De Koffie Staat Bruin

Bij binnenkomst zag ik meteen dat de koffie bruin stond. Hannie en ik waren 4 dagen weggeweest en ik had in die tijd al en vaag vermoeden gehad dat ik iets had vergeten. Gelukkig had het apparaat geen 4 dagen aangestaan, maar ik heb wel de koffiepot nog flink moeten schrobben voordat ik er een verse bak in kon zetten.
Zo! We ploften neer op de bank en waren thuis. Het was een leuk weekend geweest, een long weekend zelfs, en ook wel een cold weekend. Mijn schoonouders zijn 30 jaar getrouwd en dat was gevierd met behulp van twee huisjes in Limburg met alle kinderen plus aanhang.
Huisjes in Limburg met alle kinderen plus aanhang staan erom bekend katalysator te zijn voor slaande ruzies of zelfs nimmer bij te leggen vetes tot in 4e generatie. Wij deden niet aan slaande ruzies of vetes, integendeel, wij troefden elkaar af in toeschietelijkheid, innemendheid en behulpzaamheid. En het helpt ook zeker wanneer er door de hele zooi 2 afleidingsmanoeuvres rondlopen die luisteren naar de namen Anne en Lynn. Soms luisteren ze ook niet naar de namen Anne en Lynn, dan luisteren ze bij voorkeur helemaal nergens naar.
Op die momenten luisteren wij naar waar het geluid vandaan komt, terwijl wij kijken naar waar hun vader zit.
'Ja...', opperen wij.
'Nou...', zegt zwager Bram bedachtzaam.
'Jaja...', zwijgt schoonzus Kristel nog bedachtzamer.
Na enkele minuten zucht vader Wilco van de tweezits naar de slaapkamer. 'Zo'... komt hij korte tijd later terug, 'die slaapt'.



'Wie wil er allemaal koffie?' vraagt moedertje schoon, 'Dennis, jij ook?' Dennis drinkt nooit koffie, hij houdt niet van koffie. 'Nee, gisteren niet, en nu ook niet', bromt Dennis. Het is een vast ritueel. Bij het tweede kopje zal het zich opnieuw herhalen. Niemand kijkt er meer van op.
Er zijn een paar legpuzzels meegebracht. Ik ontpop mij als fanatieke legpuzzelaar. De stukjes vliegen in het rond. Voor middennacht zal hij af zijn! Wanneer het middennacht is, ligt iederen allang te slapen, dus kan ik de volgende dag volhouden dat het me binnen die tijd gelukt was.
Zondag vertrekt de hele stoet naar de kerk, ook een vast ritueel. Hannie en ik spelen oppas op de nichtjes. Anne geeft me de champignons aan die ik moet snijden voor het eten. Lynn is aan het kleuren. Dan moet ik een stukje zingen, maar oom Lutek kan niet zo goed zingen. Voorlezen mag ook. Anne wijst de bladzijde aan. 'Hier. Lees maar voor, over de Here Jezus.' Ik schraap mijn keel en begin voor te dragen:
Maar nu hebt Gij een heilbanier, Tot roem van Uw geducht bestier,
Hen, die U vrezen, op doen steken; Zo is Uw waarheid ons gebleken.

Anne kijkt me niet begrijpend aan. Dan kijkt ze naar de tekst. Dan weer naar mij. 'Ja sorry', zeg ik, 'ik heb ook geen idee waar het over gaat. Zullen we maar weer gaan kleuren?' Dat vindt ze een goed idee. Even later zie ik dat de betreffende Psalm behoorlijk is opgepimpt, wat zeker geen kwaad kan, maar ik betwijfel of het de begrijpelijkheid ten goede komt.
Lynn moet nog 4 stukjes boterham opeten. Voordat die op zijn komen de kruidnoten niet op tafel. Anne wil ook kruidnoten, zij heeft haar boterham wèl opgegeten. Wat nu?
Anne begrijpt dat het lot van de kruidnoten in handen is van haar zusje. Lager kan een oppas niet zinken. Ik gooi de stukjes boterham weg en zet de zak kruidnoten op tafel. Zo! Die gaan we eens lekker opmaken voordat de rest terug is.
Daar zijn ze al. 'Wie wil er koffie... Dennis?...'


