Ogen Bijspijkeren

Mams moest worden bijgeschaafd aan haar ogen. Liefst door die ene dokter, die van de vorige keer. Die was zo goed en zo prettig in de omgang. Toen ik op de afgesproken tijd aankwam bij het oogziekenhuis stond mijn moeder er al. Ze houdt er van om vroeg op een afspraak te verschijnen. Heel vroeg. Sterker nog, ik denk dat ze er al was vóórdat het oogziekenhuis er stond, zo vroeg.
-Het is ook niet gek natuurlijk, op mijn leeftijd, dat je af en toe wat mankeert, dat je ogen achteruitgaan. Daar hoef ik me echt geen zorgen om te maken, toch?
-Zo is het maar net.
-Ja, ik kan nu niet meer zo van een afstand zien of tram 20 of 25 eraan komt maar dat is ook niet gek, dat is gewoon ook moeilijk te zien.
-Dat is een bus, ma, laten we naar binnen gaan.

We waren de eersten. Na ons meldden zich nog een stuk of 10 patiënten (met 10 begeleiders).
-Het is het rechteroog, geloof ik.
Een dame in wit maakte de ronde door de wachtkamer. Ze druppelde druppels in een linkeroog hier en in een rechteroog daar en bij twijfel in beide ogen. Mams was als laatste aan de beurt, de volgordebepaling lijkt in ziekenhuizen vaak in handen van een hogere macht. Naast me zat een meneer die ook iets aan zijn ogen mankeerde. Ik zag niet direct wat, zodat hetzelfde misschien voor mij ook gold. Gelukkig wist de dame in wit ook niet wat hem mankeerde.
-Houd uw hoofd maar naar achteren, dan druppel ik u voor het laseren.
-Ik moet niet gelaserd worden.
(geblader in dossiers)
-Onee, u heeft een nieuwe lens. Haha ik had u bijna de verkeerde druppels gegeven.
-Ik heb geen nieuwe lens, ik ben hier voor het eerst.
(meer geblader in dossiers)
-Ik ga even overleggen met de arts. Moment, hoor.



Mams mocht naar binnen. Ze plaatste haar hoofd in een rekje om stabiel in de laser te kunnen kijken. Ik moest denken aan een animatie van Monty Python. Is dit echt goed voor je ogen?
Pang, pang, pang!, deed de laser, pang, pang! Na twee minuten was het al gebeurd. En ze was ook nog geholpen door die dokter van de vorige keer, die zo prettig was in de omgang. Het was net een uitje naar de speeltuin geweest, met een ijsje toe.
Er was geen ijs, 2 verdiepingen lager in het gebouw, maar wel koffie in koffiebar 'De Knipoog'. Ik kon niet met gepaste munt betalen maar de koffiedame kneep heel begrijpend een oogje toe.
Of mijn moeder het verschil nu ziet tussen lijn 20 en 25 weet ik niet. Gelukkig rijden die allebei naar Zuid en maakt het dus niet zoveel uit in welke ze stapt. Ze nipte van haar koffie en genoot. Haaa, lekker bakkie.





lutek Donderdag 29 April 2010 at 5:57 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Zo Dan !

Twee mannen komen uit het park gelopen, één is een Huisman, de ander is een Kleine Man. Ze lopen zonder haast en een klein beetje stoer naar de auto, die haaks op de rijweg in een parkeerkom staat. Het zijn niet echt stoere mannen maar ze doen hun best. Het is zomer. Als ze niet zo kort geknipt waren hadden ze hun haar nog los kunnen gooien.
-En wat is het eerste wat je doet als je in de auto zit?
Wat zou Kleine Man het eerste doen als hij naast Huisman zit? Veiligheisgordel om? Stoel op juiste positie zetten? Assisteren bij uitparkeren? Het moet denk ik iets opvoedkundigs zijn, Huisman sprak op zulk een belerende toon. Kleine Man weet het antwoord direct:
-Zonnebril opzetten!
-Goed zo.
Zonnebril opzetten, zouden ze daar net dat beetje extra stoerheid mee vergaren wat hun nog ontbrak? Of zou het te maken hebben met de felle zon? Dat zal het vast zijn. Ja, dat is nog niet zo gek gedacht. Het verkeer is een gekkenhuis, neem alle voorzorgsmaatregelen die je kunt.


