Galway en Verder

Wil je Ierland in de breedte doorsnijden, heb je daar niet meer dan een uurtje of vier voor nodig. Vandaag is onze langste reisdag, van (nabij) Dublin tot (nabij) Galway. Tis een kippeneindje, maar pas op, het is behalve een kippeneindje ook een dassen-, vossen-, schapen-, koeien-, schapen-, nog meer schapen-, en paardeneindje. Af en toe loopt er een beest op de weg maar niemand raakt gewond. In het uiterste puntje van Connemara zijn de wegen nog maar éénbaans zodat het onduidelijk is of je nog altijd aan de linkerkant van de weg rijdt. Ondertussen houdt TomTom ons scherp met zijn advies een straat in te rijden waar we niet in mogen. We beschouwden dit als een test en vonden het geslaagd. Onze tegerligger beschouwde het als een aanslag en vond het veel minder geslaagd. TomTom heeft kennelijk de pé in want hij geeft opeens aan "Er is geen route!" (inclusief uitroepteken)

-Onee, en waar rijden we nu dan, hè?
-"Er is geen route!"
-Nee, en net zei je dat we nog 8 km verwijderd waren van...
-"Probeer om te draaien."
-Op een éénbaansbergpad zeker, voel eens aan je voorhoofd joh. (We moeten hier trouwens naar links, liefje)
-"Sla hier linksaf."
-Dat hebben we net gedaan, imbiciel, zit je niet op te letten? Wat... wat nu... wat vraag je, of we naar de Twentestraat/Sallandweg willen? (Ik zet hem uit, liefje)
Nee, TomTom doet werkelijk goed zijn best en we hebben deze 3 dagen al bijzonder veel aan hem te danken. Zolang hij ons maar niet de klif afstuurt.

B&B2

Nabij Clifdon parkeren we de auto in de wind van de Atlantische Oceaan, genieten van het uitzicht en begeven ons dan naar binnen waar we andermaal allerhartelijkst worden begroet. Come in come in, lovely day, dit is het internet, dat is de ijskast, hier een zitje, daar een stapel folders over de omgeving, we keep the front door open 24 hrs a day, kamer nummer 3 (hey, dezelfde als vanmorgen). De gastvrouw heet Katy (hey, ook hetzelfde). Hoe zou haar man heten? Hi, how are you, my name is John. Ik stamel dat mijn naam ook nog hetzelfde is als die van vanmorgen, maar gelukkig verstaat hij me niet. Zou er een netwerk van B&B's over heel het eiland zijn, allen gerund door koppels met dezelfde namen? Als je geen Katy & John heet, mag je niet meedoen.


Als we uitgepakt en ingericht zijn, komt anderhalf stel boeren binnengewaggeld. Ze spreken met moeite Nederlands en al helemaal geen Engels. Boeren zijn het in de zin dat ze lompheid hoog in het vaandal dragen. Geen beleefdheid, geen manieren. Het gezelschap laat ook nog eens tot vervelens toe de buitendeur openstaan. Na enige tijd valt bij mij het kwartje: Ze hebben de zin "we keep the front door open 24 hrs a day" letterlijk genomen.

In Clifdon genieten we van een heus restaurant, een visrestaurant uiteraard. Er zijn niet erg veel restaurants in Ierland. Veel pubs en bars serveren een schotel van dit of dat en sommige zelfs van zus en van zo, maar dat is iets anders dan eten in een echt restaurant. Dit is een echt restaurant. En een goeie ook. Vooraf snoept Hannie van een halve pint Guinness. Als dat maar geen invloed heeft op de HannieHannie. Die zou anders misschien kunnen verworden tot een HannieHannieHannieHannie, en voor je het weet heb je dan een boete te pakken, of nog erger: een hitsingle!




lutek Dinsdag 30 Juni 2009 at 6:47 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Paarden en Kraaien

De B&B is omgeven met weiland. In het weiland staan paarden. De paarden doen niet veel, ze hangen wat rond. Het zijn hangpaarden. We gokken dat ze worden ingezet op kermis en kinderfeestjes. Niets is minder waar, bij wijze van spreke dan, want het zou nog minder waar zijn de paarden koeien te noemen, hoewel er - vlak naast - ook wel koeien rondlopen, die eveneens de hele dag maar wat aanlummelen. Maar de inzet der paarden betreffende is niets minder waar, het zijn namelijk race-paarden. Geen kermispaarden, geen kinderfeestje-paardjerij-paarden, geen koeien, het zijn race-paarden. Wie had dat gedacht?
Nou, John had het altijd al gedacht, nog voor hij met Katy trouwde en samen met haar het gezin 'Flemingtown House' Bed & Breakfast stichtte. Trots vertelt hij dat er zelfs een paar prijspaarden tussenlopen, onderwijl een paar knipogen aan Hannie gevend. Voor de duidelijkheid: John gaf die knipogen, die paarden niet. Kom op zeg, het zijn geen kermispaarden!




Het afscheid is even hartelijk als de ontvangst. We kunnen niet nalaten onze lof in inkt uit te drukken in het speciaal daarvoor bestemde guestbook in de hal. Velen gingen ons voor. Van over de hele wereld, maar toch vooral vanuit Amerika, is men speciaal naar hier gekomen om het guestbook vol lof te pennen. We weten niks beters dan "lovely & peaceful", wat we overschrijven van Gregory uit Illinois, vier regels boven ons.
In de boom naast het huis kraaien kraaien ons vaarwel. Behalve duiven (maar die beesten zijn de naam 'vogels' niet waardig), wat mezen, mussen en meeuwen, zie je hier vooral veel kraaien. Wij verwachten van Ierland geen bontgevorkte vederbossen met exotische namen, maar een beetje variatie had leuk geweest. Jammer, volgende vakantie beter.




lutek Dinsdag 30 Juni 2009 at 2:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

In Ierland Regent Het

Voor doorgewinterde danwel weggeregende Ierlandgangers is het geen nieuws dat het weer in Ierland iets te wensen overlaat. Met gemiddeld 150 regendagen per jaar moet het gek lopen of je vangt wel een paar druppels op tijdens een verblijf van twee weken. Toch kwam de regen als een verrassing. Zo snel na de voorbije warme zomerdagen. We hebben weinig warme kleding bij ons. Zomerdagen brengen je van de wijs. Je denkt dat het altijd zo zal blijven, je kunt je niet voorstellen dat het ooit nog anders zal zijn, je blijkt alleen maar shirtjes in de koffer te hebben gepakt. Je vond al dat je zoveel ruimte overhad.
Jongens... hallo... je gaat naar Ierland! Neem een trui mee, en een sweater, een bontjas desnoods, maar niet alleen maar 14 shirtjes.
Wat me ook bijna was ontschoten was dat ik in Ierland nog nimmer lekker had gegeten. Het zal vast deze keer niet anders worden.

