Sta Op en Wankel

Martins beperkte repertoire zemelt door de rokerige ruimte. Het is rustig vanavond, maar ach, wanneer is het hier in De Ridder echt druk?
Ja Martin, doe er nog maar een, zeg ik onbewust. Ik krijg een onbewuste Palm. Ik wilde geen Palm. Ik wilde net en passant een passant vragen 1, 2 of 3 te zeggen maar had dat plan nog niet ten uitvoer gebracht;
1 zijnde Kasteelbier Blond, van de tap;
2 zijnde Rosébier, op fles;
3 zijnde Westmalle Dubbel, op fles.
Ik was en ben er nog altijd niet uit wat ik wil, dus bestel ik intussen maar een zoete witte wijn, want ik ben samen met Lady C. Naast haar zit een 'working girl', of 'woman' inmiddels, zo lang zit ze hier al. Sterker nog, ze zit hier al zo lang dat ze denkelijk niet 'working' meer is. Ze wacht op een vriendin (collega?) met wie ze gaat stappen. Het is een doordeweekse dag. Kennelijk zit het werk erop om 11 uur 's avonds op een doordeweekse dag, ik heb er geen verstand van. Of misschien is zij helemaal geen working girlwoman, womangirl.
Ze ziet ons naast elkaar zitten en praten en zegt dat ze daar very happy van wordt. Dat is mooi, knikken wij haar toe; een aansporing die ze precies nodig had. Was zij zelf nog maar zo jong! Ik laat bijna mijn Palm vallen. Ze vertelt hoe belangrijk het is om wel eens ruzie te hebben. Vèèèèry important. Wij knopen het in onze oren. De non-working girlwoman womangirl ziet niet hoe ik met mijn linkerhand langzaam het glas aan mijn mond zet, trouwring vol in beeld.
En als wij on holiday gaan moeten we ook ruzie maken. En hoelang kennen wij elkaar? Een jaar, good good, very good, but you need more time. Waarvoor precies zegt ze er niet bij, waarschijnlijk om nog meer ruzie te maken. Ze glimlacht vriendelijk. Haar vriendin komt binnen en gaat naast haar zitten. Martin zet een schuimkraag voor haar neus met een beetje bier eronder. De vriendin wordt bijgepraat over de situatie van haar buren, afwisselend in Nederlands, Engels en Thais. Af en toe knikt ze, of draait ze zich half om en glimlacht vriendelijk onze kant op.

Twee uur later sta ik op van kruk 4, gerekend vanaf de deur van de rookruimte in de Ierse pub. Ik wilde de avond verlengen tot ver in de nacht, maar zie er toch maar van af. Ik ben verstandig, moet morgen vroeg op, en ben al erg moe. Ik slaapdronkenwandel richting uitgang, wat uitgelegd wordt als wankelen door de barman wiens naam ik altijd vergeet omdat hij Andy heet. Bye Andy, till next time. Hij zwaait me uit. Ook twee dames zwaaien me uit. Tiel nex time! Dank je wel, dames, ik zal beloven veel ruzie te maken.




lutek Vrijdag 31 Juli 2009 at 11:52 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Sta Op en Wandel

's Morgens vroeg begon het gedonder al. Ik zit wat te soezen in de zon, heerlijk achter het glas, lekker warm. Opeens komen er allerlei geluiden vanuit de kamer en geuren vanuit de keuken. Het is toch weekend? Waar maken ze zich druk om? Ik heb niks tegen geluiden en geuren, ik sluit me simpelweg af voor dat wat me niet interesseert, maar ik was wel benieuwd waar alle poeha om te doen was. Niet veel later ging de bel en kwamen er mensen het huis binnen die ik niet eerder gezien had. Het was een geschud van handen en een geblikker van tanden. Hallo en hoera en hoe gaat het er mee? Het was definitief gedaan met de rust. Nu ja, ik kroop een beetje uit het zicht en sloeg de menigte stilletjes en bijna onzichtbaar gade.
Wat de bedoeling was van de bijeenkomst ontging me in eerste instantie. Er werd een opstelling gemaakt van snoeren en apparaten, dingen draaiden in het rond en er klonk geluid uit zwarte dozen. Het was een vreemd soort ritueel dat alsmaar herhaald werd. Dan door de ene bezoeker, dan door de andere. Ze hadden allemaal draaiende dingen bij zich, maar wat nu het verschil tussen al die dingen was kon ik niet horen. Misschien dat mijn oren daar niet op gebouwd zijn, dat sluit ik niet uit. Er werd ook gegeten, en nog meer gegeten en toen nog meer. Het ging de hele dag maar door. Iedereen was daar heel blij mee, dat kon je zo zien. Ik snap niet zo goed waarom, zelf ben ik tevreden met een paar takken van een bramenstruik en wat water. Ik stootte mijn zus aan. Zeg, zullen we eens voor het raam gaan zitten? Dat vond ze een goed idee. De bezoekers zouden ons dra in de gaten krijgen en dan mochten we even op schoot, daar houden wij wel van. En inderdaad, het duurde niet lang of ze begonnen naar ons te wijzen. Mijn zus vond het opeens eng en wilde niet mee naar buiten, ik wel. Ik liet me beetpakken en aaien. Niet zo snel!! Ik zit nog met mijn linker-achterpoot vast, idioot, beetje rustig aan zeg! Ik mocht heen en weer lopen en stond in het middelpunt van de belangstelling. Zo vaak gebeurt dat niet dus ik genoot er met volle teugen van. Ondertussen keek ik natuurlijk mijn ogen uit en kon ik goed zien wat er nu eigenlijk aan de hand was deze dag. Ik hoorde dat de bezoekers een rituele muziekmarathon hielden, wat dat precies is weet ik nog steeds niet, want zoals ik al zei: ik hoor geen verschil tussen - en dit heb ik zelf ook maar opgevangen, hoor - tussen bijvoorbeeld Syd Barrett en The Who, en ook niet tussen Fleetwood Mac en Stuurbaard Bakkebaard. Het is mij allemaal hetzelfde. Maar de bezoekers hadden er duidelijk schik in en debateerden uitgebreid over de verschillen en overeenkomsten.
Er was één belangrijke overeenkomst tussen alle rituele muziek, het kwam namelijk allemaal uit Engeland, zo hoorde ik vertellen. Ik heb geen idee waar Engeland ligt en wat daar zo speciaal aan is. Ik weet alleen waar de voortuin ligt, en ik heb een keertje een week onder de tweezitsbank gebivakkeerd, zomaar voor de grap. Toen kreeg ik dorst en heb ik me weer laten zien. Maar Engeland... geen idee. Er was één bezoeker die heel veel moeite deed om me te bekoren, ik denk dat hij een oogje op me heeft. Ik ben maar een eenvoudige tak, dus wat hij precies met me moet?... al sla je me dood. Toch moet ik zeggen dat ik wel een beetje onder de indruk was. Ik mocht over zijn gezicht lopen, terwijl andere mensen me in de soep wilden stoppen. Als ik mag kiezen tussen over iemands hoofd lopen en in de soep gestopt worden, dan weet ik het wel.
Het rituele ronddraaien op apparaten met snoeren, en het bijbehorende onbegrijpelijke geluid uit zwarte dozen maakte langzaamaan plaats voor ritueel leegmaken van glazen met gekleurd water. Ik zag ze genieten met volle teugen. Inmiddels was ik al eens teruggezet en opnieuw beetgepakt. Twee uitstapjes op één dag, het kon niet op. Ze probeerden me aan het schrikken te maken met lichtflitsen, maar dat nam ik niet. Ik maakte ze gewoon terug aan het schrikken door opeens veel sneller te lopen dan de bezoekers dachten dat ik zou kunnen. Zo snel dat ze me bijna zouden laten vallen, ware het niet dat ik van die fijne weerhaken heb op mijn poten. Dan val je natuurlijk niet zo snel naar beneden. Toen hoorde ik iets wat mij zwaar geschokt heeft. Ik wist zeker dat ik een maand geleden eitjes had gelegd, maar een dag later waren die verdwenen. Ik weet nu waar ze zijn. Vrouwtje heeft die in het vriesvak gestopt! Het vriesvak, nu vraag ik je!! Er werd over onderhandeld dat mijn nageslacht misschien bij die aardige meneer mag gaan wonen. Dat is dan gelukkig niet zo erg, dat lijkt me wel een fijn huisje. Die meneer was ten slotte erg aardig. Binnenkort zal hij vrouwtje laten weten of die verhuizing inderdaad doorgaat.

lutek Maandag 27 Juli 2009 at 9:35 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Kermis

Ik hoorde dat er Kermis was. Nu is er altijd wel ergens Kermis. Soms is het ook een Kermis. Soms kom je van een koude Kermis thuis. Soms hoor je muziek van 'De Kermisklanten'.
Ho... wacht... nee nee... nu ga ik te ver. Er zijn grenzen, zelfs aan mijn voorstellingsvermogen.
Er was dus Kermis, maar ik was daar niet. Later vernam ik van ingewijden dat het me daar toch een kermis was, op de kermis. Toch had ik geen spijt dat ik er niet bij was geweest. Rijk geïllustreede indrukken van mijn laatste kermisbezoek kwamen zonder moeite bovendrijven en gaven mijn aangezicht een wat troebele blik, volgens omstanders.