Huisman rijdt een stukje achteruit, maar tussen een lantaarnpaal links en een krap geparkeerde auto rechts kan hij pas laat de benodige draai linksom inzetten. En half in, half uit de parkeerkom achter hem staat een nogal grote auto in de weg, bijbehorende werklui zitten in het park te eten. En daar komt ook nog een andere auto de straat ingereden, die stopt en wacht op wat gaat komen.
Zo gaat het niet lukken, even overnieuw. Huisman parkeert terug in. Hij en Kleine Man kijken elkaar aan door hun stoere zonnebril. Nu gaat het lukken, hoor, let maar op. Ze glimlachen zelfverzekerd.
De auto rolt langzaam weer achteruit. De gestopte auto stopt opnieuw en de grote auto zonder werklui moet ontweken worden. Huisman geeft een draai aan het stuur en zet de rechterbumper vol in het portier van zijn buurman. Zo dan!
Langzaam stapt Huisman uit, gebaart Kleine Man maar even te blijven zitten, loopt om de voorkant van de auto heen, zet zijn zonnebril af en inspecteert bumper en portier. Kleine Man zit ineengedoken op zijn stoel en kijkt naar beneden. Door zijn zonnebril kan niemand hem nu zien.




lutek Woensdag 28 April 2010 at 9:14 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Rokjesdag

Het is dit jaar niet duidelijk één dag, Rokjesdag. We kunnen Martin Bril niet meer vragen zijn woord te veranderen of breder te maken. Martin is dood. De rokjes zijn springlevend.
Remco Campert had het 15 jaar geleden over De Zomer van de Zwarte Jurkjes, ook zoiets. Hij zag er, op een terras gezeten, opeens wel 10 voorbijlopen in een kwartier, en besloot spontaan zijn buitenlandse vakantie te annuleren.
Niemand weet precies welke dag Rokjesdag is, of misschien al geweest is. Maar iedereen weet wat er mee bedoeld wordt.
Zelf heb ik ieder jaar Stranglers-dag, al 25 jaar lang. In de zomervakantie tussen de 2e en de 3e klas viel ik voor de Stranglers, Sex Pistols, Siouxsie, Dead Kennedys, PIL en nog een paar andere toffe bands. Kijk, die zongen nu eens wel waarover ik zelf dacht. Dit was andere koek.

Suffering convictions on a two-way stretch inside
The air in here is pretty thin, I think I'll go outside
Commited for insanity and crimes against the soul
The worst crime that I ever did was play some rock and roll


Bij de niet-politieke teksten wist ik niet altijd precies waar het over ging, maar ik had al snel door dat het ook niet altijd ging om politiek of sociaal bewogen zijn, maar zeer zeker ook... "It's gotta souuuund good." (zoals Black Francis dat jaren later zo mooi wist te omschrijven.)

Big girl in the red dress
She's just trying to impress us
And she's got the barley fever
But she doesn't make a sound
She's just hanging around
She's just hanging around


En als er eens sprake was van sociale bewogenheid dan ging het om een pogoënde menigte idioten die niet zozeer wilden dansen maar de ander zo hard mogelijk voor zijn kop wilden slaan. Ik voelde me niet veilig tussen deze variant van sociaal bewegen. Ik draaide liever thuis alle platen van Crass terwijl het buiten 30 graden was, net zo lang tot ik alle volstrekt onverstaanbare teksten begreep en uit mijn hoofd kende.
Warm was het op het kamertje, de zon scheen half naar binnen, ook binnen heb ik voldoende meegekregen van de zomer. Voldoende zomergevoel, door de warmte, maar ook door de vrijheid die ik hoorde in de teksten en in de muziek, om daar nu na 25 jaar nog altijd kriebels van te krijgen...
Yes... Het is Stranglers-dag.







lutek Dinsdag 27 April 2010 at 7:33 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Blaudzun

-Goedenavond, mag ik een Blaudzun Dubbel?
-Sorry?
-Ik bedoel... kom hoe heet zo'n ding... Affligem Dubbel.
Ik wist niet of ik buiten moest zitten of binnen moest staan, of vice versa. Hoe werkte dat ook alweer, op je gemak ergens zitten of staan? Ik liep heen en weer, ging zitten en ging staan, liep naar binnen en naar buiten. Buiten aangekomen bleek de Affligem nog binnen te staan. Binnen aangekomen bleek ik nog een sigaret in mijn mondhoek te hebben. Geen best begin van de avond. En het werd alleen maar erger.
Caja was precies op tijd, want ze had al aangekondigd dat ze te laat zou zijn. Ik had haar meer gemist dan ik voor mogelijk had gehouden.... en het was maar drie dagen dat ik haar niet gezien had. Ik hakkelde en hoekelde en stotterde en staterde dat het een aard had. Ondertussen hadden mijn benen geen enkele aard meer zodat mijn lichaam er als vanzelf bij ging zitten. Altijd handig, zo'n zelf-oplossingzoekend lichaam.


