10 Jaar Haagse Bluf

Feest. Café Haagse Bluf bestond 10 jaar. Ik besloot mij te kleden in stijl en zocht naar kleren van 10 jaar oud. Die had ik niet meer, behalve een paar shirts van Diamanda Galas, My Bloody Valentine en iets waar ooit LOOP op had gestaan. Toen besloot ik maar om me te kleden in wat ik 10 uur tevoren had aangehad. Maar dat bleek net in de wasmachine te zitten. Het schoot allemaal niet op op deze manier. Hoe zou ik in stijl kunnen verschijnen? Ik zou misschien precies om 10 uur binnen kunnen stappen. Nee, dat was niet handig. Een dame met gitaar zou eerder dan 10 uur beginnen en ik wilde niet de helft van haar optreden missen.
Iets met 10, iets met 10.... kom op, zo moeilijk kon het niet zijn. Een 10 op mijn voorhoofd schilderen? 10 glazen bier tegelijk bestellen? De eerste lp van Pearl Jam onder mijn arm meesjouwen? De hele avond de Bolero neuriën? Nee. Ik legde me erbij neer dat het plan niet uitvoerbaar was en ging op weg. Als ik langer bleef treuzelen zouden ze straks 11 jaar bestaan.
Haagse Bluf bleek behoorlijk wat stamgasten te bezitten. Veel daarvan kwamen niet eens uit Rotterdam, maar lieten desondanks dit lustrum niet aan hun neus voorbijgaan. Ik voelde mij een vreemde eend in de bijt, iedereen kwam hier al jaren terwijl ik hier nog slechts een handvol keren was geweest. De eerste de beste die ik vroeg naar zijn verleden vertelde me echter dat hij hier vanavond voor het eerst was. Ik voelde me direct een stuk beter op mijn gemak.


In de verte bleek al geruime tijd iemand aan het zingen en gitaarspelen te zijn. Haagse Bluf is zodanig gevormd dat het geluid van één kant niet doordringt tot de andere kant. Mevrouw Little Mystic was speciaal voor de gelegenheid uitgenodigd de sfeer wat op te leuken. Het vrolijkste nummer van de eerste set ging over de burgeroorlog in Noord-Ierland, de andere nummers waren wat somberder van toon. Toch klonk regelmatig hoop door, als je goed luisterde. Ik luisterde goed, maar kreeg toch ook regelmatig dorst zodat ik wat heen en weer pendelde tussen de bar, de muziek en buiten. Onderweg kwam ik allerlei mensen tegen die niet te beroerd waren een praatje te maken. Ze waren er nu toch. Per ongeluk beledigde ik iemand door hem te jong te schatten. Of misschien beledigde ik zijn dochter door haar te oud te schatten, dat kan ook. Hoe dan ook verzekerden zij mij niet 'romantically involved' te zijn met elkaar.


Terwijl Little Mystic aan de tweede set begon, raakte ik in gesprek met een collega van haar. Ze bleek de kwaliteit te bezitten in de toekomst te kunnen kijken. Stephen Fry vertelde laatst op televisie over iemand die bij de dokter kwam met de mededeling dat hij daar ook last van had. "Sinds wanneer heeft u dat?", vroeg de dokter, waarop hij antwoordde: "Sinds volgende week dinsdag." Een zeer geslaagde grap die ik met moeite kon onderdrukken te vertellen. In plaats daarvan stak ik een sigaret op en deelde er een stuk of wat uit aan allemaal mensen die pas gestopt waren met roken. Het was een drukte van belang bij de rooktafel buiten, heel veel mensen waren pas gestopt met roken. Het is een rage, denk ik.
Het was goed toeven buiten bij de rooktafel, er stond een kachel te loeien die veel van een hoogtezon weghad. Morgen zouden mensen me vragen of ik een week naar Spanje was geweest. Nee, hoor, een avondje buiten gestaan bij de rooktafel van Haagse Bluf.


