Zien en Gezien Worden

Melvin is 50 jaar. Je zou het hem niet geven, 40 hooguit. Hij is vrolijk, hij praat graag met mensen, luistert ook, is tevreden met wat hij kan en wat hij heeft. En ook met wat hij niet kan en niet heeft. Alom goede eigenschappen om jong te blijven.
Melvin is vroeger eigenaar geweest van 'Hans'. Dat klinkt erger dan het is. Hij is eigenaar geweest van een kroeg in Capelle, een kroeg die daarna twee maal van eigenaar is veranderd en tegenwoordig gerund wordt door een Hans. Hoewel Caja en ik er al een paar keer zijn geweest, heb ik geen flauw idee hoe de kroeg eigenlijk heet, dus als we afspreken om daar naartoe te gaan, zeggen we simpelweg dat we naar 'Hans' gaan. Hans is de kroeg, de kroeg is Hans.
Melvin is nu niet meer de kroeg. Hij is nu klusjesman, maar kan ook desgevraagd zonder veel moeite een midden- en kleinboekhouding op orde houden. Van alle markten thuis.

Toen ik binnenkwam was Caja er al. Melvin zette zojuist een witte wijn voor haar op haar tafeltje neer. Ik meende daarom abusievelijk dat hij een barman was en vroeg of ik ook meteen iets mocht bestellen. Misschien dat hij even lichtjes bloosde, dat kon ik niet zien, maar hij verblikte allerminst. Ik had het verkeerd begrepen, hij had de dame een drankje aangeboden... maarrrr, zo voegde hij er snel aan toe, hij zou ook mij graag iets aan willen bieden. Ik verblikte niet, daar ben ik vrij zeker van, maar mogelijk dat ik wel bloosde.


Caja had in het kwartier dat zij er eerder was dan ik al drie keer aanspraak gehad, en als mensen haar niet aanspraken dan keken ze haar wel aan. Nogal wiedes. Toch was ze blij dat ik er was. Voor de verandering zag ik nu eens wèl dat ze naar de kapper geweest was, ik maak vorderingen.
Caja vertelde dat ze eerder op de dag, kapper of niet, weer eens haar paspoort had moeten tonen bij de Primera. Dat Melvin er 10 jaar jonger uitziet dan hij is, is alleen maar leuk. Dat Caja dat nog altijd overkomt, wordt zo langzamerhand een beetje vervelend. De Primera ballerina had zich na de vertoning geen houding weten te geven. Ze verblikte, verbloosde, verkleurde en stotterde zich door een half dozijn excuses heen terwijl ze het wisselgeld op de grond liet vallen.
Het is zaak je altijd van je beste kant te laten zien, heb ik ooit eens geleerd. Al is het geen garantie dat mensen je beste kant ook altijd zullen zien.




lutek Zondag 28 Februari 2010 at 5:16 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Goed te Behappen

Het jaarlijkse cabaretfestival van theaters 'Griffioen' en 'Zuidplein' beleefde andermaal een halve finale in Rotterdam. Twee halve finales verdeeld over twee avonden, vanavond was de tweede avond. De finale haal ik nooit, die is in Amstelveen. Mijn liefde voor cabaret is geografisch bepaald. Ik hou best van cabaret, maar ik hou meer van cabaret op 300 meter afstand, dan van cabaret in Amstelveen.
Drie van de vier halve finalisten hadden geen geografische voorkeur. Er kwam er maarliefst een helemaal uit Limburg. En hij ging er nog wel met de publieksstem vandoor ook. Maar niet nadat hij eerst had opgetreden. Regels zijn regels.
Iemand uit Amsterdam mocht de jurystem in onvangst nemen. Maar niet nadat eerst de voorzitter van de jury ongeveer 6 keer in 25 minuten had gezegd dat hij ons niet langer in spanning zou houden. Zijn optreden was twee keer zo lang als de optredens van de halve finalisten.


