Anders Trouwen

Het was voor het eerst dat ik een trouwfeest bijwoonde van twee mensen die over de 40 zijn. Mensen van over de 40 trouwen minder vaak dan mensen van onder de 40. Soms duurt het gewoon wat langer voordat je elkaar tegenkomt. Veel mensen die ik heb zien trouwen - die van onder de 40 dus - gedroegen zich reeds op de trouwdag alsof ze 80 waren. Als bezoeker doe je er goed aan een paar geraniums mee te nemen. Daar kunnen ze wat mee, die van onder de 40.
Het getrouwde stel van boven de 40 had een muziekcombo in de tuin gestationeerd. Dat hoorde ik al toen ik 200 meter verderop de auto parkeerde. Bij binnenkomst overhandigde ik een Belgisch bierpakket aan het gelukkige paar, wat direct uit beeld werd gezet, anders zou het zo op zijn. Ze kennen hun pappenheimers. Nee, eerst was het zaak de 2 vaten bier soldaat te maken die speciaal voor de gelegenheid waren ingekocht. Dat lukte aardig, omdat diverse dochters hun tapkunsten wilden vertonen aan de gasten. Ik zag de dochters voor het eerst, maar het was duidelijk dat ze een gedegen opvoeding hadden genoten. Als je je glas nog maar half leeg had stond er al minstens één, soms ook twee, te roepen of je al een nieuwe wilde. Het is dan erg onbeleefd om nee te zeggen.


Niet alleen zag ik de dochters voor het eerst, ik zag behalve het stel eigenlijk iedereen voor het eerst. Dat vind ik nooit erg. Als ik slap ouwehoer kan ik dat tegen iedereen, zonder aanziens des persoons. Zolang je maar niet vergeet je tijdig te verplaatsen naar een volgende nietsvermoedende toehoorder. Na 3 verplaatsingen was ik in gesprek met iemand die nog slapper kon ouwehoeren dan ik. Gelukkig was dochter 2 in de buurt. Ze vroeg me voor de derde keer of ik de baas van haar moeder was. Haar teleurstelling na mijn antwoord, kon ik goedmaken door een nieuwe bestelling te plaatsen.
Met de verse tap in handen begon het slap ouwehoeren pas echt goed. Ik probeerde mijn gesprekspartner keer op keer af te troeven, maar na enige tijd moest ik mijn meerdere erkennen.


Iemand anders mengde zich in het gesprek en gedrieën filosofeerden we dat het een lieve lust was over het belang van de schuimkraag op een tapje. Diverse theorieën zagen het licht, maar zoals het ware wetenschappers betaamd bleef het niet bij theorie, we schuwden de praktische toetsing allerminst. Dochter 1 was zeer in haar nopjes met ons.
Opeens gooide een der gesprekspartners de zaken over een andere boeg, en deed me uit de doeken wat hij zoal voor schoons had mee mogen maken op muzikaal gebied. Hij had niet alleen The Doors gezien en Hendrix, Cohen, Pink Floyd, T.Rex, Jefferson Airplane, maar ook Tim Buckley en Nick Drake. Wat een waslijst! Het water liep me in de mond. Of eigenlijk liep het er uit. Tijd om te verplaatsen.


De stralende bruid legde me uit wat ze zoal op en aan had...
Something old, something new
Something borrowed, something blue
And a silver sixpence in her shoe.

De herkomst van het rijmpje ontging me, maar de invulling kwam keurig overeen met de getoonde artikelen. De bruid werd weggeroepen omdat een stuk of wat dochters een ode ten gehore gingen brengen. Dat duurde even zodat veel mensen voor het eerst deze avond zelf de tap gingen bedienen. Dat is nog een hele kunst, vergis je niet. Niet elke tap is hop 1 2 3 getapt.
Ik realiseerde me echter tijdig, en met terugwerkende kracht dat ik vanavond bob was. Of de bob, of een bob, net wat u wilt. Ik zorgde dan ook net op tijd, en met terugwerkende kracht, dat ik niet te veel gedronken had. Het scheelde alleszins maar een haartje.
Ik feliciteerde nogmaals het bruidspaar, schudde nog wat andere handen, meende nog eenmalig slap te moeten ouwehoeren door de fotograaf te zeggen dat hij sprekend op Babalu leek, maar werd ook hiermee afgetroefd, want tot mijn stomme verbazing wist hij wie ik bedoelde. Daar had ik niet op gerekend en ik droop af. Het was een buitengewoon geslaagde avond geweest. Dat vond iedereen. We zouden het snel nog eens opnieuw moeten doen.






lutek Zaterdag 30 Mei 2009 at 6:39 pm | | default | Vijf reacties
Gebruikte Tags: ,

Het Park

Je hebt parken zonder naam en je hebt parken met naam. Maar er is maar één park met de naam Het Park.
Dat is Het Park bij de Euromast. Een prachtpark, aangelegd aan het eind van de negentiende eeuw. Je kunt er wandelen, zitten, liggen, staan, om je heen kijken. Sommige mensen fietsen er doorheen of gooien een frisbee naar elkaar toe. Je kunt er - mits je een vogel bent - zwemmen, vliegen, een nest bouwen, of in een boom gaan zitten. En je kunt - mits je de verbodsborden negeert - overal waar je maar wilt je hond uitlaten. Dit laatste is een bezigheid die groeit in populariteit. Zodanig dat tegenwoordig alleen nog de zwervers de spreekwoordelijke oase van rust kunnen ervaren in Het Park, en wel 's morgens vroeger dan vroeg (behalve in het weekend).