Vandaag een rondloop te Dublin, waar wij eerst dienen te geraken. Een goed idee is het om per auto een flink eind in de goede richting te rijden en 5 km voor eindbestemming de auto te parkeren en een bus te nemen. Niet alleen ons idee, maar ook dat van de hartelijke B&B-dame. Zij heeft voor de gasten een keurige reisbeschrijving gemaakt die je tot in Blacherstown brengt. Zoek het maar beter niet op op de kaart, want ze heeft het verkeerd gespeld. En doe ook maar geen moeite haar route te volgen want ze heeft geen TomTom maar een PaddyPaddy en je komt gegarandeerd niet uit op de plaats van bestemming. We redden het uiteindelijk op eigen kracht en nog voor de middag staan we ons te vergapen aan Christchurch Cathedral, Dublin Castle en Trinity College. Mooi mooi mooi maar waar nu zijn precies de hoofdattracties van Dublin?


O'Donoghue's Pub, kijk dat is wat je werkelijk gezien moet hebben. Ik hang na 15 jaar nog altijd op een foto aan de muur, mijn ponum er handig afgeknipt, maar mijn neus en benen... dat ben ik helemaal. Trots als een pauw bestel ik een pint en verhaal Hannie tal van voorvallen uit de oude doos. Muzikanten spelen traditionals, achter, buiten. We gaan er naast zitten. Nu in de pub niet meer gerookt kan worden, speelt het sociale leven zich naast, voor of achter de pub af.

web page hit counter

lutek Dinsdag 30 Juni 2009 at 10:22 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Bij Dublin Linksaf

Nu Hannie sedert 4 weken opeens een onverklaarbare pijn heeft aan haar linkerschouder, ben ik genoodzaakt om achter het stuur plaats te nemen van de bij de reissom inbegrepen huurauto. Ik heb alle soorten voertuigen bestuurd, maar ik heb met geen van die ooit aan de linkerkant van de weg gereden, althans niet met goedkeuring van de verantwoordelijke autoriteiten.
Hannie haalt de liefdevol cadeaugekregen TomTom tevoorschijn uit zijn luxe etuitje, praat hem lieve woordjes in, plakt hem tegen de voorruit aan en selecteert de reeds thuis ingevoerde eerste halte van onze rondreis. Zijn we er klaar voor? We zijn er klaar voor. Ik geef één keer gas en TomTom valt van het raam af. De rest van de dag houdt Hannie het apparaat in de hand. In de momenten dat het ding niet informatief en functioneel bezig is, meen ik vanuit mijn ooghoeken te zien hoe ze hem vertroetelend aankijkt.
Hannie heeft TomTom, ik heb HannieHannie. Ik koers de auto met het stuur aan de rechterkant over de linkerhelft van de snelweg, HannieHannie zegt me waar ik heen moet.

GONZEND GRAS

Als je niets hoort ben je doof maar als je bijna
Niets hoort hoor je toch nog altijd Gonzend Gras
Als bijen zoemen op een zomermorgen
Wat dan ook precies is wat het was


De kennismaking in Flemingtown House, ons eerste B&B van zeven, was kort en bondig maar heel hartelijk. We vallen elkaar niet lastig. In één van de gezamelijke ruimtes staat het ons vrij naar hartekust thee en koffie te nuttigen, maar het drinken van koffie wordt bemoeilijkt doordat het hoofdingediënt aan het oog onttrokken wordt door tientallen potten inheemse instant-drankjes waaraan je je liever niet wilt wagen. We komen de dag zo ook wel door: in plaats van koffie nemen wij een middagslaapje.
Op weg naar Newgrange blijkt dat TomTom niet op ieder punt van de route even nauwkeurig is en geeft aan dat we parallel aan de autoweg door een weiland rijden. Toegegeven, zonder HannieHannie naast me was er best kans dat ik dat zelf op dat moment ook echt zou doen. Het blijft wennen, de breedte van de auto in spiegelbeeld, maar het gaat inmiddels al erg goed.


De ene belangrijke archeologische vondst is voor ons tamelijk inwisselbaar voor de volgende belangrijke archeologische vondst. Dat we niet de heuvels van Newgrange hebben gezien, maar op het laatste moment verkozen die van Knowth te bewonderen, had louter en alleen te maken met het feit dat de ene transferbus na 20 minuten zou vertrekken en de andere pas anderhalf uur daarna. En hoe interessant de verhalen ook kunnen zijn, van iets wat geweest is en niet meer terugkomt valt niet goed te praten dat het langer duurt dan strikt noodzakelijk.




lutek Maandag 29 Juni 2009 at 7:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Aanloop