Laat ik de avond iets eerder beginnen. Caja, die weer helemaal in beeld is sinds ze niet meer in beeld is, en ik kwamen eigenlijk vooral voor het optreden van de winnares van vorig jaar. De winnares gaf niet haar beste presentatie ooit. Wat wil je, haar Lief was een dag tevoren opgestapt - geen ideale omstandigheid, zeker niet als je bedenkt dat haar podiumverhaal toevallig net ging over iemand die geheel alleen is achtergelaten in een bos. Nabij Oss. Haar volgende optreden zal zeker weer beter zijn. Ze speelde mooi gitaar en piano.


Altijd iets om naar uit te kijken is het vaste onderdeel bij dit cabaretfestival: het zoeken naar de stembus. Waar zou de organisatie de stembus dit jaar weer eens hebben verstopt? Je krijgt direct bij binnengaan een stemkaart met de namen van de halve finalisten, je hebt een uur de tijd om je keus te maken, maar hoe je in de pauze ook zoekt en vraagt, niemand kan je vertellen waar de stembus is. Wij gaven onze kaart uiteindelijk aan iemand die er uitzag alsof ze "erbij hoorde", maar waarbij ze precies hoorde was ons niet geheel duidelijk. Dus of het mede aan mij gelegen heeft dat de naam die ik had gekozen ook de publieksstem kreeg, kan ik niet met zekerheid zeggen. Wel kan ik zeggen dat de keus een stuk moeilijker was dan vorig jaar. Liever hadden we iemand gekozen van de halve finale van gisterenavond, maar geen van die namen stonden op de stemkaart. De presentator was goed in vorm, helaas konden we onze stem niet op hem uitbrengen.

Het napraten bestond vooral uit een opsomming van verbeterpunten voor de (halve) finalisten. Wie weet schoppen ze het ver. Wie weet ook niet. Wie het weet mag het zeggen. Wie het niet weet ook. Misschien zijn we er volgend jaar weer bij. Het was niet het beste cabaret dat we ooit gezien hebben, maar het was in elk geval geografisch goed te behappen.




lutek Donderdag 25 Februari 2010 at 11:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Beter Dan Goud

Sven Kramer heeft het verknald. Gerard Kempers heeft het verknald. Geen medaille. Een zwarte bladzijde in de Nederlandse sportgeschiedenis.
Mart probeert het op Martiaanse wijze te relativeren, maar slaat de plank zoals gebruikelijk mis. Bart is één en al ongeloof. Ria probeert het te begrijpen. Het is crisis in sportland, crisis in sportminnend Nederland.


Nu had ik zelf als geen ander Sven (en Gerard) zijn gouden medaille gegund. Ik was er trouwens volledig van overtuigd dat hij die slechts even 'op hoefde te halen'
Maar aan de andere kant, hoe lang zouden we hebben onthouden dat hij die gewonnen had? Onthouden... herinneren... hoe lang had het ons bezig gehouden? Nu, echter, zal iedereen zich deze avond veel langer herinneren. En iedereen zal zich blijven realiseren, sterker nog, iedereen wéét... dat Sven de absolute koning van de 10.000 meter is.




lutek Woensdag 24 Februari 2010 at 01:02 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Under Milkwood

Verteller:
Tijd gaat voorbij. Luister. Kom dichterbij nu.
Het wachten. Het wachten wordt tastbaar. Als een tastbare tafel, gezeten aan de tafel, te wachten, te kijken, een voorzichtige nip met de lippen aan het glas, als gras als gras, het wachten, kijkend om zich heen om het wachten te ver-wachten, Grumpy zet het glas op de tafel terug.