Ik vind dat een beetje jammer. Eigenlijk voelt Het Park niet helemaal meer hetzelfde als, pak 'em beet, 10 jaar geleden. Ik hou gewoonlijk al niet van honden - de meeste honden ten minste - maar er is iets waar ik nog minder van hou: honden die blaffen in Het Park. Een gedeelte van Het Park laat ik tegenwoordig links liggen, ik voel me er niet meer thuis. En hoewel de hondenuitlaters overal kunnen lopen - mits ze nog altijd de verbodsborden negeren - verzamelen ze zich het liefst aan één kant van Het Park. (Ik ga niet precies uitleggen waar, je merkt het zelf snel genoeg als je eens een rondje maakt in lunchtijd.)
Ik ben niet de enige die niet van blaffende/bijtende honden is gediend, veel eenden zijn het roerend met mij eens. Gisteren hoorde ik nog een pas getrouwd stel met 8 jonkies in het zog, met elkaar het onderwerp bespreken. Vandaag zag ik ze weer, nog altijd de 6 kleintjes daarachter, en ving ik duidelijk op: "kwak kwak kwak snater snater kwak".
Ik bedoel maar.
(Overigens zien eenden het verschil niet tussen 6 en 8 dus wat wil je nou!? )


In de verte hoor ik iemand roepen. Truusje.... Truusje...
Nog voor ik omkijk hoor ik Truusje achter me al aankomen. De grond begint te trillen, struiken en bomen schudden heen en weer. Truusje komt er aan. Ik werp mezelf in de brandnetels om niet overreden te worden door een Deense dog ter grootte van een volwassen paard!!
Kolerejantje zeg, benne we nou helemaal van de pot gerukt. (Dat is wat er in een fractie van een seconde door mijn hoofd schoot. Hardop klonk het iets anders... iets neteliger, zeg maar.)
Nee Truusje, niet daar in het water springen. Daar waar Truusje stond was het water een halve meter diep, maar Truusje stond vanaf de knietjes droog. Daar is precies dat stinkwater. Kom nou mee.
Eerst nam Truusje nog een frisse duik, vloog toen met één afzet zo weer op het droge, en schudde zich daarna eens even lekker uit. Honden stinken gewoonlijk al, maar Truusje wist het neusje van de zalm te vinden. Een beerputlucht kwam andermaal langsgesjokt, de struiken sjokten wat mee.
Pak de stok! Truusje gehoorzaamde kennelijk, want even later zag ik haar in de verte vrolijk met een ontwortelde beuk tussen de tandjes weghuppelen.
Ik liep terug de andere kant Het Park uit.




lutek Dinsdag 26 Mei 2009 at 12:16 am | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Popquiz in Rotown

Een popquiz, is dat niet iets voor jou, jij weet toch zoveel van muziek?
Ik weet wat namen van 15+ jaar geleden; de recentere geschiedenis is behoorlijk langs me heen gegaan. Het fenomeen popquiz is me niet onbekend. Daar heb ik al eerder aan meegedaan, eindigde doorgaans onder de cracks, zo rond de lage middenmoot. Een plaats middenmoot zou al tot tevredenheid moeten stemmen. Hey ho, let's go, dan maar.
Nu nog een team. Team Stuk zat al vol, Team Lady C. viel nogal uit elkaar, en team Broer A. zou niet op komen dagen. Een eigen team? Nee, laat maar, weet je wat, we worden wel publiek, dat hebben ze ook nodig. We supporten dit of dat team, net wie we tegenkomen, en verkopen antwoorden aan de hoogste bieder. Zo hou je er, behalve de ongemakkelijke realisatie van falend geheugen, ten minste nog iets positiefs aan over.

Lady C. had voor de gelegenheid haar track-ID in de aanslag. Dat was verboden tijdens de quiz en bij snap zou je team er stante pede voor worden gediskwalificeerd. Wij hadden geen team, dus gingen we dicht bij een team staan waarvan we hoopten dat het gediskwalificeerd zou worden. Jakhals Sjoerd kondigde de eerste vraag reeds aan. We lieten de track-ID het werk doen... spannende seconden... ah, het ding had iets gevonden... Jammergenoeg bleek dat we alleen nog maar naar de begintune van de quiz aan het luisteren waren. De quiz zelf moest nog beginnen. Het was de laatste keer deze avond dat de track-ID het juiste antwoord gaf. Bij de Amazing Stroopwafels dacht het aan Frank Sinatra, de B-52's werden geklasseerd als Destiny's Child, en bij Uriah Heep kwam het tot de oplossing Celine Dion (wat overigens nog altijd een stuk dichter bij de waarheid zat dan hoe Jakhals Sjoerd de naam Uriah Heep uitsprak, maar dat terzijde.)
De fragmenten waren te kort en het geluid was te diffuus. De track-ID werd opgeborgen.