Regelmatig begeef ik mij naar buiten om voor de deur een sigaretje te roken. Tussen de bomen zonder bladeren door zie ik her en der op het park mannen buiten voor de deur sigaretjes roken. Ik vraag mij af of mannen meer roken dan vrouwen, of dat rokende mannen sneller door niet-rokende vrouwen naar buiten worden gezet dan rokende vrouwen door niet-rokende mannen. Ik heb geen tijd om er een studie aan te wijden, want al te vaak wordt mijn aandacht getrokken door één of meerdere eekhoorntjes. Ze springen van tak naar tak, van huisje naar huisje, en soms springen ze boven op je nek. Ze zijn alleszins niet bang aangelegd. Ik maak mijn sigaret uit en ga snel naar binnen toe. Juist op tijd voor de koffie. Ik vang nog net op dat Dennis deze keer niet hoeft.




lutek Maandag 30 November 2009 at 6:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Tandarts

Ik besloot - onder lichte dwang van Hannie - een laatste maal een tandartsbezoek af te leggen, voordat de verzekering definitief kon worden opgezegd, zo vlak voor het eind van het kalenderjaar, (tevens begin van een nieuw). Van de premie alleen vallen je vullingen al uit je kiezen. Het moet niet gekker worden.
Tandartsenpraktijk 'Zuiderterras' is redelijk dichtbij. Het doet zijn naam eer aan, het is gelegen in flat A, wijzelf wonen in flat B. Nee, veel dichterbij is niet mogelijk.
Ik was al een jaar of 3 tot volle tevredenheid niet meer naar een tandarts geweest, en niet eerder heb ik gedurende 3 aaneengesloten jaren zo weinig last van mijn gebit gehad als deze 3. Een zekere correlatie dringt zich op, maar pas op met te snelle conclusies. Twijfel aan alles en vooral aan jezelf.


De te overbruggen afstand van huis naar praktijk is in 30 seconden beslecht, of wanneer de lift net weg is het dubbele. Je hebt geen tijd om zenuwachtig te worden. Al heb ik nooit last van zenuwen gehad voor een tandarts, mijn lichaam vertelde me iets anders. Hoewel net zo goed de chinees van de avond voorafgaand daar debet aan kan zijn geweest.
Ik bladerde door wat bladen. Wat lag er zoal? Opvallend veel voetbalrommel, en iets over auto's, en iets met half blote dames. Uit een test in een blad voor de wat hoger opgeleide medemens (een slogan die natuurlijk niets anders dan een lokkertje is) bleek dat ik van de altruïstische liefde ben. Ik nam het voor kennisgeving aan. Het vervelende met testen in bladen in tandartsgroepspraktijken is dat je tijdens het invullen al binnen 2 seconden doorhebt waar de uitslag heengaat. Als bij een onderzoek in een moordzaak je de Rorschachtest wordt afgenomen, ga je ook niet zeggen dat je bijlen en bloed en afgehakte lichaamsdelen ziet. (Tenzij je weet dat de inspecteur niet weet dat jij weet dat je het slachtoffer met een pistool om het leven hebt gebracht. Dan zou het een slimme tactiek zijn.)


Ik mijmerde na over afgehakte lichaamsdelen toen ik al werd binnengeroepen. Een meneer die ik herkende schudde me de hand. Het was de meneer die mij laatst nog van de sokken reed om kwart voor 8 's morgens - hij reed op zijn scooter hol op, bocht links, ik liep op een drafje hol af, bocht rechts. Het ging nog maar net goed. Hopelijk zou het vandaag ook net goed gaan.
Ik lag achterover met mijn mond wijd open. Hij begon een soort mantra uit te spreken... voor 8, 4e quadrant, 2, plus 3, achter, 6, 2e quadrant, plus 1... ik had geen idee waar over hij het had, maar het waren vast niet de waterstanden. Hoe langer het duurde, des te meer kreeg ik het idee dat er dingen niet in de haak waren. De assistent typte alles in mijn dossier.
Uiteindelijk viel het mee. Ik had goed gepoetst. Toch lag er gevaar op de loer. Ik had plaatselijke parodontatitodontalititus, en of ik wist wat dat was. Langzaam herhaalde ik het woord. "Mag ik een O kopen", dacht ik halverwege. Mogelijk zat ik er een lettergreep naast. De assistent pakte een folder. Lees alles thuis nog even op je gemak door. Er werd mij aangeraden de verzekering nog niet direct op te zeggen. Ik heb nog een maand bedenktijd.




lutek Woensdag 25 November 2009 at 01:38 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lady Fest

-Er is nog niemand.
-Zijn we te voeg?
-Is het wel vandaag?

