Bad

Voor de derde keer vandaag lig ik in bad. Zolang ik in bad lig, voel ik me iets minder belabberd dan daarbuiten, wat vast te maken zal hebben met de binnen de perken blijvende temperatuursschommelingen. Ik kan me zelfs enigszins concentreren, zolang niemand me vraagt waarop. Straks moet ik weer uit bad, ik kijk er nu al tegenop. Onmiddellijk beginnen dan de rillingen. En halverwege shirt en broek begint het zweten.
Vandaag is geen goede dag. Halverwege de middag ben ik van kantoor naar huis gegaan. Ik had geen idee meer wat ik aan het doen was. Ik maakte denk ik ook tamelijk akelige geluiden. Om drie uur rookte ik pas mijn derde sigaret van de dag, een zeker bewijs dat ik niet in orde was.
Het is naar omstandigheden prettig om in bad te liggen, maar de omstandigheden zijn niet prettig. Diverse mensen hebben mij net afgeraden morgen te gaan werken. Ik twijfel nog. Op dit moment zou ik me goed genoeg voelen om nuttig werk te verrichten. Het vervelende is dat ik morgenochtend niet in bad voor de computer kan zitten.


Zolang ik in bad zit loopt het snot niet uit mijn ogen. Althans, in bad merk je dat niet zo.

Anne en Lynn waren hier gisteren en eergisteren (overigens niet in die volgorde), maar ik heb ze overdag natuurlijk niet kunnen zien. De nichtjes zijn al helemaal gewend hier te logeren. Andermaal hebben ze 's nachts geen kik gegeven, doorgeslapen van acht tot zeven. Voor het slapen gaan moest ome Lutek nog een boekje voorlezen. Anne kwam met het boekje van Abraham en baby Isaac aangelopen, maar ik zag dat er gelukkig ook een Nijntje Pluis was meegegeven. Prikkeling van de fantasie is zeer aan te raden, maar als het even kan probeer ik de realiteit niet te veel uit het oog te verliezen.
Voorlezen valt nog helemaal niet mee. Je moet de intonatie goed in de gaten houden, de klemtonen zo verdelen dat de gesproken zinnen begrijpelijk zijn, en als de mogelijkheid zich aandient (of als iemands aandacht verslapt) moet je er direct voor zorgen de jonge toehoorders in het verhaal te betrekken. En vooral geen stem opzetten die niet van jezelf is. Je mag kinderen als kinderen behandelen maar niet als idioten.


Ik hoop dat ik de nichtjes niet heb aangestoken, dat ze geen gekke dromen krijgen, niet met een hoofd vol watten tegen deuren aanlopen. Ik weet nog dat ik vroeger wel eens een akelige droom had, of misschien was het geen droom. Een soort hallucinatie, als ik probeerde in slaap te vallen. Een ruis, een enorme ruis, een white noise, steeds harder. Met bijpassend beeld. Ik zag de kamer niet meer, het raam was weg, ik zag ruis, steeds dichterbij. Ik wist dat het niet echt was, maar het ging niet weg. Uiteindelijk begon ik te huilen. Werd ik wakker? Volgens mij niet, maar het is te lang geleden om het nog zeker te kunnen weten.
Als ik wakker word is het water koud.




lutek Dinsdag 29 September 2009 at 11:27 pm | | default | Eén reactie

Wat Zullen We Drinken?

Ik had een uur vol te maken op het terras van Rotown. Naar huis gaan had geen zin. Ik zou thuis direct de metro terug hebben moeten nemen naar de stad. Nu kan ik heel goed een dag lang niets doen als ik een dag lang niets hoef te doen. Maar een uur lang niets doen terwijl je niets kunt doen is toch anders. Terwijl ik nadacht over dit verschil en waar het verschil hem nu precies in zit, vloog het uur voorbij, ik moest me nog haasten.
Caja had gratis kaartjes gewonnen voor een concert in de Melkweg te Amsterdam. De optredende band zou de volgende dag in Rotterdam optreden, (wat een stuk goedkoper is omdat je dan een treinkaartje bespaart en bovendien geen AH-to-go voedsel hoeft in te slaan) maar voor een gratis kaartje doe je nu eenmaal rare dingen. "Ik heb al treinkaartjes en sta bij de AH-to-go" ontving ik per mobiel. Ik beende mij derwaarts en vond haar voor het bijna lege schap "sushi-to-go". Er lagen nog precies 4 bakjes, verschillende. We namen ze alle vier en rekenden af. "Hoeveel zegt u, zeventien euro twintig?" Ik stopte mijn briefje van tien terug en pinde het bedrag. In de trein verorberden we vlot de eerste drie bakjes. De vierde duurde iets langer. Ze smaakten naar niets. Of toch, als je er soyasaus opdeed, smaakten ze naar soyasaus.