Reeds twee weken achtereen heb ik met veel plezier een avondwandeling gemaakt op min of meer onbekend terrein. Onbekend terrein leent zich bij uitstek voor het maken van een wandeling, maar is in dit geval vermeldenswaardig omdat voor mijn wandelgezant (de inmiddels fameuze Lady C.), die zich huisvest benevens alswel temidden beide onbekende terreinen, de wandeling ook op onbekend terrein plaatsvond. Komt zij de straat nooit uit dan? Jazeker. Nou en of. Ik zou zelfs verder willen gaan en zeggen: Reken maar!
En toch is één en ander onbekend, althans ten dele. Preciezer aangegeven: dat deel van de wandeling dat je doorgaans zou kunnen bestempelen als tweede helft.
Echter, in gevallen dat Lady C. mij rondleidt, kan helft twee ongepland wel eens niet de laatste helft blijken te zijn. Aan het eind van helft twee bevinden we ons dan op een punt dat niet in het minst op het startpunt lijkt. Waar ging het mis?
De stand van de zon kan worden geraadpleegd maar er is geen zon. De stand van de maan kan worden geraadpleegd maar waar komt die maan eigenlijk vandaan? De stand van de sterren dan? Alsof iemand tegenwoordig nog een sextant op zak heeft.
In de verte rijdt een metro voorbij. De stand van de metro wordt geraadpleegd. Als die daar heen rijdt, dan moet dat station daar dat zijn en moeten we terug langs door over zus en zo en dan verder. Duidelijk toch? Jawel, maar bij nader inzien rijdt de metro de verkeerde kant op. Goed, dat is wat egocentrisch uitgedrukt, ik bedoel dat ik zoëven dacht dat dit een andere metro was. Nu ik dit weet, kunnen we deze niet als leidraad gebruiken. Ah.... mmmm.
Als nood hoog is, kan redding nabij zijn. Een draak van een uitdrukking, die ik dan ook al bij voorbaat verbaster. Edoch, op dit punt werd de mobiel getrokken, modern uitgerust met tomtom-functie. De oplossing, de uitkomst, de lei. Ik zou zelfs verder willen gaan en zeggen: De heilige graal. Waarom raadpleegden we die niet meteen?
Na enige kruisreferentie (verwrongen vertaling van 'cross reference') met bushaltehokjewijkplattegrond (verwrongen vertaling van 'bus stop shelter area map') blijkt dat we DIE kant op moeten. Tien minuten later geeft de tomtom-mobiel aan dat we exact de andere kant op zijn gelopen. Toch houden wij ijzeren-heinig vol en komen dra in aanraking met bekend gebied ('home turf').
Je kunt de mobiel met tomtom-functie niet vertrouwen. Precies op het moment dat Lady C. enkele huizen herkent, en dat we de functie hernoemen als 'stomstom', verspringt het stipje dat onze positie representeert naar de positie waarin wij ons in werkelijkheid bevinden. Alsof het ons heeft horen overleggen. Te laat, het heeft afgedaan.

(Met een Ierland-rondreis in het zeer nabije vooruitzicht, trakteerde schoonfamilie de vakantiegangers op een heuse tomtom, één voor in de auto. Aan de etenstafel werd het Opperwezen gevraagd ons te leiden op onze reis, maar in gedachten hield ik liever de tomtom in de gaten. Mocht blijken dat deze net zo ongevoelig is afgesteld als die werd gebruikt bij beschreven wandeling, kan ik altijd nog van gedachten veranderen, wat ik niet verwacht.)

Vanavond markeerde helft twee van de avondwandeling exact het beginpunt. Er was geen derde helft. Mobiel was zelfs thuisgelaten. We maken stap voor stap, en toch op onze sloffen, met rasse schreden vorderingen. Het liep gesmeerd.
Ik kan niet wachten om de tomtom in Ierland uit te proberen.




lutek Vrijdag 26 Juni 2009 at 02:09 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Zompen

Aan de buitenrand van de bewoonde wereld, in de buurt van 'the middle of nowhere', daar waar het verschil tussen land en water niet meer te duiden is, bevinden zich De Slikken. Toen mij dat laatst werd verteld dacht ik in eerste instantie aan een no-budget horrorfilm... the invasion of De Slikken met onvermijdelijk vervolg... the return of De Slikken. Ik bleek abuis. Slikken is/zijn buitenranden der bewoonde wereld, daar waar land en water in elkaar overgaan, en daar groeit het en daar bloeit het dat het een lieve lust is. En bij nadere overhoring bleek dat zulke gebieden uitstekend bewandelbaar zijn. De interesse was snel gewekt.
Zelf was ik zaterdagochtend iets minder snel gewekt, maar met 3 wekkers (buiten bereik van armslag) lukte het me uiteindelijk toch om veel te vroeg het eeuwige voor het tijdelijke te verruilen. (Voor zolang zoiets duurt natuurlijk.) Fris als twee hoentjes bevond ik mij per automobiel op eenzame snelweg richting buitenwereld. Elke 15 kilometer schoot mij een artikel te binnen dat ik mee had willen nemen maar onverhoeds vergeten had: vogelgids, eierkoek, verrekijker. Gelukkig was de afstand toen al bijna overbrugd, anders zou ik mijn fototoestand misschien ook nog thuis hebben laten liggen.




Ik mocht mij gelukkig prijzen met de aanwezigheid ener gids - Mevrouw Van Lente - zonder wie ik ongetwijfeld nooit weerom zou zijn gekomen. De gids kende De Slikken op zowel duimpje als broekzak, het beloofde een mooie wandeling te worden. De onduidelijkheid van grenzen aangaande land respectievelijk water werden mij snel uit de doeken gedaan, zodat ik de rest van de ochtend aan De Slikken refereerde als De Zompen, een omschrijving die volgens mij de lading veel beter dekt.
Ik beloofde dat ik goed uit zou kijken waar ik liep. Ik hield woord en hoefde daarna nog slechts eenmaal met behulp van takel en passerende boerenzoon uit het moeras te worden bevrijd. We liepen door.
Verwacht wild was in vol ornaat afwezig, de herten hadden deze ochtend jammergenoeg elders hun kamp opgeslagen. Het wel aanwezige wild bestond uit grote vogels, kleine vogels, nog kleinere vogels, en vogels van een formaat tussen groot en klein in. Ook sloegen wij diverse insecten gade en als ware padvinders vonden wij een pad. Maar dat kan ook een kikker geweest zijn.