Grumpy:
Hoe gaat dat ook alweer, hoe ging dat toen ook weer, een eerste afspraak, dat is lang geleden, acht jaar om precies te zijn, acht jaar, nee wacht, acht dagen maar, het lijken jaren. Kijk daar is de deur die nog niet opengaat, niet dichtgaat nog, noch half open wordt geblazen door de wind die kan voorspellen dat er iemand binnengaat. Kijk daar is mijn glas, dag glas, ja jij bent zoet, en bitter ook, ik kijk naar je om niet zo lang te wachten, ik drink van je om niet zo lang te wachten, ik zet je neer dat ik je straks weer pakken kan. Straks... of nu... ja nu... en het moment is weer voorbij. Maar straks opnieuw. Kijk daar nee kijk eens hier, ik zit ik wacht ik kijk, ja kijken je kunt moeilijk met je ogen dicht hier zijn, ik ben al vaak genoeg op plaatsen met mijn ogen dicht. Nu hier, naast het toneel het ting tang tingeling toneel het bruist het maakt muziek het leeft, het maakt wat er niet is, het is er wel en dan weer niet, straks alle ogen op jou gericht. Waar ben ik eigenlijk, oh ja, naast het toneel, dat zeg ik net, ik zeg ik zeg ik denk ik zeg ik ben naast het toneel, hallo zeg, weet ik wel waar...

Verteller:
Grumpy speelt toneel en schrikt

Grumpy:
Oh hallo, je bent er al? Nee je bent er niet, maar ik oefen vast voor straks als je er wel bent, iets met licht en duisternis, met beeld en geluid, het geluid van groen, van gras, dat draag je vaak, die jas die niet geschikt is voor de winter, niet de zomer, juist op deze dag wij samen van een lentedag genieten. Under Milkwood is een lentedag, een lauwe lome lange lentedag...

Verteller:
En een die vlug verandert in een levendige lentelust met kinderen die zingen - Luister - En met mensen die doen of ze mensen zijn, er zijn er vijf en dan weer vijfendertig, iets met beeld en geluid, en stemmen en met kleding. Luister.
Grumpy oefent wat hij kan, hij oefent niet te schrikken als ze naast hem staat, na acht jaardagen, is het echt zo lang geleden, heeft hij echt zo lang geleden, oefen nog wat meer nu, Grumpy, want ze is al onderweg, ze komt de zaal al in, ze staat al naast je, zie je haar niet staan?

Caja:
Dag lief, jij bent geen lief, soms weet ik niet meer hoe je heet.

Grumpy:
Ben ik niet lief, dat ben ik wel.

Caja:
Dat ben je ook, maar ook weer niet, kom zitten hier.

Grumpy:
Een goed idee, we zitten want het wachten is voorbij.

Caja:
Voorbij? Het wachten is maar net begonnen, het is nog tien minuten en dan nog eens tien voordat het zwart wordt op het toneel, oh wachtte je op mij?

Grumpy:
Jij, en je groene jas van zomer noch van winter, weet je dat het lente is vandaag, op het toneel? En niet alleen op het toneel, ook in mijn...

Verteller:
In de achtergrond maken de acteurs zich op voor het publiek, voor de muziek, voor het beeld en het geluid, voor een tekst die ze dromen. Tekst die ze dromen, zo begint het stuk. Met een verteller, net als ik, die door hun dromen loopt. Under Milkwood, het begint... Luister. Kom dichterbij nu.

Caja:
Zullen we gaan zitten? Oh we zitten al, hihi, maar zullen we gaan zitten op een plek waar onze plek is, naast elkaar daar boven, in het duister, waar we net elkaar nog kunnen zien, als we naar elkaar zouden zitten zien.

Grumpy:
Het begint: Tijd die voorbij gaat staat even stil.

Verteller:
Als tijd stil staat, is dat niet voor even maar voor eeuwig. Voor even kan alleen als het niet zo is. Tijd gaat voorbij. De kijkers kijken naar de tijd die voorbij gaat, naar dromen die werkelijk worden, op het toneel. En ondertussen naast elkaar zien we de dromen werkelijk worden. We horen

Grumpy:
In het donker is haar jas niet groen.

Verteller:
En we horen

Caja:
In het donker hoor ik alles beter.

Verteller:
En we horen

Grumpy:
Ik moet lief zijn.

Verteller:
En we horen

Caja:
Ik had een lief, en toen had ik nog een lief, en toen had ik geen lief, en - oh, het is al begonnen.

Verteller:
En we horen het toneel dat langzaam wakker wordt, zo zijn er vijf, zo zijn er vijfendertig mensen, en we horen

Grumpy:
Ik heb gisteren gedobberd op de klanken van het boek, de karakters mogen leren, laat me wiegen op de woorden, het is mooi... mooi... mooi...