De schrik slaat je steevast om het hart als je Exit, of de Exit, binnenloopt: er is geen hond. Exit weet niet dat reclame maken publiek trekt, dus maken ze geen reclame. Of misschien is er een andere reden dat ze geen reclame maken, misschien willen ze helemaal niet zo veel publiek binnen hebben. "Al dat publiek, jee, wat moet je ermee, hebben we daar de ruimte wel voor?"
Het is ook altijd tamelijk donker in Exit. Misschien hebben ze gewoonweg niet door dat er zo weinig publiek is. "Het is goed donker, jongens. Mooi, dan zal er wel flink wat publiek zijn."
Wat ook de reden of niet de reden is, Exit programmeert er ondanks alles lustig op los en dat doen ze hopelijk nog jaren. Er staat altijd wel iets op het podium dat de moeite waard is, en is het niet de moeite waard, dan is het je geld wel waard, want arm kun je niet worden van een bezoek aan de Exit.


Lushus

Er waren dit weekend een kleine 15 bands geboekt waarvan er slechts één niet kwam opdagen. Wie wèl kwam opdagen was Lydia Lunch, Einsteinbarbie, Lushus, Cesarians, Asrai, QueenBee, Rubella Ballet en nog een paar andere. De grootste gemene deler was dat er bij iedere band nogal wat ladies op het podium stonden, vanwaar de naam van het festival. Zoals de allereerste band op vrijdag al aankondigde: "Dat wordt een heel weekend lekkere wijven kijkûûûh!!" En dat werd het.
Het mooie van een klein festival is dat je niets hoeft te missen, alles speelt zich af op één podium. Dat is natuurlijk alleen maar mooi als de bands ook de moeite waard zijn, wat gelukkig ook nog eens het geval was.
Caja kende de ene helft van de bands, ik kende de andere helft van de bands, een mooie verdeling. De derde helft van de bands was voor ons allebei een verrassing. De derde helft bleek verrassend goed te zijn, vooral Lushus. Zo goed zelfs dat de helft van het publiek ter plekke en wel onmiddellijk een cd van de band aanschafte. Jazeker, zowel Caja als ik kochten een exemplaar.


Cesarians

Door het weekend heen doken diverse mensen uit het verleden plotseling in het heden op. Ik was geschokt te zien dat Carla chirurgisch van haar fototoestel gescheiden was. Ze zag er nu heel anders uit dan in mijn herinnering. Ik had haar nog nooit zonder fototoestel gezien.
Ook doken dit weekend enkele mensen uit het heden in het verleden op. Een meneer die er nogal vol van was 'punk te zijn voordat jullie allemaal punk waren' maakte deze en of gene duidelijk dat 'we allemaal 30 jaar te laat kwamen'. Waarmee we precies te laat kwamen werd ons niet duidelijk. Volgens ons waren we ruim op tijd.
Terug naar de muziek. We bestudeerden het programma nog eens aandachtig. Er stonden ook wel wat kutbandjes aangekondigd. Maar het voordeel van denken dat een kutbandje een kutbandje is, is dat een kutbandje soms blijkt géén kutbandje te zijn. We hadden werkelijk behoorlijk wind mee, in overdrachtelijke zin.


Einsteinbarbie

Natuurlijk was Lydia Lunch (op zaterdagavond nog wel) de uitsmijter van het festival. Er stonden wel 80 mensen in de zaal. Lydia keek ons minstens even aandachtig aan als wij haar.
"Kill!!! Kill Your Sons!!!" klonk het uit Lydia's volle borst. Het publiek zong uit volle borst mee.
Een dag later speelde Einsteinbarbie voor iets minder dan 80 mensen. Voor 78 mensen minder, om precies te zijn. Gelukkig wist de zangeres nog dat zij ons bij een vorig bezoek had bestempeld als 'meest sexy audience' van de avond. Een prestatie die dit keer niet moeilijk was te evenaren - ikzelf in mindere mate dan Caja natuurlijk. Het podium was te klein en de zaal te groot. Derhalve vond het grootste gedeelte van de zang en dans plaats op gelijke hoogte met ons. We dansten de sterren van de hemel. Althans, er is niemand die kan zeggen dat het niet zo was, dus was het zo.
Zangeres Stella droeg een zwarte jurk met witte bolletjes. Het optreden was dus bij voorbaat al geslaagd, maar bij nabaat was het nog geslaagder. We hopen alleszins dat er volgende keer minstens 4 maal zoveel mensen in de zaal staan, zoniet het dubbele.