Team Stuk was in goede doen, bij de eerste ronde hadden ze ten minste 90% van de vragen beantwoord, waarvan zeker 70% goed. Tot mijn verbazing was Team Broer A. ook aanwezig. Ze klaagden steen en been over het gebrek aan R&B-inbreng. Geen van de teamleden beschikte over parate kennis op dat gebied, maar dat was iets waar alle teams mee te kampen hadden. Logisch ook, 'R&B' gaat simpelweg niet samen met 'Muziek' of 'Kennis' of 'Gezellige Kroeg op de Nieuwe Binnenweg'. Team Weetal zich had centraal in de ruimte opgesteld. Ik kende de heren nog van popquizzen uit het verleden. Eén lid van Team Weetal won destijds bijna altijd. Ik voorspelde dat zij ook vanavond met de beker naar huis zouden gaan. (Ze werden derde.) Verder keek ik nog uit naar een team met iemand in de gelederen waarvan ik niet wist hoe hij heette, en bij nader inzien me zijn gezicht ook al niet voor de geest kon halen. Toch wist ik dat hij hier aanwezig was. Ik bekeek wat gezichten. Sommige gezichten keken terug, andere keken dwars door me heen of naar de muur achter me, diep in gedachten verzonken... gdvrrrrrdmme hoe heet dat nummer nou toch ook alweer!?

Het was een gedachte die ik zelf ook meermalen had deze avond. Nu is het helemaal niet erg wanneer je de naam Nick Kamen niet meer weet, sterker nog: het is zelf toe te juichen (sorry dat ik hem nu toch noem, het kost je nu weer 5 jaar om die naam kwijt te raken) maar het is echt erg als je niet meer weet wie Chuck E's in love zong. (Ook al is het dan een klote-nummer.)
Halverwege de avond leken de fragmenten steeds korter te worden. Dit had een reden. Meerdere teamleden - we stonden zo'n beetje tussen 2 eerder genoemde teams in - namen elke gelegenheid te baat om hard en vals mee te zingen met een voor hen bekend nummer. Het meezingen werd belangrijker dan daadwerkelijk de vraag beantwoorden. Ik deed een flinke duit in het zakje toen ik Visage hoorde aanzwellen...
Ahhhhhhhhh-Aaaaaaaaah, We fade to grey, fade to grey, DZJIIIIEEEWWWWWWWW (tadada-dada-da)
Na nog 2 met de mond nagebootste drumslagen werd ik vriendelijk doch dringend verzocht me aan de bar te vervoegen voor een nieuwe voorraad versnaperingen. Ik gehoorzaamde. Ach, we hadden de poet toch al binnen, we wisten zoveel antwoorden. Helaas eindigden we (we, omdat we steeds meer bij Team Stuk gingen horen) in de middenmoot. Nu ja, als je na 20 fragmenten nog steeds niet de connectie "alle platen zijn tweetalig" kan ontdekken, dan verdien je het ook niet om hoger te eindigen. De rest van de avond heb ik me voor mijn voorhoofd geslagen en soms vroeg ik mensen me daarbij te helpen. Dom dom dom.
Toch had ik een en ander kunnen bijdragen. Goedgemutst werd de avond buiten afgesloten. Volgend jaar zouden we zeker weer meedoen.




lutek Zaterdag 23 Mei 2009 at 1:33 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Communicatie II

...pliep ...pliep ...plopplop

...plop ...pliem... pliepliep

-Liefje?
-Ja?
-Hoor jij ook geluidjes?
-Ja.
-Oh mooi, dan ligt het niet aan mij.
-Nee hoor. Ik zal ze uitzetten.

Hannie is in haar nopjes, ik mag wel zeggen: in haar noppen met haar nieuwe telefoon. Een toestel van 367 euro - als je het los koopt - een Samsung Wizzwazz of iets dergelijks. Niemand koopt zo'n toestel los, iedereen koopt het voor 0 euro in een abonnement. De reden dat het toestel kunstmatig overmatig duur wordt gehouden, is om veel mensen dat toestel te laten kiezen. Je geeft de mensen het idee dat ze een goeie deal hebben gemaakt, 376 euro hebben 'bespaard'. Een elementaire verkooptruc, een a-b-c'tje, of (als u meer van voetbal houdt, wat geloof ik ook met dit toestel kan) een 1-2-3'tje.
De geluidjes bevallen me wel, het is alsof Echoes van Pink Floyd door een Atari is gehaald. Maar als het geluid uitstaat vind ik het ook best.

...plieperplop ploep!

-Oh, weet je niet hoe die uit moet?
-Jawel, dat was het geluid van "sound off".
-Ah... juist.