Ik had al de hele dag geoefend op de naam van de band en informeerde langs mijn neus weg bij mijn gezellin of ze Covax Carcas al eens eerder had zien optreden. "Wie?"
Even haperde ik, maar kwam direct terug met: "Of je Comus Carius al eerder gezien hebt."
"Corvus Corax."
"Eh... ja precies... Corvux Cormus." Verdomd, ik kwam er niet uit. Wat zei ze nou... Cormas Cocos... nee, Combo Compax... ik gaf het op.
Gelukkig waren we al dichtbij het eindpunt, we moesten alleen nog even door de binnenstad lopen. Tot aan de Melkweg wezen we elkaar op gebouwen die iets hadden betekend in de recente geschiedenis. Kijk, daar gaf Arnon eens een lezing. En hier kocht ik altijd veel elpees.
De kleine zaal was redelijk goed gevuld. Het publiek was niet gemêleerd, een feestje voor intimi. Campus Compost bestaat uit zoveel leden dat de band alleen al nauwelijks op het podium pastte, maar met de instrumenten werd het helemaal een heikele zaak. Drie grote trommelinstallaties namen al de helft van het vloeroppervlak in beslag. Dat beloofde wat. Het optreden deed middeleeuws aan, of althans zoals we nu denken dat de middeleeuwen geklonken zullen hebben. Over 'geklonken' gesproken, veel nummers hadden een hoog "Wat zullen we drinken"-gehalte. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Correctie, dat lieten wij ons wel vaker dan twee keer zeggen, en gaven iedere keer weer gehoor.




Ik wist van te voren al dat ik niet onmiddellijk lid van de fanclub zou worden, met die instelling was ik ook niet aanwezig. Maar het was zeer vermakelijk om het gecostumeerde bal van dichtbij gade te slaan. De heren waren buitengewoon fotogeniek. En het lukte hen om een groot deel van het publiek mee te laten reizen in hun teletijdmachine. Een geslaagde avond.
Zelf had ik ook wel een stukje in de teletijdmachine willen reizen, ongeveer een halve dag. Om precies te zijn: naar het punt waarop we een maaltijd kochten voordat we de trein in waren gesprongen. Ik begon sterk de indruk te krijgen dat "sushi-to-go" naast "om snel mee te nemen" nog een andere betekenis had, namelijk die van laxeermiddel.


Veilig terug in het Rotterdamse, vlogen er nog altijd vrolijke deuntjes van Corflux Corhus door mijn hoofd. Ik riedelde en ik ratelde, ik tetterde en taterde... maar ik voelde er inmiddels veel voor om wat te zullen slapen, zeven dagen lang...




lutek Zondag 27 September 2009 at 11:51 pm | | default | Geen reacties

High Tea

Als een dame je uitnodigt voor een high tea, zorg je dat je er op z'n paasbest uitziet, helemaal als de dame in kwestie Lady C. en jarig is (in willekeurige volgorde). Als je geen mogelijkheid hebt om er paasbest uit te zien, hoe lang je ook voor kleerkast en of spiegel hebt gestaan, moet je maar proberen niet te veel op te vallen en hopen dat anderen er ook niet al te paasbest uitzien. Aan het begin van de middag belde ik aan. Eigenlijk zag alleen jarige C. (die ook verdacht vaak als Caja wordt aangeduid) er paasbest uit, zodat het niemand opviel dat er verder niemand opviel, en als het al iemand was opgevallen dan viel dat niet op. Mij niet althans.


Er stond een flinke rij mensen in de huiskamer cadeau's te overhandigen aan de jarige, allemaal vrienden en vriendinnen van vroeger, van nu en van later. Vrienden en vriendinnen voor altijd en voor in het voorbijgaan. Niet iedereen die in de rij stond kende elkaar, maar de rij was zodanig dat er alle gelegenheid was om nader kennis te maken met elkaar, vriendschappen te sluiten en eventueel ook geheime afspraakjes te maken. Ik meen zelfs dat er twee mensen getrouwd zijn halverwege de rij, en van één koppel weet ik dat ze zijn gescheiden. Het ging dus om een rij van behoorlijk formaat. Ik ging er niet achter staan. Als het even kan vermijd ik rijen. Ik ging ergens zitten en bekeek - door het pakpapier heen - mijn cadeau's. Zouden ze voldoen? Ik had voor het eerst sinds lange tijd precies geweten wat ik een jarige wilde geven. Twee cadeau's uit twee winkels, met zorg geselecteerd. Maar de beoogde cadeau's bleken gisteren opeens verdwenen. Nu zat ik hier met twee alternatieven. Om in stijl te blijven had ik deze wel in de twee bezochte winkels gekocht. Het waren goeie alternatieven, maar toch...

Halverwege de middag was ik aan de beurt. "Iets voor bij de thee en iets voor bij de thee", vergat ik te zeggen, een opmerking die op willekeurig elk cadeau kan slaan.