Af en toe passeerden we een exemplaar van de lokale bevolking, waarbij we behalve gegroet ook steevast werden bemerkt als zijnde vroeg op pad. Iets waarvan me pas later te binnen schoot: "Ja, goed, maar jullie dan toch ook!?" We zompten voort en joegen en passent een lepelaar weg.
Mevrouw Van Lente maakte mij attent op de aanwezigheid van de wilde orchidee. Omdat ik niet wist hoe wild deze orchideeën kunnen zijn, deed ik voor de zekerheid een stap naar achteren. Dat was niet echt nodig, het is bijzonder aaibaar flora. Denk er om dat in de media vaak een heel verkeerd beeld wordt geschetst, het valt in het echt allemaal reuze mee. We zompten voort.
Na verloop van tijd - hoewel tijd in De Zompen een heel relatief begrip is - hield ik pas en adem in en fluisterde op samenzwerende toon dat er zich volgens mij iets groots en roods een eindje verderop bevond. Wat was dat? Ik wees vanaf het looppad langs een paar bomen en struiken... daar, kijk kijk, daar zit iets. Het bleek mijn eigen auto. We waren in een rondje gelopen. Dat had Mevrouw Van Lente allang door maar voor mij was het een verrassing.
Ik zal in een ander jaargetijde vast weer eens teruggaan naar De Zompen. De auto was nauwelijks weggezakt en startte gelukkig in één keer. Thuis maakte ik eerst 3 wekkers onschadelijk en verruilde vervolgens vol overgave het tijdelijke voor het eeuwige. (Voor zolang zoiets duurt natuurlijk.)




lutek Dinsdag 23 Juni 2009 at 01:41 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Aan De Bak

Als iets moet, is dat vaak vervelender dan wanneer iets niet moet. Toch is het waar dat sommige mensen nergens toe komen wanneer ze niets moeten. Dan hoeven ze ook opeens niets meer.
(N.B. Voor Belgische lezers: 'hoeven' heeft in het Nederlands een minder dwingende klank dan 'moeten'; 'hoeven' impliceert een vrije keus.
N.B. Voor Nederlandse lezers die niet weten waar ik het over heb: denk aan de inwisselbaarheid van het Engelse 'have to' met 'must', waartussen geen wezenlijk verschil is.
N.B. Voor Engelse lezers: What the fuck are you doing here then!?)
Anderen bloeien juist op. "Wat hoor ik nu, moet ik niets meer? Aha, dan ga ik opeens allerlei dingen hoeven."
Ik ben een maand geleden officiëel gestopt met bowlen en sinds die tijd heb ik meer gebowld dan ooit. Het zal vast iets te maken hebben met het verschil tussen 'moeten' en 'hoeven'. En wellicht ook met dat ik her en der wordt uitgenodigd een balletje te komen gooien.


Twee weken geleden bestond de bowlingvereniging 30 jaar. Tijd voor een feestje. Wat jammer dat ik juist die avond een concert van Morrissey moest bezoeken. Had ik de samenloop eerder geweten, had ik vast geen kaartje gekocht voor meneer M.
Vorige week mocht ik een inhaalpoging doen. Het bowlinghuis trakteerde de bowlingvereniging op een avondje... bowlen! (hoe verrassend)
Gratis bowlen, daar hadden veel mensen wel oren naar. Het gevolg was dat er maarliefst 5 mensen per baan werden ingedeeld. Tegen de tijd dat je weer aan de beurt was om te gooien, was je vergeten wat je daar deed. Tussen de worpen door werd de ene bestelling na de andere geplaatst. Het plaatsen van bestellingen ging allengs gemakkelijker af dan het werpen van ballen. Als je punten had kunnen scoren met het plaatsen van bestellingen hadden veel mensen een beter resultaat behaald. Ook nadat het officiële gedeelte van de avond met goed gevolg was afgesloten, kon menig deelnemer het niet laten door te gaan met het plaatsen van bestellingen. Ik beloofde opnieuw lid te worden van de vereniging op voorwaarde dat men het volgend seizoen de nadruk èn puntentelling meer zou leggen op het plaatsen van bestellingen dan op het werpen van ballen. De motie werd in overweging genomen.


Gisteren was ik opnieuw te zien 'op' de bowling. Hoewel 'te zien' iets te veel is gezegd, omdat er bijna geen andere mensen waren. Hoe dan ook was ik er wel, alsmede een Gezicht uit het verleden, iemand die ooit nog 'op' de bowling gewerkt heeft.
(tussen haakjes.... wat mensen al niet doen 'op' een bowling... het is ongelofelijk)
Ondanks handicap aan schouder, wist het Gezicht uit het verleden mij de eerste game goed bij te houden. Zij volgde mij op de voet en zelfs iets meer dan dat, zodat regelmatig de alarmbel klonk ten teken dat de foutlijn werd gepasseerd. Dat gaf niet, er was altijd nog de volgende beurt. En het ging steeds beter. Verrassend beter zelfs. Terwijl mijn scores inzakten als een pudding van gisteren, vlogen de scores van het Gezicht uit het verleden in sneltreinvaart omhoog. Ik werd gered door de gong die aangaf dat de speeltijd om is. De gong is niet hoorbaar. In werkelijkheid wordt tamelijk onceremoniëel het licht op de baan gedoofd en verdwijnen de pins met stille trom uit het zicht. Zo onceremoniëel dat je - en dat is me al meerdere malen overkomen - nog een tijdje staat te wachten op een beurt die niet meer komt... bal in de hand, voetjes naast elkaar... langzaam klinkt en dringt het geroezemoes achter je tot je door... je hoort iemand lachen en je voelt iemand wijzen... ah juist... de tijd is voorbij... Proberen te doen alsof je niet voor lul staat is een hele opgave. Je kunt dan het best een opmerking maken in de trant van: "Goh, ik zat zo in mijn spel dat ik niet eens doorhad dat..." , of "De pins kwamen maar niet terug, ik dacht dat de baan weer storing had, ik zat al te wachten en..." of anders (in zeer desperate gevallen) "Nouuuu, dat was echt geen uur, hoor, we staan net drie kwartier te gooien!"
Met schuld (zelfs in gevallen waar geen schuldvraag is) bij een ander neerleggen, breng je het laagste in jezelf boven, maar wie 10 jaar 'op' de bowlingvereniging heeft gezeten, kan met heel veel wegkomen.
Het Gezicht uit het verleden zat reeds aan de bar, wat ik een goed idee vond. We spraken af dat we over enige tijd opnieuw de baan zouden betreden. Als dan de schouder geheel geheeld is, zal ik serieus aan de bak moeten. Al hoeft dat natuurlijk niet.