lutek Dinsdag 24 November 2009 at 10:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ga Er Eens Uit

In de metro zat ik weg te dromen, ik keek uit het raam en zag helemaal niets. De metro reed een tunnel in en ik zag nog steeds niks. Ik zag de prachtigste gedachten. Wat zou er buiten mooier moeten zijn dan binnen?
Een paar meter verderop zat een meneer, een meneer die altijd plaats had in de metro. Hij zat in een rolstoel, zo eentje die mijn moeder nog eens op een verjaardag per ongeluk een 'electrische stoel' had genoemd. De avond kon daarna niet meer stuk.
De metro remde af voor het volgende station, de man strekte zijn arm uit naar de knop op de deur, maar om die aan te raken kwam hij een goeie 60 centimeter arm te kort.
"Zal ik u helpen met de deur?", vroeg ik hem.
"Nee nee, ik probeer maar even. Ik moet er op Blaak uit."
Ik knikte
"Vroeger zat er een knop hier", en hij wees naar iets wat ik niet kon zien.


Ik stelde mij voor hoe hij een uitstapje maakte. "Ik maak even een ommetje, hoor", zei hij dan tegen niemand in het bijzonder, omdat hij thuis niemand meer had, "Ik ben om 4 uur wel weer terug, denk ik. In ieder geval voor het eten." (Wat hij zelf nog zou moeten klaarmaken.)
Op Capelle rolde hij naar binnen. De deuren van de metro staan altijd open op een begin- of eindpunt. Er stapten wat mensen in bij de volgende paar haltes. Het werd drukker en drukker. Hij voelde zich in de weg zitten, hoewel dat niet nodig was. Iedereen begreep zijn positie, en bovendien nam hij geen metrostoel in beslag.
Hij zou uit kunnen stappen bij Station Beurs, maar ja, hij zat net, en eigenlijk was Beurs ook wel erg druk op een zaterdag. Hij bleef nog even zitten. Hij maakte een praatje met deze of gene.
"Vroeger hadden ze ook een knop hier", en hij wees iets aan wat niemand precies zag. Eens kijken, waar zou hij nu heengaan? Hij zat in de metro naar Spijkenisse. Spijkenisse, ook leuk, daar was hij al een tijdje niet geweest. Maar hij wilde liever naar Schiedam, gezellig even bij een vriendin langs, onverwachts. Bij welke halte was hij nu? Oh, hij was er al bijna. Eens kijken, hij moest er bij de volgende uit. Hè, vervelend, nu zat er juist niemand in de buurt.


De metro stopte. Schiedam Centrum, Schiedam Centrum. De deuren bleven dicht. Er stond ook niemand op het perron die de deur van buitenaf open kon doen. Hij strekte zijn arm maar kwam een goeie 60 cm te kort. Hij draaide zijn wagentje, naar achter, naar links, dan vooruit naar rechts, dan weer naar achteren. De metro zette zich al in beweging. Snel zette hij zijn wagentje op de rem.
Bij de volgende halte stond hij vreselijk in de weg voor de deur en werd uitgekafferd door een mevrouw met een boodschappentas. Hij stamelde iets en wees naar en plek waar niemand iets zag. Enige tijd later arriveerde hij in Spijkenisse Centrum. Hij stond nog steeds gedraaid en kon met enige moeite de knop aanraken. De deur ging open. Snel haalde hij zijn wagentje van de rem, draaide naar rechts, dan recht naar achteren, dan volle kracht.... Te laat, de deuren gingen alweer dicht. Nu stond hij met zijn rug naar de deuren. Of zou op Station De Akkers het perron juist aan de andere kant zijn? Dat had je soms met van die laatste haltes. Bij andere haltes trouwens ook. Hij wist het niet.
Bij De Akkers gingen de deuren automatisch open en kon hij de metro verlaten. Daar stond hij nu, of zat hij, beter gezegd. Hij wist niet zo goed wat hij hier moest doen. Hij kon de lift nemen en boven even rondkijken, maar hij kende hier de weg niet, wist hij. Bovendien moest hij dan die rare chipknipstrippenkaart piepen, dat kostte weer geld. En het was nu veel later dan zijn bedoeling was geweest. Nee, hij kon beter zo de volgende metro terug nemen, voor de zekerheid, dan was hij ook weer op tijd thuis voor het eten. Ja, dat zou hij doen.