In een hoek zat een groep mensen een kaartspel te spelen. Ik ving flarden van gesprekken op.
"Nee, je krijgt maar één gouden munt. Je hebt wel meer gebouwen, maar op die andere staat geen gele stip. Nu moet de magiër een actie uitvoeren."
"De koopman heeft een groene, maar hij heeft meer gebouwen dan de prediker."
"Aha, de dief steelt alles van de moordenaar, nu moeten we oppassen."
Ik wist zeker dat dit geen spel voor mij was en liep naar buiten.

In de tuin waren diverse gasten, stoeltjes en zon uitgestald, een prachtcombinatie. Behalve met thee, gaat een high tea vooral samen met inname van grote hoeveelheden zoetigheid, dat hier dan ook in ruime mate aanwezig was. Overal zag ik mensen de buikjes rond peuzelen aan taarten, bonbons en cakejes. Ik nam een flink stuk taart en voelde het glazuur van mijn tanden springen. Dit verlies werd jammergenoeg niet aangevuld door het glazuur van de taart.

De gesprekken waren animerend en gezellig, en ik nam er met plezier aan deel. Koetjes, kalfjes, hele veestapels kwamen voorbij. De middag was al om voordat de zon doorhad dat hij al lang achter de daken had moeten verdwijnen. Paasbest of niet - niet echt dus - het begon nu snel af te koelen, iedereen ging naar binnen.

"Je mag andere kaarten pakken."
"Een paarse stip? Wie heeft dan de rode?"
Ik werd uitgenodigd een spelletje mee te doen maar bedankte beleefd. Sommige deelnemers speelden het spel voor het eerst, wat al genoeg verwarring veroorzaakte. Ik wilde daar niet nog eens aan bijdragen.
Er was inmiddels gedanst, er waren wat flesjes wijn en bier opengemaakt, hier en daar werden avances gemaakt, het was kortom een geslaagd feestje... sorry... een geslaagde high tea. Verdomd, ik was helemaal vergeten dat er nog thee gedronken moest worden! Hoog of laag, dat deed er niet toe, een high tea zonder thee is geen high tea. Caja prepareerde een thee voor mij met een hoog absint-gehalte, wat zonder twijfel zal zijn veroorzaakt door het bijschenken van enige mate van absint. De mate van 'enige mate' was me niet geheel duidelijk, maar wel wist ik dat ik geen thee meer proefde. Om het even, ik had mijn best gedaan. Als beloning kreeg ik een lift aangeboden, die ik met beide handen aangreep. De avond, de gehele dag, was zodanig van aard geweest dat dat ook nog het enige was wat ik met beide handen kon aangrijpen.




lutek Dinsdag 22 September 2009 at 11:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Jij Hier?!

In de niet aflatende reeks van festivals is het fenoneem "Popronde" natuurlijk bij iedereen bekend, de jaarlijks terugkerende presentatie van kleine bands in kleine zalen en café's. Voor de verandering was ik weer eens de enige die het niet kende. Gisteren kreeg ik een spoedcursus van Mevrouw Diva en vrienden.
De pop was alom, de ronde was niet meer dan een halve straat, of nog niet eens zo lang. Van de 16 geprogrammeerde bands hebben we er 4 gezien, in 3 café's, alle op de Nieuwe Binnenweg. Achteraf bezien is dat toch eigenlijk nog een hele prestatie, wanneer je bedenkt dat de alcoholinname altijd sneller gaat als je met meer mensen bent. De bestellingen volgen elkaar in veel hoger tempo op dan wanneer je slechts met twee bent. Nog voordat ik Mevrouw Diva en vrienden had gevonden werd ik vol op de mond begroet door Lady C. die met huisgenoot ook een Popronde maakte. Jij hier?!
Er werd gedanst op muziek van EinsteinBarbie. Ieder nummer klonk beter dan het vorige. Jammer dat bijna alle nummers een zwaar gekunsteld kunstacademie-einde hadden, maar de zangeres maakte dat goed door een bolletjesjurk te dragen. Dames met een bolletjesjurk kun je nu eenmaal alles vergeven, zeker wanneer ze na afloop van een optreden door de zaal lopen om lolly's uit te delen aan het publiek.
Supercity tacklede het probleem van de kunstacademie-eindes op geheel andere wijze: ze begonnen gewoon een volgend nummer te spelen als het vorige nog bezig was. Ondertussen vermengde groep "Diva" zich met groep "Lady C." en wist ik niet meer met wie ik uit was. Dat maakte ik goed door voor iedereen wat te bestellen.