Drie maanden geleden was ik te Capelle a/d IJssel uitgenodigd iemand te helpen enkele overgebleven kermismuntjes op te maken. 'De kermis', lachte ik, 'met de Superrrrrrrrrrrpoliep-iep-iep', want ik had daags tevoren op televisie een portret gezien van een jongeman wiens leven vrijwillig in dienst stond van de verering van dit bepaalde vermakelijkheidstoestel. De jongeman had klaarblijkelijk te doen met een tik van de (draai)molen, maar het was onduidelijk of die tik de oorzaak of juist het gevolg betrof van zijn niet aflatende deelname aan een schier oneindige reeks vluchten van genoemde Superpoliep. Kortom, hij spoorde niet helemaal.
Ik liet mij verleiden, wat mij doorgaans makkelijk af gaat (naar Oscar Wilde: "I can resist everything except temptation"), keek mijn ogen uit, zag menig gezicht met overeenkomstige trekken met die van de geportretteerde jongeman, en liep onbevangen, gearmd het kermisterrein op. Zo onbevangen dat ik te laat doorhad dat we ongemerkt gearmd hadden plaatsgenomen op een bankje dat geen bankje was. Gewone bankjes zetten zich niet uit zichzelf in beweging, dat weet ik zeker. We hadden hier te maken met één van twee dingen. Ofwel een sterk staaltje telekinese, ofwel waren wij onderdeel geworden ener kermisattraktie. Razendsnel zette ik mij schrap tegen zijkant, railing en achterkant, respectievelijk met voet, hand en rug. De rug begaf het als eerste, reeds na 3 rondjes, ongeveer toen behalve de ingezette horizontale draaiing, deze plots gecombineerd werd met een verticale beweging. Ik was rondje na rondje bang en banger dat ik tegen een mijns inziens behoorlijk in de weg staande lantaarnpaal te pletter zou slaan. Ik had geen tijd om misselijk te worden omdat mijn voet langzaam maar zeker de strijd tegen de middelpuntvliedende kracht aan het verliezen was, met gevolg dat mijn lichaam (door G-krachten nu ongeveer 3 maal zwaarder dan in normale toestand) werd dubbelgevouwen ter hoogte van mijn rechterbeen, net iets boven de knie.
De mate van verticale beweging werd nog wat opgeschoefd, de mate van sonische uitstoot werd slechts overtroffen door het geluid van dames op bankjes voor en achter ons. Zelf gaf ik geen kik omdat ik al een tijdje niet meer kon ademen. Op dat moment wisselden goed nieuws en slecht nieuws elkaar in rap tempo af. Het goede nieuws was dat ik niet langer bang was te pletter te slaan tegen de lantaarnpaal. Het slechte nieuws was dat ik bang was er overheen te vliegen en twintig meter verder op het dak van 'de botsautootjes' terecht te komen.


Na een halve eeuwigheid nam de snelheid van het toestel af en haalde ik opgelucht adem. Te vroeg, zo bleek al snel. Het hele proces begon zich te herhalen... achterwaarts. Het enige voordeel dat ik hierin kon ontdekken was dat ik op deze manier niet zou kunnen zien waartegen ik te pletter zou slaan. Ik nam de tijd om een testament te bedenken, maar was uiteraard niet bij machte dit wereldkundig te maken. Nog een halve eeuwigheid later kwam de toestand tot stilstand. Lachende gezichten alom. Ik stond op maar bleek zelf nog niet geheel tot stilstand gekomen te zijn, zodat ik wat draaierig tegen een kraampje met beren aanliep. Of ik wilde schieten? Dat wilde ik zeker, maar ik bedankte beleefd.
Ik werd het kermisterrein afgeleid, gearmd en wel, en mocht bijkomen in de nabijgelegen pub. Mijn charmante gezellin diepte nog twee muntjes uit haar jaszak, maar daar nam de barman geen genoegen mee. 'Het is hier geen kermis', meende ik dat ik in zijn ogen kon lezen. Het was weldegelijk kermis, in mijn hoofd, nog geruime tijd zelfs. Ik was een ervaring rijker. Ik controleerde of ik al mijn vullingen nog bezat en deed wat rek- en strekoefeningen. Alles deed het nog.

Nu was er dan dus weer Kermis. Ik was thuis, lag met mijn benen languit op de bank. Niets bewoog en er was geen lantaarnpaal in de buurt.




lutek Zaterdag 25 Juli 2009 at 09:07 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Beekse Burgers

Ouwehands Dierenpark, Beekse Bergen, Burgers' Zoo, Dierenpark Emmen... ik weet niet waarom maar ik vergeet altijd welke ik al bezocht heb en welke niet. Ik zou het fijn vinden als deze vier besluiten alle beesten op één hoop te gooien en er één dierentuin van maken. Dit weekend, bij benadering van parkeerplaats wist ik weer dat ik Burgers' Zoo al eerder had bezocht. Sterker nog, ik wist ook weer dat het de vorige net zo regenachtig was als deze keer.
"We zijn nu toch in de Beekse Burgers?", probeerde ik voorzichtig, wetende dat ik het op die manier niet helemaal goed maar ook niet helemaal verkeerd kon zeggen. Een dierentuin bezoeken kan heel goed met vier mensen. Hoe meer mensen, hoe meer ideeën over de te wandelen route en de dagindeling. Ik schat in dat je met tien mensen slechts een halve dierentuin per dag zult kunnen zien. Maar vier is een mooi getal, je raakt elkaar nauwelijks kwijt en je kunt op je gemak alles zien. Zeker als je niet precies weet waar alles is gesitueerd en je wel vijf maal het kunstmatige regenwoud doorkruist, deze keer op zoek naar de oceaan, dan weer op zoek naar de woestijn. Het regenwoud boeide mij mateloos, waarschijnlijk omdat ik er iets van Costa Rica in terug kon vinden. En ook omdat je niet alles direct in de schoot geworpen krijgt, maar je geleidelijk aan steeds meer ontdekt. Misschien hadden we nog twee of drie keer al dan niet met opzet verkeerd moeten lopen om alles geopenbaard te krijgen.


Lady C. had bij binnenkomst de toegangskaartjes al toepasselijk verdeeld, ik had een kaartje met een afbeelding van een vogel. Welke vogel weet ik niet precies. Ik ken weinig mensen die zo van vogels houden en tegelijk zo slecht op de hoogte zijn van hun namen, soorten, families en uiterlijke kenmerken. Meestal roep ik op blij verraste toon maar iets in de trant van: "Hééé, een vogelbeestje!" Het klinkt misschien wat infantiel maar het klinkt toch een stuk beter dan: "Hééé, die vogel met dat blauw, is dat niet een... kom, hoe heettie die andere, die we net zagen, met dat groen en die kuif, of nee geen kuif, eerder een, tsja hoe noem je dat eigenlijk... net zoiets als die andere, die we eerder vandaag zagen, tegenover die ene in de boom, dat was een grote versie van zo'n klein vogeltje dat ik toen ook in Frankrijk heb gezien, ja ze komen ook in Nederland voor maar dat zijn dan weer andere... "
Kortom, de aanduiding 'vogelbeestje' volstaat in de meeste gevallen.


Koppel N. en V. bleken gemengde interesses te hebben. Wederhelft N. wilde graag in het klim-en klauterrek rondhangen, wederhelft V. zag meer brood in de restauratie. De restauratie voorzag niet alleen in brood, maar ook in gebak en ijs. De gepaste afstand tussen klimrek en restauratie zorgde ervoor dat we ons andermaal in het kunstmatige regenwoud bevonden alwaar ik nogmaals een 'close encounter' had met een ongedetermineerd vogelbeestje. Iets met rood en met vleugels, zo kon ik zien, voordat het zijn of haar weg vervolgde, mij in extase achterlatend.
Extase is het juiste woord. Ik hou van dieren en van dierentuinen. Geef mij een dierentuin en ik ben een gelukkig mens. Sommige van mijn beste vrienden zijn dieren. Maar sommige andere van mijn beste vrienden wilden ook weer terugrijden naar Rotterdam, het was al een lange dag geweest. C. en ik suften wat en dommelden weg op de achterbank, gelijk kleine kinderen voor wie de dag iets te lang was geweest. Firma N.V. zette er ondertussen flink het gas op en reden ons in een uurtje terug. Het was een mooie dag geweest. Volgende keer staan de Ouwehandse Bergen op het programma.


