije) uren zou veranderen. Ter Exits dan maar. Zodoende en vandaar. Wegens toch in de buurt.

Een handvol mensen stond buiten te roken, wat handig is om elkaar te kunnen verstaan, maar wat je niet vrijwillig doet. De Exit is inmiddels rookvrij. Er stonden wat muziekinstrumenten op het podium maar muzikanten waren niet meer te vinden. Een stuk of wat dj's losten elkaar af en draaien plaatjes, veelal 7" singles van veelal onafhankelijke makelij. Hard, rauw, snel en heel dansbaar. Af en toe werd een rustpuntje ingebouwd met een nummer van de Ramones of Iggy & the Stooges. De dj's hadden grote schik met de rookmachine, waar veelvuldig een draai aan werd gegeven. Wat nou rookvij?
Dat was waar ook, ik had al weer een kwartier niet gerookt en ging even naar buiten, praatte met wat mensen en zweeg met weer anderen. Twee Amerikanen liepen langs me naar buiten, draaien wat besluiteloos heen en weer, keken links en rechts de Mauritsstraat uit, en overlegden wat te doen. De beste optie, ving ik op, bleek toch nog maar een biertje te pakken, zodat ze verkozen terug naar binnen te lopen (waar ze de rest van de avond zijn gebleven.)


Mijn benen begonnen meer en meer los te zitten, aan flexibiliteit geen gebrek. Nu is het onmogelijk om tegelijkertijd te dansen en een vol Westmalle-glas beet te houden, dus verdeelde ik mijn aandacht zo'n beetje tussen die twee bezigheden. Andere aandachtspunten waren er voldoende, overwegend getooid in korte rok en zwarte panty, maar daar wilde ik me niet te veel mee bezig houden. Een meneer met Stray Cats-kuif wees één van de aanwezige aandachtspunten op het patroon van gekleurde lichten die een spot op de vloer maakte. Geel en blauw en rood en groen. Ze speelden een heel behoorlijke partij Twister tot het eind van de plaat die toen opstond. Dat het spel werd bemoeilijkt doordat het patroon almaar wisselde, kon hen weinig schelen.


De combinatie van spotlichten en rookmachine zorgde voor een licht-hallucinerend effect. Dit soort beelden kende ik van foto's van dance-feesten. Om contact met de rest van de wereld nog niet te verbreken pendelde ik daarom wat meer tussen binnen en buiten. Bij één zo'n pendeling raakte ik voor de deur in gesprek met een dame die het prefereerde om de inhoud van een glas bier te nuttigen met behulp van een rietje. Ik twijfelde of ik nu buiten of binnen meer hallucineerde en vroeg naar de reden van deze voorkeur. Er was geen reden, het had gewoon haar voorkeur. Het liefst dronk ze alles door een rietje.
Het was al laat. Of het was al vroeg, dat weet ik niet meer. Ik besloot huiswaarts te keren. Waar was de uitgang? Ik zag een bord Exit en ging per ongeluk weer naar binnen toe. Een groot gevoel van parallel universum kwam over mij. Als je eenmaal de Exit bent binnengeweest is het lastig er weer uit te raken.




lutek Maandag 13 April 2009 at 1:12 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Ex-Bowler

Na 10 jaar van vallen en opstaan en van het betere gooi- en smijtwerk, hang ik de bowlingbal aan de wilgen. Daar zijn een paar dikke takken voor nodig, want de bal die ik gooi is een 13-ponder. Misschien iets lichter: er zijn nogal wat happen uit door het gebruik. 10 jaar lang (waarvan 5 seizoen 2x per week), 33 weken per jaar, en tientallen tournooien, dat gaat zo'n bal niet in de koude kleren zitten.

Van bowler naar ex-bowler. Zoals Herman Brusselmans zich promoveerde van drummer naar ex-drummer. Als je ergens niet echt héél goed in bent, is ermee stoppen de enige manier om verbetering in de situatie te brengen.
Een goed tegenargument is: "Maar je bowlt toch voor de gezeligheid!?" Ja, dan ben je zeker nog nooit bij ons op de club geweest?