EinsteinBarbie - foto gestolen van Jeroen Nederlof

Het duurt altijd een flinke tijd voordat een flinke groep zich in beweging zet, maar dra waren wij op weg naar twee hoeken verderop, alwaar juist Kitty Got Sued de instrumenten op het podium opstelde. Wij stelden ons op, als echte veteranen, in nabijheid van de bar. Het is altijd belangrijk om je plek te weten en goed positie te kiezen. Tussen het podium en de bar in danste een jongeman van elastisch allooi, met oog voor de band en oor voor de muziek, alsmede oog voor zijn vriendin, oog voor vast te leggen fotogenieke concertmomenten, en oog voor mij. Voor mij? Dat kwam dan waarschijnlijk - realiseerde ik me na enige tijd - omdat ik op mijn beurt hem ook steeds in de gaten hield. Bloeide er iets moois? Zeker niet, maar ik meende hem te (her)kennen. Die mening bleek een juiste, het was de inmiddels belachelijk groot opgegroeide zoon ener late-jeugd-vriend, die ik als pasgeborene nog door de huiskamer had zien rollen. Jij hier?!
Laten we hem voor het gemak Levensgenieter Acid noemen. Vriendelijkheden werden uitgewisseld. De halve bar bestond inmiddels uit mensen die ik kende. Het was ook weer tijd om versnaperingen uit te wisselen. Keuzes keuzes keuzes...

Kitty Got Sued - foto gestolen van Jeroen Nederlof

Buiten rookten we sigaretten, gezeten aan tafeltjes die beschilderd waren als elpee-hoezen van o.a. New Order, Ramones, Beatles en Sex Pistols. Aan de Ramones-tafel besloot ik dat ik vanavond van het leven hield en van iedereen die daar iets mee te maken had. Wat ik daar precies mee bedoelde was mijzelf even onduidelijk als de anderen. Ook een nieuwe bestelling bracht geen enkele klaarheid in de zaak.
Het gerucht ging dat er verderop, of eigenlijk terug, op de Binnenweg zodadelijk nog een heel goede band zou beginnen te spelen, iets wat na raadplegen van het programma kon worden beaamd. De te overbruggen afstand was ongeveer 300 meter maar na een kwartier waren we reeds gearriveerd. Door alom doorgevoerd rookbeleid stond ik ook hier weer meer buiten dan binnen. Ik gaf ongevraagd vuurtjes aan diverse dames die op wilden steken, zo ook aan Ella Bandita. Jij hier?!
Ex-Riplet Ryanne woont 'hier' zo'n beetje dus echt gek is het niet om haar 'hier' tegen te komen. Ik complimenteerde haar om haar optreden op Lowlands wat mijns inziens door veel mensen achteraf beter gevonden werd dan vooraf werd verwacht. Een compliment dat me slechts op een vloek of zeven kwam te staan, kortom: ze was in vorm, maar nog vrij mild voor haar doen. Opeens kwam Levensgenieter Acid weer voorbij stuiteren, we begroetten elkaar nogmaals alsof we elkaar al jaren niet gezien hadden.
Ik was inmiddels zo gewend geraakt aan het tegen het lijf lopen van bekende en minder bekende mensen dat ik me vanzelf ook zo ging gedragen bij mensen die ik helemaal niet kende. Ik deed dat kennelijk met voldoende overtuiging om nog een paar hyves-adressen te collecteren ook. Eens kijken of ik morgen nog de gezichten bij de namen zou weten.
Groep "Diva + C." begon te verbrokkelen. Ik voelde zelf dat ik ook begon te verbrokkelen en maakte mij langzaam uit de voeten, langzaam genoeg om de laatste metro te missen. Op weg naar huis lopend, groette ik nog diverse mensen alsof ik ze al jaren kende. Sommigen staken een hand op, andere keken wat verbaasd. Voor de flat, in de spiegeling van de deur zag ik mezelf de sleutel in het slot steken. Ik keek op en reageerde met een enthousiast: Hey... ik hier?!




lutek Zondag 20 September 2009 at 01:00 am | | default | Eén reactie

De Wereld van Witte de With

-Waarom ben je niet op de Witte de With?
-Waarom ik niet op de Witte de With ben? Ik heb geen idee.
-Precies, dus waarom ben je dan thuis?
-Eh...

Ik had geen idee dat er een cultureel seizoen was en ook niet dat dat eens per jaar geopend wordt, en wel met veel poeha en gedoe. Ik had al één dag gemist, zou ik dat de tweede dag nog goed kunnen maken? Ik bekeek op internet de website van De Wereld van Witte de With. Het zag er druk, onoverzichtelijk en volkomen ongeorganiseerd uit. De presentatie heeft ieder jaar een thema en dit jaar genieten we van het thema: "Er zijn grenzen!". Ondanks het uitroepteken werden mij de grenzen niet duidelijk. Maar wat was dat? Het programma vermeldde een 'Rotterdamse Tietenrace'. Daar zou ik zeker bij willen zijn. Jammer genoeg stond dit onderdeel dan weer niet op de tijdsindeling aangegeven. Betekende dit dat de race het hele weekend duurde, of betekende het dat het inmiddels van het programma was verwijderd? Ik wist het niet. Ik besloot me ter plekke te laten informeren.