(zie de foto's)




lutek Dinsdag 21 Juli 2009 at 11:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Shoe Shoe Shoe ...

In De Ridder heerst ingehouden uitgelatenheid. Het is te warm, te drukkend voor echte uitgelaten uitgelatenheid, maar af en toe is het opeens een toestand. Shoe shoe shoe shoe shoe... klinkt het vanaf de tafel in de hoek naast de deur. Het scandeert tot grote hoogte tot het overgaat in gejuich en gelach. Dan is het weer even rustig.
Vier studenten spelen kaart. Af en toe verliest iemand een spel en moet zijn schoen uittrekken, volgooien met bier en leegdrinken. Daar gaan we net weer. Shoe shoe shoe shoe shoe... Het is niet dat ze er op gekleed zijn. Geen van de deelnemers draagt sandalen of glazen muiltjes, integendeel, het zijn normale maar behoorlijk versleten schoenen. Twee paar schoenen zijn lek, komt men tijdens het spel achter, en één deelnemer heeft oude afgetrapte gympies die ooit misschien een kleur hebben gehad al is niet meer te achterhalen welke. Er wordt gretig gedronken, begrijpelijkerwijs steeds zo snel mogelijk.
Het is niet altijd "shoe" aan de speeltafel, zojuist was het "spinach" maar wat dat inhoudt kon ik niet ontdekken.


Ik steek een sigaret op, wat een behoorlijke behendigheid vereist, zit ik op de tocht? De dronken vlam leidt een eigen leven. Ik kijk om me heen, ga andersom zitten, hou mijn hand om de vlam. Eindelijk kom ik er achter dat er een ventilator boven me hangt.
Twee dames van klein postuur komen de zaak binnen, mogelijk 'working girls', ik weet het niet zeker. Ik geloof dat ik ze vaker heb gezien, maar dat kunnen collega's zijn geweest. Shoe shoe shoe shoe shoe shoe shoe!!... Degene met de oudste, goorste en stinkenste gympies is aan de beurt. De kleine dames zetten grote ogen op en praten opgewonden met elkaar op verstaanbare fluistertoon in een onverstaanbare taal. Wat hebben ze nu toch aan hun fiets hangen? Of aan hun BH-bandje. (Wat spreken ze eigenlijk in Thailand, Thais?)
Straks verdwijnt iedereen weer, op de stamgasten na, en neemt de avondploeg bezit van de gastvrijheid. Ik ben er nog niet uit of ik er dan zelf nog ben.




lutek Zaterdag 18 Juli 2009 at 5:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Niet Plassen

Het is zomer in Het Park. Niet alleen in Het Park, ook ver daarbuiten. Maar vooral in Het Park is het zomer. Mensen liggen her en der niks te doen. Sommigen zien er uit alsof ze een boek lezen of een puzzel oplossen maar dat is alleen maar een gecamoufleerde manier van nietsdoen. Thuis zal het laatste hoofdstuk opnieuw moeten worden gelezen en de begonnen puzzels blijken bij nader inzien niet uit te komen.
Toeristen zoeken een geschikte plek tussen lens en Euromast. Hier en daar worden eendjes gevoerd. De eendjes barsten uit elkaar maar blijven altijd dooreten. Dat doen eendjes.

Midden in Het Park is het een bedrijvigheid van jewelste. Alleen de aanblik maakt me al moe en ik ga even zitten op een bankje. Kinderen van 5 a 6 jaar rennen in het rond. Ze spelen tikkertje met de bal. De juffrouw loopt mee. Nu is de juffrouw hem. De juf doet alsof ze niet zo hard kan lopen en met moeite een kind tikt. Nu is het kind hem. Soms is het onduidelijk wie er meedoet met het spel en wie zomaar opeens een handstand probeert of een madeliefje plukt. Dat ligt een beetje aan hoe ver men uit de buurt is van degene die hem is. Dan komen er weer kinderen aangelopen die hem niet willen zijn en wordt het madeliefje vergeten. Snel, meerennen. Oei, nu ben jij hem.


De juffrouw heeft twee collega's, die zitten bij andere kinderen op een paar grote handdoeken in het gras. Ze helpen met dingen doen, soms onduidelijk wat precies. De juf die meedeed met tikkertje doet nu met de kinderen mee met een liedje zingen. En ze doen ook een dansje. Nee juf, dat doet u verkeerd, het moet zo! Het dansje wordt voorgedaan maar de kinderen doen liever het dansje van de juf na. Misschien weet ze niet de juiste videoclip bij het juiste liedje maar in ieder geval danst ze een stuk ritmischer en soepeler.
Een zittende collega staat op, ze gaat even met twee meisjes naar het toilet, in Parkzicht, 50 meter verderop. Dan moeten er nog meer kinderen naar het toilet. Chantal en Frances en Tim. De juf van de spelende dansende groep vraagt of er nog andere kinderen moeten plassen omdat de andere juf nu net naar het toilet gaat. Ja hoor, Kevin en Mia moeten ook. Ze blijven keurig aan de rand van het gras staan maar juf zegt dat ze het pad mogen oversteken, met de anderen mee. Juf draait zich om en gaat weer dansen, onee de kinderen zijn opnieuw tikkertje aan het spelen. Ze doet vrolijk lachend mee en let ondertussen goed op dat iedereen hem wel eens is.
Zeven kinderen gaan plassen met de andere juf. Nee... vijf kinderen. Tim en Kevin worden teruggestuurd. Gaan jullie maar tegen een boom. Ze blijven staan. Ja ga maar, ga maar terug, daar tegen die boom. Met de vijf meisjes loopt ze verder richting Parkzicht. Vertwijfeld kijken Tim en Kevin de andere juf na, dan kijken ze naar de spelende juf die niet ziet dat ze terug zijn gestuurd. Tim gaat op ongeveer een meter bij de boom staan. Dichterbij en hij zou niet stevig staan op de dikke wortels. Hij zal misschien wel eens gezien hebben hoe andere mensen tegen een boom plassen, hij maakt zijn rug hol en zet zijn benen iets uit elkaar, maar zo kan hij eigenlijk niet zien wat hij moet doen. Hij frummert wat met zijn broek en wil iets tevoorschijn halen maar ook weer niet. Kevin staat erbij te kijken en weet niet wat er gebeurt. Hij kijkt naar de juf maar die staat helemaal verderop op het grasveld. Misschien hoeft hij toch niet te plassen, hij houdt het wel op. Hopelijk gaan ze weer snel terug naar de BSO, dan kan hij op een gewone w.c. Tim doet iets wat lijkt op waar grotere kinderen dan hij een proces verbaal voor zouden krijgen, maar waarschijnlijk probeert hij gewoon iets op gang te brengen. Het lukt niet. Tim en Kevin lopen richting juf. Zijn jullie er al weer. Ze zijn er weer. Wie wil er wat limonade? Pak allemaal maar een beker. Alle kinderen pakken een beker, ook de vijf meisjes die komen aangerend, de andere juf vooruit. Tim en Kevin hebben geen dorst. Ze zouden willen dat het zo gaat regenen. Ze vinden de andere juf niet zo aardig maar dat durven ze niet zo goed kenbaar te maken. De ene juf vinden ze wel aardig, maar daar willen ze niet tegen klikken. Pa en ma komen hen pas na 5 uur ophalen. Dat wordt nog een lange middag in Het Park. Ze proberen maar zo weinig mogelijk te doen, zo gecamoufleerd mogelijk.




lutek Woensdag 15 Juli 2009 at 9:46 pm | | default | Geen reacties

Ik Ga Naar Ierland En Ik Neem Mee ...

Beter gezegd, we komen terug uit Ierland en we nemen mee...
Even denken hoor, ik overval me een beetje met die vraag. Eens zien, wat hebben we terug meegenomen uit Ierland? Dat het daar 'altijd' regent? Klopt, maar dat wisten we al, dat wist iedereen al. Toch hoopten we dat dat mee zou vallen. Op 2 of 3 dagen na heeft het daar elke dag geregend, maar slechts 2 dagen kunnen als echte regendagen worden bestempeld. Alle andere dagen betrof het buien. We hebben zelfs een kleurtje mee terug genomen uit Ierland.
Verder hebben we lange nagels meegenomen. Ik ga die nu eerst knippen want ik kan bijna niet meer typen. Dan wachten de lezers maar even wat langer. Ben zo terug...

