De Stilzittende Tak

Wat een wandelende tak het liefste doet is stilzitten. Terecht vliegen wetenschappers elkaar in de haren wanneer het gaat om de naamgeving van deze lieve beestjes. Is de naam niet verkeerd gekozen?
Je kunt de strijd tussen de twee kampen ('wandelend' versus 'stilstaand') vermijden door de soort nog anders te noemen. Ik denk aan: Knuffelbare Tak, Aaibare Tak of Nieuwsgierige Tak. Ook een mogelijkheid is: Als Je Niet Oppast Met Het Verschonen Van Het Terrarium Kruipt Hij Zo In De Gordijnen Tak. Doch die laatste mogelijkheid is misschien wat vergezocht, want de soort die hier in huis woont is uit Papua Nieuw Guinea komen overvliegen en iedereen weet dat ze daar geen gordijnen hebben.
De Eurycantha Calcarata (psg23) heeft het in Rotterdam echter net zo naar zijn zin als in het land van zijn voorouders. Ik heb hem tenminste nog geen enkele keer betrapt op het doorbladeren van een reisgids, en op de telefoonafrekening staat geen enkele long distance call gespecificeerd. Hij heeft het hier zo naar zijn zin - en als ik "hij" zeg dan bedoel ik net zo goed "zij" - dat hij (zij dus) om de haverklap voor nakomelingen zorgt. Een vrouwtje legt wel een paar eitjes per week. Goed, het duurt dan nog wel een paar spannende maanden voordat die eitjes daadwerkelijk uitkomen, maar het begin is er.

kleine wandelende tak

De vorige verzorgers ("eigenaar" klinkt zo gek, niemand "heeft" een dier, of het moet schaamluis zijn) belden ons op met de mededeling dat ze een aanvulling op de takken over het hoofd hadden gezien. Drie weken geleden mochten we de volwassen takken van hen in ontvangst nemen, maar vorige week bleek dat er inmiddels twee kleintjes uit het ei waren gekropen en nu wat verbaasd en verloren rondliepen in het terrarium dat inmiddels werd bevolkt door twee dozijn even zo verbaasde sprinkhanen. "Waar ben ik?" werd afgewisseld met "Wie zijn jullie nu weer?"
Nee, het was beter dat we ook de jonge takjes (nimfen) zouden komen ophalen, en hier bij ons tussen de volwassen takken zetten. En zo geschiedde.

De takjes maken het goed. Ze hebben de reis overleefd. Ze hebben de kennismaking overleefd (de volwassen takken lijken hen volstrekt niet te zien, en aangezien ze zonder pardon over elkaar heenlopen mocht dat zo uitkomen (of niet uitkomen), is het een reëel gevaar dat ze ook zomaar over de kleine takjes heenlopen, of opeten wanneer ze een blad verorberen!!). Ook hebben ze hun nieuwe woning overleefd. Maar gisteren voelde ik me niet op mijn gemak en vroeg ik mij af of ze de schoonmaak wel hadden overleefd. Minstens eenmaal per week maak ik hun woning schoon. En twee of drie keer per week geef ik ze nieuwe of extra bramentakken als voedsel. Ik had de kleine takjes al twee dagen niet gezien. Waar waren zij?

kleine en grote wandelende tak

Bij het opruimen van oud voedsel moet ik goed controleren of ik de kleintjes niet per ongeluk in de prullenbak gooi. Ook is het niet ondenkbaar dat ik er eentje plet bij het aanvullen van de bramentakken. Misschien ook dat ze de woning zouden zijn ontsnapt. Ik maakte me echt zorgen, zoals het een goed verzorger betaamd. De beestjes kunnen urenlang stilzitten, maar als je niet weet waar ze zijn hoop je ze toch wel eens in het rond te zien wandelen. Gisterenavond en vanmorgen zag ik er eindelijk één lopen. Gelukkig. Maar of ik twee keer dezelfde zag of twee verschillende wist ik natuurlijk niet. Vanavond dan eindelijk zag ik ze allebei. De takjes maken het goed, en ik moest iedereen de groeten doen.




lutek Vrijdag 30 Oktober 2009 at 10:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