De altijd in expressie geïnteresseerde Lady C. had ook lucht gekregen van de jaarlijkse artistiekiteiten en voerde me mee door de wirwar van kunstzinnige uitingen. Ik wist gewoon niet waar ik moest kijken. Om twee redenen. Niet zozeer vanwege de hoeveelheid van aanbod en variëteit als wel vanwege de plaatsvervangende schaamte die ik voelde bij de aanschouwing van bezigheden. Dat, en de zorg geen oogcontact te maken met mensen die je voor een euro of twee wilden laten genieten van een (altijd te weinig) ingekorte presentatie of voorstelling van hun werk.
Oei, te laat. We maakten oogcontact met een studente Kunstzinnige Vorming. Ze was zelf niet zo kunstzinnig gevormd en of de studie haar daarbij zou kunnen helpen betwijfelde ik. Niettemin had ze ons in een handomdraai naar binnen gepraat. De handomdraai bevatte twee muntstukken van een euro elk. Met drie anderen namen we plaats in een VW-busje waarin we geïnterviewd werden door twee heren die misschien wel moeilijke, confronterende vragen stelden. Ik zeg 'misschien' omdat het ons geheel niet duidelijk werd of het de bedoeling was dat de vragen moeilijk en of confronterend waren. Misschien is het voor sommigen lastig of vervelend om publiekelijk te praten over leven, dood, geloof, geld of seks, voor ons is het dat niet. Als het werkelijk de bedoeling was - maar dat weet je niet, het is kunst - dan stelden de twee heren in elk geval zonder uitzondering de verkeerde vervolgvraag, en luisterden sowieso veelal niet eens naar de antwoorden. Na tien minuten was 'Rondom 10 in de bus' voorbij en sprak ik de hoop uit dat de heren 'er iets aan gehad hadden'. De implicatie van die opmerking ontging hen natuurlijk volkomen.


We stapten uit en werden bijna overreden door een aanhanger met daarop een verticale plank, met daar tegenaan een mens dat was vastgeplakt met stevig plakband. Ze giechelde het uit, wat door mensen naast ons op gelijksoortige manier werd beantwoord. Ik giechelde niet, ik keek rond naar tekenen van een Rotterdamse Tietenrace. Vergeefs, er was geen Tietenrace, al dan niet Rotterdams.
Een galerie even verderop toonde enkele foto’s. Het waren mooie foto's, je kon er niks van zeggen. Dat was ook meteen het nadeel, je kon er eigenlijk niets over zeggen. Om de zaak wat beter en meer op mijn gemak te kunnen bekijken, nam ik even plaats op een stoel die toevallig in de ruimte stond. Althans, dat had even zo geleken. Ik zag opeens zes, zeven paar ogen mijn kant opkijken. Ik was op iemands afstudeerproject gaan zitten, en had hiermee kennelijk een grens overschreden. Terwijl het thema van dit jaar zich in de ruimte manifesteerde, maakten wij ons snel uit de voeten.


Ondanks dat 'De Witte Aap' recentelijk is genomineerd voor 'best bar of the world' (niet mijn gebruik van de Engelse taal), was het deze avond geen aanrader om er versnaperingen aan te schaffen. De rode wijn was van grensverleggend slechte kwaliteit en nog duur ook. We komen graag eens terug om iets anders dan de rode wijn te proberen, maar dan niet tijdens De Wereld van Witte de With.




lutek Maandag 14 September 2009 at 11:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Kut-Vista

Nadat de nieuwe Packard Bell met Vista samenspande en onder andere al mijn Lowlandsfoto's had weggegooid, wilde ik de boosdoeners terugpakken door ze hoogstpersoonlijk uit het raam naar beneden te gooien vanaf de zevende verdieping. Ik heb dat om onduidelijke redenen toen niet gedaan. Waarschijnlijk omdat ik me er op dat moment (het was twee weken na aanschaf) al een beetje bij had neergelegd voortaan met Vista door het leven te moeten. Vista is een kutuitvinding, er is niets goeds aan. Het is een achterlijk programma. Het heeft geen enkel voordeel op XP of andere voorgangers, louter nadelen.
Nu, nog eens twee weken later, had ik juist besloten alsnog de PB per schuifraam te verwijderen toen ik de tip kreeg niet de hardware te lozen maar alleen de software. Dat gaat binnen enkele dagen gebeuren (m.b.v. mollenvanger, achtbanentemmer, tevens softwaredokter A.) Tot die tijd zit ik achter een goeddeels lege computer, ik heb alles van ‘waarde’ reeds elders opgeslagen.
De druppel die de emmer deed overlopen was een sterk staaltje kleineren van Mister Vista. Ik had al heel wat staaltjes neerbuigendheid door mijn strot geduwd gekregen - keer op keer laat Vista merken mijn opdrachten belachelijk te vinden, ze niet serieus te nemen, en vaak ook ronduit te weigeren - maar deze keer was het zelfs zo dat een aantoonbaar verschil in de instellingen van de computer niet werd herkend, zodat het niet mogelijk bleek om een systeemherstel uit te voeren. Dit herstel was nodig omdat iemand zo vrij was geweest mensen via msn willens en wetens bloot te stellen aan een virus, en ik daarvan slachtoffer was geworden.
Met die laatste zin realiseer ik me dat ik mezelf vereenzelvig met de computer, dat is wat sterk uitgedrukt, ik ben zelf natuurlijk niet geïnfecteerd. Maar vervelend is het wel.
Ik heb de laatste weken meer tijd verbeuzeld met herstelwerkzaamheden aan de computer, dan dat ik tijd heb verbeuzeld met marginale creativiteit en bedenkelijk amusement. Goed, verbeuzeld is die tijd toch al, maar ik verbeuzel het liever op mijn voorwaarden, niet op die van Mister Vista.
Nog een weekje geduld, dames en heren, dan ga ik weer verder met schrijverijen.










lutek Zondag 13 September 2009 at 9:05 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags:

Hof van Charlois

Je restaurant "Hof van Charlois" te noemen roept vragen op. En beelden. Idyllische beelden... een stromend bergbeekje, een vlindertuin, een licht briesje, een meizonnetje, vioolmuziek. Zal ik stoppen? Ja, ik stop.
Mensen die deze beelden zien, zullen zich daar wensen. Ze hopen het te vinden in de "Hof van Charlois". Ons eigen Charlois. Ik hink op twee gedachten. Is het de bedoeling dat mensen verrast worden door het idee dat er een heuse Hof in Charlois zou zijn, of is het de bedoeling dat Charlois zelf op de kaart wordt gezet? Of allebei? Hannie en ik wisten het niet, maar waren voldoende nieuwsgierig gemaakt om op onderzoek te gaan, en lieten een bezoek samenvallen met de datum van ons 6-jarig huwelijk. Ongeveer dan. Om en nabij. Plus minus.


Bij binnenkomst viel direct op dat het erg licht is in het gebouw. (Het Hof is een gebouw, niet een hof natuurlijk.) Het gebouw heeft heel vroeger dienst gedaan als politiebureau. En heel vroeger vroeger heeft het dienst gedaan als gemeentehuis, toen Charlois nog niet helemaal bij Rotterdam hoorde. De grote en alom aanwezige ramen waren niet van gordijnen voorzien. Dat gaf niets, het was er sfeervol genoeg. We werden ontvangen door Aart, hij schudde ons de hand. "Hallo, ik ben Aart." Aart had een mooie plek voor ons. Wilden wij gezellig bij het raam zitten? Ik zag moelijk hoe we niet gezellig bij het raam konden zitten, maar knikte enthousiast.
Er stonden geen kaarsen op tafel, en ook geen wijn- of andere glazen. Dat gaf niet, het was er nog altijd sfeervol genoeg en het geheel was smaakvol ingericht. Ondanks gebrek aan wijnglazen wilden we toch graag een flesje wijn proberen. Aart bracht ons een heerlijke Rioja en twee glazen. Wat een mooie glazen, merkten wij op. Aart accepteerde het compliment niet zelf maar liet met één soepel gebaar de eer aan de glazen. Het soepele gebaar bestond er uit dat hij het bolle gedeelte van een glas met enige vaart op de tafel liet stuiteren. "Ja, goed spul hoor, bestaat uit twee lagen, onbreekbaar." Verbaasd liet hij ons achter. We smeerden een lekker broodje, net gebakken en nog warm.


Tussen het voor- en hoofdgerecht zat voldoende tijd om een sigaretje te roken. Meerdere zelfs, maar ik hield het bij één. Achter het gebouw bleek daadwerkelijk een hofje, maar een waterval ontbrak en ook was er geen vioolmuziek. Wegzwijmelend bij de gedachte aan het idyllische Charlois, schoot me spontaan te binnen waar ik meneer Aart eerder had gezien. Hij had 35 jaar lang café Karel de Stoute gerund. Hij was een echte Charloisser, geen wonder dat hij deze naam had gekozen. Meneer Aart deed het goed, en zijn broer(?) meneer Mar deed dat ook. Ze hadden plezier in hun restaurant, en ik bewonderde hen om de manier waarop ze de gedwongen overstap (het café was een jaar of wat geleden ten prooi gevallen aan nieuwbouw) invulling hadden gegeven.
Het restaurant zal nimmer een ster krijgen. Dat is ook niet waar het naar streeft. Het restaurant wil het de bezoeker naar de zin maken in een ongedwongen sfeer, het wil de bezoeker op zijn gemak stellen. Een dame aan een tafel naast ons voelde zich in elk geval erg op haar gemak en informeerde op luide, ongedwongen toon waar of het hoofdgerecht bleef. Meneer Mar verblikte of verbloosde niet, glimlachte en zei dat het er juist aankwam. Wat ook bijna zo was. Ik had het idee dat iedereen hier elkaar kende, wat - we zijn in Charlois - ook best zo zou kunnen zijn. Wij voelden ons niettemin zeker geen buitenstaanders. Sterker nog, we zouden best wel eens ons 7-jarig huwelijk kunnen vieren in de Hof van Charlois. Ongeveer dan. Om en nabij. Plus minus.




lutek Zondag 06 September 2009 at 11:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Let's Party

De crisis is vervelend voor bedrijven, voor hun werknemers. De crisis is vervelend voor werknemers, voor hun inkomen. De crisis is vervelend voor....
Ik moet even verzinnen, waar is de crisis allemaal vervelend voor? Is er wel een crisis? Persoonlijk heb ik net zoveel met de crisis als met de Mexicaanse Grieperdepiep - het waait wel weer over. ik zet graag nog eens de vierde elpee van Supertramp op - voor hen die niet willen opzoeken welke dat is, die heet "Crisis? What Crisis?"
Goed, je komt er niet onderuit, veel mensen verliezen hun baan en dat is heel vervelend voor die mensen, vooral als ze geen leuke hobby hebben, zoals sjoelen, darten of puzzelen. Maar laten we er geen doekjes om winden, het vervelendste gevolg van de crisis is wel dat er tegenwoordig nog maar verdomd weinig parties worden georganiseerd.
Gelukkig houdt bevriende rederij B. de traditie van hun jaarlijkse barbecue in ere en konden collega J. en ik ons vandaag vol overgave in het feestgedruis storten te Portugaal.

De insteek van een party is dat je er komt om te netwerken, iets waar ik op zijn zachts gezegd niet erg goed in ben. Ja, zaterdagavond in de pub, dan kan ik dat heel erg goed, maar op een donderdag in Portugaal... nee, dat wil niet lukken. Ik heb echter geen moeite met de netwerk-opdracht, ik negeer die simpelweg. Ik weet namelijk uit jarenlange ervaring dat er een veel belangrijkere opdracht is te vervullen, die van het zo slap mogelijk tegen iedereen aanlullen. Kijk, en daar hebben wij een onderwerp te pakken dat mij na aan het hart ligt. En hoewel ik iedere keer weer van te voren denk geen mens te zullen zien dat mijn slap gelul langer dan 2 minuten volhoudt, er blijken altijd voldoende slachtoffers voor handen te zijn om de avond te vullen.

Collega J. en ik waren nog niet goed en wel ontvangen of ik zag al een ander soort collega voorbijschieten, een bowlingcollega. Hé jij hier? Ja, hij hier.
Ik zag mijn kans schoon me los te maken van collega J., wat het netwerken/slap lullen alleen maar ten goede zou komen. Maar de onverwachte ontmoetingen volgden elkaar nu in rap tempo op. Op één der bierexpedities werd ik aangesproken door een oudgediende van bevriende gastrederij B.; op een barbecue-expeditie werd ik aangesproken door een nieuwgediende van een andere bevriende rederij die nu in dienst bleek van weer een andere rederij. Verder zag ik, op een afstandje, zeker 5 bekende gezichten die ik niet thuis kon brengen. Dat hoefde ook niet, we hebben niet zo'n grote logeerkamer.
Die ene oudegediende nodigde mij uit naar haar tafeltje. Ze had de akelige neiging mij onafgebroken aan te kijken, zelfs toen ze mij introduceerde aan haar collega's. Dit is Lutek van OceanAir, hij boekt geen containers meer bij ons maar dat deed hij vroeger wel. Ik schudde handen, deelde bedrijfskaartjes uit, en glimlachte vriendelijk in het rond. Kortom, ik netwerkte dat het een aard had. Maar daar kwam ik niet voor, ik kwam om slap te ouwehoeren. Ondertussen was ik - letterlijk - in gedachten op zoek naar de naam van de oudgediende. Ik stond nu al een minuut bij haar en haar collega's. Nog altijd had ze haar ogen niet van mij afgehouden, buitengewoon lastig, want zo kon ik onmogelijk op haar welgevormde boezem kijken waar haar naamkaartje prijkte. Naarmate de tijd vorderde, hoe onmogelijker het voor mij werd om toe te geven dat ik haar naam niet meer wist, ik mocht gewoon niet spieken. Ik zag geen halve seconde kans om haar naam lezen. Ik verexcuseerde mij en voegde mij opnieuw bij de bowlingcollega. Deze had al die tijd zo droog gestaan - ik was vergeten dat ik bier voor hem en mij was gaan halen - dat hij zich inmiddels had verlaagd tot het ongegeneerd ledigen van andermans halflege glazen. Als hem werd gevraagd wie of wat hij was, had hij voor het gemak de naam van een concurrerende rederij genoemd; een beproefde methode.