...

Daar ben ik alweer, dat viel best mee, niet?
Meegenomen, meegenomen... wat nog meer? Dat Hannie met gemak de langste vrouw was die we in Ierland gezien hebben, helemaal toen ze op die toren stond in Kilkenny. Dat je niet altijd en overal telefonisch bereik hebt. Dat een t-shirt met opdruk "track & field 1989 all stars" voornamelijk gedragen wordt door mensen die daar vast niet toe behoorden. Dat het t-shirt "I love Irish girls" terecht nauwelijks verkocht wordt. Dat het t-shirt "I love Irish boys" terecht niet eens bestaat. Dat "vingerhoedskruid" lief klinkt maar niet zo lief als "foxglove". Dat er ècht koeien op de weg kunnen staan. Dat het 24 september a.s. 'Arthur's Day' zal zijn omdat Guinness dan 250 jaar bestaat. Dat het niet erg is om steeds weer te vergeten je auto af te sluiten.
En vooral dat er in heel Ierland en ook nergens anders ter wereld een restaurant is met vermelding " Ierse keuken". Gelukkig maar!










lutek Zondag 12 Juli 2009 at 8:59 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Happy Birthday

Hannie is jarig vandaag. Vieren we dat nog steeds dan? Nou, eigenlijk niet nee, maar eens per jaar maken we een uitzondering.
Gisteren was ik hondsmoe, maar omdat ik niet kon slapen ben ik nu nog hondser moe. Als ik de woonkamer inloop, lijkt het alsof ik nog niet wakker ben. Verkeerde woonkamer, alle meubels staan anders.
"Hoe vind je het, liefje?" De meubelen staan allemaal anders. Zolang de staande lamp niet aan het plafond is bevestigd, vind ik het goed. De familie zal zodadelijk arriveren. Direct of bijna direct uit de kerk. Ja, tis al 12 uur, het zal niet lang duren. Even de foto's kuisen voor als er iemand alles gaat doorkijken.
Eigenlijk hebben we best veel gedaan, die 2 weken, voor een vakantie waarop we 'niets' zouden doen. Nee, geen grootse dingen, geen aardschokkende gebeurtenissen, meer een soort kneutervakantie - kerkje hier, dorpje daar etc etc, maar wel aanzienlijk meer dan de bedoeling was. Zijn/Hebben we wel uitgerust?
Ik blader door de foto's. We hebben aardig wat gewandeld. Ierland is een goed land om in de wandelen. In Connemara hebben we een avondwandeling gemaakt langs de kust, dat deden we bij de Cliff of Moher nog even in het groot over. In het Killarney National Park maakten we een echte wandeling, van een kleine 20 kilometer. In en rond Castlefreke imponeerden we onze gastheer door naar het beginpunt van de wandeling te lopen in plaats van te automobileren. Amper anderhalve kilometer, wat zeur je nu? Als je dat stukje gaat rijden dan hou je volgens mij helemaal niet van wandelen.
En tot slot nog een stukje door het Zuidelijkste puntje van de Wicklow Mountains. Die laatste wandeling voelde aan als een nogal saaie verloren dag, totdat we opeens 4 over elkaar buitelende jonge bunzingen op ons pad zagen. Ze waren geheel niet bang en kwamen tot op een paar meter naar ons toegehold voordat ze de beschutting van de struiken zochten.


Er waren niet al te veel bijzondere beesten te zien in Ierland, jammer. Wel een aantal zeehonden gezien, voor het eerst in het wild. Vooruit, ik plak er nog maar een paar foto's bij.


















lutek Zondag 12 Juli 2009 at 12:55 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Maple Lodge

Het boekje met vouchers heeft nog maar 1 blad, we zijn bijna terug op het beginpunt en nu op weg naar ons laatste B&B, Maple Lodge in Castlebridge, Co. Wexford. Omdat we pas vanaf 4 uur welkom zijn, maken we een tussenstop in Kilkenny. Het heerlijke Kilkenny, bekend van het gelijknamige bier, van de mooiste Ierse song ooit, en natuurlijk van South Park.
In de auto neem ik alvast de folder door van Maple Lodge. Een foto verbeeldt een soort Efteling-huisje, de muren lijken van suikergoed en de daken van speculaas. De bloemen en planten in de tuin zijn met een beetje goede wil net lolly's en zuurstokken. Alles is wonderful en het weer is schitterend, ook als het met bakken uit de hemel komt. We hopen nog altijd iemand te vinden die echt zegt wat hij denkt, dat is tot nu toe wellicht nog niet gebeurd, we weten het niet. We zouden misschien eens de Tipperary-test kunnen doen. Dat werkt als volgt: Laat in conversatie vallen dat je naar Tipperary bent geweest. Als een persoon reageert met 'lovely', 'nice' of 'wonderful', weet je dat die persoon liegt en kun je meteen inschatten hoe serieus je de rest van de conversatie moet nemen. Tipperary doet niet mee met 'Tidy Towns'.
Maple Lodge inviteert ons o.a. kennis te nemen van hun 'culinary delights'. Echter, direct op de volgende regel wordt gemeld dat 'quality restaurants and bar food' op slechts een steenworp afstand is te vinden. Ik vind de combinatie wat wringen. Even verder lees ik dat Maple Lodge een 'no smoking house' is. Dat is op zich niet verbazingwekkend maar wel dat dat is 'for your comfort and safety'. Ik begrijp hieruit dat rokers bekend staan als gewetenloze moordadige brandstichters en besluit me daar dan ook maar naar te gaan gedragen.


De weg onderweg is weinig spectaculair. Natuurlijk heb je weer te maken met de duiding van de verkeersborden. Omdat er nergens een adviessnelheid wordt geadviseerd, menen de Ieren zelf dat de aangegeven maximum snelheid als adviessnelheid moet worden geïnterpreteerd. Op autowegen geldt 80 of 100 kpu, dus rijden ze ook 80 of 100 kpu, ongeacht bochten, breedte, overzicht, tegenliggers en andere ongemakken. Toegegeven, we hebben 2 weken niet eenmaal iemand horen toeteren in het verkeer (anders dan bedanken voor kunnen passeren), maar helemaal gewend raken we er nog niet aan. We rijden ditmaal niet bijna een koe aan en alle vosjes zijn al platgereden door andere weggebruikers. Rest ons vandaag niets anders dan een bonte kraai te kortwieken.
Maar serieus even, op plekken waar je met geen mogelijkheid meer dan 30 kunt rijden, plaatst men hier een bord met 100. Doe normaal!! Is de verkeersdienst hier volkomen hersenloos? Je kunt geen 100 rijden, zet dat dan ook niet neer. (zucht)


In de Kytelers Pub in Kilkenny vinden wij de eerste en enige mogelijkheid om Kilkenny te drinken. Het is nog precies zoals ik in gedachten had: de smaak van Smithwick's gecombineerd met de structuur van Guinness, verrukkulluk.
We bezoeken wat mooie oude kerken, een kasteel, we beklimmen een toren van een meter of 40 (wellicht het hoogste gebouw van Ierland), we lopen nog een rondje, bezoeken nog een kerk... wacht eens even... hebben we deze al niet eerder bezocht? We besluiten dat het goed is geweest met alle kerken en kastelen en ruïnes en druïdencirkels en torens en begraafplaatsen en nog meer kerken en nog meer... We zien het verschil niet meer. We hadden deze reis ons voorgenomen niks te doen, en hebben nog nooit zo veel gelopen en bezocht. We zijn het nietsdoen verleerd. We gaan zitten en eten en drinken. Ho wacht... voor de deur van een gelegenheid hangen zoveel prijzen dat er geen deuringang meer over is. We zien dit als een teken om niet naar binnen te gaan. Award winning food, amehoela, dat weten we nu wel. De prijzen moeten eigenlijk gewoon gezien worden als certificering. Het wil zoveel zeggen als: Ons voedsel is eetbaar, maar meer ook niet. Pubs, bars, restaurants zonder prijs hebben of buitengewoon ongezond voedsel, of buitengewoon gezond verstand door niet mee te doen aan die onzin.