lutek Zaterdag 20 Juni 2009 at 4:09 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Vla (2)

Vla is erg populair. Het is onderdeel van ons cultureel en maatschappelijk erfgoed. Door de eeuwen heen heeft het altijd een belangrijke plaats ingenomen in ons dagelijks leven. Dat kun je nog terugzien in de talloze spreekwoorden en uitdrukkingen die onze taal rijk is waarin het voorwerp wordt genoemd. Ik doe een willekeurige greep...
Als vla op de dam is, dekken de dijken.
Ochtendvla, avondsla.
Eerder een emmer zo aan de mond, dan te wachten op wat komen gaat.

En natuurlijk mag in dit rijtje de uitdrukking niet ontbreken die naar overlevering voor het eerst in de 80-jarige oorlog is gebruikt, en volgens sommigen zelfs indirect verantwoordelijk was voor het 12-jarig bestand gedurende die oorlog (en waarmee nog heden ten dage de Spanjaard de mond gesnoerd kan worden)...
Vla vla vla, vla vla vla.

Vanmorgen opende ik een pak yoghurt, omdat er door gulzigheid gisteren helaas geen vla meer aanwezig was, en schonk een goed deel van de inhoud in een kommetje. Nou... kommetje. Zeg maar: Kom. Het was behoorlijk wat. Dat komt omdat ik 's morgens vaak niet helemaal wakker ben en wel eens uitschiet, wat tot gevolg heeft dat er yoghurt (of vla natuurlijk) over de rand loopt en een plakkende rommel veroorzaakt. Lekkere dingen zijn alleen lekker als ze gepresenteerd worden op de manier waarop je verwacht dat het lekker is. Een platte moorkop is niet lekker. Als de moorkop niet plat is, hebben we onszelf aangeleerd dat die wel lekker is.
Ik had zo eens gedacht om een grotere kom dan nodig is te gebruiken, zodat een eventuele uitschiet van uitschenk nooit kwalijke gevolgen zou hebben. Inmiddels ben ik daar zo aan gewend dat ik de oorspronkelijk te grote kom als standaard ben gaan zien. En die alsnog tot de rand toe vul.
Zo leren wij onszelf de meest fantastische dingen aan. Is het niet waarachtig?


Maar nu komt het. Ik pakte een lepel en nam een hap vla. Dat deed pijn. Ik keek naar de vla, correctie: yoghurt. Was de yoghurt electrisch geladen? Neen, dat was zij niet.
Nog een hap. Au! Ik keek geschrokken naar de lepel en voelde aan mijn lip. Halverwege deze dubbele actie kwam ik er achter dat dit lastig tegelijkertijd uitvoerbaar is. Ik deed eerst het één, daarna het ander. Door deze korte afleiding nam ik onbewust een derde hap. Au! Het was de lepel. De lepel was scherp aan de rand.
Verbijsterd bekeek ik het keukenhulpstuk. Scherp? Hoe kan dat nu? Per ongeluk in het messenvakje gelegd, waarnaar de lepel zich is gaan gedragen om minder op te vallen? Dacht het niet, of leek me althans erg sterk. Het was niet voor te stellen maar toch was de lepel scherp aan één kant. Ik voelde met mijn vinger. Au! Het is scherp.

Het merkwaardigste was nog wel - en nu komt het pas echt - dat ik nu reeds 4 maal had geconstateerd dat de lepel scherp was, maar het me nog altijd niet kon voorstellen, en daarom nogmaals een hap nam. Au au !!
Als je er zo erg op let, doet pijn nog pijner.
Ik kan er niet over uit. Waarom probeerde ik het nog een keer? Ik kan de hele dag aan niets anders denken.




lutek Woensdag 17 Juni 2009 at 8:06 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Zuiderparkdag

Reeds 2 maal eerder heb ik de Zuiderparkdagen mede mogen maken, en misschien wel vaker dan dat, maar die andere keren heb ik weggestopt, ver weg, niet meer aan te boren. Ik zou er niets meer over kunnen vertellen. Dit jaar was ik weer van de partij. Hoewel... ik heb het handig weten te ontwijken.
Moeders houdt van rommelmarkten, en dan bedoel ik 'rommelmarkten' vooral als werkwoord. Ze heeft rommel, zolders en kelders vol, en soms ook zit je bij haar thuis op de bank tv te kijken zonder dat je de tv kunt zien. Dan heeft ze zo snel elders geen ruimte kunnen vinden voor een stuk of 12 bananandozenen en staan die op de tafel. Ze wil er graag afstand van doen aan de laagste bieder. Ik heb al eens aangeboden alles in één keer te kopen voor een X bedrag (om daarna direct de Roteb te bellen) maar dat was niet de bedoeling.


De Zuiderparkdagen bestaan voor een groot deel uit rommelmarkt. Dit is het hoogtepunt van de rommelmarktkalender voor moeders. De 'mooie spullen' worden uit de kast gehaald. Ik zie het verschil niet zo snel tussen deze en andere spullen, maar dat staat er los van. Vanmorgen reed ik in 2 ritten zowel moeders, Hannie, als rommel naar het Zuiderpark. Het beloofde een mooie dag te worden. Dat werd het ook.
Kom je straks ook nog even langs als het goed en wel aan de gang is?
Ik twijfelde. En toen twijfelde ik nog een keer. Uit ervaring wist ik dat ik deze dagen niet doorkom zonder flinke inname van relativeringsvocht. Maar later vandaag zou ik opnieuw moeten auto rijden. Een slecht combi. Een samenloop van omstandigheden die mij nu pas te binnen schoot. Ik besloot niet langs te komen voor 5 uur.