Je hoefde niet echt je best te doen in de toekomst te kijken om te voorspellen dat er binnenkort weer muziek gemaakt ging worden. De beslissende derde set, het leek wel een tenniswedstrijd. Een meneer stak zijn neus om de hoek en merkte op dat hij het fijn vond dat de zangeres aan het zingen was, maar waarom dat nu pas moest en niet eerder. De meneer had duidelijk aan eerdergenoemde "andere kant" van de zaak gezeten. Hij kon nu alleen nog in het verleden kijken, wat goed uitkwam want ik had een filmpje gemaakt. Zie hier...



Neem je in Haagse Bluf nooit voor om de hele bierkaart af te werken. Behalve dat het je nooit lukt om 50 bier op één avond weg te krijgen, zijn de meeste bieren ook van zodanig gehalte dat je er goed aan doet je normale inname naar beneden bij te stellen. Veel gasten hebben al 10 jaar de tijd gehad om daar aan te wennen, anderen zijn nog aan het zoeken naar het juiste tempo. En hoewel geen van de aanwezigen je precies zou kunnen vertellen wat het ideale biermenu is, blijft iedereen daar telkens weer aan schaven. Onder genot van de laatste nummers van Little Mystic, schaafde ik eensgezind mee.




lutek Zondag 31 Januari 2010 at 6:39 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Op Wie Zit Jij?

Het fenomeen 'Wie Is De Mol' is veel leuker dan het fenomeen 'Wie Doet De Afwas'. En ook veel bekender, volgens mij. Dat komt omdat het zich niet alleen 50 minuten per week afspeelt op televisie, maar ook in de hoofden van de kijkers. En dan nog eens een stuk langer dan 50 minuten per week.
Dit 10e seizoen is een topseizoen - ik doel hier op de 50 minuten televisie. Ook is dit seizoen een jammerlijk seizoen - hier doel ik op de meer dan 50 minuten gedurende de rest van de week. Dat komt omdat Molvriend Arco dezelfde mol heeft als ik. Allebei "zitten we op Kim". Daarom kan ik dit jaar niet genieten van zijn wilde theoriën. Ik ben het zelden eens met zijn moltheoriën, wat het juist leuker maakt, maar ze zijn zeer zeker een stuk doordachter dan de waandenkbeelden die je op de diverse molfora leest.

profielschets van de mol

We zitten dus beiden op Kim. Dat zit best lekker overigens. Ik zit liever op Kim dan op Frits, hoewel ik Frits een zeer geschikte kerel vind. Het is niet persoonlijk bedoeld. Maar toch zit Kim lekkerder dan Frits. Sanne zit denk ik ook heel lekker, en bovendien mag Sanne ook best op mij zitten - dat is dan weer wel persoonlijk bedoeld - maar ik geloof niet dat Sanne de mol is.
Anderen - zo heb ik vernomen via wandelgangen - zitten weer op andere deelnemers. Zo weet ik dat er iemand tot deze week op Barbara zat. Barbara hield dat niet vol en ligt nu uit het spel. Ook zit er iemand op Hind, weet ik. Hoe Hind precies zit zou ik niet durven zeggen. Ik zit zelf liever niet op Hind, of ze nu wel of niet een Lara Croft-pakje aanheeft.

Terwijl ik dit schrijf - precies bij bovenstaande zin, echt waar! - stuurt Arco me een link naar zijn oproep die hij op één of ander molforum heeft geplaatst:
Arco @ MSN zegt:
@ WIDM.com
Hind, als je dit leest.. Ik doneer €25,- voor het goede doel als je je Lara Croft pakje aandoet op de Molfandag