De volgende metro kwam aan, deed zijn deuren open en hij rolde naar binnen. Bij Beurs stapte een bekende van hem de metro in. "Hey hallo, je bent ook even de stad in geweest, zie ik."
"Ja, ik dacht, laat ik er vandaag maar eens even lekker op uit gaan, het is mooi weer. Haha. Jaaa..."
"Ja, je moet wat, anders zit je maar achter de geraniums. Dat willen we niet hè. Toch fijn dat je nog zo mobiel bent, ondanks alles."
"Ja, we mogen niet klagen. Haha. Jaaa......"
Hij zweeg en bestudeerde de overzichtskaart van de metrostations. "Vroeger had je zo'n knop hier waarmee..." De ander was een stukje verderop gaan zitten, buiten gehoorsafstand.
Hij wees ergens vaag naar een plek waar niemand iets zag.
Voor het eten was hij weer thuis. Mooi op tijd rolde hij op Capelle aan den Ijssel de metro uit, waar de deuren altijd allemaal vanzelf opengaan.

lutek Woensdag 18 November 2009 at 9:55 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

El Pino

Een maand geleden zaten we hier ook, in de Rotownlounge, Caja en ik, te wachten op El Pino and the Volunteers. Leuk woord... Rotownlounge, maar dat terzijde.
El Pino bleek toen niet aanwezig. Iets wat bij alle andere aanwezigen bekend was, want er was verder niemand. Alleen wij waren er. Wij wisten het niet.
Nu dan vond het concert wel plaats, in Rotown, niet in de lounge natuurlijk. El Pino was er. The Volunteers waren er. Enkele ouders waren er. Ouders? Ja, ouders, het leek wel een schoolbandjesavond. "Mams, kom je kijken vanavond, we treden op in Rotown. Het is al uitverkocht maar ik kan jullie gewoon op de gastenlijst zetten, jou en paps en misschien vindt tante Jans het ook leuk om ons te zien. We hebbeen echte instrumenten en we hebben onze eigen nummers geschreven."
Het heeft iets vermakelijks, terwijl er natuurlijk niets mis is met ouders die komen kijken. En bovendien klapten ze nog ook. Het waren trotse ouders. Ik weet niet wiens ouders het waren, want er stonden nogal wat mensen op het podium.


Veel mensen op het podium, met allerlei echte instrumenten. Maar hoe ik ook keek, het instrument waar ik mijn hoop op had gevestigd was er niet bij. De banjo. Wat was er mis met de banjo? En wat was er mis met de bespeler van dat instrument, want in mijn herinnering was dat een boomlange kerel met ruitjesoverhemd, en die zag ik nu ook niet.
De cd-presentatie van de 2e cd verliep naar wens. We hoorden geen enkel slecht nummer. Toch ontbrak er iets. Na een minuut of twintig wisten we het: We hoorden ook geen enkel goed nummer! Het kabbelde allemaal maar wat voort, zonder enkel hoogtepunt, zonder opbouw, zonder pit, zonder puf, zonder fut, zonder... Het was een beetje Rotownlounge-loungemuziek. Niks mee mis, maar ook niks mee aan.


Na een uurtje had ik al 100 foto's genomen, daar leent Rotownlounge-loungemuziek (leuk woord trouwens) zich dan wel weer uitstekend voor, je blijft klikken. Opeens speelden ze 2 of 3 nummers achter elkaar die de middenmoot overstegen, die niet leken op de vorige, maar die een leuke 'hook' of 'twist', of zelfs een leuke gastzangeres hadden. Want, zoals ik laatst iemand heb horen zeggen, het oog wil ook wat. Het bleef bij die 2 of 3 nummers. Toen was het afgelopen. Of nee, wacht, ik zag de setlist liggen en daar stonden nog 2 nummers op voor een toegift. Eerst was het echter tenenkrommentijd. Pino vouwde een papiertje uit zijn kontzak waarvan hij namen voorlas van mensen die hij wilde bedanken. "Zonder jullie hadden we deze cd nooit kunnen opnemen. Bedankt jongens." Ik geloof dat hij even schuin naar opzij keek. Waren het zijn ouders, die daar vol trots stonden te glimmen? Het schoolfeest was compleet.






lutek Vrijdag 13 November 2009 at 8:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Pinggggg !