In de tussenliggende uren heb ik niet veel gedaan, niet veel kunnen doen. Als ik op een (doorgaans vrije) zaterdag ook maar 1 ding hoef te doen, voelt het alsof ik de hele zaterdag bezet ben. Ik zit wat naar de klok te kijken, ik speel een spelletje klaverjas, ik kijk een oude uitzending van de UFC.
UFC ! Jee, vanavond staat UFC99 op het programma, in Keulen, de eerste keer in 15 jaar dat de vechters in Duitsland elkaar te lijf gaan. Dichterbij dan ooit. Ik had nog willen gaan, maar ja... het valt in hetzelfde weekend als de Zuiderparkdagen. Dan moet je keuzes maken. Ik kijk wat naar de klok.
De sfeer komt vanuit het Zuiderpark wel een beetje aangewaaid, zo pik ik toch nog iets mee. Onee, dat is het Zuiderpark niet, dat is een beachvolleybaltoernooi op het plein voor sportpaleis Ahoy', De speaker schalt... testing testing....
Het vervelende zoontje van de speaker loopt rond op het plein met een scheidsrechtersfluitje, en maakt voordat het toernooi begint gedurende anderhalf uur hardgrondig reclame voor euthanasie. Ongelooflijk, wat istie irritant. De biertent gaat open, de eerste wedstrijd wordt aangekondigd. Af en toe vang ik flarden op... het is setpoint, dames en heren... maar meestal is de speaker niet te verstaan. Ik kijk een oude uitzending van 'Jonathan Creek' en weet ongeveer één derde van de puzzel op te lossen voordat de hoofdpersoon het mysterie voor de kijker ontrafelt. Een goeie score.
...Ja dames en heren, op mijn sporthorloge is het 5 voor 5 en team blauw staat op matchpoint...
5 voor 5? Ik veer op, de middag is voorbij gevlogen. Ik haal snel de dames op. De omzet was goed, maar nog veel beter is het dat ik nu maar één keer hoef te rijden. Ik krijg een opsomming van wat allemaal verkocht is en voor hoeveel kwartjes, maar ik onthoud het niet. Ondanks dat ik niet aanwezig was heb ik de dag toch een klein beetje meebeleefd. Morgen is er nog een Zuiderparkdag. Nieuwe kansen. Ik zal kijken of ik ga kijken.




lutek Zaterdag 13 Juni 2009 at 9:07 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Klik-Klak

Klik-Klak... het geluid van een camera. Ik blader door 25.000 foto's. Op de computer. Gemaakt met een digitale camera. Een camera die dus helemaal geen klik-klak doet. Hooguit dzzzt. Dat is alles.
Maar ik was jaren daarvoor zo gewend aan de toenmalige camera dat ik het geluid nog steeds hoor. Wacht even... dat is ook vreemd. Nu ik er over nadenk... die camera deed ook geen klik-klak. Eigenlijk doen camera's nooit klik-klak. Behalve dan een zogenaamde Klik-Klak-camera. Maar zo eentje had ik niet.

Ik moet de foto's van de laatste 5 jaar eens flink onder de loep nemen. Er zijn er teveel. Veel te veel. En ze nemen ongeveer 30GB in beslag. Je doet er niets mee op deze manier. Sorteren, rigoreus sorteren en verwijderen. Minstens twee derde, liefst meer. Maar waar te beginnen? Weet je wat... bij het begin. Januari 2004, vakantie in Limburg.
Voor ik er erg in heb komen de herinneringen weer boven. Oja het sneeuwde toen zo. En we maakten een mooie boswandeling waarop wij hertjes zagen. Wie weet is daar de wandelkoorts wel ontstaan, we wandelden nooit voor die tijd.
Ik schrik op. Ik moest sorteren en verwijderen. Ik zit nu al een kwartier gezapig weg te mijmeren. Hier, deze is bewogen, weg er mee. En deze, die lijkt eigenlijk precies op die andere, die kan ook weg. En de rest verklein ik en waar nodig maak ik van vertikaal horizontaal. Zo, klaar! Hmmm, dat kostte toch ruim een half uur bij elkaar. Voor 60 foto's, die er nu nog 40 zijn. 40!?!? Dat is nog altijd veel te veel.

Klik-Klak... het geluid dat de computer maakte, 3 dagen geleden. En toen nog eens, en nog eens, en weer, en soms wel een paar minuten lang. Het beeld bevriest, draaiende programma's houden hun adem in, de pc gaan niet uit en gaat niet aan. Wel is het de bekende klik-klak die de pc maakt als je 'em aanzet. Er is dus een verband. Is dit een software- of hardwarematig probleem.
Kortom, hoelang voor de pc cracht?

Als een bezetene ben ik nu bezig alles van de pc af te halen wat de moeite waard is: foto's, muziek, en niet te vergeten: oude gratis versies van software-programma's die tegenwoordig in nieuwere versies veel te veel functies hebben en niet meer gratis te downloaden zijn.
(even tussendoor: dit is een tip, knoop dit goed in je oren!)

Klik-Klak... het geluid zit in mijn oren, in mijn hoofd, het zit me op de hielen. Als de pc het nu nog maar even volhoudt...
En merkwaardig genoeg is het geluid nu al weer 2 dagen niet te horen. Ik doe rustig aan met de foto's. Ach, dat kan ik altijd nog wel eens uitzoeken. Het heeft misschien toch niet zoveel haast. Kijk, de kinderboerderij, altijd leuk. Oh, daar komt die foto vandaan die ik toen als bureaublad had. Dat is waar ook. En kijk dat varken met die biggetjes...
Ik voorzie dat, tegen de tijd ik de foto's heb uitgezocht, er zeker 10.000 nieuwe bijstaan. Kortom, hoelang voor de pc cracht?




lutek Donderdag 11 Juni 2009 at 01:20 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Morrissey

De mogelijkheden een levende legende levend te aanschouwen zijn niet legio, weet dus waar je kansen liggen. De kans lag gisteren in sustainable danceclub WATT. Gedanst werd er, al dan niet sustainable.
De mogelijkheden om 1000 mensen bij elkaar luidkeels met hun held te horen meezingen, zonder dat er ook maar één idioot tussen staat, liggen ook al niet voor het oprapen. Weet ook hierbij waar je kansen liggen. Je raadt het al, die kans lag gisteren in WATT. Luidkeels meegezongen werd er, al dan niet in de juiste toonhoogte.
Morrissey schijnt zelf voor 'Rotterdam' gekozen te hebben, hoorde ik iemand zeggen. Hoe dat precies in zijn werk ging weet ik niet. Gaf hij de voorkeur aan een kleine zaal? Wilde hij 's middags een bezoek aan de Euromast brengen? Ligt Rotterdam beter dan menig andere plaats op de lijn Luxemburg--Ergens-in-Nederland--Antwerpen? We zullen het misschien nooit weten. Zeker is dat van alle optredens die hij ooit in Rotterdam gaf, dit het beste optreden was.