Zuster Caja vroeg me welke dag het was en langzaam begon alles weer te dagen. Rotown was geopend, kaartjes waren gekocht, de bar was aanwezig, het werd zomer.
Om een uur of 10 kwam er een bril het podium opgelopen met een paar benen daaronder. De bril was zo groot dat de deur naar de kleedkamer een stukje uit zijn hengsels gelicht moest worden vooreer de bril kon passeren. De bril nam plaats achter de microfoon, kondigde zich aan en... jawel, wat we reeds verwacht hadden kwam uit: het concert ging beginnen.
De muziek ontroerde, beminde, bemande, ontmande, ontmantelde, ontwapende, en deed nog het een en ander meer. Wat precies, dat weet ik niet helemaal, maar het was niets dan goeds.
Halverwege het concert speelde meneer Blaudzun Wolf's Behind the Glass en toen gebeurde er iets wonderlijks.
Zelden, zoniet nooit heb ik in Rotown 200 mensen muisstil horen zijn. Of 'horen'... je hoort ze niet als ze muisstil zijn. Afijn, ze gaven dus geen kik, die 200 mensen, en niemand bestelde een drankje, en niemand hing de jolige oom uit door iets tussendoor te schreeuwen.



Na drie kwartier verdween de bril van het podium. Een nogal kort concert, maar niettemin van formidabele kwaliteit. De band kwam nog even terug op het podium voor een kleine toegift. Ze hadden beter kunnen blijven staan, de medewerkers van Rotown die kleedkamerdeurdienst hadden tilden zich telkens een ongeluk als de bril passeerde.
Ik kocht twee ceedees van de bril, complimenteerde hem om het genoten concert en kon de neiging niet onderdrukken hem ook meteen maar om een handtekening te vragen. Wel onderdrukte ik de neiging te zeggen: "Meneer Blaudzun, wat heeft u grote ogen!", uit vrees een volgende keer reeds bij de deur de toegang ontzegd te worden.
Na afloop zochten Caja en ik wat kaarten uit het gratis-boomerang-kaartenrek en begonnen na te kaarten. Het nakaarten ontroerde, beminde, bemande, ontmande, ontmantelde, ontwapende, en deed nog het een en ander meer. Wat precies, dat weet ik niet helemaal, maar het was niets dan goeds. Bijna wilde ik Caja ook om een handtekening vragen.
Na afloop van de afloop bleken de benen hun functie hervonden te hebben. Daar maakte ik graag gebruik van op weg naar huis, zij het dat ik een stukje afsneed door de metro te pakken.




lutek Dinsdag 27 April 2010 at 12:58 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Cursus EHBWT

Ongeduldig stapte ik als een der eersten het lokaal binnen. Belangstellenden zowel uit heel Rotterdam als heel omstreken druppelden binnen. Even voor 9 uur betrad de cursusleider zelf de ruimte. Een belezen en bereisd man, zo wisten wij. Tal van boeken had hij al op zijn naam staan, veelal over zijn baanbrekend veldwerk tijdens reizen naar Borneo, Papua Nieuw Guinea en Australië. De cursisten waren muisstil, maar het ingehouden enthousiasme was duidelijk voelbaar.
"Dames en heren", begon hij, "ik heet u hartelijk welkom bij de cursus 'Eerst Hulp bij Wandelende Takken'.
Yesssssssss, ging het door het zaaltje, het was begonnen!

Als je niet wilt, of niet weet of je wilt beslissen over leven en dood, doe je er goed aan de definities naar je hand te zetten. Op een bewegelijk standpunt sta je het sterkst. Wereldleiders weten daar alles van. Maar hetzelfde geldt voor houders van wandelende takken.