De postcodeloterij geeft nooit iets weg. In 5 jaar tijd hebben we geloof ik tweemaal een tientje gewonnen. Tel uit je winst. In deze tijd van besparen kwam het goed uit dat de postcodeloterij eens wèl iets weggaf. In natura. Geld weggeven zou in strijd zijn met de wet op de kansspelen. Er lag een bon voor een spaarlamp in de bus, gratis af te halen bij Albert Heijn.

Door dit gebaar ging ons een lichtje op, we zouden nog meer kunnen besparen. We zouden bijvoorbeeld de hele avond in het donker kunnen zitten. Gezellig.
Gezelig is het wel, maar handig niet. Het idee werd in de ijskast gezet, die overigens nu op +6 staat in plaats van +4, maar dat terzijde.
Hannie heeft laatst zo verschikkelijk veel bespaard in de huishoudbeurs door een godsvermogen uit te geven aan dubbele beglazing, dat ik het tijd vond om ook een duit in het zakje te doen en mijn eigen uitgaven tegen het licht te houden. Ping!

Zo zag ik een Lezersfeest aan mij voorbijgaan waar dan wel de lang niet geziene Henk Koolen een popquiz presenteerde, maar waar ook Bart Chabot aanwezig zou zijn. Als je die twee tegen elkaar houdt, moet je toch concluderen dat je beter uit bent niet uit te gaan. En zo dus weer een behoorlijke portemonnaie bespaart.

Toen viel er een gratis entreebewijs voor een dierentuin in de bus, een presentje van mijn moeder, die het weer gehad had van een bekende winkelketen (na aankoop van enkele in de aanbieding zijnde nogal dure produkten). Jammer alleen dat de dichtsbijzijnde dierentuin die door de bekende winkelketen in aanmerking was genomen zich op 85 kilometer afstand van Rotterdam bevind. Wij hapten niet toe en bespaarden daarmee een autorit en menige consumptie. Je wordt zo dorstig als je de hele dag in de dierentuin loopt, ook op 85 kilometer afstand van Rotterdam. Misschien wel juist dan, wie zal het zeggen?

Nog was er niet genoeg bespaard. Er moest gesneden worden. Ik sloeg een uitnodiging af om bij een concert (met DVD-opnames) te zijn van Marike Jager. Ik beluisterde kritisch de nieuwe CD en besloot dat Marike net zo mooi, zo niet mooier, zou zingen als ik niet in de zaal zou zitten. Bovendien zou dit alles geschieden in Nijmegen, wat ook al niet naast de deur ligt. In gedachten rekende ik mij rijk.

Nog geheel in weelderige gedachten verzonken opende ik vanmorgen de deur van het kantoor gelegen aan de Parklaan en bukte me om iets van de vloer de rapen. Bij hernieuwde rechtstandigheid van mijn bovenlijf schuurde mijn jas tegen het slot van de deur en scheurde een enorme winkelhaak in de linkermouw.
Tot zover de besparingen van deze week, dacht ik. Ik zal bezien of ik volgende week weer ga besparen of dat ik dan liever wat meer geld overhou door het gewoon uit te geven.




lutek Donderdag 12 November 2009 at 01:27 am | | default | Geen reacties

Fopdosser

Tachtig man in de kleine zaal, waarbij het publiek hoger zit dan de artiest. Het is niet bepaald rock and roll. Chris Chameleon is dan ook geen rock and roll. Meer.
Hij is wereldberoemd in Zuid-Afrika, dat wel. Maar in Nederland en België maakt hij een theatertournee.
Caja, Neelis met dubbel é, en ikzelf waren 3 van de 80 aanwezigen. Wie de andere 77 waren heb ik niet stuk voor stuk gevraagd. Als ik had geweten dat jullie dat wilden weten had ik dat wel gedaan, maar dat wist ik niet. Volgende keer neem ik pen en papier mee. Caja is doorgewinterd in de kameleonologie, Neelis met dubbel é was een onbeschreven blad, en ik bungelde daar een beetje tussenin.