Het toestel is breder dan de meeste andere toestellen. Het heeft geen knoppen maar een touch-screen, het heeft elke uitvinding van de afgelopen 6 jaar, het maakt grotere foto's dan onze normale camera. Het kan geloof ik ook nog koffie zetten en de afwas doen. De spelletjes zijn talrijk, te rijk in tal om ze te bespreken, al weet ik wel dat als je een strike wilt gooien bij het onderdeel bowlen, je het toestel niet los moet laten.
Maar Hannie is nu iets minder in haar nopjes met het gratis toestel. Ze is inmiddels terug naar de winkel geweest, twee keer. Het geluid was hol, blikkerig, sommige woorden vielen weg, en als ze niets zei, leek het alsof ze had opgehangen (of hoe je dat ook noemt bij een toestel dat geen haak heeft). En hoe aardig de dames van de Wizzwazz-winkel ook mogen zijn; te zeggen dat het geluid zo is, omdat je de nieuwe sim-kaart er nog niet in hebt gestopt, maakt je er niet bepaald slimmer op.
Bij het tweede bezoek kreeg ze dan maar gelijk een heel nieuw toestel. Met hetzelfde geluid. Naar verluidt hebben al deze toestellen dit geluid. De fabrikant had flink geïnversteerd in de nieuwste snufjes , maar was helemaal vergeten dat er sommige mensen zijn die een toestel aanschaffen om er daadwerkelijk nog mee te bellen.






lutek Vrijdag 22 Mei 2009 at 9:24 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Communicatie

De loper (die al jaren niet meer loopt) bezoekt ons kantoor tweemaal daags.
De loper is niet noodzakelijk één persoon. De loper is degene die documenten haalt en brengt, wie het ook is.

"Heb u nog loop?"
Nee, vandaag niks.

We hebben de laatste tijd erg weinig documenten. De handel speelt zich steeds vaker electronisch af.
Tegenwoordig belt de loper op, vanuit zijn auto, voordat hij wegrijdt bij het vorige adres. Wij zitten in een verkeersuithoek, hij komt hier niet automatisch langs als hij op weg is naar het volgende adres.

De gesprekken hebben zich geëvolueerd. Eerst verliep een gesprek als volgt:

- Goedemiddag, OceanAir, met Lutek
- Hallo met Rinus van de MTC, hebben jullie nog iets voor me?
- Wat bedoel je zoal: documenten, flessen drank, een pak slaag? Ietsje duidelijker graag.
- Hahaha, heb je nog documenten?
- Documenten, nee dat niet.
- Nou dat andere kom ik van de week dan wel ophalen. Hahaha.
- Dat is goed, Rinus, tot morgen.
- Tot morgen.

Soms heeft een loper een naam. Rinus heet bij voorbeeld Rinus. Rinus is de vrolijkheid zelve, maar de huidige daling in "loop" heeft ook bij hem zijn tol geëist.
Tegenwoordig herken ik zijn telefoonnummer en verloopt een gesprek ongeveer als volgt:

- heuuuuj
- haaaa
- bùùùù
- ahhhh
- keee
- yooo

We begrijpen elkaar uitstekend. De loop is dan gedaald, maar de communicatie heeft een hoogtepunt bereikt.





lutek Dinsdag 19 Mei 2009 at 11:40 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags:

Weemoed, Weelde, Wildernis

-We gaan naar Tiengemeten.
-Tiengemeenten, wat leuk!
-Nee, Tiengemeten.
-Ja. ... (?)
-Geme-ten, Tiengemeten, niet Gemeenten.
-Is dat iets anders dan? Ik dacht dat je dat eilandje bedoelde onder ehhh... dinges, hoe heet dat eiland, en boven ehhh... hoe heet dat andere eiland, dat eiland waar Stad Aan Het Haringvliet aan ligt?
-Dat zal dan wel Het Haringvliet zijn, vermoed ik.
-Ja, dat zou best eens kunnen. Maar die bedoel je dus niet?
-Jazekerwel, en dat eiland daarboven heet trouwens de Hoeksche Waard.
-Oh, zie je, en ik dacht dat het Tiengemeenten heette.
-...

Tiengemeten

Hannie viel het 's morgens al direct op: "Hey, je bent helemaal niet chagrijnig." Inderdaad had ik ook erg veel zin in een wandeldagje. De laatste 3 vakanties (Harz, Nepal, La Gomera) stonden volkomen in het teken van de heilige wandel, doch in Nederland zelf lijken we niet vooruit te branden. Met broer A. en schoonzus A. namen we de derde pont van de ochtend.
We oriënteerden ons in het informatiecentrum in de Marguaritahoeve, welke route zouden we nemen? Een behulpzame baardmans waarschuwde ons dat de blauwe route, langs 'wildernis' maarliefst 10 km lang was, daar kon je wel een uur of 6 over doen! Ik controleerde of ik per ongeluk in een rolstoel was gaan zitten, wat niet het geval bleek. Toch lieten we 'wildernis' links liggen en besloten een combinatie van rood en geel te maken, 'weelde' met een vleugje 'weemoed'. De harde wind bemoeilijkte het hanteren van verrekijk en vogelgids wat het determineren niet ten goede kwam. Toch zagen we diverse soorten en maten, zie LINK.

Van te voren hadden we gegokt dat de zondag meer mensen zou trekken dan de zaterdag. We hadden er niet aan gedacht dat de meeste dorpen in de buurt bewoners hebben die zondag niet met een pontje mogen varen. En dus op de zaterdag gaan wandelen. Ze waren redelijk makkelijk te onderscheiden. Ik hanteerde de verrekijk en broer A. de determinatietabel.
-Zwart
-Check
-Lange rok
-Check
-Knot
-Check. Ken niet missen, een refo.
-Jezus, wat zie je die veel hier zeg.