Problemen met takken doen zich zo vaak voor als je zelf wilt. Als je rond etenstijd een uur voor de kooi zit te kijken naar wat er zich voordoet, zul je vast dingen zien die mis dreigen te gaan en situaties die gevaar kunnen opleveren voor sommige van de takjes. Je kunt dan ingrijpen of je kunt de (kunstmatige) natuur zijn gang laten gaan. Je kunt ook minder lang voor de kooi zitten en aldus de gevaarlijke situaties niet meemaken.
Ik heb een keer een volwassen tak uit het waterbakje gered, ze zat ondersteboven, klem tussen twee bramentakken, met haar kopje half onder water. Later bedacht ik me dat ze tijdens het drinken (in de eerste maanden had ik de kooi iets te droog gehouden) gewoon in slaap was gevallen. Dat doen die beesten aan de lopende band, geboren narcoleptici.
Vorige maand was er een nimf die moest vervellen. Voor de vierde keer, vrij groot dus al, een centimeter of acht, negen. Onverstandig genoeg had ze daar het onderste blad van een bramentak voor uitgekozen, en als ze eenmaal hangt en het begint, dan kan ze niet meer ergens anders gaan hangen of gehangen worden. Ik zag al een uur van te voren dat er te weinig ruimte zou zijn tussen de oude jas en de bodem van de kooi. Dat betekende dat het takje niet mooi zou kunnen uithangen maar dat het half op de bodem zou komen te liggen, krom en scheef, tot het uitwendig skelet zou zijn uitgehard en het takje als Quasimodo door het leven zou moeten tot de volgende vervelling. Mits het zo lang zou overleven. Ik heb een uur lang de bramentak in handen gehouden om er voor te zorgen dat de vervelling goed verliep.
Ook zag ik eens een volwassen beest naar een plek kruipen waar twee kleintjes van een week oud zaten. Ik vreesde dat de twee geplet zouden worden en greep de grote in zijn kraag. Ik greep niet stevig genoeg, de tak verzette zich, graaide zespotig naar alles wat los en vast zat, onder andere naar de twee kleintjes, en plette die bijna. Ingrijpen heeft niet altijd het gevolg waar je op hoopt.




Tot mijn vreugde gaat het na een half jaar van sterfgevallen opeens erg goed met de aanwas. In de afgelopen maand zijn er vijf eitjes met goed gevolg uitgekomen. Je tuurt je scheel bij het vervangen van het voedsel, ze vallen bijna niet op in een oude bramentak die je op het punt staat weg te gooien. Je vraagt je af of dit het moment is voor een cursus EHBWT. Maar goed, zo'n belangrijke spreker is niet iedere maand in Rotterdam, noch in haar omstreken. De belangrijke spreker had diverse belangwekkende ontdekkingen gedaan die veel belangstelling wekten. Ik mag er helaas niets over zeggen omdat die dingen binnenkort in een belangvol boek zullen worden onthuld waar nu reeds belangzaam naar wordt uitgekeken. Alles in het belang van de wandelende tak, dat spreekt.




lutek Zondag 25 April 2010 at 12:04 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

De Laatste Paashaas

De man van een collega van Hannie is voorzitter van de Nederlandse tak van de Internationale Vereniging van Voorzitters van Bonden, Stichtingen en Verenigingen. Of misschien wel van iets heel anders. Ik heb werkelijk geen flauw idee. Waar het om gaat is dat de Nederlandse tak een afgevaardigde van de Amerikaanse tak op bezoek kreeg. En dat bezoek moest met de nodige poeha en onontbeerlijk elan worden omlijst.
'Die man van jou, die zit wel eens achter de computer, is het niet? Wij zoeken een mooie versie van het Nederlandse en het Amerikaanse volkslied, in goede kwaliteit. Zou hij dat ergens voor ons op kunnen snorren?'
Mijn snorpunten krulden omhoog (als ik die had gehad), want zo'n opdracht is een kolfje naar mijn hand.
Tot mijn spijt heb ik de Star-Spangled Banner niet kunnen vinden. Onbegrijpelijk, zo moeilijk kan het niet zijn. Ik vond tal van versies die niet door de keuring kwamen, de bekendste waarvan ongetwijfeld die van Jimi Hendrix is. Ook vond ik een amusante versie met gewijzigde tekst waarin alle woorden vervangen waren voor merknamen. Maar geen enkele serieuze versie, instrumentaal noch vocaal. Helaas.
Het Wilhelmus heb ik wel kunnen vinden, een prachtige versie, met veel blinkende klinkende instrumenten en goed gedoseerde galm. Zodoende heb ik toch in elk geval half werk kunnen leveren.

Ik dacht er niet meer aan tot Hannie vandaag thuiskwam met een presentje. Een presentje? Dat was toch helemaal niet nodig. Nee, eigenlijk niet, maar ze vonden het toch leuk om dit te geven en zelf zouden ze 'em toch niet op hebben gekregen.
... (???)
Hannie dook in een plastic tas. Een paar tellen was ze helemaal onzichtbaar. Toen ze weer te voorschijn kwam had ze een chocolade-paashaas in handen van enorme proporties. Ik schrok me wild en viel achterover op de bank. De haas lachte haar tanden bloot en ik was even bang dat ik zou worden aangevlogen. Zoiets had ik nog nooit gezien. Het was de moeder aller paashazen. Ik kreeg spontaan buikpijn. Waar moet je beginnen bij een haas van dit formaat?
Ze zal zich zeker laten smaken, daar twijfel ik niet aan. Als we vanavond beginnen zijn we er misschien net voor de kerst mee klaar.






lutek Donderdag 22 April 2010 at 8:41 pm | | default | Twee reacties

De Laatste Floorshow

"Ben jij wel eens naar de Floorshow geweest?" vroeg Caja.
"Nee, nog nooit", zei ik.
"Ernest komt", zei Caja.
We noemen Ernest van der Kwast inmiddels bij zijn voornaam. Niet omdat onze nummers tegenwoordig bij hem in zijn mobieltje staan, maar omdat we de laatste tijd veelvuldig met hem in aanraking komen, niet in de laatste plaats vanwege zijn Mama Tandoori-promotietour. Bovendien kennen we niemand anders die Ernest heet zodat verwarring is uitgesloten.
"Dan moeten we daar bij zijn. Let's go."


We zitten in Café Floor en wachten in spanning af. Onze allereerste Floorshow. Een fenomeen in cultureel Rotterdam. Het bestaat al een jaar of tien, vijftien. Het werd wel eens tijd dat we het meemaken. Francisco van Jole en Dieuwertje Blok heten het publiek welkom.
"Welkom, dames en heren, bij deze allerallerallerlaatste Floorshow, niet alleen van het seizoen maar voor altijd." We zijn duidelijk net op tijd. Flessen champagne worden opengetrokken en men gaat rond met feestcake. Na de cake zie ik diverse mensen hun kunstgebit schoonmaken, we zijn met voorsprong de jongsten in het publiek.
Met extra veel aandacht zitten wij ons door een handvol gasten die interessante dingen vertellen over dans, theater, danstheater en nog meer theater. Caja kent enkele van de gasten en denkt er het hare van. Ik ken de gasten niet maar denk er ook het hare van.
Eigenlijk wachten we gewoon op Ernest. Als laatste gast verschijnt hij ten tonele, leest een stukje voor, en beantwoordt de inmiddels bekende vragen over wat er precies waar en niet waar is van de verhalen in zijn boek. Dieuwertje heeft een koosnaam voor Mama Tandoori: De draak van Kralingen. Ik ben benieuwd of de naam zal blijven hangen. Francisco doet er nog een schepje bovenop: "Je schetst je moeder als een soort natuurverschijnsel, als een ijslandse vulkaan."
Het is aangenaam te ontdekken dat Dieuwertje het boek ook echt gelezen heeft, dat is iets wat bij interviewers lang niet altijd duidelijk is. Na afloop zegt ze dat het haar aan een boek van Tommy Wieringa deed denken, in die zin dat ze - toen ze hem hier een paar jaar geleden te gast had - net als nu het boek ook niet weg kon leggen, en, zo gaf ze toe, dat ze in beide gevallen net de eindstreep niet had gehaald: het laatste hoofdstuk zou ze straks pas op de terugweg in de trein gaan lezen.


Ik feliciteer iedereen die in mijn buurt komt, schud iedereen de hand, niemand is veilig. Carrie met haar column. Ernest met andermaal een geslaagd optreden. De interviewers met een geslaagde laatste editie van de Floorshow. (Ik gok dat voorgaande edities ook de moeite waard zijn geweest.)
Dieuwertje gaat naar India, over een maand of wat. Ze zal het boek meenemen als geestelijke bagage. Francisco gaat naar het toilet, maar hij wacht daar geen maanden mee. Hij heeft andere bagage. Ik loop hem tegen het lijf wanneer ik er zelf net vandaan kom. Zo in het voorbijgaan kan ik hem niet zo snel melden dat mijn natte handen nog nat zijn van de kraan, maar Floorpubliek is beschaafd, welopgevoed publiek, dus ik denk niet dat hij iets anders zou denken dan dat.
Als we naar buiten lopen is het nog licht, een gek uur, eind van de middag, begin van de avond. Opeens is de dag afgelopen, net zo onverwacht als de laatste Floorshow. Boem. Lights out.






lutek Dinsdag 20 April 2010 at 01:32 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

De Laatste 70's Party

Vijftien jaar geleden waren 60's parties erg populair. Een jaar of tien geleden begonnen 70's parties in de mode te raken. Voor het gemak werden twee decennia soms samen in één party gegooid: de 70's/80's parties. Wellicht waren de organisatoren van mening dat die twee decennia niet afzonderlijk op eigen benen konden staan. Wellicht wilden ze meer publiek trekken. Wellicht waren ze te lui om op te zoeken wanneer bepaalde platen nu precies in de hitparade hadden gestaan. Wellicht hadden ze haast om snel aan te belanden bij de 90's, hoewel ik geloof dat 90's parties nog niet echt van de grond zijn gekomen.
Ik weet niet of het de bedoeling is dat er volgend jaar reeds begonnen gaat worden met de 00's parties. Het lijkt me wat vroeg. Misschien dat opnieuw naar de 60's kan worden teruggegrepen. Of beter nog, naar de 60's parties. Dan kun je een "60's party"-party organiseren. Of neem meerdere parties samen en organiseer een "60's party / 70's/80's party"-party"

voor sommige mensen duurde de 70's iets te lang

De 70's parties hebben nu al langer geduurd dan het decennium zelf. Er zijn steeds minder platen die nog niet gedraaid zijn. Maar in Dizzy dacht men daar anders over. Daar hebben ze nog een paar schijfjes die al 30 jaar het daglicht niet hadden gezien. Erop af. Caja en ik gingen dansen. Dansen, ik? Nu ja, ik had al een wild overhemd uit de kast getrokken, wat ik zelden doe. Dus te veronderstellen dat ik ook nog zou gaan dansen was nog helemaal niet zo gek. En inderdaad, na de eerste mojito ging alles vanzelf. Caja had maar één mojito nodig om de hele avond te blijven bewegen. Ik nam zelf voor de zekerheid nog een tweede, je weet ten slotte maar nooit.


Ik ben nogal expressief in mijn bewegingen. Conny Janssen of Ed Wubbe zullen er vast één of meerdere wenkbrauwen bij optrekken en niet alleen ter goedkeuring. Ik speel graag luchtgitaar èn luchtdrumstel èn luchtzanger tegelijk. Ook kan me de ruimte niet driedimensionaal genoeg zijn. Ondertussen werd Caja omzwermd door twee Fransen die meer wilden dan alleen dansen. Een bronstige 'Whole lotta love' later en ze waren even uit het veld geslagen, daar konden ze niet tegenop. Doch dat was slechts voor even. Ze bedachten een plan om afwisselend mij af te leiden en Caja te verleiden. Gelukkig ging toen zo'n beetje het licht weer aan en konden wij een veilig heenkomen zoeken.

Het was een party die er mocht zijn. Wat mij betreft gaan we vanaf nu direct over naar de 80's. Kan ik mijn veiligheidspelden weer uit de kast pakken. Jazeker, ik was toen al één van de eersten die achterliep.




lutek Zondag 18 April 2010 at 1:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dril

-Het is wat met die reigers.
-Ik zie ze hier elke dag zitten.
-Ze hebben alles al opgegeten. Vorige week zat heel die hoek nog vol met dril.
-Veelvraten zijn het. Zo komt het nooit goed met de kikkers.
-De kikkers hebben het nakijken. Als ze al zo groot zouden worden dat ze ogen hebben.
-Het zijn lekkere hapjes.
-Dat neem ik dan van je aan. Ik heb het zelf nog nooit op.

De vijver is leeg. De waterplanten zijn nog te klein om beschutting te bieden aan de kikkerdril. Net als vorig jaar weten de reigers waar ze moeten zoeken voor een lekker hapje. Vorig jaar was er niet één kikker volwassen geworden.Toch moet er een volwassen kikker zijn geweest die hier voor nakomelingen heeft gezorgd. Vergeefs.

-Ik heb vorig jaar wel een paar watersalamanders gezien.
-Ja, ik ook. Misschien dat we die weer gaan zien binnenkort.
-Misschien is het nog te koud.
-Dat zou kunnen.
-We wachten het af.






lutek Woensdag 14 April 2010 at 10:18 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Mama Tandoori

'Mama Tandoori' is los, ze is de wereld ingestuurd. Ze ligt vanaf nu in de boekhandel. Het vierde boek van Ernest van der Kwast. Zoek dekking. Voor je het weet krijg je er van langs met de deegroller.
De officiële presentatie vond plaats in Lantaren/Venster en was groots opgezet. De vraag was of het ook groots zou uitpakken, of dat het op zijn bordkartonnen Kwastiaans zou gaan. Caja heeft Ernest al vaker gezien, in De Unie, alwaar hij maandelijks een tafel gasten vergaart. Derhalve ging zij voor bordkarton. Ik had Ernest nog niet eerder in het wild gezien en gaf hem vooralsnog het voordeel van de twijfel. Het verschil deze avond met de Unie Late Night-avonden is dat hij zich wellicht nu iets meer op zijn gemak zou voelen, in zijn natuurlijke habitat, omringd door talloze leden van zijn uitgebreide familie. Maar voor hetzelfde geld zou het tegen hem werken. Je weet het niet.