In een vorig leven was Chris Chameleon ook al wereldberoemd in Zuid-Afrika, toen met zijn band BOO! Chris speelde destijds het zelfverzonnen genre 'monkey punk', en zeg nu zelf, wie wil dat niet? Chris zong destijds tweestemmig (misschien omdat geen andere bandleden zich aandienden), afwisselend met zijn gewone welluidende stem, en met een even zo welluidende stem die een octaafje of 29 hoger lag, en zeg nu zelf, wie wil dat niet? Ook dosde Chris zich destijds uit in vrouwenkleren, en zeg nu zelf, wie wil dat niet?
De vrouwenkleren en de 'monkey punk' behoren tot het verleden, maar de welluidende tweede stem heeft hij nog altijd. Het tabula rasa met dubbel é naast me was daar niet van op de hoogte. Bij de eerste de beste uithaal viel hij van zijn stoel. Bij de tweede de beste uithaal deed hij dat nog eens dunnetjes over. Caja en ik hielden hem gedurende de rest van het optreden goed in de gaten en anticipeerden de tweede stem voortdurend. Geen blijvende schade is aangericht.
Tussen de nummers door kregen we de ene spraakverwarring na de andere opgediend. Afrikaans kan in Nederlandse oren meer verwarring opleveren dan je lief is. 'Ik hou van je' betekent 'ik ben verliefd op je', 'neuken' betekent 'in elkaar slaan' en een travestiet wordt een 'fopdosser' genoemd, wat zonder meer het woord van de maand is.
Halverwege het optreden riepen enkele mensen een rij onder ons opeens 'Boeeee!' Dubbel é keek verbolgen. Wat krijgen we nou? Hij was niet op de hoogte van de naam van Chris' vorige band.


Na afloop kreeg iedereen een handtekening die daar om vroeg, en zeg nu zelf, wie wil dat niet? Ook kreeg iedereen een gratis drankje, van het theater, en zeg nu zelf, wie wil dat niet? In de grote zaal hadden 4 maal meer mensen naar Freek de Jonge zitten kijken, en zeg nu zelf, wie wil dat?




lutek Maandag 09 November 2009 at 12:12 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Geen Muziek

Zo'n achterlijke tak, ja kijk, het is geen poes of hond, daar kun je je toch eigenlijk niet echt aan hechten?

Eén zo'n achterlijke tak, zo uit Alien komen lopen - sorry, wandelen - die is nu dood. Dat is snel! Ja, dat is snel. We kregen 4 weken geleden 6 volwassen takken, wat zeg ik... bejaarde takken. Rusthuis Dabrowski zorgt goed voor de beestjes, maar helaas, toch is er eentje naar de takkenhemel gegaan.
Kan ik me hechten aan een wandelende tak? You're fucking right I can! Ik vind het heel erg, een stuk erger overigens dan de overgebleven 5, die hebben het niet eens door, of ze zijn meesters in het verbergen van hun emoties. Of ze kunnen gewoon niet tellen.
Ik heb een oude speelgoedauto van Playmobil opgezocht, een stemmig plaatje van Chopin opgezet en de tak naar zijn laatste rustplaats gebracht, gewikkeld in oude bramenblaadjes, want het was juist het moment om het terrarium weer eens schoon te maken. Die plaat van Chopin kan ik inmiddels niet meer horen, want het sterven duurde een stuk langer dan ik had voorzien. Nog bijna 24 uur nadat duidelijk is dat een tak het einde nadert, nadert het einde pas. Op muggen en vliegen pas ik wel eens euthanasie toe, maar met de tak kon ik dat niet.

Je wilt zo'n beest troosten maar dat snapt het niet. Je wilt zo'n beest laten eten, laten kruipen maar dat lukt niet meer. Je wilt zo'n beest aaien en warmhouden, maar het is reeds te koud. Vooruit dan, je wilt zelfs dat het beest je met een stekel prikt om het zelf ook nog iets te laten voelen, maar het heeft de kracht niet meer.
Pé en Ré gaven mij troostende woorden, die ik gelukkig wel snapte. Ze zijn echt al heel oud. En in de natuur waren ze al lang dood geweest. Je bent een goede verzorger. Zijn de kleintjes al aan het vervellen geweest?