Tiengemeten

Ook kreeg het eiland deze dag bezoek van 15 groepen van 15 kinderen. We passeerden een groepje kinderen dat op een kleed achter een paard vooruit werd getrokken, 4 tegelijk op het kleed. Sommige vrijwilligers raakten het overzicht soms een beetje kwijt. Zo ving ik op: "Ja, ga maar zitten, wie nog niet geweest is mag erop... ehhhmm... en wie jokt die mag het zelf weten." Het was een educatieve dag.

Pas op de terugweg moesten we betalen voor de pont, 2 euro per persoon. In de auto kregen onze vingers en ledematen hun natuurlijke kleur weer terug. Gezond bezig zijn is soms heel ongezond. Langzaam reden we richting bewoonde wereld. Mijn telefoontoestel kreeg weer bereik, juist toen we de bordjes 'Klaaswaal' en 'Numansdorp' (beide 9 km) passeerden.




lutek Zaterdag 16 Mei 2009 at 8:26 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Baby

-Zeg eh... er beweegt iets in de kinderwagen.
-Ja, dat is Indy.
-Oh ligt ze hier? Ik dacht dat ze boven was. Ik denk al, wat is dat nou.
-Oh kom maar lieverd.

Indy werd uit de wieg getild. Ondanks dat ze niet echt wakker werd, gingen de oogjes toch regelmatig open. Kolere, wat keek ze scheel. Maar als je zo knap bent als Indy, dan mag dat.
Ze klampte zich vast aan alles wat in de buurt kwam. Dat kon een borst zijn, maar nog veel vaker had ze een pluk haar te pakken en liet die niet meer los. Soms zoog ze zich vast in iemands nek, dan moest je met 2 man, elk aan 1 been, uit alle macht.... nee, dit is een grapje... Ik weet heus wel dat als een baby zich vastzuigt in je nek je veel beter gewoon even het neusje kunt dichtknijpen, tot het vanzelf loslaat.


Het kleine vrouwtje kon nog nauwelijks geloven wat er met haar gebeurde. Ze keek verdwaasd om zich heen. Waar ben ik, wie is dit? Het was allemaal nog zo vreemd. En voor haar kind gold hetzelfde.


Af en toe liet Indy even iets van zich horen, maar over het algemeen lag ze stilletjes te slapen en te knuffelen en soms maakte ze wat gekke geluidjes. Ik was stikjaloers: slapen, knuffelen en gekke geluidjes maken zijn ten slotte mijn eigen drie favoriete hobbies. Oogjes open, oogjes dicht, maar wakker werd ze niet. Misschien moest ze nog wennen aan het licht, of misschien dacht ze: weet je wat, ik lig hier zo lekker, ik wil nog even geen gedoe, geen grotemensengedoe, dat komt nog wel, vast en zeker, dat kun je wel nagaan, het blijft niet eeuwig zo rustig en vredig als nu, maar zo lang het nog duurt, laat mij maar, laat mij maar even, mmmm lekker... lekker niks... lekker slapen... lekker hier liggen bij mama... lekker knuffelen... ik hou mijn oogjes nog even lekker dicht.
Of misschien dacht ze nog helemaal niets.




lutek Donderdag 14 Mei 2009 at 10:48 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

5 Mei

Misschien heb ik te vaak naar Spooks gekeken, maar als er technische werkzaamheden worden verricht aan een torenflat, vlak achter het podium, precies op de dag van het festival, dan vind ik dat verdacht. Mannen in overall liepen in en uit en vanaf de tweede verdieping werd iets naar beneden geroepen. Je brak ondertussen je nek over de kabels, maar dat kan ook zijn omdat ik naar de roepende mannen op de tweede keek.
Bij 112 vond ik geen gehoor. Nee, zo verzekerde men me, het zou vandaag een rustige dag zijn en blijven in Rotterdam, verbroedering alom. Nou zeg, wat een verwachting, dat klonk erg positief allemaal. Mensen vallen elkaar straks nog in de armen, grijpen elkaar stevig vast, nemen elkaar misschien wel vol op de mond. Wie zal het zeggen?
Uiteindelijk, een halve dag later, was het zover (zij het net iets anders dan in bovenstaande schets). Er vielen mensen, net geen doden, mensen wilden elkaar inderdaad stevig vastpakken, en het scheelde niet veel of er moest mond-op-mondbeademing gegeven worden.
Als je het snel leest lijkt deze bewoording op de voorgaande, maar het was toch net iets anders.
Ik was toen al weg. Wat zeg ik? Ik ben nauwelijks geweest.