silhouet van de molfan

Het Lara Croft-pakje heeft duidelijk indruk gemaakt, en Arco zou willen dat hij eigenlijk al drie weken op Hind had gezeten. Nu te laat. Hierover gesproken, en met in het achterhoofd hoe jammer ik het vind dat Arco en ik beiden "op Kim zitten" (soms wisselen we trouwens van kant), wil ik dieper ingaan op de soort van theoriën die op het Molforum worden uiteengezet. Let goed op...
"Lara Croft laat zich niet in de luren leggen. Als ze in een hindernis terechtkomt, redt zij zich er altijd uit. Hind is een afkorting van Hind-ernis (wat evenveel letters heeft als Lara Croft). Zij redt zich dus ook overal uit. Hind draagt een Lara Croft-pakje, dus Hind is De Mol."
Ik kan verder gaan, maar ik denk dat de strekking duidelijk is. De theoriën raken kant nog wal, ze slaan als een tang op een varken.
Ik heb geen theorie, niet meer. Daar ben ik vorig seizoen mee gestopt. Vorig seizoen zat ik halverwege de eerste aflevering al op de juiste Mol. Of die twee dingen met elkaar verband houden, durf ik niet te zeggen. Als ik dit seizoen weer goed blijk te zitten - en het zit vooralsnog uitstekend - durf ik dat misschien wel. We zullen zien.

fluffy mole





lutek Vrijdag 29 Januari 2010 at 12:15 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Muziekfestijn

Waaruit bestaat een muziekmarathon? Uit muziek (per thema), uit aanwezigen (per auto), uit hapjes en drankjes (per persoon variërend), uit een kamer die blauw staat van de rook (per locatie afhankelijk), uit soms zeer verdeelde meningen aangaande de kwaliteit van de muziek (per definitie), en vooral uit 42 kilometer lang slap ge-oewehoer (en 195 meter) (per direct). Als al het andere misgaat, is er gelukkig altijd nog het slap ge-ouwehoer.


Dit maal hield Huize Huilversum open huis. De woonkamer werd niet alleen bevolkt door bovengenoemde ingrediënten, maar ook door opgroeiend grut van divers pleumage. Het opgroeiend grut doet meer en meer een duit in het zakje, brengt zelf plaatjes mee naar de muziekdag. Zo verraste Praatjesmaker 1 eenieder met het muziekje dat bekend is van het Carnaval-festival van de Efteling. Ik spoedde mij bij de eerste tonen naar buiten, niet alleen om een sigaret te roken, maar vooral om niet dat te horen waarvan ik wist dat ik er anders nog 4 weken mee in mijn hoofd zou zitten. Je hebt weleens dagen dat je André Hazes, Frans Bauer, Henk Wijngaard of zelfs Dennie Christan niet uit je hoofd verbannen krijgt, maar die dagen verbleken bij de weken van non-stop Carnaval-festival van de Efteling.
Intussen waren Praatjesmaker 2 en 3 bezig een thematische powerpointpresentatie in elkaar te draaien aangaande de diverse inzendingen van deze dag. We kregen het te zien ook en het was prachtig. Flats! Edwins inzending in de categorie 'boos'... Jam - Down in the tube station at midnight. Floeperrrr! Luteks uit-je-dak-plaat... Pixies - Rock music. De presentatie kreeg een warm applaus.
Ik had mij zoals altijd terdege voorbereid. Na lang wikken en wegen had ik besloten om voor de categorie 'blij' een nummer mee te nemen dat 'blij' ruim overstijgt. Pink Floyd - A Saucerful of Secrets. Dit meeslepende nummer geeft mij veel meer dan blijheid of vrolijkheid, het geeft me een gevoel van volledige vrijheid, los-zijn van de aarde, ik heb geen lichaam meer en nog maar nauwelijks een geest, ik ben één met mezelf en met mijn lot, hoger kan ik niet gaan, totale verrukking is mijn deel, een Boeddhist benijdt mijn staat van verlichting, ja ik was even in de hemel. René had in deze categorie ook een plaat meegenomen: Gloria Estefan met Dr. Beat. Ik viel hard terug op de aarde, op mijn platte bek. Au, wat deed dat pijn. Weemoedig dacht ik aan de wandelende takken thuis.