Bij de deur zagen we een dame in Indiase kledij vervaarlijk met een deegroller naar de kassière zwaaien. Gelukkig was de toegang gratis. Wij meenden Mama Tandoori zelf te herkennen. Onze vermoedens werden bevestigd toen wij haar hoorden zeggen: "Ik ben de moeder van die jongen." Niet "de schrijver", niet "de heer Van der Kwast", maar "die jongen". Ja hoor, het was Mama Tandoori herself. Zo uit Toronto, net geland. "Hij mag niet weten dat ik er ben, het is een verrassing, en waar kan ik deze twee koffers laten?"
In de foyer was het al redelijk druk maar het werd nog drukker. Alle bezoekers kregen een mooi rood derde oog op het voorhoofd gestickerd. Prachtig prachtig. Eén grote familie. Indiase klanken schalden uit de speakers.


Shopvriendin was ook present, een collega van Caja. Bizar toeval wilde dat zij afkwam op de Indiase kok die voor de avond was ingehuurd. Of ingehuurd... het bleek een neef of oom of nog iets anders van Ernest. Ik weet dat mensen in het buurland Nepal een goede vriend als broer bestempelen, maar dit familielid was echt familie. Het was in zijn huis in Bombay dat de schrijver 29 jaar geleden werd geboren. (Waarom niet in Nederland? Lees het boek.)
Wilfried de Jong praatte de avond aan elkaar. Hij had zich goed voorbereid: alle namen van de speciale gasten (er waren uiteraard niet anders dan speciale gasten) articuleerde hij diverse malen door de overvolle ruimte van Lantaren 1 : De slangenbezweerder zonder slangen, diverse familieleden, Bollywooddanseressen, en collega Tommy Wieringa. Die laatste las op verzoek van Ernest een bepaald stuk uit een vorig boek voor. Reeds na drie regels had Mama Tandoori, die in het midden op de eerste rij zat, hem al vijf keer geïnterrumpeerd. Tommy keek verstoord op, woog in gedachten de impact van een deegroller tegen het aantal koppen dat hij groter was dan Mama, en besloot haar te corrigeren. Iets wat Ernest zelf wellicht niet zo gedurfd zou hebben. Pas tegen het eind van de voorstelling, toen Ernest zelf ook al had voorgelezen, liet zij weer van zich horen. Sterker nog, Wilfried moest haar het podium afsleuren om te voorkomen dat ze een eigen boekwerk ging voordragen. Ze had zich terdege voorbereid. Het voordragen werd haar dan belet, maar men kon haar niet weerhouden haar zoon, die jongen, uit te dossen in een t-shirt van bedenkelijk souvenirniveau en een krans van slingers en dollarbriefjes. Direct merkte ze op dat ze dat geld aan het eind van de avond wel terug wilde hebben. (Wat heeft Mama Tandoori toch met geld? Lees het boek.)
Welingelichte bronnen deelden ons mede dat het boek bestond uit 75% waarheid en 25% verzinsels. Caja, Shopvriendin en ik keken elkaar aan. Wat wij vanavond hadden mogen aanschouwen, Mama Tandoori in levende lijve, deed ons geloven dat er minstens 100% van het boek waar is, en waarschijnlijk nog iets meer.
Samenvattend was de avond groots opgezet en uitgepakt, maar toch ook een beetje van bordkarton, kortom een ideale Bollywood-avond.


Ernest van der Kwast kon zijn eigen naam niet meer zien, zo vaak had hij die voorin in boeken geschreven deze avond. Wat een belangstelling. Iedereen wilde een exemplaar en wel een exemplaar met handtekening. Hij wist wie wij waren en had er zichtbaar plezier in dat wij deze avond hadden bijgewoond. (Hoe wist hij wie wij waren? Lees zijn blog.) Subtiel wees vriend Tommy hem er na een vijftigtal handtekeningen met opdracht op dat je ook wel eens ziet dat schrijvers het titelblad gebruiken om te signeren. Ernest bladerde heen en weer. "Ah... juist... ik doe het steeds op het eerste blad." Precies dit was het moment waarop wij een amateurschrijver zagen veranderen in een professioneel schrijver. Je signeert het titelblad. Ernest is vanaf nu een professioneel schrijver, en onze boeken waren de eerste die hij in die hoedanigheid signeerde.
Vervolgens zochten wij Mama Tandoori, ook voor een handtekening. We waren er nu toch, en zij ook. Wij vonden haar bij de bladentafel waar zij bezig was tientallen exemplaren van de laatstverschenen UitAgenda in haar koffers te proppen. Haar zoon, die jongen, prijkt er halfnaakt op de voorkant. Het was moeilijk te zeggen of zij die bladen thuis of elders aan iedereen wilde laten zien, of dat zij juist probeerde zoveel mogelijk exemplaren te onttrekken aan het publiekelijk oog.