De officiële opening om 1 uur 's middags was heel feestelijk. Presentatrice Miljuschka Witzenhausen had de touwtjes strak in handen, althans gedurende de eerste meter dat ze op kwam lopen. Toen ze het publiek zag, ging het jammergenoeg een beetje mis. Niet getreurd, volgens de site is ze een duizendpoot. Ik citeer... Deze jonge, creatieve en energieke bezige bij, heeft al heel wat op haar naam staan. Van TMF presentatrice tot actrice in de dagelijkse soapserie ONM en ambassadrice voor Dance4Life, you name it en Miljuschka kan het.
Een niet geringe aanprijzing. You name it, en ze zou zich er vast wel uitredden. Kijk, daar kwam burgemeester Aboutaleb al aan, precies op het goede moment. Ze zou hem eens een paar vragen stellen. Eens kijken, wat was de eerste vraag ook alweer? You name it, en ze stelt zomaar een eerste vraag.
Vraag twee wist ze zich ook nog te herinneren, maar daarna liet haar alleskunnende geheugen het een beetje afweten. Vraag drie was iets met een ceremone....zere....serie.... ceremoni-jee..... een ceremonie-gedeelte. Aboutaleb vroeg beleefd de microfoon en maakte zich onsterfelijk met de woorden: "Ja, dat soort lastige woorden kun je maar beter aan burgemeesters overlaten."

Even verder stond een jonge rapper iets onverstaanbaars te rappen ter lering ende vermaak aan twee dienders (m/v), inclusief rituele handjeklap. Ja, het ging inderdaad verrassend goed met de verbroedering. Toen de jongen langs me liep, zag ik dat hij niet helemaal goed was. Het valt echt niet mee het verschil te zien tussen iemand die niet helemaal goed is, en een rapper met een te hoge pet en te lage broek, die ritueel handjeklapt met passanten in uniform. Achter me hoorde ik de duizendpoot in de strakke leren broek zeggen dat er vanmiddag "onwijs vette artiesten" zouden optreden. Ik keek het programma na om te zien of The Weather Girls misschien een optreden zouden geven, maar dat bleek niet zo te zijn.

Triggerfinger

Ik ging even terug naar kantoor, want ik wil niet zomaar een halve vrije dag opofferen voor een kwartiertje Ellen te Damme, ten minste niet als er zoveel andere mensen bij zijn. Ze zou straks uitgekleed worden door mevrouw Isis (dat is iemand, ook al zo'n alleskunner, die wat plaatjes aan elkaar mixt en daarom ook meteen maar artiest wordt genoemd), maar omdat Freelance Journaliste J. deze dag ook op het festivalterrein rondloopt, zou ik later nog wel horen hoe dat precies in zijn werk was gegaan.
Om 5 uur was ik weer present om hoofdact Triggerfinger te bewonderen. De drie heren zagen er nog lelijker uit dan de laatste keer dat ik ze had gezien. ZIE HIER
Dat gaf niet, ze kwamen alleszins niet om de huid te verkopen, maar de rock en roll. En zij waren aan het juiste adres.

Vive la Fête

Volgens mondelinge overlevering moest ik vooral ook Vive la Fête zien en horen. Ik had een goed uitzicht op het podium, want in geen tijd was ik omringd door meisjes van een jaar of 14 die zich gedroegen als hoe ze denken dat meisjes van een jaar of 17 zich gedragen, en jongens van een jaar of 14 die geen idee hadden hoe ze zich anders moesten gedragen dan jongens van een jaar of 11.
Op het podium stond een microfoon waar geluid uit kwam. Bij nader inzien stond er ook iemand achter de microfoon te zingen. Het deed denken aan Tante Sidonia die zich verschuilt achter een lantaarnpaal. Ik liep wat naar de zijkant zodat ik haar ook echt kon zien. Haar functie in de band was om eentonig te zingen en mooi te zijn of te lijken. De functie van de andere bandleden werd me zo snel niet duidelijk. Misschien was het om de aandacht bij de zangeres te houden.
Toen de band voor de vijfde keer hetzelfde nummer aanzette, had ik er genoeg van en besloot heen te gaan. Niet te dicht langs de flat waar de werkzaamheden inmiddels waren beëindigd. Wat ik trouwens ook weer verdacht vond. Ik besloot 112 nogmaals te bellen. Ze beloofden in de loop van de avond nog wel even langs te zullen komen.




lutek Maandag 11 Mei 2009 at 9:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Vla

Ik ben geen ontbijter. Ik krijg weinig door mijn keel de eerste uren van de dag.
Maar weet je dan niet dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is?
Ja weet ik, en nou opgesodemieterd !!

Vroeger kon ik al makkelijk een goeie 20 minuten op twee boterhammen zitten kauwen, tot mijn kaken blauw zagen. Zonde van de tijd. Vervelend. Vies.
Ik neem nu om 10 of 11 uur wel wat te eten. Soms is het druk en eet ik pas in de middag. Lekker belangrijk.

Maar toen kwam vla in mijn leven en alles veranderde.
Vooral de variant met stukjes aardbei daarin kon mijn goedkeuring wegdragen (en de goedkeuring van mijn slokdarm). Deze variant is eigenlijk geen vla maar een yoghurt (al is het de vraag of tussen die twee een duidelijke onderscheid kan worden gemaakt).
De interesse en ik mag wel zeggen, de liefde op het eerste gezicht, begon vorig jaar in Duitsland tijdens de oefen-wandeltocht in de Harz. In ieder hotel waar we verbleven had men dit product op het verder vrij fantasieloze ontbijtmenu staan.
Een maand of acht heb ik het met plezier gegeten. Helaas is nu de liefde weer voorbij. In de laatste drie maanden is het drie maal voorgekomen dat AH een pak aardbeienyoghurt niet goed had vastgelijmd in de fabriek. Het pak staat niet open, er zit eigenlijk niet eens een opening in, het is maar net een heel klein beetje poreus aan de bovenkant. Maar het resultaat is dat het langzaam maar zeker toch leegloopt.