Rond etenstijd werd er een maaltijd geserveerd die het thema uitbuiken meer dan overschreed. Ik voelde mij behoorlijk in verwachting en werd er stil van. Voordat ik in kon dommelen was daar reeds de koffieronde. Deze werd door Hannie en mij handig geïnterpreteerd als afsluiter van andermaal een veelbewogen dag. Lichamelijk hadden we niet zo veel bewogen - zeker niet meer na het eten - maar onze muzikale geest had alle hoeken van de kamer gezien. We waren er moe van. Huiswaarts in de auto schrok ik nog een paar keer op toen ik mezelf betrapte op het neuriën van het Carnaval-festival.




lutek Zondag 24 Januari 2010 at 7:25 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Doktersset

Nichtje Lynn is vandaag 2 jaar oud geworden. Het kostte moeite om zusje Anne ervan te overtuigen dat niet Anne maar zij jarig was. Anne ging rap met de diverse cadeau's aan de haal. Het waren dan ook erg leuke cadeau's. Trouwens, ook wanneer een cadeau niet heel erg leuk is, gaat Anne er toch graag mee aan de haal. Uit alle macht wordt haar dit verlangen afgeleerd. Over een jaar of 20 zal ze het zichzelf dus weer opnieuw aan moeten leren.


Eén van de cadeau's was een doktersset met een niet van echt te onderscheiden stethoscoop. Buiken van diverse bezoekers werden onderzocht op aanwezigheid van baby's, wat bij enkelen ook echt van toepassing was. De doktersinstrumenten lagen door de kamer, in de doos waren alleen nog twee bijsluiters achtergebleven. In de eerste las ik dat er bij gebruik van dit speelgoed reëel gevaar bestaat voor verstikking, ophanging en ander ongemak. De fabrikant was daarom zo behulpzaam geweest een tweede bijsluiter te verpakken. Deze was voorzien van tips bij eerste hulp.






lutek Zondag 24 Januari 2010 at 12:51 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Jazzclub op de Hoek

Jeugdvriend Jan was in het land. Ik was hem jaren geleden zodanig uit het oog verloren dat ik niet in de gaten had dat hij al sedert jaar en dag weer in het land was. Jeugdvriend Jan is, behalve oud-hulpaanvoerder van het legendarische straatvoetbalelftal F.C.N., part-time gitarist, en doet wat iedere gitarist zou willen: Hij speelt van tijd tot tijd met de groten der aarde in een handvol werelddelen. Maar net zo lief speelt hij voor 50 man in de jazzclub op de hoek.
Bij binnenkomst begroette hij me met een welgemeend "Je vindt er vast niks aan vanavond." Toegegeven, als hij er niet was geweest, was ik er ook niet geweest. Toch vermaakte ik me uitstekend met de muziek, de sfeer, de bar en het bier. En niet te vergeten enkele dansende dames die on-Braziliaans langzaam loskwamen, maar toen ze eenmaal los waren, waren ze niet meer te houden.
Het podium was niet meer dan 20 cm hoger dan de rest van de oppervlakte. Ik meende zittend aan de bar het beste zicht te hebben en bestelde een eerste van een reeks Leffes Dubbel. "Mag ik een Leffe Dubbel a.u.b.?" Nog altijd wacht ik op de keer dat de barman twee Leffes voor me neerzet. "U bestelde toch dubbel?" Het is tot op heden niet gebeurd.
De ruimte werd ingenomen door muziekliefhebbers aller landen. Enkele Japanners vertoonden geen enkel ritme-gevoel, een Leonard Cohen-lookalike had een jazzbroek tot ver boven de navel opgetrokken. Een dame uit Suriname had een geruit-geribbeld broek-rok-kniekous-geval waarmee haar zelfs in Parijs nog de toegang zou worden geweigerd, en de dubbelganger van DJ Git Hyper had nog nooit van DJ Git Hyper gehoord. Er waren nog Spanjaarden en Italianen, Letten en Esten, Engelsen en Fransen maar bovenal bestond het publiek uit Braziliaanse Nederlanders en Nederlandse Brazilianen. Het feest kon beginnen. Wat zeg ik, het feest was al in volle gang. De band zette het volgende nummer in. Een salsa-reggae-versie van Take The Long Way Home, of misschien was het iets totaal anders, het zou goed kunnen. Halverwege het nummer was er een geplande korte stop. Iemand klapte. Ik niet. Het nummer was nog maar 28 minuten bezig, we zitten in een jazzclub, no fucking way dat het nummer nu al afgelopen is.