ITube, YouTube, WeTube

Eén van de belangrijkste redenen om geen internet te gebruiken is om te voorkomen dat je per ongeluk naar die vreselijk stompzinnige YouTube-filmpjes gaat zitten kijken. Hoe nutteloos kun je je leven inrichten? 'De leukste dit' of 'de gekste dat' is meestal alles behalve de leukste of gekste. Bij het zien van zo'n filmpje word ik vaak droevig, en als ik me er ook nog bij bedenk dat iemand moeite gedaan heeft om het filmpje te maken en op Youtube te zetten, word ik nog droeviger.
Eén van de belangrijkste redenen om geen televisie te kijken is om te voorkomen dat je in een onbewaakt ogenblik opeens naar RTL5's RudeTube zit te kijken, een nutteloos programma met nutteloze filmpjes van YouTube, bij voorkeur de leukste en de gekste.
Toen ik werd uitgenodigd om een YouTube-Party bij te wonen bij Levensgenieter Acid thuis, zei ik dan ook onmiddellijk ja! Ik weet niet precies ik welke gedachtengang ik verzeild was geraakt, ik stond er zelf ook behoorlijk van te kijken. De gedachten gingen een kant uit die nieuw voor mij was, en die elementen behelsde als: "Tijd niet gezien, die gozer", "Volgens mij woont hij op hetzelfde adres als waar eerst Striptekenares San woonde", en "Heb ik mooi de kans om zelf ook wat filmpjes in te sturen".


Per metro - hoe kon het ook anders? - gingen wij naar de YouTube-Party. Caja vergezelde mij, hoewel zij zelf geen filmpjes had ingestuurd, ook niet de leukste of de gekste. Er waren ook al genoeg leukste en gekste filmpjes, en sommige filmpjes waren zelfs een combinatie van leukste èn gekste. Het kon niet op.
Wat ook niet op kon was de voorrraad bier, maar aangezien ik de hoeveelheid ingekocht bier subiet als uitdaging zag, probeerde ik er toch een flink gat in te slaan. Dat lukte.
Levensgenieter Acid was blij ons te zien, wij waren blij om hem te zien. Ook waren we blij om zijn broer en zus te zien, en eigenlijk waren we best wel blij om iedereen te zien die aanwezig was. Ja, even dreigde het een behoorlijk fluffy avond te worden. Gelukkig was daar het eerste filmpje.


Zelden heb ik zo gelachen om een YouTube-filmpje. Iedereen bulderde het uit. De beamer stond te trillen in de kast tegenover de witte wand. Het was onmiddellijk het hoogtepunt van de avond. Zeker ook toen direct na afloop van het eerste filmpje levensgroot een melding op de muur verscheen dat YouTube helaas even offline ging voor onderhoud. De avond leek afgelopen voor hij begonnen was.
Toch niet... 1 minuut later functioneerde het medium weer. Er werden meer en meer hilarische filmpjes vertoond. En mij schoten meer en meer hilarische filmpjes te binnen. Te laat natuurlijk, ik had thuis op degelijk onderzoek moeten gaan. Daar had ik die middag echter geen tijd voor gehad omdat ik toen bezig was zelf een filmpje op te nemen. Een griezelfilm van mijn nieuwe huisdiertjes, de incredible killer wandelende takken!! Muziek en geluiden van de film 'Predator' er ondergezet, en hopla... insturen die hap.


Mijn filmpje maakte geloof ik niet zoveel indruk op de menigte. Zelf vond ik dat het technische aspect zeker wel wat beter had gekund op diverse punten. Op alle punten eigenlijk. Maar ja, daar was geen tijd voor geweest. Het gaf in elk geval een hoop kabaal, zonder dat de beelden direct mensen de stuipen op het lijf joegen. Van een geslaagde film kon niet worden gesproken, hooguit van een geslaagd experiment. Oordeel zelf...



De avond vervolgde met meer en meer video-clips, wat volgens mij nooit de bedoeling kon zijn. Als ik MTV zou willen kijken, zou ik die zender zelf wel kunnen aanzetten, nadat ik die eerst zou hebben moeten opzoeken. Gelukkig werden de clips steeds exotischer: van MTV America reisden we via MTV-Oostenrijk naar het altijd blije MTV-India, waar ons enkele juweeltjes werden voorgezongen, al dan niet synschroon met de muziek.
De YouTube-Party is nog lang doorgegaan. Ik heb gehoord dat er een polonaise is gedanst op 'Hey Marloes Onder De Douche'. Wij hadden onze eigen YouTube-party in de laatste metro. We genoten in gedachten nog lang na van de filmpjes, de drankjes, de aanstekelijke lach van menigeen, en van de gastvrijheid van huize Acid.
Volgend jaar weer?