Het aangrenzend eetcafé was voor de gelegenheid gesloten. De link naar de optredende artiest mag duidelijk zijn. Of je verkoopt hamburgers, gehaktballen en saté, of je laat The Mozz optreden. Maar beide zaken op één avond combineren gaat je niet lukken. Niemand zat te wachten op een open eetcafé, iedereen was al lang blij heelhuids binnen gekomen te zijn. Met die niet te vertrouwen electronische tickets ben je nergens zeker van.
Iedereen was ook al lang blij dat het voorprogramma na een half uur was afgelopen. Hoewel Doll & the Kicks best 1 leuk nummer speelden, speelden ze dat nummer 10 keer achter elkaar, en zo leuk was dat nummer ook weer niet. Na 10 minuten vergat de zangeres steeds vaker haar nauwsluitend jurkje naar beneden te trekken, zodat de aandacht wat van de muziek werd afgeleid. Ik besloot intussen buiten nog wat sigaretjes te roken, altijd een favoriete bezigheid van me. Ook een favoriete bezigheid van me is het beschrijven van enkele scènes uit Antonioni's meesterwerk "Blow Up", wanneer verafgoding van mens en materiaal ter sprake komt (en dat komt het al snel wanneer Morrissey optreedt.)
Na enige tijd kreeg ik een sms-je ("Ik zou maar deze kant opkomen als ik jou was...") van hulplijn C. die samen o.a. met vriendinaanwinst L. en oudgediende N. zich verschanst hadden ter linkerzijde van het podium, naast de tapkraan, 'uit de loop'. Een bijzonder strategische plek, het verst weg van de ingang. Je bent doorgewinterde concertganger of je bent het niet. Als je geen doorgewinterde concertganger bent, loop je ook nog eens de kans om met 100 anderen hopeloos vergeefs naar een paar in het publiek geworpen setlists te graaien na afloop van het optreden. Als je wel doorgewinterd bent, wacht je 10 minuten, loopt dan naar één der roadies en vraagt of er nog een setlist is achtergebleven op het podium, wat vaak wel het geval is. Hopla, weer eentje voor het plakboek.


Op die setlist is duidelijk te zien dat je oren je niet hebben bedrogen, hij heeft echt 5 Smiths-nummers gespeeld, zonder welke doorspekking de setlist er letterlijk anders uit had gezien. Hoe overweldigend het optreden ook was, het waren de Smiths-nummers die de avond ruggegraat gaven. Iedereen was unaniem vol lof over de avond. En iedereen noemde unaniem een verschillend nummer als hoogtepunt. Lady C en ik waren de laatsten van een grote groep bekenden die de zaal verlieten, en om het gevoel niet direct kwijt te raken besloten we de avond te besluiten zoals die begonnen was. De mogelijkheden om een legendarische avond nog wat te rekken zijn niet legio, weet dus waar je kansen liggen. De kans lag gisteren vlak om de hoek in café De Ridder. Gerekt werd het, al dan niet met in achtneming van de reistijden der laatste metro.






lutek Zondag 07 Juni 2009 at 8:08 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Jakkerjekker

"Tom Poes en de Jakkerjekker" is een verhaal van Marten Toonder. Tom Poes, doorgaans de rust zelve, de rots in de branding, de meestal niet-erkende houvast van brokkenmaker Heer Bommel, jakkert in dit verhaal dat het een lieve lust is wanneer hij 'de jakkerjekker' aantrekt. Dan heeft hij zichzelf niet langer onder controle. Op de kartbaan in Delft heeft men ook van deze jakkerjekkers. Een groep van ruim 20 doorgaans buitengewoon rustige, bedaarde, bijna saaie en gezapige veertigers veranderde na aantrekken hiervan in een troep hongerige wolven, een joelende menigte, een uitgelaten horde, zichzelf en elkaar opzwepend op de klanken van brullende motoren en borrelende bougies. Het was me daar een kermis.
Achter op elke kart prijkte een sticker: Ik rij CO2-neutraal. Ammehoela !! Gaan met die banaan! Vroemmmmmm......

op de dames had het dragen van de jakkerjekker geen invloed

Maar de avond begon rustig. Een bevriende rederij had enkele klanten uitgenodigd eens nader kennis met elkaar te maken. Hoe beter dan in een ontspannen en ongedwongen sfeer als op een kartbaan te Delft? De kartbaan te Delft staat erom bekend dat deze zich in Delft bevindt, verder staat het eigenlijk nergens bekend om. En dat al niet eens, want het ligt ten oosten van de passerende rijksweg. Na een korte kennismaking werd de gehele groep gemaand appèl te geven in de briefing-room. Ik heb eerder gekart, in Schiedam, en weet dat daar de uitleg bestaat uit: "Dit is een kart en je moet die kant op." Doch in Delft hebben wij te maken met professionals die ongetwijfeld een intensieve en keiharde opleiding hebben genoten in het kartwezen. Alle aspecten en facetten van de kart beheersen zij. Ze eten, drinken en slapen 'Kart'. En dat zouden we weten ook! We werden blootgesteld aan een verhandeling van 20 minuten, de kart werd bijna in onderdelen uit elkaar gehaald, en het scheelde niet veel of ons werd een schriftelijk examen alsmede een eed afgenomen.
Het arrangement "grand prix" zal ongetwijfeld op goed geluk besteld zijn door de organisator. (Het klinkt wel goed. Wat u wilt, meneer.) Dit arrangement bleek echter dusdanig ruim van opzet dat van te voren direct duidelijk was dat we de zon pas morgen opnieuw zouden kunnen zien. De volgorde, groepsindeling, races, oefenrondjes, nummering, rangschikking, alles werd doorgenomen en oh wee als je je vergiste. De professionals stonden klaar om je een tik op de vingers te geven, met de vlaggenstok. De tijd dat het kostte om ons dit alles duidelijk te maken, oversteeg ruim de tijd die we hiermee zouden moeten besparen.