Enkele jazzbroeken schuifelden van lieverlee nader tot het podium, swingend, schuddend, dansend, feestend. Al werd ik dan niet meegenomen in de dansende menigte, ik werd wel degelijk meegenomen in de uitgelaten sfeer. Jan gaf een solo van heb ik jou daar. De drummer nodigde uit de zaal een bekende uit om achter het drumstel plaats te nemen. Een dansende dame stapte op het podium en schudde haar billen met meer beats per seconde dan Michael Flatley kan tapdansen. En ging ermee door tot diep in het volgende nummer. Als ik deze avond ooit weg had gewild, wilde ik dat inmiddels al lang niet meer.
Na afloop werden er nog snel wat consumptiebonnen doorheengejaagd, een ritueel waar ik graag mijn steentje aan bijdroeg. Ik deelde de invaldrummer mede dat ik hem eigenlijk beter vond dan de andere drummer. Hij bedankte me voor het compliment maar vroeg me waarom ik dat nu precies zei nu de andere drummer naast ons stond. Daar had ik zo snel geen antwoord op.
Jan vertelde me dat hij wel vaker te vinden is in de jazzclub op de hoek. Ik moest gewoon maar eens vaker binnenlopen. Ik meen dat ik beloofd heb dat te doen, vooral bij een volgende Braziliaanse avond.




lutek Dinsdag 19 Januari 2010 at 12:36 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Het Is Weer Zo Laat

Vroeger zag ik mijn (muziek)vrienden als er iets te doen was, als er niets te doen was, als er twee dingen tegelijk te doen waren, als ik niks te doen had, of als zij niks te doen hadden. Maar vroeger is voorbij. Al een tijdje trouwens. Toch verliezen we elkaar niet uit het oog. Daarvoor hebben wij een speciaal niet-uit-het-oog-verlies-mechanisme ontwikkeld dat luistert naar de naam 'Muziekmarathon'.
Een stuk of drie keer per jaar komen wij samen bij één van ons thuis, of eigenlijk... bij twee van ons thuis, want iedereen is sinds lang een stelletje geworden. Het mooie is dat dit mechanisme reeds in werking is gezet voordat het ook maar in ons hoofd opkwam dat de mogelijkheid zou kunnen bestaan elkaar óóit uit het oog te kunnen verliezen. Zodoende zien wij deze bijeenkomsten gelukkig niet als een poging elkaar niet kwijt te raken, iets wat een buitenstaander mogelijk in twijfel zou trekken.
Over een paar dagen is het weer zo laat. Bas en Paul zijn ditmaal de gastheren, en teringjantje... wat hebben ze een fijne lijst met opdrachten samengesteld. Leest u even mee?


.... 5 platen uit te kiezen die met een emotie te maken hebben. En daar moet een verhaal bij dus we rekenen erop dat je die psyche eens open gaat smijten. Dus bijvoorbeeld platen die je draait als je:
- boos bent
- blij bent
- verdrietig bent
- eenzaam bent
- overenthousiast opgetogen bent (aka klaar om door het lint te gaan)

En dat zouden we kunnen aanvullen met:
- Het meest misplaatste nummer wat je ooit in een supermarkt/lift/warenhuis hebt gehoord als muzak
- Het allerallerallerallerallerallerallerallerallerallerallerallerallerbeste Led Zeppelin nummer ooit of all time (of uitvoering daarvan)
- De hit van 2009 (het jaar is net klaar dus moet kunnen)
- Zomerhit (en dat moet dus wel een hit in de zomer zijn geweest)
- Plaat waarvan de tekst één ononderbroken stroom zinnen is, al dan niet poëthisch vormgegeven (dus geen couplet-couplet-refrein-bridge-refrein-couplet-refrein opbouw)