vla in balans

De koelkast biedt slechts beperkte sta-ruimte dus leg ik de meeste spullen plat neer. Je merkt het niet meteen, maar als je twee dagen na aankoop de mergpijpjes naast of onder het pak vla wilt pakken en ze blijken vastgelijmd te zijn... dan weet je dat de AH-fabriek heeft toegeslagen. Want wat loopt er nu precies uit het pak, de vla, de yoghurt zelf? Nee, die blijft binnen. Wat er wel uitloopt is een ander bestanddeel, denkelijk de emulgator of weet ik veel wat het is. Het is doorzichtig, dik, bijzonder plakkerig en heel erg vies.
Nadat ik de binnenboel heb schoongemaakt - voorwaar geen geringe taak - en het pak aanbreek om alsnog te ontbijten, blijkt dat de inhoud nu veel vloeibaarder is dan normaal. Er ontbreekt duidelijk een bestanddeel. En de smaak is ook niet erg smakelijk meer. Zelfs de kleur is anders.
Misschien dat ik me één of meer van deze zaken inbeeld, maar zeker is dat ik de gedachte aan de stroperige smerigheid niet meer kan onderdrukken. Ik zie het voor me, ik ruik het en ik proef het. En tegenwoordig niet alleen meer bij mislukte pakken, maar ook bij de normale.
Ik ben nu geheel van de aardbeienyoghurt af, dankzij de AH-fabriek, en ik beperk me nu tot chocoladevla. Laat ik alsjeblieft niemand horen over wat daar dan wel allemaal inzit!




lutek Zaterdag 09 Mei 2009 at 11:20 pm | | default | Geen reacties

Gein Op Het Plein

Een jaar geleden had ik meneer Van Velzen ook al gezien. (Schrijf ik dit goed? Even checken. Ik heb namelijk vaak de neiging om hem Van Helsing te noemen. Ik weet zelf ook niet waarom.)
(Sorry voor bovenstaande onderbreking.) (Nogmaals sorry, nu voor die extra zin, en ik bied nu ook alvast mijn excuses aan voor de huidige extra zin.)

Nu zag ik hem op Koninginnenacht. Hij had er zin in. En toegegeven, hij is erg goed in wat hij doet. Dat vond kennelijk niet iedereen want 75% van de bandleden had het in het afgelopen jaar voor gezien gehouden. Maar de nieuwe lichting muzikanten had er, net als hun grote leider, wel degelijk zin in.
De bassist had de slungeligheid van Krist Novoselic, iets wat iedere bassist zich wenst. Wat ook iedere bassist zich wenst is de uitstraling van Krist Novoselic. Dit is jammergenoeg niet iedereen gegeven. Ondertussen had Van Velzen zelf tijd voor een spelletje tetris met de lichten van buren uit de flat tegenover het podium. De man is een allerkunner. Ik wil ook in zijn band.

"Wie van jullie komt er echt uit Capelle?" Het publiek was de schaamte voorbij en gaf massaal toe uit Capelle te komen. Ik dook achteruit en ging niet voor het eerst deze avond op zoek naar een barman die efficiënt te werk zou gaan. Tot nu toe had ik die niet gevonden. In de bartent links stonden twee heren bestellingen door te roepen aan slechts één drankman. Zodoende moest de drankman zich drie slagen in de rondte schenken, terwijl de twee heren voornamelijk duimen stonden te draaien. Er was eerder vanavond vast iets misgegaan in de communicatie tijdens de uitleg van het dienstrooster.

De tent rechts dan maar. Ik betaalde een bardame met geld uit Kenia dat ik even tevoren van haarzelf als wisselgeld had ontvangen. Nu accepteerde ze dit niet terug als geldig betaalmiddel. Een typisch geval van 'met twee maten meten'. Ik paste andere munt bij en kreeg een limonadeglaasje bier. Ik lachte het voorval af en deelde haar mede: "Als je met twee maten meet, ben je met zijn drieën". Dat zorgde alleen maar voor extra verwarring, ze wilde me andermaal duidelijk maken dat ik niet... enzovoort enzovoort.


Ik deed alsof ik weggeduwd werd, wat makkelijk was omdat dat ook min of meer gebeurde. Ik koesterde het limonadeglaasje - hoera! - en dook snel terug het feestgedruis in. En feest was het, meneer Van Velzen kondigde net aan dat de nieuwe CD over 17 dagen in de winkel ligt.
Dat is inmiddels nog maar 10 dagen. Ik kan niet wachten. Ik tel de dagen af.




lutek Woensdag 06 Mei 2009 at 11:13 pm | | default | Eén reactie

De Oorlog Komt Steeds Dichterbij

Dit jaar houdt Wim de Bie (1939) de jaarlijkse 4-meivoordracht. Zijn voordracht "Raketten en Onschuldige Burgers" heeft hij speciaal voor de Herdenkingsbijeenkomst geschreven.