Caja:
Mooi is het, de woordenklanken, oh zo snel laat ik me wiegen, Polly Garter is mijn naamgenoot en nu weer Mae Rose Cottage, door een vouw in een kledingstuk een ander personage, Onder Melkwoud is een deining van karakters, een garderobe vol woorden, een...

Grumpy:
Wonderlijk die jassen, andersom een ander personage, wat een jas al niet vermag en soms niet eens een jas, een das alleen, een sjaal, een vouw in een vrouw, hoe een vouw in een boek een ander personage maakt ontwaakt. Die jas van groen, die jas van gras, ik wou dat ik die was, die...

Caja:
Jas doe ik maar uit, het is te warm hier binnen samen op een plek die onze plek is, ga maar liggen jas en

Grumpy:
Ik zou bij haar liggen, ik zou ik wou dat ik zou bij haar liggen, zou haar aan mijn lippen zetten, zou haar warm en altijd houden van

Caja:
Jas, waar ben je, oh daar ben je, ik wil je nog niet kwijt zoals toen met die ander die toen nooit is teruggevonden, jas, je bent niet dun genoeg voor zomer en niet dik genoeg voor winter en toch hou ik van je, jas, je bent...

Verteller:
Grumpy zou wel willen dat hij lief was, dat hij jas was, dat hij niet te warm en niet te koud was, dat hij groen als jas was.
Het toneel dat licht geworden was wordt langzaam alweer donker. Zie je, tijd staat nimmer stil. De karakters vouwen zich weer in hun slaap en de net-als-ik-verteller de vertelling is ten einde, langzaam wiegen woorden naar de einder tot je niet meer weet of je ze nog hoort of ziet. Dat is iets met geluid en iets met beelden ingebeeld.

Grumpy:
Tijd leek even stil te staan.

Caja:
Dat staat het nooit maar ik werd ook wel meegenomen, door hun dromen, door hun waken, door hun luister-lusten-lessen-lentedag, het was mooi

Grumpy:
Ja, het was mooi. Kom trek je jas aan dat we weggaan, mag ik je...

Caja:
Dank je. Ja, ik zou eigenlijk een nieuwe willen kopen, maar eigenlijk ook niet.

Verteller:
Grumpy denkt aan alle woorden die hij zeggen willen zou, zoveel woorden zijn er, maar geen van alle woorden kan hij aan zijn lippen zetten.
Ze verdwijnen in de avond. Weldra is het nacht, en zou je kunnen horen welke dromen, welke spoken, welke dromen spoken in de nacht.

- - -

Under Milkwood wordt gespeeld wordt Theaterbedrijf Bonheur, Eendrachtsstraat 81, Rotterdam, tot 28 februari 2010.












lutek Zaterdag 20 Februari 2010 at 01:02 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ko To The Staart

Ik geloof dat er deze avond een Nederlandse starter langs de lijn staat, maar het zou ook een Scandinaviër kunnen zijn. Starters zijn wat sneue, zielige mensen. Vermoed ik. Ze hebben vroeger wellicht iets anders gedaan in de sport, mogelijk ook "iets" met schaatsen. Mogelijk zijn ze, naast starter, in hun vrije tijd trainer/coach van een lokaal volleybalteam, kneusjes 3B. Leuk, "iets" met de jongens, het houdt ze van de straat." Het houdt hèm ook van de straat. Mogelijk zegt zijn vrouw dat hij het erg goed doet en dat hij er vooral mee door moet gaan. Des te vaker is hij een weekend in het buitenland.
"Ko to the staart", klonk het over de schaatsbaan. Veel mensen proberen niet eens meer om iets aan hun aaccent te doen in een buitenlaandse taal, als ze het al ooit geprobeerd hebben. Maar kom, 1 zin, één zin uit je hoofd leren, dat kan toch wel?