Maple Lodge verwelkomt ons met open armen. Het is er prachtig en de mensen zijn zeer vriendelijk. Er hangt zowaar - voor het eerst dat we dit zien - wat aan de muur wat de moeite waard is, heel veel zelfs. Iedere ruimte is smaakvol en thematisch ingericht. Aankleding een 9+. En er is internet. Wij gaan het huis niet uitkomen de komende anderhalve dag. Nou goed... anderhalf uur. Dan gaan we toch maar weer iets eten, ongecertificeerd en heel smakelijk.

lutek Vrijdag 10 Juli 2009 at 10:57 am | | default | Geen reacties

Tidy Towns

We hebben in Ierland drie keer lekker gegeten. Dat lijkt weinig maar als je bedenkt dat ik 12-15 jaar geleden in 5 bezoeken aan Dublin niet één keer lekker gegeten heb, is de score toch aanzienlijk verbeterd. Vorige week - dat was als ik het wel heb in Clifdon (vergeef me, wanneer je zo op rondreis bent wil je wel eens het een en ander ontschieten) - zaten we aan de dis in een pub/restaurant dat een culinaire prijs gewonnen had, en wij dachten dat dat betekende dat het voedsel daar dan ook goed te verteren zou zijn. De gewonnen prijs werd de bezoeker kenbaar gemaakt door middel van een plakaat aan de muur naast de deur. 'Finalist hapjesbar 2004 zuid-oost-west Connemara'. Zoiets stond er op te lezen. Wij dachten dat dat heel wat voorstelde. Dat was een misvatting. Na verloop van enkele dagen merkten wij dat er opvallend veel plekken zo'n plakaat aan de muur naast de deur hadden hangen. Sterker nog, slechts een enkele pub en of restaurant had het niet! Wat is hier aan de hand?


Ieren zijn dol op het toekennen van prijzen en lopen er ook vreselijk mee te koop. En de B&Bs blijven niet achter. Sterker nog, de B&Bs krijgen de prijs voor de branche die zich het snelst ontwikkelt in de vergeving van zinloze prijzen aan haar leden.
Als bezoeker van B&B, pub, restaurant of andere instelling heb je vaak geen flauw benul van welke bevoegde instantie nu eigenlijk de betreffende prijs heeft vergeven. Het kan alles zijn: De deelgemeente, de culinaire club van om de hoek, lekkerbekken united, de bingo-veteranen, je weet het niet. Maar als je even met je ogen knippert hangt er weer ergens een plakaat aan de muur naast de deur.

Iemand heeft bedacht dat het niet alleen aardig zou zijn iedere pub en iedere B&B een prijs te geven, maar ook... weet je wat... we pakken het groot aan... het hele dorp moet een prijs krijgen! In Nederland zijn er per middelgrote stad zeker wel 20 of 30 straten die meedoen aan het inmiddels welbekende 'opzomeren'. In Ierland is per dorp een orgaan in het leven geroepen dat er zorg voor draagt dat het hele dorp meedoet, en masse. De geboorte van het fenomeen 'Tidy Towns'. De prijs vergeeft men dan voor het gemak maar zichzelf.
Is er iets mis met 'tidy towns'? Er is hoegenaamd niets mis met 'tidy towns'. Er ligt weinig rommel op straat, honden - voor zover aanwezig - schijten niet de trotoirs vol, en overal en nergens loop je tegen een pot bloemen aan. Het doet - alweer - enigszins Amerikaans aan, als je de film 'The Stepford Wives' gezien hebt. Toch is niet iedereen tevreden met het fenomeen. In de kleinste dorpjes lijkt het de gehele gemeente in een ijzeren greep te houden, getuige het protest dat wij zagen in een tuin in Castefreke/Rathbarry. Doe je niet mee, dan word je uitgesloten, uitgestoten. Dan ben je niet netjes. Dan zien de buren je eigenlijk liever verhuizen. Je bent melaats.










lutek Donderdag 09 Juli 2009 at 4:15 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

The Pub II


Hannie is moe en heeft geen zin om vanavond nog iets te doen. Ik ga naar de kroeg, correctie, the pub. Zoals bekend mag in Ierland niet meer gerookt worden in pubs, dus ik bevind mezelf vanavond half en half tussen binnen en buiten. Ik weet niets beters dan de pub te kiezen waar we vanmiddag al zaten, toen als voornaamste reden dat je er buiten voor de deur in het zonnetje kunt zitten. Vanavond is er geen zonnetje, sterker nog, vanavond regent het. Ik denk aan het weer in Nederland, 30 graden, strak blauwe lucht, zomer! Ik sta afwisselend buiten een kroeg in de regen te roken en met een onverstaanbare Ier over televisiepragramma's te praten. Geen wonder dat ik snel weer een nieuwe versnapering bestel. Opeens een onverwachte verandering van zaken: De Onververstaanbare Ier blijkt fan te zijn van Fedor Emelianenko. Ik ken in Nederland niemand die hem kent en had hier in Ierland al helemaal niet verwacht dat iemand hem zou kennen. We babbelen vrolijk voort over de gezamelijke interesse en aanverwante zaken.
Keith dient zich aan. Keith is... ehh... Keith is Keith. We hadden Keith vanmiddag reeds ontmoet, hij was toen al dronken, maar kennelijk nog niet dronken genoeg. Keith zegt dat De Onverstaanbare Ier "his good friend" is. Ik versta hem verkeerd en zeg dat ik er vrij zeker van ben dat De Onverstaanbare Ier niet zijn "girlfriend" is. Een onschuldig grapje als dit wordt ofwel niet begrepen, ofwel niet getolereerd. Donkere blikken mijn kant op. De geringste toespeling op homosexualiteit, zelfs in een grap uit een verkeerd verstane opmerking wordt niet in dank afgenomen. Ik moet op mijn hoede zijn. Ierland heeft zijn grenzen aangaande aardigheid en gezelligheid.
Ik vraag Keith of er vanavond muziek zal zijn. Nee, zegt hij resoluut, niet op vrijdagavond, alleen op dinsdag en woensdag. Terwijl hij dit zegt parkeert er een busje naast hem, drie muzikanten laden hun instrumenten uit en lopen langs ons naar binnen toe. Er is muziek vanavond. Keith vraagt waar ik vandaan kom. Uit Nederland? Wowwwww, ik zal wel de hele dag wiet roken. Nee, zeg ik, dat rook ik niet, dat roken alleen of voornamelijk de toeristen in Nederland. Hij moet onbedaarlijk lachen, wat een grap, zoiets geks heeft hij nog nooit gehoord, nee of ik even serieus kan antwoorden svp, ik ben natuurlijk de hele dag stoned, toch? Ik antwoord nogmaals dat dat dat geenszins het geval is. Hij schud zijn hoofd en gelooft me in het geheel niet. Ik kan zeggen wat ik wil, hij weet wel beter.
De Onverstaanbare Ier vraagt waar Keith eigenlijk vandaan komt. Ik dacht dat de twee elkaar al kenden maar dat blijkt dus niet zo te zijn. De Onverstaanbare Ier zegt dat hij uit Killarney komt, Keith zegt dat hij uit Kee-Lear-nee komt. Ze vragen elkaar waar dat zo ongeveer ligt. De een wijst naar de ene kant en noemt een snelwegnummer, de andere wijst de andere kant op en noemt hetzelfde snelwegnummer. Het begint hen langzaam te dagen dat ze uit hetzelfde dorp komen. Ik besluit dat ik De Onverstaanbare Ier vanaf nu anders moet gaan noemen. Als ik als Nederlander deze twee beter begrijp dan zijzelf elkaar, is een betere naam op zijn plaats. Keith besluit op dit moment zichzelf nog maar eens voor te stellen: "By the way, my name is Keith." De niet langer Onverstaanbare Ier wil ook zoiets zeggen maar wordt verstoord door de eerste klanken van de muziek. Het is de laatste keer dat ik hem spreek vanavond.
De Ierse muziek is een beetje leuk en een beetje niet. Als vijfvoudig Dublin-veteraan en ingewijde van de echte 'trad', middels voormalige vriendin, kan ik wel een beetje horen wat echte folkmuziek is en wat je als goedkope rommel kunt bestempelen. Vanavond horen wij voornamelijk goedkope rommel, afgewisseld met enkele niet al te gepolijste diamantjes. Het heen en weer lopen voor sigaretjes buiten en pints binnen plan ik nu zo dat het samenvalt met de kwaliteit van de muziek.
Rumoer. Ophef. Stampij. Herrie. Er hossen dansen stormen gillen lopen rennen een stuk of 12 dames binnen in uitgelaten stemming, allen in uniforme kledij, op één na. Het laat zich raden: een 'hen party'. De dames trekken de aandacht meer dan de muziek dat doet. Enkelen staan direct al op de pooltafel. Eén van de dames trekt onder luid gejuich haar t-shirt omhoog. De barman is niet erg onder de indruk, hij loopt rustig naar achteren, haalt een houten blad tevoorschijn, legt die op de pooltafel (de dames springen er vanzelf af) en gaat weer rustig achter de bar staan. Opnieuw bespringen de dames de pooltafel en dansen verder. Ik vraag één der dames of de gelukkige morgen gaat trouwen. Nee nee, dat is pas ergens in Augustus. Augustus!? Dat is nog anderhalve maand. Jazeker, partyyyyyyy!!! De Ieren houden wel van een feestje.
Ik kijk en luister opnieuw naar de muziek, op de banjo worden achtereenvolgens twee polka's en drie jigs gespeeld, het kan niet op. De hen-party begeeft zich naar elders, de ene dame doet nog eenmaal de stunt met het t-shirt, waarop prompt de gitarist drie accoorden mist en volkomen de tel kwijt is. Keith loopt voorbij, steekt zijn duim op en zegt dat hij er een eind aan maakt vanavond. Het is de eerste verstandige opmerking die ik hem hoor maken en ik besluit me er bij aan te sluiten. Het was een leuk avondje in de pub. Buiten regent het nog steeds.