Ga er maar aanstaan. Ik ben er nog lang niet uit. Wat oh wat moet ik meenemen?
Suggesties zijn meer dan welkom. Alvast bedankt.




lutek Maandag 11 Januari 2010 at 9:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Gezellige Deelgemeente

Omdat ik over een half jaar een half jaar oud paspoort nodig heb*, stapte ik vandaag tussen de middag bij het gebouw van de deelgemeente Charlois binnen om een nieuw te halen. (*die leg ik over een tijdje nog wel uit.) Vorige week had ik dit aangevraagd en vandaag zou het paspoort voor mij klaarliggen. Het was een dolle boel bij de deelgemeente. Deelgemeenteleden van divers pluimage vulden de wachtruimte. Waar wachtten al die mensen op? Zouden ze het zelf wel weten? Misschien zaten ze hier dagelijks, gewoon omdat ze niet weten waar ze anders zouden moeten zitten. Ik meldde me bij de receptie, kreeg een volgnummer (E258) en nam plaats in de wachtruimte tussen de andere deelgemeenteleden.
Op een beeldscherm waren de volgnummers af te lezen die reeds tot het verleden behoorden. Louter afgaande op de informatie op het beeldscherm zou je niet denken dat de term 'volgnummer' zijn naam eer aan doet, er zat geen lijn in. Het leek meer op de trekking van de lotto. Een lotto van enorme omvang, met duizenden getallen en ontelbaar miljoenen combinaties, een lotto waarin nooit iemand zou kunnen winnen. Toch had ik er vertrouwen in dat 'het' allemaal goed zou komen. Ik moest wel, ik had maar een kwartiertje voordat ik de metro terug naar kantoor moest nemen.


Vanaf balie 5 klonk een stem, verscholen tussen de schotten van balie 4, 5 en 6. "Nummer E Honderdzeventien." Niemand keek op. Misschien was E117 even naar het toilet. Andermaal klonk het, nu iets dwingender: "E Honderzeventien." Een dame van formaat zette zich zuchtend in beweging. Ik zag vanaf 8 meter afstand dat ze volgnummer 116 in haar hand had. Of er een lettercode aan voorafging kon ik niet zien. Ze wachelde naar balie 5. Even later wachelde ze terug, verbolgen, teleurgesteld, mompelend tegen haar volgnummer en tegen een buurvrouw die er helemaal niet zat. Een klerk schoot de deelgemeente te hulp - kennelijk liet de electronica het afweten. De klerk articuleerde niet erg duidelijk, maar duidelijk genoeg voor een dame vlak achter mij.
"Bedoelt u nu E Honderdzeventien of Tweehonderzeventien? Ik heb Tweehonderdzeventien." De klerk hapte naar adem en keek wanhopig om naar balie 5. Maar daar was niemand te zien, hij zag, net als de hier verzamelde deelgemeente, slechts de schotten van balie 4,5 en 6. "Ehhhmmm, Honderd... Twee... ehhh... Zeventien." De dame was hem reeds voorbijgelopen. Maar ook zij werd teruggestuurd.
Iemand anders riep vanuit de wachtruimte richting balie 5: "Ik heb Driehonderdveertien!" Het bleef enige tijd stil. Ik bekeek nog eens de volgnummers op het beeldscherm. Ik puzzelde maar kon met geen mogelijkheid een reeks bedenken waaruit nummer 314 zou moeten volgen. Het bleef nog enige tijd stil.