Wim de Bie hield vanavond een toespraak, een voordracht, in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. Tijdens de voordracht werd een stukje film vertoond, waarin te zien was hoe Bie in zijn ouderlijk huis enkele oorlogsherinneringen probeerde te completeren, in te passen in de geschiedenis. De kleine in de grote geschiedenis. Het stukje film was meer dan 25 jaar geleden opgenomen, zijn moeder leefde nog. We zien Moeder Bie en Bie zelf op verschillende plaatsen in het huis. Bie vertelt wat hij zich herinnert van bepaalde gebeurtenissen, Moeder Bie vult aan met verhalen over wat die gebeurtenissen precies waren.

Ik heb dit stukje film eerder gezien, namelijk ruim 25 jaar geleden, tijdens een uitzending van Van Kooten en De Bie (of een variatie op die naam die ze op dat moment hadden). Wat me er nog van bij is gebleven is dat ik toen dacht: Sjonge, hij gaat op zoek naar zijn geschiedenis. Hij heeft de oorlog toch niet echt meegemaakt? Ja goed dan, hij was 1 jaar toen het begon en 6 toen het voorbij was. Eigenlijk heeft hij het dus wel een beetje bewust meegemaakt. Maar toch maar toch... het is behoorlijk antiek allemaal, ouwe koeien.
Op dat moment was de oorlog meer dan 35 jaar geleden afgelopen. Ik was 13 of 14 jaar. Jee, daar zit een hele generatie tussen! Meer nog! Dat is een tijd geleden! Nee, die oorlog, dat is iets van vroeger. Wat is er straks nog op teevee?

Toen ik eens nader ging rekenen, bleek dat ik het eind van de oorlog met 23 jaar en 3 maanden heb gemist. Natuurlijk is dat een onmetelijke tijd als je 13 of 14 bent. Bijna het dubbele.
Later, als je begin 20 bent is het nog maar 1 x de leeftijd in jaren verschil, maar ja.... hé... dan ben je intussen al weer verder verwijderd van de oorlog, dan heb je het al over 45 jaar geleden. Het blijft belachelijk ver weg.
Het merkwaardige is dat ik me nu realiseer - ik ben 40, bijna de leeftijd die Bie had toen hij die film maakte - dat ik de oorlog maar op een haar na gemist heb. Wat is dat nu helemaal, 23 jaar? Dat is ruwweg maar de helft van mijn huidige leeftijd. Opeens komt de oorlog heel erg dichtbij.
Naarmate het langer geleden is, lijkt het minder ver weg.

Hoe zal ik over 20 jaar denken? Ik neem aan dat ik dan een schuilkeldertje heb gebouwd. Als we nog in deze flat wonen, volstaat het natuurlijk niet om tijdens dreiging 7 verdiepingen naar beneden te rennen. Nee, er zal een aparte ruimte moeten worden gemetseld. Misschien op de plek waar nu het rommelhok/mozaiekkamertje is. Dat is 1 bij 2 meter, ideaal eigenlijk. De mozaiektafel zal mogen blijven staan, dan heb je iets om handen. De kasten met rommel zullen kasten met proviand moeten worden. Blikvoer is vaak heel lang houdbaar en nog gezond ook. We zullen toch ook aan lichaamsbeweging moeten denken. Een radio, niet te vergeten, om de berichten uit Londen te kunnen beluisteren.
Het lijkt me verstandig om binnenkort een aannemer te bellen. Je moet dat soort dingen niet uitstellen. Voor je het weet zit je er midden in, die oorlog, hij komt nu al akelig dichtbij.




lutek Maandag 04 Mei 2009 at 11:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Net Op Tijd

Op metrostation Capelse Brug is het een gedring en gedrang van jewelste. De deuren blijven net iets langer open dan op een station ervoor en erna. Wat een volk, het lijkt wel koopavond.
Alsof het echt koopavond is, zie ik hoe twee dames bepakt en bezakt aan komen hobbelen en zich met moeite een weg banen door de incheckpoortjes. Die poortjes werken meestal al niet mee, maar wanneer je haast hebt werken ze ook echt tegen. En lijken daar plezier in te scheppen.
De dames - beiden eind vijftig - slagen erin om zichzelf en al hun tassen en zakken heelhuids door de sluizen te sluizen, de deuren blijven nog iets langer open, de bestuurder heeft hen vast ook al gezien, het tafereel speelt zich vlak naast hem af.
Buiten adem waggelen ze de metro in.
- Zo! Hehe! Gehaald. Pfoe. Net op tijd.
- Zeker net op tijd. Anders sta je toch mooi een kwartier langer te wachten, als je deze mist.
Dan kijken de dames elkaar aan, ze denken hetzelfde, en direct daarna kijken ze naar buiten.
- In welke zitten we eigenlijk?
De metro zet zich langzaam in beweging. Eén van de dames drukt nog snel even op de deurknop, al weet ze al dat dat geen zin heeft. Het is te laat.
Ze moesten de andere metro hebben. Deze metro brengt hen verder van huis.
Niemand zegt iets. Alle gezichten kijken naar buiten, alle gezichten houden zich met moeite in.
De dames schieten als eersten in de lach.




lutek Vrijdag 01 Mei 2009 at 01:32 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: