Lowlands

Omdat de vpro een website heeft geopend vol links naar andermans Lowlands-blogs en -foto's, wil ik graag nog iets schrijven over Lowlands in de hoop wellicht 1 of 2 extra lezers te trekken. Al snel een verdubbeling van het gewone aantal lezers van de laatste maanden.

Behalve dat iemand van de kluwe vond dat Faith No More "wel een beetje iets weg had van Depeche Mode", en dat een trol van 14 jaar met een shirt van Crass liep terwijl ze nog nooit van die band gehoord had, was het een zeer geslaagd lang weekend. De kluwe is de standaard-entiteit die zich over het festivalterrein beweegt. Er zijn honderden kluwes op een festival. Een kluwe is meer dan alleen een groep mensen. Een groep mensen hoort min of meer bij elkaar, heeft min of meer dezelfde agenda. Een festivalkluwe bestaat uit telkens andere mensen. Kluwes kunnen opgaan in elkaar. Nieuwe kluwes kunnen geboren worden. Voor je het weet word je 's morgens in een tentje wakker op camping 3 terwijl je toch zeker wist dat je een plek had op camping 7. En al hoop je van niet, er is - zoals pas een dag later zal blijken - altijd wel weer iemand die nog weet hoe dat kwam en dat ook ongevraagd tegen iedereen gaat vertellen. Je hebt geen weerwoord want je weet zelf niet meer hoe je op camping 3 terecht was gekomen. Zulk soort kluwes dus.
Als ik er zo nog eens over nadenk, waren wij bij nader inzien toch meer een groep dan een kluwe, maar dan een groep met kluwe-achtige kenmerken, overdag.
Behalve de eerder genoemde heren Faith No More, was er ook nog de niet eerder genoemde diva Grace Jones. Verder was er Calexico en er was Beirut. De rest van de muziek deed er niet echt toe, in grote lijnen, hoewel aangemerkt moet worden dat Hank III volkomen langs me heen is gegaan. Waarschijnlijk viel zijn optreden samen met de openingstijden van de gratis-tweede-flesje-grolsch-biertent. Als ik de openingstijden daarvan er nog even op na sla is het eigenlijk een half wonder dat we überhaupt nog iets van de muziek hebben meegekregen.
De andere helft van het wonder dat we nog iets van de muziek hebben meegekregen bestond uit de enorme wachtrij voor de hekken van het festivalterrein. Als je al 16 edities hebt georganiseerd zou je verwachten dat het de 17e keer wat vlotter zou verlopen. Halverwege de wachtrij hoefde ik eigenlijk al niet meer naar binnen, maar omdat we behalve niet vooruit ook niet meer achteruit konden is het er toch van gekomen. Dat, en de geestelijke ondersteuning van Lowlandsveterane Lady C.
Eenmaal binnen (na 2 uur!) was ik en was iedereen blij er te zijn en dat gevoel is het hele weekend gebleven. (Het verdween pas weer toen we op de dag van vertrek 3 uur moesten wachten in de kokende zon om het parkeerveld van Slowlands af te geraken. Je zou na 16 keer verwachten dat... etcetera.)

De zon op Lowlands is een zeer speciale zon. Het maakt dat je gaat lachen en zingen, en je wordt er ongelofelijk bruin en dorstig van. Het bier op Lowlands is een zeer speciaal bier. Het maakt dat je gaat lachen en zingen, en je wordt er ongelofelijk blauw en dorstig van. De muntjes op Lowlands zijn zeer speciale muntjes. Het maakt dat je er plastic bekertjes van gaat verzamelen om die in te wisselen tegen nog meer muntjes. Het publiek op Lowlands is een zeer speciaal publiek. Het maakt dat je je op je gemak voelt en dat je je bij willekeurig welke kluwe kunt aansluiten. Maar het liefst sloot ik me toch aan bij de kluwe van festivalveterane Lady C. en haar Huisgenoot. Halverwege het festival bleek onverwacht dat we eigenlijk best een agenda hadden en probeerden die zo goed mogelijk af te werken. Hierdoor waren wij veelal met ons drieën, een aantal dat de beweeglijkheid ten goede komt. Beweeglijkheid heeft wel als bijverschijnsel dat je er nogal dorstig van wordt. Tegen deze tijd kreeg ik door in een vicieuze circel beland te zijn. Het enige wat ons hieruit nog kon redden was de belabberde toestand der liquide middelen. (Ik bedoel geld, geen drank.) Het was dus goed dat we nooit het niveau 'arme student' zijn ontstegen, en dan hebben we nog niet eens allemaal echt iets gestudeerd.

Daar leverancier Packard Bell een zalige partij kut-software aanbiedt bij aankoop ener computer, die er direct voor verantwoordelijk is dat ik mijn gehele verzameling Lowlands-foto's kwijt ben, voel ik me gedwongen volgend jaar opnieuw de zaak Lowlands van dichtbij te onderzoeken. Dan zal ik ook veteraan zijn. Niet zo zielig als die mensen met tig jaargangen vieze polsbandjes, maar toch een klein beetje.
(Zojuist krijg een mailtje van leverancier PB met gelukwensen om mijn aankoop, tevens met dank voor het vertrouwen in hun kut-software. Dat moet gestuurd zijn op speciaal verzoek mij geen enkele mail te sturen. Ja, ik heb groot vertrouwen in PB.)
Meer vertrouwen heb ik er in dat het volgend jaar net zo'n feest wordt op Lowlands als dit jaar het geval was.




lutek Zondag 30 Augustus 2009 at 7:16 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

Hoe Overleef Ik ...

Er is een scala aan handboeken, doe-het-zelf-boeken, cursusboeken en motivatieboeken op de markt, geschreven met het oogmerk om de onbeholpen lezer beholpen te maken, in ieder geval voldoende om hem in staat te stellen een bepaalde horde succesvol te laten nemen. Niet alle hordes, niet alle problemen tegelijk, ze beperken zich tot één horde per boek. Er is geen enkel boek dat het hele leven in één keer gemakkelijker claimt te maken. Of ja, die zijn er wel, maar dat zijn niet dezelfde soort boeken, dat zijn bijbels. Bijbels zijn er in diverse soorten en maten, de bekendste waarvan is wel de bijbel. In bijbels, dus ook in de bijbel, staat dat je geen enkel ander boek nodig hebt dan dat waarin je nu leest. Dat vind ik een beetje smokkelen, dat riekt naar concurrentievervalsing, een beetje oneerlijk.
Sommige literatuur wordt ook als bijbel beschouwd, maar dat wordt dan niet bevestigd door de schrijver maar door de lezers. 'Walging' van Jean Paul Sartre valt in die categorie, alsook 'De Kapellekensbaan' van Louis Paul Boon, en 'De Avonden' Van Gerard Kornelis van het Reve, maar het is geen voorwaarde dat zo'n boek geschreven moet zijn door iemand met een dubbele voornaam. Ik ken iemand die 'De Man Die Werk Vond' van Herman Brusselmans als bijbel beschouwd.


"Hoe Overleef Ik..."
Een fascinerende titel, ware het niet dat het nogal vaak is gebruikt en de sju er tegenwoordig wel een beetje van af is. De bedoeling was dat ik in dit handboek (of handblog) tips zou geven over hoe men een lang weekend 'Lowlands' kan overleven, maar aangezien ik niets van bovenstaande tekst gepland had te schrijven, zal ik de titel aanpassen: "Hoe overleef ik een blog dat maar niet op gang wil komen."
Het eerste wat je in de gaten moet houden bij het lezen van een blog dat nergens naar toe lijkt te gaan . . . (Nee hè, hij gaat gewoon door hiermee. Begin nou eens met wat je echt wilde schrijven, man!) . . . is de lengte van het blog, of de blog, zoals sommige mensen zeggen. Overweeg of het de tijd en moeite van het uitlezen waard is. Vervolgens moet je beoordelen . . . (Jahaaa, schiet nu maar op!) . . . of je ondanks de soms ogenschijnlijke doelloosheid ervan, wellicht toch verrijkt wordt door het gebodene. Dat kan door middel van informatie, maar dat is zeker niet het enige. Ik doel hier op de stijl. Stijl kan soms belangrijker zijn dan informatie of verhaallijn. Niet wat geschreven is, is belangrijk, maar hoe het geschreven is; een aspect dat maar al te vaak over het hoofd wordt gezien.
Zo. Als u gekomen bent tot hier . . . (Ja, dat zijn we, en nou opzouten!) . . . dan hebt u hoofdstuk één met goed gevolg doorstaan. Gefeliciteerd.




lutek Woensdag 26 Augustus 2009 at 11:31 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lowlands

(op de wijs van Hans Teeuwens "Snelkookpan")

Zomerzon, zomerzon
We lagen in het gras direct als het maar even kon
Zomerzon, zomerzon
We lagen in het gras direct als het maar even kon

Oxfam-stand, Oxfam-stand
Dat muntje hou je over als je toch al dronken bent
Oxfam-stand, Oxfam-stand
Dat muntje hou je over als je toch al dronken bent

Popconcert, popconcert
Denk niet dat er alleen maar in het gras gelegen werd
Popconcert, popconcert
Denk niet dat er alleen maar in het gras gelegen werd

Charlie-tent, Charlie-tent
Ik weet niet wie dit zijn maar tis een hele leuke band
Charlie-tent, Charlie-tent
Ik weet niet wie dit zijn maar tis een hele leuke band

Camping life, camping life
The tallest man on earth is ook The whitest boy alive
Camping life, camping life
The tallest man on earth is ook The whitest boy alive

Faith No More, Faith No More
De oude rockers rocken als vanouds, daar kwam ik voor
Faith No More, Faith No More
De oude rockers rocken als vanouds, daar kwam ik voor

Luchtgitaar, luchtgitaar
Je bent geen grote popster maar je doet tenminste raar
Luchtgitaar, luchtgitaar
Je bent geen grote popster maar je doet tenminste raar

Overvol, overvol
De tent stond op z'n kop en iedereen ging uit z'n bol
Overvol, overvol
De tent stond op z'n kop en iedereen ging uit z'n bol

Hoogtepunt, hoogtepunt
Dat was het zeker als je daarna niet meer lopen kunt
Hoogtepunt, hoogtepunt
Dat was het zeker als je daarna niet meer lopen kunt

Afritsbroek, afritsbroek
Na gisteren nog maar één pijp, de andere is zoek
Afritsbroek, afritsbroek
Na gisteren nog maar één pijp, de andere is zoek

Knakworstpan, knakworstpan
Een ondergrond waarmee je toe tot in de avond kan
Knakworstpan, knakworstpan
Een ondergrond waarmee je toe tot in de avond kan

Vegafood, vegafood
De kleur alleen zorgt dat ik al bij voorbaat niet meer moet
Vegafood, vegafood
De kleur alleen zorgt dat ik al bij voorbaat niet meer moet

Polsbandfreak, polsbandfreak
Gestoorde veteranen met een arm vol romantiek
Polsbandfreak, polsbandfreak
Gestoorde veteranen met een arm vol romantiek

Omschenkpunt, omschenkpunt
Tenminste als je dat nog in je beker mikken kunt
Omschenkpunt, omschenkpunt
Tenminste als je dat nog in je beker mikken kunt

Eéndagsvlieg, ééndagsvlieg
Ik kan alleen vertellen hoe ze heten als ik lieg
Eéndagsvieg, ééndagsvlieg
Ik kan alleen vertellen hoe ze heten als ik lieg

Uitvouwtent, uitvouwtent
Weer handig in te klappen als je met z'n vijven bent
Uitvouwtent, uitvouwtent
Weer handig in te klappen als je met z'n vijven bent

Kauwgomkont, kauwgomkont,
Zoek voordat je gaat zitten naar een schone ondergrond
Kauwgomkont, kauwgomkont,
Zoek voordat je gaat zitten naar een schone ondergrond

Beugelfles, beugelfles
Een paar keer op de foto voor een gratis bier of zes
Beugelfles, beugelfles
Een paar keer op de foto voor een gratis bier of zes

Vierdagsbaard, vierdagsbaard
Het schuurt wat bij het zoenen maar het is de moeite waard
Vierdagsbaard, vierdagsbaard
Het schuurt wat bij het zoenen maar het is de moeite waard








lutek Dinsdag 25 Augustus 2009 at 11:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Inpak-Aanpak

Het is gebruikelijk om de avond voor de ochtend dat je op vakantie gaat je tas te pakken. Het kan nog later, maar dan vergeet je dingen. Het kan ook eerder, maar dan ga je er te veel over nadenken en neem je niet te veel of te weinig maar de verkeerde dingen mee. Zelf heb ik last van het één noch het ander. Niet omdat ik altijd precies op de juiste tijd mijn tas inpak, maar omdat Hannie altijd precies op tijd onze tassen inpakt. Deze keer stond ik er alleen voor. Hannie blijft dit weekend thuis, ik ga een Camping Flight to Lowlands Paradise bijwonen. Voor het eerst.
Hannie kon het niet laten om toch mee te helpen met inpakken. Was ik de campingset niet vergeten?
De campingset? Ik wilde alles daar op het terrein kopen, er is een soort van mini-supermarkt.
Ik dacht na over het woord 'mini-supermarkt' en vond het een merkwaardig woord. Iets is 'mini', of iets is 'super', maar als je de termen tegelijk gebruikt, vallen ze tegen elkaar weg. Dan zou je eigenlijk moeten spreken van een markt, ware het niet dat je geheel andere associaties krijgt bij dat woord. Hannie luisterde niet.
Weet je wel hoeveel dat allemaal kost, op zo'n camping? Hier, neem ook een pak koffie mee. En een blik soep.
En bier!!, vulde ik aan, blij om ook een bijdrage te kunnen leveren. Goed dat ik daar aan denk. Op de website van het festival staat dat je 9 liter drank mag meenemen, wat het ook is, zolang het maar niet in glas zit. Ik rekende uit hoeveel blikjes 9 liter is. Die 2 pakken sap, dat gaat dan... even denken... dat gaat dan ten koste van drie, zes, negen blikjes bier! Ik pakte een kladblok en ging er even bij zitten. Hannie rende in het rond en deed iets met een slaapzak en een regenjas.
Eens kijken. Twaalf blikjes. En twee sap. Een fles cola. Oei, twaalf blikjes zijn natuurlijk zo op. En wijn! Helemaal geen wijn! Ik gooide de cola door de gootsteen, spoelde de fles een paar keer goed om, opende een Undurrraga merlot 2008 en goot die over in de plastic fles. Zo, ik voelde dat ik op de goede weg was. Had ik niet een pak sap gezien van 1 liter in plaats van anderhalve?

Lieverd, neem nou ook slippers mee. Slippers? Ik kon zo gauw even niet op de betekenis van het woord 'slippers' komen. Oh, slippers, ja slippers, dat is wel handig misschien. Voor als ehhh... ja, voor als je slippers wilt hebben.
De slippers verdwenen in de weekendtas. Die weekendtas zat al aardig vol, wat zou er allemaal inzitten? Ik opende de tas en bekeek de inhoud. Een broek, een paar shirt, handdoeken, en wat was dat wat daar onderin lag?
Liefje, laat nou alles erin zitten. Ik had het net mooi ingepakt.
Dat was waar. Ik keerde terug naar mijn berekeningen op het kladblok maar ik kwam daar nog niet helemaal uit. Om wat helderder te kunnen denken, opende ik een blikje van één van de sixpacks. Zo, dat smaakte! De berekeningen volgden elkaar nu in hoog tempo op en even later stond ik de definitieve voorkeuze in te pakken. Er was niet zoveel ruimte meer, dat was wel vervelend. En ik had het sterke vermoeden dat de blikjes op papier niet dezelfde hoeveelheid waren als de blikjes in de tas. Hoe kwam dat? Hannie stond in de badkamer te rommelen met tandpasta en zo meer. Ik meende in korte tijd wel even alles snel uit- en terug in te kunnen pakken. De halve kamer stond vol met inhoud van de weekendtas toen ze net weer naar binnen liep.
Ja hallo!...
Verder kwam ze niet. Ik ruimde snel alles in. Jammergenoeg paste het nu allemaal niet meer zo goed als daarnet. Hoe kwam dat toch? Ik besloot dat ik aan 3 shirts meer dan genoeg had en was tevreden met het resultaat (namelijk dat de blikjes nu allemaal pasten). Zo, ik vond dat ik een knap staaltje inpakkunst had vertoond. Morgen zou iedereen trots op me zijn die me zou zien zitten, met een biertje in de hand voor de tent.
...
Shit!! De tent!!!!


(archieffoto 2007)




lutek Vrijdag 21 Augustus 2009 at 12:14 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Gelukkig Hebben We Nog Licht

Ik groet de dame van wie ik niets weet, behalve dat ze soms in dezelfde metro huiswaarts stapt als waar ik in stap. Ik loop imaginair drie deuren verder, vaste plek, zodat ik straks als de metro arriveert instap op de plek die me bij uitstap precies voor de trap afzet, de snelste weg naar de uitgang. De metro arriveert, afgeladen. Maar ik heb geluk, op mijn vaste plek staan juist weinig mensen, mogelijk omdat er net in dit gedeelte weinig houvast is. Ik kan een goeie partij metro-surfen (in de metro, niet op de metro) en heb geen houvast nodig. De dame van wie ik niets weet stapt achter me naar binnen. Het enige wat ik van de dame van wie ik niets weet weet, is dat ze gewoonlijk bij de eerste deur instapt. Daar was het nu te druk. We groeten elkaar nogmaals. De metro zet zich in beweging.
De metro heeft zich nog niet in beweging gezet of hij stopt al. "Ojee, daar gaan we weer", hoor ik een stem achter me zeggen. Hier is sprake van een stijlfiguur, we gaan namelijk helemaal niet, we staan stil. De stem achter me maakt deel uit van een driestemmige groep collega's, ik hoor aan het gesprek dat zij werkzaam zijn bij rederij O. Ik heb ze wel eens aan de lijn, maar dat ga ik ze niet verklappen. De metro zet zich in beweging. De metro stopt. "Ja hoor, het is weer zover. Staks hoor je die bestuurder weer zo'n domme opmerking maken, zo van 'dames en heren, er is een technisch mankement, we vragen uw geduld, we proberen het zo snel mogelijk te verhelpen', iets in die trant, je wordt er nooit wijzer van." Het wordt beaamd. "En ze hebben altijd van die onmogelijke accenten, je verstaat ze bijna niet, ze praten hartstikke plat allemaal." De bestuurder houdt wijselijk zijn mond, of als hij dat niet doet dan in ieder geval zonder gebruik te maken van de publieke luidspreker. De bestuurder verliest altijd.
Ik kijk de metro wat verder rond, op zoek naar de herkomst van een penetrante vislucht. Ik verdenk een dame met boodschappentas van de vislucht, slecht gecamoufleerd c.q. vergoeilijkt door medeneming ener kinderwagen inclusief kind. Schattig, wat een lief gezichtje, kijk hij is een beetje verlegen, en hij ruikt helemaal niet naar vis. Kind als afkoopsom. Maar het zou ook iemand anders kunnen zijn, ik weet het niet. De metro zet zich in beweging. De metro stopt. "Gelukkig hebben we nog licht!", zegt de stem achter me. Het licht valt uit. "Had effe niks gezegd", zegt een andere stem achter me. Diverse mobieltje worden ter hand genomen, piep piep, modern kaarslicht.


"Waar zitten we nou eigenlijk, hebben we Beurs al gehad?" "Ik weet het niet, heb je Stadhuis al langs zien komen?" Ik licht de stemmen in dat we ons bevinden tussen Leuvehaven en Wilhelminaplein. "Oh, dan zitten we net onder eh... welke rivier is dat?" "Welke rivier? Dat is de Rijn." Ik weet meteen weer waarom wij zo weinig containers boeken bij rederij O.
"De Rijn?" "Ja, want je hebt toch de Rijnhaven?" "Ja, maar je hebt ook de Maashaven, en de Leuvehaven. Welke rivier is het nou?" "Ja, de Rijn, die stroomt door Rotterdam." Ik besluit, ook als we geen enkele keus meer hebben, nooit meer containers bij rederij O. te boeken. De noodverlichting gaat aan en de metro zet zich in beweging. De metro stopt weer.


Het kan nog even duren, en dat duurt het dan ook. Willekeurig kijk ik de dame van wie ik niets weet aan. Dan zie ik opeens dat ze mij ook aankijkt. We glimlachen. Stukje bij beetje komt het perron van Wilhelminaplein in zicht. De metro stopt, we zien een klein stukje perron. De metro rijdt een stukje verder, een half perron. De metro rijdt weer een stukje verder, een flink stuk perron is zichtbaar. De metro staat stil. er gebeurt niets. Na twee minuten drukt er iemand voor de grap op de deurknop, de deur gaat open. Het wachten zal nu zijn op een metro die naar behoren functioneert. Waar haal je die zo gauw vandaan? Een goede vraag, waar niemand een pasklaar antwoord op heeft. Er schalt een stem over het perron, een stem met een pasklaar antwoord. De mensenmassa zet zich in beweging naar het andere perron. Het enige wat ik van de dame van wie ik niets weet weet, is dat ze rechtsom loopt, ik besluit linksom te lopen. Natuurlijk moeten er eerst metro's de 'verkeerde' kant opgaan voordat er metro's de 'goede' kant op kunnen komen. Het zijn namelijk dezelfde metro's. Deze logica ontgaat een dikke dame met een rugtasje. Ze drentelt, ijsbeert, en reutelt aan één stuk door... "er staat alleen Centráál Station op de borden, we moeten de andere kant op, zo mis ik mijn bus, waar blijftie nou, ik had al thuis kunnen zijn, kijk alleen Centráál Station, die moeten we niet hebben, waar is de metro nou, hij moet komen, de metro, waar is de metro, Centráál Station, dat staat er op de borden, ik mis mijn bus, hij moet wel zo komen hoor..." Het liefst had ik gezegd: "Ik hoop ook dat de metro snel komt, dan kan ik je er zo hop voorduwen", maar de lachspieren winnen het van de ergernisspieren.


Rain Woman loopt het hele perron af, van de ene naar de andere kant en weer terug. Weer terug, precies naast mij. Ik denk met weemoed aan de dame van wie ik niets weet, van wie ik in ieder geval weet dat ze zichzelf beter onder controle heeft dan Rain Woman. De stem met het pasklare antwoord komt met een pasklaarder antwoord: we moeten opnieuw naar het andere perron. Halverwege de exodus arriveert een metro die de 'goede' kant op rijdt op het zojuist verlaten perron. Dit zorgt voor gedoe, veel gedoe, maar andermaal winnen mijn lachspieren het van een aantal andere, die ik nu niet nader specificeer.
Veertig minuten later dan ik thuis had kunnen zijn, ben ik thuis. Tegelijk ben ik anderhalf uur eerder thuis ben dan ik thuis had kunnen zijn. Ik heb in de tussenliggende tijd veel geleerd, al weet ik niet precies wat.




lutek Dinsdag 18 Augustus 2009 at 01:42 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Aaaaaaaarrrrggghhhh !!!

Zo kom je 20 jaar niet op een kermis, zo sta je er 2 maal in 3 maanden. Mischien ben ik te makkelijk over te halen. Misschien ben ik te meegaand. Misschien vind ik dat ervaring leven is, ongeacht of de ervaring prettig is. Anders dan laatst, volhardde ik dit keer in mijn voornemen geen deel uit te maken van welke attractie dan ook.
Hannie en ik wachtten op molvriend A. en molvriendin S. en deden dat in dusdanige nabijheid van een muntjesschuifmachine dat van het één het ander kwam en we in korte tijd twee bakjes kermismuntjes hadden besteed. De bedoeling van het spelen op een schuifmachine is dat je er meer muntjes ingooit dan dat je er uithaalt. Wij slaagden met vlag en wimpel in deze opzet, en wel in recordtijd.


(links: Hannie demonstreert de werking van het spel.
recht: De reden waarom je niet eens wilt winnen ook als dat mogelijk zou zijn)


Molvriend A. is van 2 dingen bezeten: mollenvangen en achtbanen. Hoewel het programma Wie Is De Mol pas over 5 maanden weer op tv verschijnt, het 10e seizoen, loopt hij nu reeds de eerste complottheorieën te verkondigen. A. is snel van geest en rap van tong. Zo zeer zelfs, dat dit er toe lijdt dat je de eerste 8 jaar dat je hem spreekt nauwelijks kunt verstaan, maar alles went en uiteindelijk werk je je op tot zijn golflengte. Wellicht is zijn dispositie debet aan zijn voorliefde voor achtbanen. Voor hem gaat het allemaal niet zo hard, het mag eigenlijk best wel wat sneller. In Nederland heeft er slechts één persoon meer achtbanen bezocht dan hij (dit wordt bijgehouden en afgevinkt), in de wereld staat hij op nummer 15. Molvriendin S. bestijgt de ladder in rap tempo.


(de mogelijke deelnemers taxeren en evalueren de attractie)

We bekeken een katapult die in werking werd gesteld. Twee deelnemers zaten in een bol en lieten zich afvuren. Achtereenvolgens was op hun gezicht af te lezen: spanning, hilariteit, angst, twijfel, misselijkheid, grote twijfel en berusting. En toen moesten ze nog worden afgevuurd. De gezichtsuitdrukking op het moment van afvuren was helaas niet te zien, het ging te snel. Je hoorde alleen maar Aaaaaaaarrrrggghhhh !!!, langzaam wegstervend in de ruimte...
Omdat het elastiek nog was ingesteld op de vorige deelnemers, die elk 50 kilo zwaarder wogen dan deze twee, vloog de bol een behoorlijk stuk hoger dan mijns inziens de bedoeling was. Een passerende meeuw werd zonder mededogen neergehaald. Na een tijdje kregen we de bol weer terug in het vizier. Tot mijn verbazing sloeg deze niet te pletter, wel duurde het nog geruime tijd voordat hij tot stilstand was gekomen. Toen de deelnemers uitstapten passeerden ze net een felle groene spot, maar ook anders had hun gezicht die kleur vertoond.

Omdat, door de gebruikelijke opstelling van 2-aan-2 stoeltjes in veel attracties, een even aantal deelnemers gewenst is, moesten we bepalen wie in de 'bomber' zou plaatsnemen. Het is al niet leuk om als een marionet door de ruimte geslingerd te worden op zoek maar maximale g-krachten, maar als je dan toch gaat ga je liever samen. Terecht vroeg niemand of ik wilde. Molvriend A. stapte al naar voren, de dames waren niet zo zeker van hun zaak. Omdat Hannie recentelijk toch nog bij de notaris was geweest, besloot zij dan maar te vrijwilligen. Ik hield fototoestel in de aanslag, maar kon geen heldere momenten vastleggen. Tot groot plezier van iedereen stonden er juist op dat moment geen mensen in de rij te wachten - correctie: er stond niemand te wachten, je kon derhalve niet van een rij spreken, maar als er een rij had gestaan, dan stond er niemand in. Dit was voor de exploitant een reden om de 'bomber' wat langer door te laten draaien dan anders. Een lege attractie nodigt niet uit.
Na afloop duizelde alles en kon Hannie niet meer op eigen benen staan. Wel kon ze op benen van veel andere mensen staan, die hierdoor nogal verstoord opkeken. Ik wees naar de 'bomber' en verontschuldigde me namens haar. Molvriend A. vond dat het reuze meegevallen was. Halverwege de rit had hij nog even naar zijn moeder gebeld om te vragen of het uitkwam dat hij volgende week zou komen eten.
We moesten afscheid nemen, A. en S. zouden de volgende morgen alweer vroeg naar een pretpark vertrekken. We beloofden dat we de volgende keer zeker weer van de partij zouden zijn... als ze tenminste zo'n muntjesschuifmachine hebben.




lutek Zaterdag 15 Augustus 2009 at 12:12 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Bzz Bzz Bzz

-Wie heeft dat eigenlijk verzonnen?
-Wat?
-Een gat in de grond, wie was die slimmerik?
-Weet ik niet.
-Weet ik niet, weet ik niet, vraag je je dat soort dingen nooit af?
-ehhh, nee, niet echt.
-Nee, dat blijkt, en nu zitten we met de gebakken peren?
-Peren? Zijn er peren, waar dan? Ik heb alleen opdracht om bij de appelboom te gaan kijken
-Hiero, één flinke regenbui en alles staat blank. Een nat hol.

Bzzz bzz bzz


Bzz bzz bzz

-Kijk daar komt groep 3 weer aan.
-Oh geweldig hoor, daar heb je de helden. En waar hebben jullie gezeten?
-Hallo, we zijn blijven schuilen in de schuur van de buurman. We denken trouwens dat daar best een goed nest te maken is. Vlak daarnaast staat een joekel van een appelboom.
-Zie je wel, appelboom, dat zei ik al.
-*zucht* Hier staan het hele hol blank en jullie blijven lekker zitten waar je zit. Misschien hadden we jullie hulp wel hard nodig, misschien was Hare Majesteit wel in gevaar.
-Is dat zo dan?
-Nee, maar stel…
-Ach ik weet niet, anders komt er wel een nieuwe Majesteit. Dat is het probleem niet. Trouwens, we moeten ook een nieuwe Majesteit hebben als we in die appelboom gaan zitten.
-Wie zegt dat we in de appelboom gaan zitten? We hebben een nat hol. Hier, kijk!
-Hebben we daar twee jaar geleden niet gezeten, in een appelboom? Ja joh, toen zijn we met z’n allen naar beneden gewaaid in die storm. Een nest in een boom heeft nadelen.
-Hallo, als iedereen is uitgefilosofeerd, mag ik even, we hebben hier een overstroomd hol, alles is nat, de voedselvoorraad ook, en waar hebben jullie het over…..
-Nou, eh, over de gevaren van een nest boven de grond.
-Ja, dat is natuurlijk appels met peren vergelijken, we hebben nu eenmaal een nest onder de grond en niet boven de grond.
-Appels toch, het waren toch appels? Geen peren hoor.
-Als ik even mag, eigenlijk zit het nest niet onder de grond, maar in de grond.
-*zucht* In de grond, onder de grond… nu staat het onder water, okay!?
-Dat is een heel slecht idee, onder water, daar zou ik nooit een nest gaan bouwen. Héél slecht idee. Dan toch liever in de appelboom.

Bzz bzz bzz


Bzz bzz bzz

-Oh jongens, daar is Hare Majesteit, opgepast, in het gelid.
-Relax, ze kent ons toch, ze kent al haar onderdanen.
-Ik zou je het liefst een muilpeer verkopen, maar ik zal me goedhouden. Voor nu dan. Maar ik heb nog een appeltje met je te schillen.
-Muilpeer? Ik dacht dat…
-Ssst

-Zo, heren, zit u daar te lummelen? Ik wilde een rondje gaan maken, het is geen doen hier beneden. Goed dat ik jullie hier zie. Wie weet er een geschiktere plek voor mijn paleis?
-Majesteit, als ik zo vrij mag zijn, wij van groep 3 hebben net een grote appelboom gezien, verderop in de straat bij de buren. Kan dat u wellicht behagen?
-Hmm, een appelboom hè?
-Maar Majesteit, zoudt U echt zo'n reis kunnen maken. Groep 3 denkt erover een andere Majesteit in de appelboom te kiezen.
-Ja, ik weet het, je verlaat het paleis nu eenmaal niet als koningin, maar toch, ik weet niet. Vandaag ook, het is zo benauwend en klam, ik word er helemaal niet vrolijk van. En het is zo donker ook.
-Donker... ja... of u zou er een peertje op moeten hangen.
-Peertje? We zouden toch...?




lutek Woensdag 12 Augustus 2009 at 7:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ben uit Singapore

Phil uit Jacksonville is op bezoek. Hij heeft familie in Nederland maar dat is niet de reden om ons te bezoeken. Wij zijn zakelijk met hem betrokken. Er zijn mensen die beweren dat - als je een goeie baas hebt - zakelijk betrokkenen ook een soort familie zijn. Zover wil ik niet gaan maar het is zeker zo dat we zeer familiair met elkaar omgaan.
"Ghoodenavend" begroet Jackson-Phil ons. Phil is van alle markten thuis. Zo kan hij zich heel neutraal opstellen - hij drinkt eerst water - maar weet hij zich ook razendsnel aan de omstandigheden aan te passen: naar goed voorbeeld ziet hij zijn kans schoon zich op de wijn te storten, al weet hij niet of hij moet kiezen voor rood of wit. Collega M. schiet onopvallend te hulp en voorkomt eventuele misverstanden.
We prijzen zijn komst, we prijzen het weer, we prijzen de maaltijd. Jackson-Phil voelt zich al snel dusdanig op zijn gemak dat hij aan het moppentappen slaat. De moppen die hij vertelt hebben steeds dezelfde hoofdpersoon, ene Ben uit Singapore. Ondanks Bens leergierigheid blijkt het een nogal wereldvreemde figuur. Wij vragen ons af of Ben het alter ego is van Phil.


Bij de derde mop lukt het ons niet meer beleefd te blijven schaterlachen zonder dat de wijn ons hierbij behulpzaam is. De wijn ondersteunt ons zelfs tot halverwege de vijfde mop, maar dan is de maat vol en lacht er niemand meer. Door echter handig op actuele zaken in te spelen vallen er gelukkig geen pijnlijke stiltes. Een sterk associatieve geest helpt collega C. en mij daar altijd goed bij. We hebben in de loop der jaren een soort act ontwikkeld die van een saaie dag een spannende dag kan maken, van een stille een drukke, en - mocht het ooit nog eens echt nodig zijn - desnoods van een regenachtige een zonnige. We staan in de Gouden Gids en zijn in te huren voor kleinschalige feesten en partijen.


Collega W. ondertussen, houdt zich bezig met het belangrijkste nieuws van de voorbije week. IJsgrutter Ben & Jerry's brengt opnieuw de Cherry Garcia-smaak in de Europese handel. Hoe ze het al die jaren zonder heeft kunnen stellen is niet bekend doch wel bewonderenswaardig. In Amerika is deze smaak het populairst, zoniet bij ons. Ons kantoor draagt zorg voor de import van Ben & Jerry's ingrediënten, zodat dit onderwerp zowel een zakelijke als persoonlijke invulling genoot. Bovendien heeft collega W. voor de gelegenheid haar Jerry Garcia zonnebril opgezet en speelt ze een stukje luchtgitaar a la Grateful Dead. Ze heeft een korte versie van het nummer Dark Star uitgekozen dus na een minuut of twintig is ze al uitgespeeld, net op tijd voor het toetje.
Op onnavolgbare wijze weet Jackson-Phil het gesprek weer op zijn vriend uit Singapore te brengen. Meer en meer krijgen we het idee dat Ben echt bestaat en eigenlijk zouden we hem wel eens willen ontmoeten. We zijn zelfs bereid nog een handvol flauwe moppen aan te horen, maar als duidelijk wordt dat de toehoorders steeds vaker op de verkeerde momenten beginnen te lachen, is Phil verstandig genoeg om Ben weer op te bergen.
We kunnen terugkijken op een geslaagd bezoek van zowel Phil als Ben en hopen hen beiden nog vaker te mogen ontmoeten.




lutek Zaterdag 08 Augustus 2009 at 1:26 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

3 Jaar

Aanstaande donderdag ben ik niet thuis op mijn verjaardag. Dat komt goed uit want ik vier het ook helemaal niet. Al jaren niet, al denken sommige mensen daar steevast iedere keer anders over. Ik heb het niet zo op verjaardagen, maar er is in elk geval één verjaardag waar ik altijd graag bij aanwezig ben, de verjaardag van Anne. Ze werd vrijdag 3 jaar oud.
Pa en Ma hadden een drukke dag gehad. Anne was nog vroeger wakker geworden dan anders, alsof ze wist wat voor dag het was. Anne is dol op uitpakken. Cadeautjes zijn pas cadeautjes als ze in cadeaupapier zitten, dus Pa en Ma hadden al vroeg in de ochtend spijt van hun aankoop. Een fietsje inpakken zou zelfs voor Christo nog een hele opgave zijn. Na anderhalf uur was de klus geklaard. (Het uitpakken duurde ongeveer anderhalve seconde.)


Het is een feest op zich als tante Hannie en oom Lutek op bezoek komen (dat wist Anne nog wel van het blog van vorig jaar van oom Lutek, en van het jaar ervoor), maar als je nog jarig bent ook is het dubbel feest. Tante Hannie had diverse pakjes meegenomen. Hoera. Een schoolbord en gekleurde krijtjes. Wow! Daar kun je veel rommel mee maken. Het cadeau was goedgekeurd en in no time goed gekleurd. Nichtje Anne ontpopte zich tot nieuwe Picasso, nichtje Lynn hield ook een krijtje vast.


Pa stookte inmiddels de barbecue op en rolde een kruiwagen met vlees uit de schuur. Het hoefde niet allemaal op hoor, we konden gewoon kijken hoe ver we zouden komen. We kwamen een heel eind maar toch bleef er nog een halve koe over. We konden een achterpoot meenemen als we wilden, maar zeiden dat we geen ruimte hadden in de auto. Tijd om uit te buiken was er niet. Lynn wilde op schoot om inspectie te verrichten aan de rits van mijn overhemd. Die bleek niet alleen open te kunnen maar ook dicht, en ook open en ook dicht en ook open en ook.... na tien minuten keek ik rond om te zien of een van de andere aanwezigen misschien een overhemd droeg met rits, wat niet het geval bleek.


Anne kreeg een artistieke inval en stormde naar het schoolbord. Ze bewees dat ze niet alleen gekrulde lijnen kon maken maar ook gelijnde krullen. We waren sprakeloos. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om Lynn bij iemand anders op schoot te zetten. Anne beklom haar nieuwe fietsje en reed er niet één keer mee de struiken in, terwijl daar toch ruime mogelijkheid toe was. Tot ieders verbazing waren de beide kinderen niet moe te krijgen, de ouders daarentegen begonnen de eerste verjaardagsverschijnselen te vertonen. Wilden wij nog taart? Ik floste een spare rib tussen mijn kiezen vandaan en bedankte vriendelijk. Een andere keer.
We stapten eens op, de voorbije werkweek maakte dat we ons zelf inmiddels ook niet zo fris en fruitig meer voelden. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Anne volgend jaar 4 zal worden. Ik zal te zijner tijd een ieder daarover berichten.




lutek Maandag 03 Augustus 2009 at 01:29 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,