lutek Woensdag 08 Juli 2009 at 7:13 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , , ,

Golf Course

Twee Dames spelen golf en dat spelen ze niet voor het eerst, dat zie je zo: Ze hebben een ietwat breed uitgevallen korte broek aan, en eentje zeult een tas met clubs mee (afwisselend duwend en sleurend). De ander rijdt de twee met een golfkarretje over the green, speelt vandaag zelf niet. Wij kijken uit op hole 9 vanuit ons raam op de eerste verdieping van B&B4, waar wij net hebben/zijn ingecheckt. De gastvrouw heet Helen, geen Katy. Ik ben onmiddellijk op mijn hoede. Ze had ook nog Mary mogen heten, maar Helen...? Argwanend bekijk ik de kamer, is het wel een echt B&B?


kamer met uitzicht
(andere kant - niet die van de golf course)

Dame 1 staat aan de tee. Ze staat met haar voet op de bal en slaat niet af. Waarom niet? Aha, daar komt de reden al aan, vrolijk met staart kwispelend en met de tong uit de bek. De golfhond (want ik zie niet precies wat voor merk het is) heeft een speciale voorkeur voor golfballetjes. Niets is zo fijn om op te kauwen als golfballetjes.
De golfhond wordt weggejaagd en het spel kan weer doorgaan. Dame 1 slaat af en kijkt naar boven, hand aan de cap, want de zon schijnt net eventjes, en zeldzaamheid vandaag. Waar is de bal? De bal legt een twee-dimensionale route af over het gras en komt na een meter of 30 reeds tot stilstand. De dames stappen in het golfkarretje. De golfhond ziet iets bewegen en draaft met het golfkarretje mee. Als de dames uitstappen springt de hond in het karretje. De dames zijn allang blij dat de golfhond het balletje niet heeft zien liggen. De dames zijn minder blij dat ze zelf zo snel het balletje ook niet meer zien liggen, maar na enig grondig speurwerk is het speelobject weer getraceerd, in de schaduw van een paar bomen.
Er zijn in Ierland meer golfbanen dan in de rest van de wereld, iedereen met een ietwat breed uitgevallen korte broek mag hier een poging komen wagen.
Slag 2 brengt het balletje zowaar in de buurt van de hole, op zo'n 10 meter afstand. De dames slaken verheugd een gilletje. Ook de golfhond is verheugd, hij ziet weer iets bewegen. Er opaf! De dames zetten het op loopje maar weten dat ze het niet gaan halen. Inderdaad, de golfhond gaat er met het balletjes vandoor en peinst er niet over afstand te doen van het speelobject. De dames proberen het beest aan te halen, dat lukt steeds tot op een meter of 2, dan neemt de hond weer een loopje.
Het begint te miezeren. Eén dame is uit beeld de hond achterna, ergens tussen de bomen. De andere dame staat met haar handen in de zij en zucht diep. Ze kijkt naar boven. Dan kijkt ze naar waar het balletje een paar minuten geleden nog lag voordat het werd ontvoerd. Ze zullen morgen hole 9 moeten afmaken, er zit niets anders op. Ze loopt naar het karretje toe en gaat alvast zitten, wachtend op haar bestuurder.




lutek Woensdag 08 Juli 2009 at 10:12 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Mind Your Step

Ieren zijn heel aardig, bijzonder aardig, en je gaat vanzelf mee in de aardigheid. Sorry hier, excuse me daar, lovely weather. Het gaat de hele dag door. Je waant je bijna in Amerika. Behalve dan dat hier iets meer Amerikanen zijn dan in Amerika zelf.
Waarom je je ook in Amerika waant, is dat er van alles wordt aangegeven en voorgeschreven. Soms tot gek wordens toe. Een beetje TE betuttelend. Op een muur waar vier verwarmingselementen hangen, staat onder ieder verwarmingselement dat het warm kan zijn, terwijl één bordje wel afdoende zou moeten zijn. Sterker nog, het lijkt me de aard van een verwarmingselement dat de gebruiker het er warm van krijgt. Het zou eerder vermeldenswaardig zijn dat het tegenovergestelde werd geboden.
Bij de Cliffs of Moher - waar we al lang weg zijn als ik dit schrijf... ik liep eerst 1 dag achter, nu ongeveer 4 dagen... ik leg binnenkort nog wel uit hoe dat komt - bij de Cliffs staat iedere 20 meter dat je niet over de rand mag klimmen en dat naar beneden vallen schadelijk is voor de gezondheid. Bij een vervallen landhuis - ze hebben hier veel vervallen kasteeltjes en landhuizen, en ze komen er nu na 100 jaar achter dat het zeer rendabel is de toerist te laten betalen voor het restaureren van vervallen kasteeltjes en landhuizen, en wij trappen daar meer dan eens in - bij een vervallen landhuis loopt een trap met 100 treden door de tuin naar boven. Een bordje ernaast waarschuwt dat betreden van die trap op eigen risico is. We lachen erom want we hebben Nepal en La Gomera overleefd. Maar toch betreed je anders dan anders de treden... Er zal toch niks...
Zelfs bij een toilet staan instrukties: "Press Firmly". Iets wat beter niet te letterlijk in het Nederlands vertaald kan worden. De voorschriften en bijschriften zijn wat teveel. Je weet het op een gegeven moment wel. Hou nu maar eens op.


Toch is het aardig als je tijdens een autoritje even de benen strekt, langs de weg, en een meneer stopt om te vragen of alles in orde is of hulp nodig hebt. Ja, Ieren zijn aardig, bijzonder aardig.




lutek Maandag 06 Juli 2009 at 11:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Amerikaanse Dame

Het ontbijt is andermaal naar wens. Meloen en zalm, toast en scones. We nemen ons voor dit zo thuis ook te gaan doen, al is het maar eens in de week. Dit soort voor voornemens zijn wezenlijk onderdeel van de vakantie, al komt er natuurlijk nooit iets van.
De Amerikaanse Dame betreedt de ontbijtkamer. Good morning. Het is zeker een goede morgen.
De gastvrouw en De Amerikaanse Dame superlativeren de schoonheid van de betreffende ochtend. Het is lovely. Nee, het is wonderful. Of nee, incredible zelfs.
De Amerikaanse Dame draagt een hoed die haar sprekend doet lijken op Mrs. Bucket (spreek uit: Bouquet) uit "Keeping up appearances" Ook de hoed is wonderful.
De Amerikaanse Heer voegt zich bij het gezelschap. Het overtroeven begint van voren af aan, gedrieën overtreffen ze zichzelf en elkaar in het prijzen van de ochtend. Het is delightful. Nee nee, het is utterly fabulous. Sterker nog, het is unbelievably beauiful.
Als ze nog iets langer door waren gegaan had ik een ommetje gamaakt langs de Cliffs of Moher. Gelukkig gaan ze ontbijten. "Tell me, what is meant by a 'full Irish breakfast'?"


ANSICHTKAARTEN

Na een tip van lezeres C. heb ik besloten een bijbeunhobby te nemen: het maken van ansichtkaartenfoto's. Hieronder een eerste impressie van mijn kunnen.


















lutek Maandag 06 Juli 2009 at 8:39 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

The Ring of Kerry

"Laat die Ring of Kerry maar voor wat het is", aldus het advies van een voormalige Ierlandganger, "Het stikt er van de yankees op zoek naar hun roots. Daar wil je niet tussenzitten."
Ter voorbereiding op de reis had ik twee dagen voor vertrek een paar kerrie-burgers bij de AH gekocht, maar (het advies indachtig) deze nog niet genuttigd. Wat is dat nu eigenlijk, die beroemde Ring? Ik had er nog nooit bij stil gestaan, had het me nooit afgevraagd. Is het een mystieke cirkelvormige plek midden in een sprookjesbos met elfjes en leprechauns? Is het anders misschien een geheim oud genoodschap van vrijmetselaars, druïden, bloedbroeders? Helaas, het is niets anders dan een rondweg van een kilometer of 180 op het schiereiland Iveragh in Zuid-West Ierland. Is dat alles? Ja, dat is alles. Waarom dan al die ophef? Tsja... dat weet eigenlijk niemand.