Ik kan me er niet meer toe zetten iedere week gemotiveerd voor de dag te komen. Dat was al een tijdje zo, maar ach, misschien zou dat weer overgaan. Het ging niet over. Liever ga ik nu eens in de maand bowlen met mensen die gewoonlijk niet bowlen, dan voor de 500e keer te horen dat "het aan de baan ligt" wanneer iemand misgooit. Bowlingverenigingen lijken een enorme aantrekkingskracht te hebben op mensen die niet kunnen bowlen maar denken dat ze het wel kunnen, en bij ons op de club geldt dit voor minstens de helft van de leden. En sommige van die leden zijn al 20 jaar lid.
Krijgt de baan niet de schuld, dan wel de olie, of anders de pins. Of anders wordt er gezeurd over een krasje dat de machine op de bal heeft gemaakt. Alsof dat ook maar een iota invloed zou hebben.
Afgezien van het geluk dat je soms hebt of niet hebt bij het vallen van de pins, is bowlen een exacte wetenschap. Maar er speelt meer mee dan veel mensen denken. Concentratie, vermoeidheid, kracht, richting, aanloop, hoeveelheid olie op de baan, achterzwaai, vingerzetting, hoek van loslaten, lengte van de opzet, en nog een stuk of 20 andere dingen, een aantal waarvan variabel is. De moeilijkheid is om alles tegelijk onder controle te houden. Maar nog lastiger - voor veel mensen - is te erkennen dat al die dingen invloed hebben op waar de bal terecht komt.
"Nee hoor, ik gaf geen effect mee, die baan loopt schuin af naar rechts. Kijk maar, je kunt het ook zien. Moet je hier maar gaan staan." Kijk niet gek op als ze een kwartier later beweren dat de baan opeens schuin naar links afloopt.
"Oh, jij weet het zeker weer het best?" wordt me verweten. Nou, niet het best nee, maar ik sta al 10 jaar gemiddeld 40 punten boven je, en het verschil groeit nog ieder jaar, dus misschien dat je eens een keer op zou moeten letten; niet eens op wat ik zeg, maar op wat je zelf zegt.
Liever niet. Liever kopen ze het volgend seizoen een nieuwe bal met het idee dat het dan beter zal gaan. Jammerlijke misvatting.

Wat moet ik vanaf nu op dinsdagavonden gaan doen? Ik weet het niet. In Delft is er een vogelspottersvereniging, echter denk ik niet dat die op dinsdagavond opereert. Bovendien, ik zie alleen op een foto of een vogel een gevorkte staart heeft of een spitsvondige bek. In het wild zie ik alleen maar..... Vogel !! (en weg istie.)
Dat is iets te weinig om bij zo'n club te gaan.
In Vlaardingen zijn maarliefst drie sjoelverenigingen, is dat misschien wat? Nou, je moet je toch behoorlijk lam zuipen om daar vrijwillig aan de bak te komen, en sta je aan de bak in die toestand, dan zie je niet meer wat voor en achter is. Nee, dat gaat niet lukken.

Ik weet het nog niet, maar ik heb nog een week of vijf om iets te verzinnen. Komende dinsdag is er geen league i.v.m. Pasen. Ik kan dan alvast oefenen met waarmee ik vanaf volgend jaar de dinsdagavonden ga vullen. Geloof het of niet, maar ik heb dan.... een bowlingafspraak!!




lutek Vrijdag 10 April 2009 at 01:55 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Festivalzomer

Volgens buitengewoon betrouwbare bronnen staat de zomer weer voor de deur. De lente is net begonnen, maar de zomer kan niet wachten en laat zich aankondigen middels gratis krantje in brievenbus. De festivalspecial van nl10 (bewaareditie) bespreekt wat binnenkort besproken gaat worden. Ik blader het door met gemengde gevoelens, enerzijds afschuw, anderzijds huivering. Maar anderanderzijds toch ook met interesse.
15 jaar geleden had ik besloten niet meer naar festivals te gaan, de grote buitenfestivals. De één na de andere was verregend. Net toen de lengte van het Pinkpop-festival werd verdubbeld werden de aangename weersomstandigheden gehalveerd. Het regende op bijna elk festival in '92 en '93. De programmering werd minder en minder interessant. En de bands die ik wel graag zag, had ik al te vaak gezien of vielen tegen.


Heb ik veel gemist in de tussentijd? Ik denk het niet. Lenny Kravitz voor de 27e keer? Dank je wel. Muse, Faithless? Hebben ze niks anders? Kaiser chiefs, Franz Ferdinand? Is dat werkelijk het beste van het moment? Rage against the machine? Zijn ze nog steeds kwaad dan, of is ook dat maar een act

Lees meer

lutek Zaterdag 04 April 2009 at 9:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

1 April 1572

In Den Briel is het altijd feest. Dat wil zeggen, van alle keren dat ik in Den Briel was, was het feest. Ik was er weliswaar voor het eerst van mijn leven, maar dat doet er nu even niet toe.
Miss C. en ik dompelden ons onder in de vreugdelijkheden. Den Briel op 1 April, dat moet je eens hebben meegemaakt. Miss C. heeft roots in Brielle - het kan de beste overkomen - en wilde dat graag met mij delen. Ik zag in 7 uur tijd één bekende (die ik handig wist te ontwijken), zij zag vier bekenden. Opvallend en aantekeningswaardig is hierbij dat dat geen van allen Briellenaren waren. De mensen die ze verwachtte tegen te komen, zijn kennelijk inmiddels verstandig genoeg geworden om weg te trekken.

de spanjaard in zijn natuurlijke omgeving

Omdat we het "rammeien" van de Langepoort niet wilden missen - een collega had me verteld dat dat weleens het hoogtepunt van de dag zou kunnen zijn - waren we al voor 11 uur ter plaatse. Dit onderdeel van het programma bleek echter pas om 4 uur 's middags gespeeld te worden. Geen nood, we liepen op ons gemak een rondje. En

Lees meer

lutek Vrijdag 03 April 2009 at 01:44 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,