lutek Dinsdag 27 Oktober 2009 at 12:14 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Goochelen

Op Hyves is altijd iets te doen. Op Hyves... op Hyves... het klinkt als een tropisch eiland. Als je wilt dat het zo klinkt, dan klinkt het zo. Ergens tussen de Malediven en de Seychellen ongeveer.
"Waar zijn jullie geweest, op Hyves? Wat enig, dat willen wij ook. Lekker kleurtje trouwens."
Een onbewoond eiland, op een paar mensen na... een paar miljoen mensen om precies te zijn, (ongeveer dan).
Net als op de nagenoeg onbewoond geadverteerde eilanden, adverteert ook het virtueel bewoonde eiland Hyves er lustig op los. Wat wil het geval?

Hyves laat de zoek-, of beter, de matchmachine van Google toe om advertenties te plaatsen op haar pagina's - advertenties die toegespitst zijn precies op de inhoud van die betreffende pagina. Een staaltje van modern vernuft. Want zo kan het zijn dat je een blog leest over een trouwerij, en terwijl je leest valt je oog op "De Singles Cruise". Dat klinkt goed, denk je dan, een cruise langs allerlei exotische eilanden, Seychellen, Malediven, Texel. Ik vraag meteen de folder aan.
Boven het blog over de wandelende tak die verhuisde, staat een advertentie voor mensen die willen "Emigreren Naar Thailand?" En trouwens ook voor mensen die dat eigenlijk niet wilden, of die nog niet wisten dat ze het wilden. Je leest het blog door, maar het is slechts een kwestie van tijd voor je opnieuw naar de advertenties wordt gezogen. Er is meer. Wat dacht je van "Uw Baby Slaapproblemen?"
Wat dat precies met verhuizen te maken heeft weet ik niet, maar het is 'iets met een huis' dus Google was al lang blij een match gevonden te hebben.

Boven een restaurantblog staan restaurants aangeprezen, en boven een muziekblog lees je over "La Stampa, Volendams gezelligste feestband - De meest geboekte band van NH" Onwillekeurig graait je hand al naar het telefoontoestel. Die band kun je niet laten gaan, je wilt ze meteen boeken.
Maar soms ook begrijp je niet direct welke match Google heeft gemaakt. Zo stond er boven het 'wat zullen we drinken'-blog de vraag: "Hoe Hoog Is Jouw IQ? Test uw intelligentie en ontvang spelletjes uw hersenen te trainen." Ik was intelligent genoeg om direct te zien dat het woord "om" ontbrak, maar de connectie met het blog zag ik niet, ook niet indirect.
De connectie tussen een blog over een 'high tea' feestje en "Met Spoed Je Rijbewijs" zag ik wel. Nog deze week zei de dame van de high tea dat ze graag haar rijbewijs wilde halen. Hoe niet ik, maar Google die connectie ooit heeft kunnen zien ontgaat me dan weer volkomen.
Over de connectie tussen 'Kat in 't bakkie' en "Tanden Bleken €129 All-in" wil ik niet eens nadenken.

Al surfend stuitte ik op een blog van een dame in geestelijk benarde toestand die over haar demonen schrijft. Geenszins om te lachen. Jammerlijk misverstand dat Google meende haar iets te moeten aansmeren: "Depressie genezen? Een nieuwe therapie zonder bijwerkingen. U hoeft alleen maar te ontspannen", of anders wel het fijnzinnige "101 Redenen Om Niet Te Roken". Ja, daar zal ze nu echt behoefte aan hebben.


Hyves kan ook als een ziekte klinken. Als je wilt dat het zo klinkt, dan klinkt het zo.
"Sorry, ik kan vanavond niet, ik kreeg vanmiddag opeens last van Hyves"
"Gatver. Nee, dan kun je beter niet langskomen nu. Bah, jakkie! Hopelijk ben je er snel weer van af. Het is geen pretje."




lutek Donderdag 22 Oktober 2009 at 3:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Ja, Ze Willen

"Wat is daarop uw antwoord?" Het is een nogal overbodige vraag. Je plant een jaar van tevoren dat je voor de rest van je liefde bij elkaar blijft. Je huurt een zaaltje af, je nodigt gasten uit. Over twee dagen maak je samen een cruise over de Middellandse Zee. Zou je dan werkelijk nog twijfels hebben, zou je werkelijk de ambtenaar vertellen dat je het nog even aankijkt? Dacht het niet.
En inderdaad, de dag verliep zoals verwacht: zonder uitzondering. Ja, ze wilden.
Tot zo ver het officiële gedeelte. Het gedeelte dat ik trouwens maar van horen zeggen heb, want ik kwam iets later.


Caja's vader trouwde en ik mocht daar bij zijn. Ik kende zo goed als geen van de aanwezigen maar dat laat ik nooit zo merken. Als de behulpzame reeks boekjes "How to bullshit your way into..." nog niet had bestaan, had ik die zelf kunnen schrijven. Om half zeven liep ik De Zwaantjes binnen, die vanaf heden - zo zag ik op een bordje prijken - zeven dagen per week geopend is. Merkwaardig, dacht ik, en onhandig ook. Morgen zullen ze het opschrift moeten veranderen: "Vanaf gisteren zijn we zeven dagen per week geopend." En overmorgen weer. Je kunt beter gewoon een vaste datum noemen. Misschien dat in Brabant de begrippen heden, verleden en toekomst wat door elkaar lopen. Misschien is het in Brabant elke dag Groundhog Day. Hoewel het dan weer niet nodig is om de volgende dag geopend te zijn. Pfoe, ingewikkelde materie.


Tijdens deze overpijnzingen was ik zonder erg reeds lang in de feestzaal gearriveerd en was ik het bruidspaar al aan het feliciteren. Ik sprak diverse mensen aan die wilden weten wie ik was. Ik vertelde wie ik was. "Aha, juist...". Ik zag ze denken. Ik wilde ook wel weten wie zij dan allemaal waren. Helaas voelden ze niet de behoefte om dat te delen. Of misschien begrepen ze niet dat als zij mij niet kenden, de kans vrij groot is dat ik hen ook niet kende. Daarom pakte ik het daarna anders aan, ik liep op mensen af en vroeg zelf meteen wie ze waren. Die methode werkte beter. Ik knikte vervolgens begrijpend, alsof me volkomen duidelijk was wat iedereen van iedereen was.
Het bruidspaar wilde niet alleen Ja zeggen vandaag, ze wilde vandaag ook nog graag een hapje eten. Een voornemen dat zeer in de smaak viel bij de gasten. Wij schoven aan en lieten ons tal van lekkernijen voorschotelen. Ik dook op de carpaccio maar niet alvorens eerst een glas wijn van tafel te maaien. Dat kwam mij best goed uit, want als ik deze actie later op de avond zou herhalen, hoefde ik slechts te wijzen op mijn onhandigheid en zou niemand denken dat het een andere oorzaak had.


Voor, tijdens en na het diner werden diverse toespraken gehouden, of pogingen daartoe. Tranen van verdriet vermengden zich met tranen van geluk. Het was kortom een echt Brabants feest. Of toch niet helemaal...?
Ah, daar werd een polonaise ingezet. Ja hoor, het was een echt Brabants feest. Hoera. Uit mijn ooghoeken meende ik even dat ik Guus Meeuwes door de glazen deur zag gluren, zeker om te kijken of de stemming er goed inzat en te constateren dat zijn aanwezigheid niet meer nodig was. Als een soort Sinterklaas die zijn ronde maakt langs alle kroegen in de provincie.


Oogjes vielen inmiddels dicht, en snaveltjes toe. Het was een lange dag geweest. Eentje die je niet zo 1 2 3 meer overdoet. Dat is althans de bedoeling. En ik geloof dat het wel goed zit met die bedoeling. Caja heeft er een stuk of wat zusjes bij, zij het dat die allemaal op gepaste afstand wonen. Rotterdam is nog altijd erg ver weg. Maar Brabant is sinds gisteren een stukje dichterbij gekomen.




lutek Zondag 18 Oktober 2009 at 2:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Wandelende Takkenwinkel

- Tom, je hebt een klant!
Ik was op zoek naar wat houtsnippers, een kleine bak voor als ik het terrarium schoonmaak, en een wand van kurk of iets dergelijks om het licht wat te dimmen.
- Welke heb je, de eurycantha?
Ik wist zo gauw de naam niet. De PSG23.
- Oh ja, ze hebben tegenwoordig nummers. Is dit hem?
De winkelier deed zijn boek op de juiste pagina open. Inderdaad, dat was hem. Hij knikte goedkeurend. Een mooi beest. Winkelier is een groot woord. Goed, hij had allerhande exotische dieren staan (leguanen, kikkers, sprinkhanen, slangen) die voor geld van eigenaar konden wisselen, maar om nou te zeggen dat hij een winkelier was, nee. Meer een hobbyist, een uit de hand gelopen hobbyist. Er stonden ook diverse andere mensen in de kleine winkel die geen van allen ook maar in het minst aanstalten maakten om een aanschaf te doen. Het leek meer een opvang voor daklozen. Een oudere-jongeren-ontmoetingsplaats. Of mensen die zelf geen huisdier hadden... taklozen!
Een geïnteresseerde klant, die natuurlijk ook niet echt een klant was, hoorde ons over takken spreken en mengde zich enthousiast in het gesprek.
- Owww die heb ik ook gehad, vroeger. Heb je eitjes? Mannetjes en vrouwtjes?
Geen probleem, over een paar maanden heb ik vast tientallen kleintjes. Ik beloofde ze te komen brengen. Hij nipte van zijn bier.
- Ja, tis woensdagmiddag, dan mag het.
Ik zag geen enkel bezwaar.

als ik zeg 'ze zijn groot', dan bedoel ik ook groot

Tom kwam met een plaat kurk aangelopen die het goed zou doen in een opnamestudio. Ietsje te groot, jammer. Houtsnippers dan? Nee, hij had iets beters.
- Kijk, zo'n blok humus, dat gooi je in drie en een halve liter water, effe wachten, en dan heb je een veel betere grond voor die beesten.
Ging dat lang mee? Het ging eeuwig mee. Dat was een goed antwoord, vond ik, en stemde in met de aankoop. Dan nog een bak voor als ik...
- Ja ja, hier, kijk eens.
Tom toonde me een glazen bokaal van enorm formaat. Het was geen bak. Nee, het was geen bak. Ik wilde een bak. Tom had geen bak. Maar wacht, ik moest hem even naar achteren volgen, misschien had hij daar nog iets. Ik wees iets aan. Zoiets zocht ik.
- Oh zoiets? Even kijken, is dit van Tupperware? Onee, het is van Curver. Hier, neem maar mee.
Van het blok humus wist hij niet zo goed de prijs. Hij gebaarde wat met zijn hand.
- Ehh, doe maar 4 euro of zo, voor dat en die bak. Is goed. Maar je moet terugkomen voor Erik hè.
Ik begreep dat de uit de hand gelopen klant Erik heette en ik beloofde uiteraard terug te komen. Ik groette Erik en de uit de hand gelopen hobbyist en vervolgde mijn weg naar het Zuiderpark, daar bij die molen, alwaar ik bewapend met schaar en handschoenen een voorraadje bramentakken wilde veroveren. Dit naar aanleiding van een waardevolle tip van lezer J.

ik schijn nogal vertederd te kijken naar de tak

Lezer J. was ooit schoolvriend J. maar dat is lang geleden en aan school wil ik eigenlijk niet herinnerd worden. Daar bij die molen, zo meldde hij, daar krioelt het van de bramenstruiken en dat bleek volledig te kloppen. Door recente snoei was de struik (eigenlijk 30 in elkaar gegroeide struiken, niet los van elkaar te zien) nogal compact geworden. Ik was blij dat ik handschoenen bij me had. Ik verplaatste mij in de belevingswereld van de wandelende tak en beoordeelde de takken naar klim- en klauterpotentie. Tevens zocht ik die met de sappigste blaadje uit. De takjes zouden straks heel blij met mij zijn. Nou ja... misschien niet met mij, maar wel met hun vernieuwde, luxe gestoffeerde terrarium.




lutek Donderdag 15 Oktober 2009 at 12:29 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Verhuisd !

In het Zuiderpark knipte ik enkele takken van een bramenstruik. Er stonden nog maar een paar struiken. Tot mijn grote schrik waren de meeste verwijderd. Morgen maar eens de rest van het Zuiderpark doorzoeken, er moeten nog een paar bramenhaarden zijn, wist ik van vorig jaar. Een echtpaar passeerde en de man merkte op: Zo, jij kunt thuiskomen, mooi bosje bloemen.
Ik glimlachte. Takken voor de takken. Weinig kans dat hij me begreep.
's Morgens waren wij bij hechtpaar Ré en Pé geweest om de verhuizing te arrangeren. Pé heeft een voorliefde voor beesten die in de Engelse volksmond worden bestempeld als 'creepy crawlers'. En liefst van groot formaat, uit de kluiten gewassen. Recent heeft zij zich toegelegd op het houden van sprinkhanen, wat goed aansluit bij haar aanbod aan ons om het grootste gedeelte van hun kolonie wandelende takken over te nemen.
Eén voor één pakte ze de takken op en zette deze in een reisbak. Soms niet één voor één, soms hadden twee elkaar vast, dan verdwenen ze met twee tegelijk in de bak. We kregen er zes mee. Ik ken ze nog niet bij naam. Ré en Pé hadden ook nog een terrarium voor ons. Prachtig.


tak bij nacht

Zes wandelende takken... ze zijn zo groot dat je je afvraagt of dat wel past in z'n terrarium. De PSG23 (Eurycantha calcarata) is één van de grootste van ruim 300 soorten. Ik ben dol op ze en ze hadden wat mij betreft nog wel twee keer zo groot mogen zijn. Zo groot dat je ze met een riempje om uit moet laten, door het Zuiderpark.
- Wat bent u aan het doen?
- Ik laat mijn wandelende takken uit.
- ! ! !
Goed, zo groot zijn ze dan niet, maar als je ze alle zes tegelijk op je arm zet, zie je je arm niet meer.


tak bij dag

De takken hebben het volgens ons goed naar hun zin. Ze zijn al een beetje op leeftijd, en als je op leeftijd bent wil je soms helemaal niet meer verhuizen, maar deze takken hebben daar geen moeite mee. Sterker nog, één van de dames - laten we haar voor het gemak Cleopatra noemen - is een behoorlijk deel van de dag bezig met het leggen van eitjes, of in elk geval met de bijbehorende bewegingen.
Ik zeg "behoorlijk deel van de dag" maar het zijn eigenlijk nachtdieren, overdag doen ze niet al te veel. Niet dat ze 's nacht opeens een marathon gaan wandelen, maar ze zijn 's nachts net iets actiever dan overdag. Soms zit er eentje een paar uur stil op één plek, wat Hannie er toe bracht vanmorgen te denken dat die ene dood was. Ik stelde haar gerust, hij slaapt.
Ik heb vannacht zo lang bij de takken zitten kijken, zien hoe ze klimmen en klauteren, eten van de bladeren, over en onder elkaar heen kruipen, dat ik geloof dat ik nu ook even moet gaan slapen. Dan kan ik komende nacht weer gaan zitten kijken. Misschien dat ik met de tijd ook een voorliefde voor braamtakkenblaadjes ga ontwikkelen. Wie weet.




lutek Zondag 11 Oktober 2009 at 2:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Foute Band

- Hela, er staan te weinig mensen op het podium!
- En ik kan me herinneren dat er eentje banjo speelt? Ik zie geen banjo.
- Misschien zijn ze die vergeten uit de auto te halen?
- De banjo?
- De banjospeler, de banjist, hoe noem je zo iemand?
- Denk je dat de invloed van de banjospeler zo groot is dat de rest van de band opeens heel anders klinkt, een ander reportoire heeft, er tien jaar jonger uitziet, en ineens uit Zwolle komt in plaats van Rotterdam?
- Nee, dat denk ik niet.
- Denk jij wat ik denk?
- Als jij hetzelfde denkt als wat ik denk wel, ja.
- Het is een andere band!
- Dat is wat ik ook dacht.


Op de kaartjes bleek inderdaad een andere naam te staan dan de naam van de band die we hoopten te zien. El Pino and the Volunteers stond niet op het podium. Binnen twee minuten stonden we weer buiten, gelukkig met teruggave van entreegeld.
El Pino and the Volunteers... een draak van een naam, maar een beestachtig goeie band.



Op 12 november aanstaande krijgen we een nieuwe kans. Mis het niet. Als een band optrad maar je was daar niet bij, dan heb je ze gemist. Zou je dit om kunnen draaien? Als een band niet optrad maar je was daar wèl bij... betekent dat dan dat je ze zeker gezien zult hebben? Ik twijfel over de juistheid van deze bewering (al kan ik niet precies zeggen wat er niet waar aan is), maar ik twijfel er niet aan of we gaan ze volgende maand zien.




lutek Zaterdag 10 Oktober 2009 at 01:50 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Het Legendarische Varken

Achter het Centraal Station is een restaurant gevestigd, hadden wij van horen zeggen. En later van zoeken vinden. Gelukkig kwamen wij van de Zuidkant, anders hadden we vergeefs gezocht aan die kant die we vanaf de Noordkant als "achter het Centraal Station" zouden hebben bestempeld. En dan nog is het er niet pal achter gelegen. Je moet rechts afslaan, een straatje door, een kruising over, en daar op een hoek is het restaurant.
Ons mam neemt ons zonen en ons aangetrouwden af en toe mee uit eten. Vast agendapunt van deze gelegenheden is proberen te achterhalen waar we ook alweer de vorige keer hadden zitten eten. Vaak vallen monden open bij het horen van waar en vooral wanneer dat geweest is. Ook ditmaal vielen er weer monden open, en wel precies op het juiste moment, omdat al rap het voorgerecht werd opgediend.
La Cazuela is een Spaans restaurant dat niet alleen tapas serveert maar ook hoofdgerechten. Perfect als je met 7 mensen bent die geen van allen weten wat ze willen bestellen. Broeder A. en Broeder M. gaven een stukje Campert ten beste, een bekend fenomeen.
- Wat neem jij?
- Dat zeg ik niet.
- Waarom niet?
- Dan neem jij het ook.
- Maar als je niet zegt wat je neemt, bestel ik misschien per ongeluk hetzelfde.
Mams lag al snel in een deuk, ook dat is een bekend fenomeen. Ze pakte een papieren zakdoekje om haar beslagen bril mee af te drogen. Ze ziet de broeders zelden samen.
De huiswijn werd met volle teugen genoten. Twee van ons hadden de chef's tapas besteld, twee anderen tapas naar keuze, en de rest liet zich een hoofdgerecht smaken. De tafel stond volkomen volgebouwd, overal schaaltjes en borden en glazen. Ik had mij laten verleiden tot nadere kennismaking met "Het Beroemde Ibericovarken". Zo stond het op de kaart. Ik had eerst nog geïnformeerd bij mijn disgenoten of zij wisten hoe het varken heette, maar zij wisten het niet. Zo beroemd was het dus ook weer niet. Toegegeven, ik kijk weinig televisie, misschien heeft het al jaren een eigen talkshow zonder dat ik daar ooit een seconde van gezien heb. Of misschien heeft het een eigen talkshow die alleen in Spanje wordt uitgezonden. Hoe dan ook, ik was onbekend met deze beroemdheid, toch was ik zeer vereerd dat het nu hier op mijn bord lag, nog wel in pistosaus.
- Heerlijk, jongens, allemaal weer zo gezellig bij elkaar.
Dat konden we uit volle borst en volle maag beamen. De bedienende dames bedienden dat de stukken er van af vlogen. Ze wisten precies wie wat had besteld, ook wanneer we zelf geen idee hadden welk schaaltje bij wie hoorde en wat er eigenlijk oplag. De manager was denkelijk nog nooit in Spanje geweest, maar die bediende gelukkig niet dus hadden we geen last van hem.
Geen maaltijd is compleeet zonder toetje en nog een toetje, vrijelijk in te vullen met ijs, kaas, chocola of likeur. Of allebei. Of twee keer likeur en nog een koffie ook. Die koffie dan wel met iets erbij graag. We kregen pret in de Spaanse omschrijvingen van de gerechten. Ze waren steeds makkelijker uit te spreken, zij het tevens steeds moeilijker te verstaan door de bedienende dames. We wezen de bestelling maar aan. Deze alstublieft. En die. En nog een flesje wijn.
Het was donker toen we het restaurant verlieten, wat niet echt opmerkelijk is omdat het reeds donker was toen we er aankwamen, twee en een half uur eerder. Toch is het belangrijk om een restaurant pas te verlaten als het buiten donker is. Vroeger had je een middagbioscoop op Zuid. Als je daar geweest was, had je geen idee hoe je de rest van de dag nog moest besteden. Het klopt niet als je met licht uit de bioscoop komt, evenmin als uit een restaurant.
Ma werd hartelijk bedankt, gezoend, en grotendeels naar huis gebracht. Ik bedoel niet dat we een gedeelte van haar achterlieten in het restaurant, maar dat ze op het grootste gedeelte van haar terugreis werd begeleid. Alleen het stukje met de bus deed ze zelf.
Of één van ons ooit zo beroemd zal worden als Het Beroemde Ibericovarken betwijfel ik, maar ik betwijfel nog veel meer of het varken ooit zo gezellig aan tafel heeft kunnen zitten als wij zevenen.