De meeste Engelsen spreken plat onbehouwen steenkolenengels-frans als ze in Frankrijk zijn. De meeste Fransen leggen de klemtoon in ieder Engels woord op de laatste lettergreep. Horen ze zichzelf niet? Of hebben ze nog nooit de moeite genomen naar anderen te luisteren, om de feeeel van een taal te ontdekken? Natuurlijk kun je het nooit goed doen, nooit helemaal, maar probeer het althans. Het klinkt vaak of ze vinden dat de anderstaligen hun eigen taal verkeerd uitspreken, terwijl ik denk dat de zelftaligen het toch echt beter zullen weten dan de anderstaligen. Is het dan desinteresse? Dat kan.
Waar vinden starters eigenlijk plezier in hun werk? Ze doen het zelden goed. Nee wacht, soms doen ze het heel goed, maar dan valt het niemand op. Ze vallen pas op als ze het verkeerd doen. Misschien halen ze daar hun plezier uit. Af en toe een halve seconde te lang wachten. Bij sommige schaatsers zie je van te voren al dat ze niet stil gaan blijven staan. Hèt moment om een halve seconde extra te wachten met schieten. En ja hoor, je hebt een valse start te pakken. Met een beetje geluk kom je nu op televisie. Kan je vrouw weer fijn de buren de ogen uitsteken. Maar de vrouw heeft op het moment dat je op televisie bent wel iets anders aan haar hoofd... of iemand anders aan haar lijf. Blijf vooral het volgende weekend ook weg.


Zo mijmer ik wat voor me uit voor de televisie. Ik kan de starter niet de schuld geven van de val van Annette Gerritsen, al wil ik dat nog zo graag. Door tijdschema's, tijdsverschil en weersomstandigheden deze Olympische (dus niet: Olumpische) Spelen, wordt er voor je gezapt, je hoeft het zelf niet te doen. Opeens is er ijshockey, ik veer op. Amerika wint makkelijk, maar niet overtuigend van Zwitserland. Dat belooft wat voor volgende week. Dan is er weer schaatsen. Ik mijmer verder. Waarom is er eigenlijk een 'bel voor de laatste ronde' op de 500 meter? Annette Gerritsen schaatst de tweede rit als eerste, omdat ze door haar val onderaan de lijst staat. Ze blijft onderaan. Kom op, Annette, overmorgen op de 1000, dan ga je vlammen!!




lutek Woensdag 17 Februari 2010 at 12:58 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Zondagskinderen (of De Stand Van Zaken In Takkenland)

Sinds vier maanden mag ik toezien over en zorgdragen voor het wel en wee van enkele wandelende takken. Het zijn de leukste huisdieren die je je voor kunt stellen. Nou goed, die ik me voor kan stellen. Nog altijd houden veel andere mensen liever een hond, kat of kanarie. Ik vind wandelende takken veel leuker, zelfs als ze niet aan de wandel zijn. Er waren 6 bejaarde takken. Alle 6 zijn inmiddels overleden. Er waren 2 jonge takjes, net uit het ei. Daarvan is er 1 over, al flink gegroeid. En er zijn nog 3 takjes, ongeveer een maand oud, die het vooralsnog goed maken. Hoewel 1 daarvan het niet gemakkelijk heeft: bij de geboorte bleef het ei aan zijn pootje kleven en dat is nooit meer goedgekomen. Na de eerste vervelling was het pootje zelfs helemaal weg. Daarna begon een ander pootje af te sterven, dat bij de tweede vervelling ook verdwenen was. Een wandelende tak met vier pootjes, het is geen gezicht. Het voordeel is dat deze tak beter te identiciferen is dan de andere takken. Takken luisteren niet naar namen en hebben geen uniek kleurenpatroon op hun pantser. Maar "de tak met die vier poten" is altijd makkelijk te herkennen, dat is namelijk die met die vier poten. Laat het overigens duidelijk zijn dat ik te vuur en te zwaard bestrijd dat je takjes op enigerlijwijze gemerkt zouden moeten worden.