Dit was 3 dagen geleden. Net toen ik snapte dat de natuur zo in elkaar zit zoals die zit, hoorde ik vanavond een plof op de bodem van het terrarium, ik zat er vlak naast. Een beestje was van de klimwand afgevallen, lag op zijn rug en kon zich niet meer omdraaien. Beestjes vallen niet van de klimwand, en ze liggen ook niet hulpeloos op hun rug. Nee, het is de tweede van wie ik afscheid moet nemen. Ik geef hem wat blaadjes en takjes en zorg dat hij uit de buurt blijft van obstakels die hem nu toch te veel kracht zouden kosten. De grootste dame, (Marie Antoinette heet ze, dacht ik,) maakt een rondje door het terrarium en loopt over hem heen. Of toch niet helemaal, ze buigt af. Zou ze merken dat...? Ik weet het niet. Morgen zal ik hem weghalen, en in bramentakken met de speelgoedauto van Playmobil naar zijn laatste rustplaats brengen. Geen muziek.




lutek Donderdag 05 November 2009 at 12:59 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Halloween

Het is niet erg om spoken te zien, zolang die er ook maar echt zijn. Als je spoken ziet die er niet zijn, heb je een probleem. Natuurlijk weet je dan niet dat je dan een probleem hebt, omdat je niet weet dat de spoken die je ziet niet echt zijn. Maar als je een eenzijdige conversatie met die spoken begint, en mensen in de buurt vragen je bezorgd of je misschien even wilt gaan liggen, is de kans groot dat je spoken ziet die niet bestaan.
In de Ierse Pub zag ik spoken, veel spoken. Echte spoken. Je kon ze aanraken, je kon iets tegen ze zeggen en ze zeiden iets terug. Wat ze terug zeiden was niet altijd even coherent, maar dat had niets met de echtheid van de betreffende spoken te maken, meer met de hoeveelheid ingenomen versnaperingen.
Ook zag ik een levend geraamte, een paar mensen die bezonder lelijk tegen een deur aan waren gelopen, en ik heb een praatje gemaakt met De Dood zelf. Hij stond voor de deur een sigaretje te roken. Zeis in één hand, sigaret in de andere. Hij vroeg me of ik de zeis even beet wilde houden (het voelde een beetje als de staf van Sinterklaas) zodat hij met twee handen zijn mond kon zoeken zonder zichzelf in de hens te steken. Er stonden nog wat mensen om hem heen die allen diepe bewondering toonde voor de prachtige uitdossing. Een soort groupies. Groupies van De Dood.


Op het podium stonden wel negen mensen te spelen en te zingen en te dansen, veel voller kon het niet. Zij waren ook verkleed. Ze hadden zich verkleed als band. Ze hadden zich beter niet kunnen verkleden als band, want ze klonken erbarmelijk slecht. Ze hadden zich beter kunnen verkleden als publiek. De muziek die over de stereo werd gedraaid tussen de sets door was van aanzienlijk betere kwaliteit. De barlui hadden zich ook verkleed, origineel en met veel zorg. En zodanig dat ze er na een paar uur werken nog altijd uitzagen alsof de pakken hen niet in de weg zaten bij het uitoefenen van hun werk, heel knap.
Ik had me niet verkleed. Iemand met een bijl in zijn hoofd vroeg me wat ik voorstelde, die had niet door dat ik me niet verkleed had. Ik had zo gauw geen antwoord op deze vraag. Ik wist zelf ook niet zo goed wat ik voorstelde. Meestal stel ik niks voor en deze avond was geen uitzondering.


Je moet je verkleden, joh, dat is leuk!
Om het gesprek niet dood te laten bloeden, legde ik de tekst uit van het nummer 'Halloween' van de Dead Kennedys, en vervolgde met de stelling: Als je het hele jaar uitkijkt naar die ene dag dat je geen excuus nodig hebt om jezelf te kunnen zijn, kun je - omgekeerd redenerend - met goed fatsoen je eigenlijk niet verkleden op die ene dag, wanneer je wèl jezelf bent. Ik zag aan zijn ogen dat hij direct enkele fouten in mijn stelling had ontdekt. Er deugde ook helemaal niets van. Gelukkig vond hij het niet de moeite waard er verder op in te gaan.
Bij de deur stond nog altijd De Dood. Hij had wederom nogal moeite met het roken van een sigaret. Ik nodigde hem uit verderop nog even ergens te gaan zitten, maar dat kon niet. Hij had vanavond nog enkele bezoeken af te leggen. Ik wenste hem daarbij veel succes.




lutek Zondag 01 November 2009 at 1:36 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,