lutek Donderdag 08 Oktober 2009 at 12:33 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

De Dame Met Gitaar Zonder Gitaar

Soms duren dingen. En ze duren maar.
"Dat boek van jou, komt dat nog eens een keertje uit?"
"Heb je nog wat moois gemozaiekt de laatste tijd?"
Ik ben net een egeltje, ik rol me in een bol en blijf zitten tot iedereen weg is. (Aaibaar, dat wel, ondanks de stekels.)

Een jaar geleden was er een dame met gitaar die een cd ging opnemen, onder de naam Little Mystic. Ze plukte en ze plokte, ze streepte en ze blokte, ze rijmde en ze rijmelde, ze speelde en ze zong. En nu is de cd er. De cd werd gedoopt in eetcafé Haagse Bluf, genodigden bevolkten de ruimte. Gezellig ...toch ontbrak er iets.

Ze lachte toen ze me zag. De dame met gitaar lacht altijd, maar goed, ze lachte ook toen ze me zag.
Wat leuk dat je er bèèènt. Smak smak smak. Hier, ik heb iets voor je. Trots presenteerde ze me haar pasgeborene. Ik bekeek die met aandacht, beter nog nadat ik het had ontdaan van het plastic omhulsel. In het bijbehorende boekje met mooie woorden schreef ze nog wat extra mooie woorden speciaal voor mij. Het was leuk om haar weer te zien... maar toch ontbrak er iets.


Er kwamen meer mensen binnen. Ik had wat korte gesprekken met anderen, maar langzaamaan liet ik mij zakken richting bar. Ik had namelijk mijn huiswerk gedaan. Op de website van Haagse Bluf had ik al gezien dat er hier een keur van interessante biertjes te bestellen is. De bierkaart vermeldde enkele mij onbekende varianten zodat ik besloot direct tot veldwerk over te gaan. Dat pakte goed uit. Ik opende de vergadering met een Keyte. Halverwege dit eerste agendapunt voegde een vaste bewoner zich bij mij. Tot mijn verbazing klapte hij geen dronkemanspraat uit zijn botten, hoewel ik hem soms even, zo onmerkbaar mogelijk, tot de orde moest roepen. Dan boog ik de vaderlandse politiek af naar de vaderlandse muziek, of de moderne kunst naar de brouwerijkunst.
Het werd zo langzamerhand tijd voor de echte cd-presentatie dus verontschuldigde ik me, echter in de wetenschap dat hij hier over een uur nog steeds zou zitten, en anders morgen wel of volgende week. Snel bestelde ik een Mahr’s Brau Ungespundet, die een beetje tegenviel, maar als ik die niet had besteld had ik dat nooit geweten. Mooi, ik was er klaar voor, alle andere genodigden waren er klaar voor, de dame met gitaar was er klaar voor... en toch ontbrak er nog altijd iets. Niemand wist wat.


De dame met gitaar stond achter de microfoon. Muziek zwelde aan, ze begon te zingen en op haar gitaar te... Wacht eens even... ZE HAD GEEN GITAAR!! Krijg nou tieten, wat hadden we nu aan onze fiets hangen? Geen gitaar!? Ik haalde een paar keer diep adem en begon wat foto's te nemen, ter afleiding.
Na twee nummers was ik van de schrik bekomen en begon ik de muziek in me op te nemen. Ik kende of herkende een paar nummers, en zonder live begeleiding waren ze eigenlijk best zo mooi als mèt. Ik zou de cd zeker hebben aangeschaft, ware het niet dat ze me die kans reeds had ontnomen. Na afloop feliciteerde ik haar, en mengde ik me weer tussen zowel genodigden als vaste bewoners, en nam een Rochefort 8 om de avond mee af te sluiten.
Ik gloeide nog lang na. Nee, het had vanavond aan niets ontbroken.




lutek Vrijdag 02 Oktober 2009 at 7:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,