heer Dieter dendert door de bocht

Het racen nam een aanvang. Ik dacht dat ik het behoorlijk deed. Ik zag iemand voor mij uit rijden en ik moest mij sterk vergissen of ik kroop langzaam maar zeker naderbij. Diegene bleek de achterligger te zijn van onze groep en al reeds op 1 ronde gezet. Ik was de laatste die de kart nog niet had gelapt, werd me dra duidelijk, toen een bataljon snelheidsduivels ons in de railing schoof. Met daverend geraas schoot de bumper-aan-bumper-polonaise aan ons voorbij. Ik zag verhitte blikken en vervaarlijke stuurmanskunsten. Een kakafonie van piepende remmen en glijdende banden. Ik eindigde in de lage middenmoot. Volgende manche beter.
Een volgende groep nam het stuur, 2 wachtende groepen moedigden hen aan langs de kant. De elite was nu aan de beurt. Ik zag de fanatieke verbeten blikken in de ogen van hen met wie ik net nog een goed gesprek had kunnen voeren. Een buurman merkte op dat bij menigeen het kind weer bovenkomt. Ik zag eerder bij sommigen de imbiciel boven komen, maar hield voor de zekerheid mijn mond. Ik zong een deuntje van Drs P. Jakker jakker jakker jakker, in 't publiek die arme stakker.
Inmiddels had ik mij laten behandelen aan een blauw-rode knie afkomstig uit de tweede manch. Her en der werden mensen opgelapt. Ze moesten door... het was oorlog.

een der commando's werd tot de orde geroepen

Toen alle races geraced waren en mensen zich ontdeden van de jakkerjekker keerde de rust terug. Behalve bij enkelen bij wie het 2-uur-durend adrenalineshot blijvend letsel had aangericht. Met bezeten blik werden de uitslagen bestudeerd. Een machtsstrijd om tienden en honderden van seconden. Ik barstte een paar keer in lachen uit, wat een verkeerde reactie bleek. Och heden, daar had je de finale ook nog. Ik wist dat ik geen finale zou rijden en begaf mij legaal richting bar alwaar ik keus had uit Hoegaarden en Hoegaarden. Na enige overweging bestelde ik een Hoegaarden. Bij de baan werd nog eenmaal de jakkerjekker aangetrokken, het geluid zwelde aan, één der professionals zweepte de boel nog eens op door groots maar volstrekt onverstaanbaar naar een hoogtepunt af te tellen (waarbij ik moest denken aan de stem van de 'superrrrr-poliep' op de kermis). Ik kon mijn aandacht met moeite bij de race houden omdat iemand van de bevriende rederij er precies zo uitzag als in mijn stoutste dromen. Ik zag ons al samen in een kart zitten, we reden langs de waterkant, de eendjes kwaakten, het zonnetje ging al bijna onder, en voor we het goed en wel doorhadden waren we.... VROEMMMMMMMMM, daar kwam het pak weer voorbij. Van schrik stootte ik mijn zere knie tegen een randje.

er werd uitbundig nagekart

De avond mocht als buitengewoon geslaagd beschouwd worden. Eén der aanwezigen bleek ik al jaren te kennen, maar eigenlijk leek het alsof iedereen elkaar al jaren kende. Hoe iedereen naar huis is gekomen weet ik niet - zelf kreeg ik een bijzonder vriendelijke lift - maar ik meende in een flits ter hoogte van Zestienhoven een vierwielig object onder onze auto door te zien schieten. Het zou best eens de winnaar geweest kunnen zijn. Snel draaide ik het raampje open en feliciteerde hem nog met de overwinning, maar hij had geen tijd om om te kijken. Hij moest door...




lutek Vrijdag 05 Juni 2009 at 12:03 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Waar Ligt Dat Dan?

Volgens aloude traditie heb ik weer ruim 4 maanden nodig gehad om een lullig verhaaltje van een paar alinea's te schrijven over de voorbije vakantie. Wil ik het vakantiegevoel rekken, dat ik er zo lang over doe? Geen gekke gedachte. Het lijkt me de juiste. Of als het me niet de juiste lijkt, lijkt het me in elk geval de meest geschikte.
En zoals vaker is voorgekomen is intussen iedereen vergeten dat we (Hannie en ik) op vakantie geweest waren. Ik bied hierbij de kans om de vergetelheid te verslaan*. Nu ja, dat kan natuurlijk niet, je verliest het altijd, laat ik zeggen: de kans om een eindje met de vergetelheid op te lopen voordat deze je definitief achter (zich) laat.

La Gomera, waar ligt dat dan? Dat ligt om ongeveer precies te zijn op 28°06' NB, 17°08' WL.
Ja, goed, maar waar is dat dan precies? Dat is ongeveer 4 uur vliegen. Tenzij je overstapt op het vliegveld te Madrid, dan is het een uur of 6, en op de terugweg een uur of 18.
Nu weet ik nog niks, waar ligt het nouhouwww!?...
Het is één der Canarische Eilanden, naast Tenerife.
Owwww, zeg dat dan meteen. Nu weet ik het.
Nee, nu weet je niks, je weet het pas als je mijn verslag leest.
Veel plezier, goede reis en fijne vakantie gewenst op La Gomera!


*NB ja, dat is een woordspeling




lutek Maandag 01 Juni 2009 at 11:29 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,