De Ring of Kerry, je kunt het doen per auto. Je kunt het ook niet doen. Of.... je kunt het doen per fiets! Vandaag is het Ring of Kerry-dag, op de dag dat in Frankrijk de Tour begint fietsen ze hier hun eigen rondje. De ochtend was fris en fruitig geweest met hier en daar een bui, niets om je zorgen over te maken. Nu half in de middag - wij zelf zaten in de auto op de terugweg na een 18 km wandeling door het Killarney National Park - waren de buien niet alleen hier en daar, maar ook overal daartussen. En zoals iedereen weet, wanneer de volgende bui al begint als de vorige nog niet voorbij is, spreekt men van regen. Het regende en het regende. Het goot dat het regende en het regende dat het goot. Enkele tienduizenden vrijwilligers vroeger zich af waar ze vanmorgen toch in hemelsnaam zo fris en fruitig aan waren begonnen. Enkele duizenden automobilisten vroegen zich dat ook af. Wij reden gelukkig in tegengestelde richting en hadden niet zo veel last van opstoppingen. Het parcours was zodanig dat de finish bergop was. Wij reden gedurende 15 kilometer op de koppeling. Het was dus een flinke klim.

Veel van de fietsers waren duidelijk aan het eind van hun Gaelic. Ze zwierden en zwaaiden over de weg en je moest opletten dat je er niet per ongeluk eentje aanreed, hoewel sommigen er uitzagen alsof ze dat helemaal niet erg vonden. Halverwege de berg zagen we langs de weg een bordje dat aangaf dat zich hier zeer treffend het 'recycling deposit' bevond. Ik zou niet verbaasd staan als flink wat fietsers zich daar hebben gemeld.




lutek Maandag 06 Juli 2009 at 6:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

The Burren

TomTom leidt ons door... of beter: in de wildste wildernissen van The Burren. Nu is de wildernis niet al te wild maar toch zodanig dat je op zeker moment genoodzaakt bent 250 meter achteruit te rijden om weer op de hoofdweg te komen, hierbij indachtig dat genoemde hoofdweg anderhalve meter breed is en er soms opeens een tractor van de andere kant komt. Achteruit dus, over hobbels en bobbels, door kuilen en struiken, onderwijl TomTom tolererend... "probeer hier om te draaien". Wat denk je dat ik aan het proberen ben!? Oei, pas op dat muurtje. Kijk uit, een hek.
"Probeer hier om te draaien."
Dientengevolge hebben we de Dolmen maar gelaten voor wat het zijn. Jammer. Ik zet thuis wel een plaat op van Meredith Monk terwijl ik van internet geplukte foto's bekijk van lang geleden op elkaar gelegde stenen.

In de Stone Cutters Kitchen is alle etenswaar zelfgemaakt. Er hangt aan de muur een overzicht van leveranciers van vleeswaren en zo meer (dat is hier niet ongebruikelijk). Er staat gedurende de hele maaltijd muziek op van Nick Drake. Als je in Ierland naar een restaurant gaat, sta je vaak in drie kwartier al weer buiten. Alles gaat achter elkaar. Ook vanavond, ik geloof zelfs in 35 minuten.



THE PUB

We logeren niet in een dorp maar ergens langs de weg. Losse huizen her en der. Verderop langs de weg zijn twee pubs gelegen. De eerste is leeg, de tweede, Murphy's Pub, heeft vanavond naar verluid enkele muzikanten over de vloer. TL-verlichting en vislucht begroeten ons, maar geen muziek. Een onverstaanbare dame achter de spaanplaten bar converseert met een onverstaanbare meneer. De meneer neemt nog graag "één kleintje". Hij moet eigenlijk nog iets doen vanavond. Gedurende een uur neemt hij nogmaals 7 keer "één kleintje".
Voor de deur rook ik een sigaretje, binnen zou je dat een boete kunnen opleveren van 3000 euro (wat de hele pub niet eens waard is). In de schemering tuur ik naar een lichtje in de verte... een auto? Misschien zijn de muzikanten toch nog onderweg. Hoor ik iets van over de heuvel... nee toch niet.
Mevrouw Murphy wacht ook. Op gasten? Op muzikanten? Op de dood?

lutek Zaterdag 04 Juli 2009 at 9:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

B&B

Een Bed&Breakfast moet het hebben van het breakfast. Goed, ook van het bed natuurlijk, dat spreekt, maar met zo'n groot concurrerend aanbod in de omgeving (in heel Ierland eigenlijk) is het zaak te scoren met het ontbijt. Sommige B&Bs hebben zelfs heuse menukaartje gemaakt (van 1 bladzijde groot). Toegegeven, iedereen heeft ongeveer hetzelfde aanbod, maar iedereen kleedt het net weer iets anders aan dan de anderen. De hoeveelheid cereals zijn enorm. Ik heb het nog nooit iemand zien eten. Dat geeft niet, het is kennelijk onbeperkt houdbaar. Ik neem deze ochtend meloen met zalm.

De gastvrouw lijkt ook onbeperkt houdbaar zij het ietwat melancholisch. Gisterenavond gaf ze me een flesje bier en een flesje cider, die had ze nog staan. Ze had nog meer staan, maar dat is vorige maand allemaal weggegooid. 20 flesjes, over van de kerst, toen had ze familie op bezoek. 20 flesjes over? Ik vroeg haar serieus of ze wel zeker wist of die familie Iers bloed had. Volgens haar wel, maar ze begreep mijn twijfel.
Ze vertelt verder nog uitgebreid over de omgeving en over de twee honden. Jack is de kleinste, 4 jaar oud en gekregen van een kennis. Die kennis kreeg een baby. Baby en hond waren niet compatible, één heeft moeten wijken en de keus viel op de hond. Er lopen ook nog een paard en een koe rond. Als je buiten op het zitje een sigaretje rookt staat er soms ineens een in je nek te hijgen.
Soms zien we Connell, de zoon des huizes, zeer geslaagd op school getuige de talloze diploma's die aan de muren prijken. Af en toe doet hij iets onduidelijks in de keuken, maar meestal is hij op pad. Dan is er nog nichtje Shannon, die ons bij aankomst verwelkomde, en die zich meestal opsluit op haar kamer.



WE ZIEN WEL

Gezien het matige weer, lijkt het ons verstandig maar een beetje heen en weer te touren en hier en daar te stoppen. Een kasteeltje hier, een torentje daar. 'The Burren' is vol met plekjes en plaatsjes die de moeite waard zijn om een dagje in heen en weer te touren. Kortom, we zien wel.
Om 'we-zien-wel' toch enige indicatie te geven heeft Hannie de reisgids geraadpleegd en enkele toppers uit de omgeving doorgenomen. Als ze de gids weglegt pak ik die op. De gids valt open op het hoofdstuk "De Lower Shannon verkennen". Ik zeg dat me dat een uitstekend plan lijkt en dat ik als het even kan ook erg graag "Upper Shannon" zou willen verkennen. Ik krijg visioenen van hoe Shannon en ik tussen de koeien en schapen samen bieten rooien en turf steken. Maar kaplaarzen heb ik niet bij me en bovendien heeft Hannie inmiddels Bunratty Castle op het oog.
Bunratty Castle en bijbehorend geschiedenisparkje (wat huizen en winkels) geeft weer hoe men vroeger zoal leefde. Mensen hadden het anderhalve eeuw geleden misschien niet breed, maar ze waren dan ook niet erg lang. Dat scheelt weer. Het is wel leuk om te zien allemaal maar een echt grote cultuurschok blijft uit. Na 14 huizen weten we het ongeveer wel en bezoeken we wat oude winkeltjes. Voor een 19e eeuws linnenwinkeltje staat een jongeman met Pantera-shirt en dito baard zorgvuldig de etalage te filmen. Dat is eigenlijk de grootste cultuurschok van de dag.