Op eerste kerstdag werd er een kerstkindje geboren, op tweede kerstdag een tweede kerstkindje. Op derde kerstdag waren ze allebei dood. Op nieuwjaarsdag nog een. (Dat is die met die vier pootjes). De eerste zondag in januari weer één. Er begon zich een patroon af te tekenen: takjes worden alleen maar op zondagen geboren, als je die speciale dagen voor het gemak ook als zondagen telt. Vanaf het moment dat je dat opvalt weet je dat dat de laatste keer is geweest. Des te opvallender was het dat het de volgende zondag weer raak was. Wat een toeval. Ik vertelde hier iemand over en wist dat ik daarmee het patroon definitief zou doorbreken. Maar nee, een zondag later kroop er weer een uit het ei.


De stand van zaken in takkenland is dus zo: 3 kleintjes en 1 grote broer. (Of neef, of oom, of weet ik veel.) Maar let op, elke volgende zondag kan dat anders zijn.




lutek Zondag 14 Februari 2010 at 4:27 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Winterweek

De week is klaar, de week is af, de week is akelig zwart geweest. De wereld wit, dat hoort natuurlijk niet, de wereld snapt er ook echt weer helemaal niks van. Het werk was niet zo zwaar, het is de winter die zo lang is, o zo lang, had niet verwacht dat een winter o zo lang kon duren. Jee, wat duurt die winter toch. De zomer, ja de zomer ik geloof dat die ook komen zal, die zomer komt toch vaak zo na de lente of zoiets? Oja, de lente, nee maar eerst de winter nog een tijd en nog een tijd. Die zomer die gaat komen, al denken hoofd en schouders, armen, benen daar nu anders over - brr.

Voor me op 10 meter loopt een man, ik loop hem voor de voeten met mijn hoofd, mijn hoofd met lange lange winterschaduw. Oh ik loop hem in de weg. Ik kan de andere kant op lopen maar dan weet ik helemaal niet waar ik uitkom, weet het nu al niet.
Oja, ik weet het wel, geloof ik, naar huis en dan naar bed. En dan weer opstaan en ontbijten. Ja, zo was het, zo moet ik het doen omdat dat zo geloof ik moet.
Het is glad, zo glad als ijs, dat ijs, dat hoort ook zo. Ik kan hooguit op mijn bek gaan.


Drie heren verkeren in het weekend, nu al. Ze trotseren weer en winter, met een muts, een vuilnisbak met uitgrediënten. Lekker hoor. Dat is ook een manier. Zo kan het ook. Maar ik loop door, mijn eigen winterweekend in.




lutek Vrijdag 12 Februari 2010 at 7:06 pm | | default | Geen reacties

Ontvrienden

Kijk nu! Ik log in op Hyves en zie dat ik een vriend minder heb dan gisteren. Dat is nooit leuk natuurlijk. Is het ook erg? Dat weet ik niet, want ik weet niet wie het is die niet meer mijn vriend is. Ik ga op onderzoek. Wie is het die ontbreekt?
Dat onderzoek valt nog niet mee. Ik ga na wie ik nog wèl als vriend heb, of als hyves-vriend, want dat is soms niet hetzelfde. Eens kijken, er zijn nog wat mensen die ik van de bowling ken, die zitten er allemaal nog bij zo te zien. Er zijn wat mensen van voorbije vakanties, die zijn wat verder verwijderd, het zou zomaar kunnen dat er daarvan iemand ontbreekt. Nee, gelukkig zijn die er ook allemaal nog. Eens denken, zal ik de mensen eens op alfabetische volgorde zetten, misschien dat me dan opeens een naam te binnen schiet die ik niet zie staan. Pfoe... De Hansen, Linda's en Mirjammen vliegen me om de oren... wat een dubbele namen, dat is ook lastig.
Ik bedenk me dat het eigenlijk best sneu is voor degene die me ontvriend heeft dat ik nu niet weet wie hij of zij is. Misschien denkt die persoon nu wel dat ik mooi bij de neus ben genomen. Maar wie kan reden gehad hebben om me met die intentie te ontvrienden? Ik kan niemand bedenken. Sommige mensen zijn vrienden van vrienden, sommige mensen heb ik bijna nooit in het echt ontmoet. Ik zou het niet vreemd vinden als daar iemand tussen zit, of zat, die me in de prullenbak heeft gegooid. Zelf heb ik ook wel mensen ontvriend die net wat verder weg staan. Je zit ten slotte niet op hyves vrienden te maken óm het vrienden maken. Ik heb wel eens iemand ontvriend die 600 vrienden had en ik vermoed dat die persoon me niet gemist heeft.