Plotseling liet de electronica weer van zich horen. Pingggggggg. "E258, balie 7", stond er te lezen. Dat was ik! Ik stond op en...
Om mij heen hoorde ik afkeurend gefluister op meer dan fluistertoon. Die meneer was nog maar net binnen! Hoe is het mogelijk!? Nee, het was geen eerlijke wereld, en al die dingen.
Ik was opgestaan en... keek opnieuw naar het beeldscherm. Een pijltje naast het volgnummer gaf kennelijk de looprichting aan, naar links. Naar links?? Links waren tal van geheime kantoren alsmede diverse openbare toiletten, maar zeker geen balie, laat staan nummer 7. "Joehoe", hoorde ik vanaf de rechterkant. Ik keek om en zag een hoofd over de balie hangen, nog voorbij het tussenschot van balie 6/7. Daar moest ik dus naartoe. Waarschijnlijk heeft het beeldscherm in het verleden anderom gehangen en heeft de IT-medewerker de richting van het pijltje nooit aangepast.
Twee minuten later kreeg ik mijn nieuwe paspoort in handen. Ik bestond weer; een gegeven dat ik reeds had vermoed. Desalniettemin is het prettig dat dit vermoeden wordt geverifieerd en geboekstaafd. Ik bestond weer, maakte daar geen geheim van en groette de voltallig hier verzamelde deelgemeente met een welluidend 'Goedemiddag!'




lutek Donderdag 07 Januari 2010 at 01:31 am | | default | Geen reacties

Out en Nieuw

Hoe vieren we dat ook al weer, oud en nieuw? Nu eens niet thuis, en niet in de stad. Nee, we gaan naar Spijkenisse.
Spijkenisse, gebeurt daar iets? Zeker, er wonen veel mensen met veel vuurwerk en veel lekkere hapjes en drankjes. Hannie kent daar mensen die een feestje hadden georganiseerd en oud en nieuw was een mooie gelegenheid om mij aan die mensen te introduceren. Gezellig.
Gezellig was het zeker. Iedereen was blij om ons te zien, en iedereen was ook verheugd om eindelijk de man van Hannie te ontmoeten. Ik viel in de smaak bij het gezelschap en dat was geheel wederzijds. Zo veel nieuwe mensen tegelijk ontmoeten, het blijft een hele opgave, maar iedereen was even aardig en uitbundig. Ik moest alle hapjes proberen, en een paar lekkere drankjes proeven. Zo was er iets met de klinkende naam Gold Strike. Een drankje met echte vlokken goud in de fles. "Wie wil dat nu niet?", vroeg ik retorisch. De retorische vraag werd direct na de eerste slok beantwoord. Ik zelf hoefde in ieder geval niet meer. Gelukkig was de wijnvoorraad bijzonder goed op orde, zodat ik mij daartoe de rest van de avond kon beperken.




Kijk eens wat mij nu wordt aangeboden: ik werd in het zonnetje gezet en mocht het grootste stuk cake nemen. Zeer speciale cake met speciale ingrediënten, zo eentje die je niet in de winkel kunt kopen. Ik was verstandig genoeg om de helft van het allerkleinste stukje te nemen. Buiten klonk al flink wat vuurwerk, terwijl het nog maar net half elf was. Dat beloofde wat voor middernacht. Voorzichtig nipte ik van de wijn en mengde me in diverse gesprekken. Er werd flink was afgelachen en er werden flink wat gekke foto's gemaakt.
Om half 12 merkte ik dat ik mijn hoofd niet meer van links naar rechts of andersom kon bewegen. Een minuut later bleken mijn benen van lood. Voordat ik helemaal koud werd en mijn spraakvermogen zou verliezen, liet ik weten dat ik moest gaan liggen. Samen met de gastvrouw, legde Hannie me boven op bed. Ik heb door het aftellen heengeslapen, het vuurwerk heb ik niet gehoord. Pas om 37 minuten over 12 werd ik wakker van een sms'je: gelukkig nieuwjaar.


Ik heb de beste mensen in Spijkenisse niet meer kunnen zien bij het afscheid - mijn ogen wilden niet meer open - maar om half 2 werd ik thuis in bed gelegd waar ik tot 11 uur heb gelegen. Net op tijd om (12 uur te laat) met Hannie op het nieuwe jaar te kunnen proosten. Met enige achterstand is voor mij nu ook 2010 begonnen.
Gelukkig Nieuw Jaar dan maar allemaal.




lutek Vrijdag 01 Januari 2010 at 1:04 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,