In het kasteel zelf is meer te zien, de magie van het riddertijdperk. Het ruikt er vooral buitengewoon muf. In het kader van iets met cultureel erfgoed of zo staan er tientallen bordjes die je verbieden met flits te fotograferen, maar er is zojuist een klas analfabetische schoolkinderen gearriveerd en nu lijkt het wel een disco. Ze flitsen wild in het rond, gaan zitten op oude stoelen, klimmen in een wandtapijt en spelen tikkertje.
Buiten koelen we even af. Er passeren twee vrouwtjes die praten met Amerikaans accent. Ik weet niet of ze in Ierland zijn om hun roots te zoeken, maar ik weet zeker dat ze die wel hebben, getuige volgend korte gesprek dat ik in het voorbijgaan mocht opvangen.
"Are you allowed to take any drinks along with those painkillers?"
"I didn't ask anybody"
"Okay"




lutek Zaterdag 04 Juli 2009 at 7:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

No Muffin, No Puffin

Vandaag verruilden wij de volkomen rust voor de totale rust. Een goede ruil. Er stond een belangrijke ontmoeting op de agenda. Niet alleen een ontmoeting met de familie B&B3 (ik heb niet gevraagd hoe ze heten want ze heten vast Katy & John) maar ook met de liefste vogel van het Westelijk halfrond... de Puffin!
(in het Nederlands: de papagaaiduiker)
'Puffin' is samen met 'peckish' en 'preamble' een van de leukste woorden in de Engelse taal die met de letter 'P' beginnen. Daarbij kijkt de puffin, van genoemde drie, veruit het zieligst uit zijn ogen.


Tussen de vriendelijkheden van Ieren en Amerikanen gelijk baanden wij ons een weg naar en langs de 'Cliffs of Moher', een heel behoorlijke rij kliffen waarvan het bijna een eer is er naar beneden te donderen. Wij wisten onszelf hiervan te weerhouden ondanks dat het waarschijnlijk de enige manier was de puffin van dichtbij en in zijn natuurlijke habitat te kunnen en mogen aanschouwen. Want laten we wel wezen, je krijgt vanaf bovenaan de klif geen puffin te zien. Sterker nog, ik ben van mening dat de puffins hier helemaal niet zijn (of anders elders, met zomervakantie). Puffins duiken in het water om vis te vangen. Ik heb geen enkele vogel in het water zien duiken. Puffins nesten het liefst in een kuil in het gras op de klif, niet in een nis halverwege de klif. Ik heb geen enkele vogel op het gras gezien.


Languit op ons buikjes peilden we de diepte die volgens de gids zo'n 200 meter moet zijn. Vlak onder ons (volgens de gids op zo'n 3 meter) zat een meeuwin op een ei, terwijl Vader Meeuw diverse belagers op afstand hield. Gelukkig werden wij niet als belagers aangezien. Stel je voor, zit je bij de begrafenisondernemer de formulieren in te vullen: dood door meeuw. Dat wil je niet.
Terug in de B&B ('Moher Lodge') genieten we in de living van een knapperend haardvuurtje alsmede een bonte reeks foto's en schilderingen van de familie B&B. De vader zal vermoedelijk nog in dit leven aspiraties op de onsterfelijkheid hebben. Waarmee precies is niet duidelijk, maar het is raadzaam om alvast een paar familieportretten achter de hand te hebben voor je-weet-nooit. En anders kan het altijd nog van dienst zijn aangaande knapperend haardvuurtje.




lutek Donderdag 02 Juli 2009 at 07:05 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Kylemore Castle

Vanaf Diamond Hill kun je Kylemore Castle mooi zien liggen. Echt iets om straks naartoe te rijden. Zo geschiedde. Ene Meneer Henry heeft 150 jaar geleden het kasteel laten bouwen. Hoeveel kamers het totaal heeft ben ik vergeten, maar het heeft in elk geval 33 slaapkamers, waarschijnlijk om al het personeel te huisvesten. Want je hebt natuurlijk heel wat personeel nodig als je 33 slaapkamers hebt. Meneer Henry werd gezegend met 9 kinderen, al denk ik dat Mevrouw Henry daar het hare van dacht. Ik weet wel zeker dat Mevrouw Henry daar het hare van dacht, anders was ze niet in haar eentje op reis gegaan naar Egypte. 9 was echt het matje. Jammer is dan weer dat ze in Egypte bezweek aan de griep. Iemand anders dan ik kan hier vast een mooie parabel uit halen; ik durf het niet aan.


Het kasteel is door de jaren heen enorm katholiek gebleven, het huisvest nu een meisjeskostschool, compleet met nonnetjes. Tot mijn grote spijt was dit gedeelte niet voor publiek toegankelijk. Ik wilde me nog als tuinman vermommen maar Hannie trok mij al verder richting gebedenboek. Moesten we niet iets schrijven aan Maria? We lazen dat mensen voor ons Haar de engste ziektes wilden laten genezen. Mensen hebben werkelijk geen schaamte. Wij hielden het bescheiden en vroegen alleen maar om zoveel mogelijk droge dagen de komende twee weken. 'Alvast bedankt', voegden we er nog aan toe. Nu maar wachten hoe Haar pet staat.





Clifdon Revisited

Waar wij gisteren buiten een drankje dronken, aten wij nu binnen een maaltijd. Pubmaaltijd. Het vulde. De tweede pint van de dag gleed bijzonder vlotjes naar binnen (de eerste heb ik niet eens meegemaakt), het was te merken dat het een inspannend dagje was geweest. Om en nabij een tafel naast ons probeerde een licht-gefrustrerde vader zijn dochters, onder het mom van 'manieren bijbrengen', het spelen af te leren. Als hij niet keek, moedigde ik de jongste van het stel aan om nog iets hoger op de bank te springen. "Katy!! It's not a trampoline!" Katy zal later vast hoge ogen gooien in het B&B-wezen, maar voorlopig was het nog speeltijd en de bank was een trampoline. Mensen konden haar nog meer vertellen, zeg.




lutek Woensdag 01 Juli 2009 at 3:28 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Zomer-Vakantie


De zon stond nog niet hoog aan de hemel of de regen diende zich al aan. De regen was niet niet begonnen of de zon prikte er al doorheen. Telkens weer denk je dat 'het' zo blijft als het is, telkens krijg je ongelijk.
"Waar ga jij heen met zomervakantie?", vroeg Hannie's collega.
"Naar Ierland"
"Ja, maar ga je dan niet met ZOMER-vakantie?"
Het zou toch verdomd leuk zijn als we uit Ierland terugkomen met een bruine kop. Vooralsnog doen we goede zaken op de afdeling 'bruine-kop'. We zullen zien of het zo blijft.

"We zullen zien of het zo blijft, liefje", zei Hannie terwijl ze uit het raam keek tijdens het ontbijt van respectievelijk zalm en ei op toast, en pannekoekjes met stroop. De regen trok weg en maakte plaats voor bewolking. De bewolking waaide over en werd gevolgd door een bui. Het voordeel van een nietsdoen-vakantie is dat je alles kunt doen wat je maar wilt. Wandelen bijvoorbeeld, weer of geen weer.


'Diamond Hill' is 445 meter hoog, gelegen in Connemara National Park en voorzien van een wandelpad. Het geeft een schitterend uitzicht over de omgeving, mits mist mist. De dame van de folders overhandigde ons een folder, een andere taak had ze niet. In het 'Visitors Centre' werden we opgevangen door een dame die ons verwelkomde in het 'Visitor Centre', een andere taak had ze niet. Wel vertrouwde ze ons nog toe dat als we de wandeling gingen maken het mogelijk was dat we, voordat we bij het hoogste punt waren, terug zouden moeten keren indien het te hard waaide. Als een Ierse zegt: "It could be a bit windy", trek je zuidwester dan maar scheef over je oren, want reken maar dat het dan waait. Omdat we LamaLama niet bij ons hadden (zie reis Nepal) stelde ik Hannie tussen 2 windvlagen gerust met de mededeling dat ik haar op zou vangen als ze van de berg af zou vallen. Tot mijn verbazing zei ze: "Ik hoop het niet". Ze bedoelde dat ze niet hoopte dat ze weg zou waaien, maar toch... het illustreert het belang van heldere communicatie.
De enige beesten die we behalve in de folder ook in het echt zagen waren de naaktslak en de libelle, een tamelijk schamele oogst. (Typisch Iers dus) (Dat is een geschiedenis-grapje). Schapen zagen we ook, maar die zijn zo algemeen, die werden niet eens genoemd in de folder. Vergeefs zocht ik de bergen af naar het hijgend hert. Ik meende door enkele malen hardop te zeggen dat ik nog geen hert had gezien een soort stripverhalentoeval af te kunnen dwingen... dat zo'n beest dan opeens achter je staat en je in je oor bijt... helaas was het ons niet gegeven.





lutek Woensdag 01 Juli 2009 at 10:28 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,