Ik stuurde de bowlingcollega om een boodschap: de dame met de boezem en het naamkaartje van dichtbij te bestuderen. Ondertussen werd ik aangesproken door iemand die ik niet kende, die mij niet kende, wiens firma ik niet kende, maar die wel beweerde met de firma OceanAir zaken te doen. Ik wist het zeker, dit was een netwerker. Hij had nog nooit van zijn leven van OceanAir gehoord maar wilde doen alsof dat wel zo was om mijn interesse te wekken. Hij faalde. Hij faalde in het bijzijn van zijn collega's. Jammerlijk.
De bowlingcollega kwam terug met belangwekkende informatie. Hij weidde uit over de omvang van de boezem, de stevigheid, de flexibiliteit en zo nog het één en het ander. Helaas had hij vergeten om op het naamkaartje te kijken om de naam van de draagster te ontfutselen. Een mislukte expeditie. Daarom was hij dan ook geen expediteur (zoals ik), maar was hij in dienst van (overigens onbevriende) rederij E.
Niettemin kon de avond als geheel als zeer geslaagd worden beschouwd. Een ieder kijkt alweer uit naar volgend jaar.




lutek Donderdag 03 September 2009 at 11:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

De Wandelende Wisent

Als je Het Kraansvlak wilt vinden kun je dat het best zoeken in de driehoek Zandvoort-Overveen-Bloemendaal aan Zee, want daar is het gelegen. Als je Het Kraansvlak niet zo nodig hoeft te vinden, maakt het allerminst uit waar je zoekt. En zeg nu zelf, waarom zou je het willen vinden?
Mocht je nu niet bepaald geïnteresseerd zijn in Het Kraansvlak is er overigens nog altijd reden genoeg je te begeven en bewegen in de driehoek Zandvoort-Overveen-Bloemendaal aan Zee, want het is er goed toeven en mooi wandelen. Niet zo mooi dat je je afgesloten waant van de buitenwereld, want het circuit van Zandvoort is in kilometers omtrek hoorbaar en de Hoogovens tot in kilometers omtrek zichtbaar. Je zou je linkeroor en je rechteroog dicht moeten houden om je een beetje allenig te wanen. Om het effect te verhogen zou je kunnen besluiten je beide oren en ogen dicht te houden, maar dat had je ook gewoon thuis kunnen doen en jezelf de reis besparen.


Als je de wisent wilt vinden kun je die het best zoeken in de 200 ha die Het Kraansvlak groot is, het is namelijk de enige plek in Nederland waar deze zich bevindt. Aha, hoor ik u denken, daarom zou je dus Het Kraansvlak willen vinden, om er de wisent te zoeken. Nu snap ik de eerste alinea pas en is mijn interesse onmiddellijk gewekt.
Dan zeg ik: Niet zo snel, wacht even, lees eerst verder.
Het vervelende van de wisent, Europa’s laatste en grootste wilde rundersoort, is dat hij niet zo wild is. Hij beweegt nogal weinig. Is dat niet bevorderlijk voor de spotkans? Nee, ten eerste valt er met de wisent niet te spotten, en ten tweede is er helaas maar een zeer klein gedeelte te zien van het gebied waar hij zich ophoudt. De kans dat de beesten precies rondwandelen bij het uitkijkpunt waar je je als bezoeker hebt opgesteld is dan ook erg klein. Daar helpt geen lunchpakket of pakje chocomel aan, je zou er minstens een heel weekend moeten blijven zitten wil je werkelijk de beesten te zien kunnen krijgen.


Broer, schoonzus, Hannie en ik waren er niettemin van overtuigd dat we de wisent zouden zien, gadeslaan, spotten of zouden kunnen bekijken. Door meer synoniemen op te noemen hoopten wij onze kansen te vergroten: "Goed, we krijgen hem misschien niet te zien, maar wie weet kunnen we hem wel gadeslaan." De natuur trapte niet in onze flauwe woordgrapjes en hield zich schuil. We waren al snel door de helft van onze boterhammen heen en hadden nog altijd geen succes. Als we langer zouden wachten liep de planning van de aansluitende duinwandeling in gevaar. We verkozen de duinwandeling boven het zinloze wachten. Nog enkele malen meenden wij op ons pad een wisent te zien, maar dat bleek telkens een Schotse hooglander.
De duinen lagen er mooi bij, daar konden we niets van zeggen. Dat kwam goed uit want daar hadden we ook niet de minste behoefte aan. Het strand was goed bevolkt, vooral als je de luxe patatzaak als onderdeel van het strand zag. Het was er goed versnaperen. Daar hadden we de meeste behoefte aan.
De wisenten bewegen zich zo langzaam dat we besloten bij een volgende spotpoging een andere tactiek toe te passen. Je bekijkt op de wisentenwebsite wanneer de beesten zich formeren nabij het uitkijkpunt en stapt dan pas de auto in. Je moet er misschien wel een weekend voor vrijhouden maar je hoeft geen lunchpakket meer mee te zeulen.




lutek Woensdag 02 September 2009 at 12:36 am | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,