Maar ondanks hard nadenken kom ik er niet achter. Dan komt Hannie thuis en bespreken we de dag. Ze vertelt over kantoor en ze vertelt dat ze met haar moeder heeft gebeld voor de nieuwste verhalen over onze nichtjes. Tussen neus en lippen door vertelt ze dat haar zus weer eens, na 6 maanden de computer had aangezet en haar bijna vergeten hyves-account heeft opgezegd. Ah, natuurlijk, die was het. Ze was nooit online en stond vast helemaal onderaan de lijst. Ik zie haar vaker in het echt dan dat ik haar foto op internet zie. Ik had haar gemist omdat ik haar niet gemist had.




lutek Zondag 07 Februari 2010 at 10:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

7 Maanden

De kerk vulde zich. Het zwart werd zwarter, de stilte werd stiller.
Het duurde even voordat de ouders zelf naar voren liepen. Tot die tijd geloof je nog altijd niet dat het echt gebeurd is. Nee, het kan niet. Het is iemand anders.
De stilte werd nog stiller. Daar waren ze. De voetstappen oorverdovend. Ik had de ouders nog nooit zo intens verdrietig gezien. Het was echt. Het was echt hun dochter.
Tussen de mensen door zag je de kist naar voren gedragen worden. Je mist iets. Zie ik het goed? Er ontbreekt een stuk kist. Een ijzeren hamer beukt met ijzige spijkers het besef in. De kist is echt maar zo klein. Alles is echt wat je hier ziet, hoe onvoorstelbaar het ook lijkt.
Waar de ouderling over sprak is me grotendeels ontgaan. Het klonk zo alsof iemand, zonder dat je daar op voorbereid bent, opeens Afrikaans spreekt. Je herkent de meeste woorden wel, maar ze lijken geen onderling verband te hebben.
Er was geen verschil tussen dienst en gebed. Er was geen opbouw, geen adem. Er was geen troost en geen hoop. Alles was ijdelheid. Ik wilde de ouders zien maar door het woud van zwarte hoeden lukte dat niet.
We moesten geen begrip zoeken voor de ondoorgrondelijke wijsheid die ten grondslag lag aan het overlijden van een kind van zeven maanden. Ik vroeg mij af wat wijsheid was.

Van de kerk naar de begraafplaats stond de wereld even stil. Net name de auto's die uit tegengestelde richting kwamen. De stoet werd gerespecteerd. In bus 167 zaten twintig mensen die allemaal hun aansluiting zouden missen. Hopelijk vonden ze dat niet erg. Ik keek enkele van de chauffeurs aan, in mijn ogen de beantwoording van hun respect. Maar omdat we achterin de stoet liepen, zagen we ook telkens hoe de wereld zich weer in beweging zette, een soepele draai aan de sleutel. Eigenlijk wil je dat de wereld voor altijd even stil blijft staan.

Bij het graf was andermaal geen verschil tussen preek en gebed. Als ik het goed begrepen heb, hebben wij mensen het allemaal zelf op ons geweten. Bekeer, bekeer, bekeer. Gelukkig is verdriet universeel, los van wat je gelooft of niet gelooft. En verdriet was er. In overvloed.
Ik wilde niet te veel huilen, niet te veel opvallen, niet te veel...
Wat ik bij het condoleren ook had willen zeggen, al had ik geen idee wat ik had willen zeggen, de woorden kwamen niet naar buiten. Ze zitten nu misschien nog ergens maar ik weet niet waar. Ik zie en hoor en bedenk allerlei woorden, maar de goede zitten er niet bij.




lutek Zaterdag 06 Februari 2010 at 2:10 pm | | default | Eén reactie