Ernest zal vast nog een maand lang door Nederland touren om zijn boek te promoten. Mama Tandoori zal vast volgende week weer terugreizen naar Toronto. Mevrouw Van der Kwast (die maar niet wil trouwen met meneer Van der Kwast) zal vast met zoonlief naar Italië vooruit reizen, alwaar Ernest binnenkort voort gaat schrijven aan een nieuw boek, over een ijsmakersfamilie. Het zal vast niet zo'n impact hebben als Mama Tandoori. Waarom niet? Lees het boek.






lutek Vrijdag 09 April 2010 at 11:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Pasen

De Paasdagen zitten er weer op. Ze waren gevuld met de geijkte dingen: een maandag vrij, je voornemen allerlei dingen te doen, denken dat je daar zeeën tijd voor hebt dus het eerst nog even uitstellen, er opeens achterkomen dat je halverwege de avond nog niets van je voornemens hebt waargemaakt... dat soort dingen.
Maar ook andere geijkte dingen: uit eten, zelf iets in een pan gooien en kijken wat er dan precies mee gebeurt, je volproppen met cholocade-eitjes, Jesus Christ Superstar wéér vergeten te kijken, je wéér verbazen dat het dit jaar niet eens werd uitgezonden (*), foto's voor moeders nabestellen bij de Hema-online, je voornemen eindelijk een boek van Rudy Kousbroek te kopen, Wallace & Gromit kijken (is tegenwoordig niet alleen met Kerst maar ook met Pasen op tv), wandelende takken uitlaten, wandelende takken terrarium schoonmaken, jongste wandelende telg zorgelijk gadeslaan omdat die nu al dagen uit het ei (paasei, ja ik weet het) is en je hebt hem nog steeds niet zien eten, wijntje inschenken, blogjes lezen, hyves-onzin verkopen.
Tot slot ook nog andere geijkte dingen: je om half twaalf 's avonds realiseren dat de afwas er nog staat van drie dagen.


(*) niet gecheckt, ik ga er voor het gemak maar van uit




lutek Dinsdag 06 April 2010 at 12:02 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Lente

In de metro op weg naar grootse stadse zaken. Belangwekkende belevenissen. Oftewel: Het is weekend en ik ga de hort op.
Waar ga ik heen? Zolang ik in de metro zit kan ik nog beslissen waar ik uitstap. Nog een paar haltes, dan moet ik het weten. Haagse Bluf, met de vele biertjes? De Ridder, met rookgelegenheid? De Exit, met altijd wel een goedbedoelend kutbandje? Keuzes keuzes keuzes.


Op Maashaven stapt een jongeman in met vervaarlijk uiterlijk en dito fiets. Er hangen wat tassen aan zijn stuur. Onhandig manoeuvreert hij langs de metrostangen. Ding-dinggg, de deuren sluiten. Op Rijnhaven stappen twee dames in met dikke tassen en dito billen. Onhandig groeten de drie elkaar en dansen wat om elkaar heen tot ze vermoeden dat ze op hun plaats staan. Ding-dinggg, de deuren sluiten.
Wat zou er in de tas aan het stuur zitten, denk ik. Een dikke dame kijkt naar de tas aan het stuur en denkt misschien hetzelfde. De vervaarlijke jongeman zegt: "Je zult je wel afvragen wat er in mijn tas zit." Hij graait in de tas, tast wat in het rond en tovert een plantje tevoorschijn. "Een vast viooltje." Vol trots presenteert hij het aan de dames. "De saintpaulia ionantha, kaaps viooltje, een vaste, elk jaar komt hij terug."
Ik vond het viooltje er niet erg vast uitzien, het bestond uit niet meer dan drie sprietjes die plat op de aarde lagen. En of dit bepaalde exemplaar elk jaar terug komt is nog maar de vraag. Je mag blij zijn als het het eind van de week haalt. De vervaarlijke jongeman zag er met het slappe viooltje een stuk minder vervaarlijk uit. Helemaal toen hij ontdekte dat de dames reeds halverwege zijn verhaal hun interesse hadden verloren en iets onzichtbaars aan een jas zaten te frunniken.


De nu niet zo vervaarlijk uitziende jongeman beduimelde een andere tas, wierp er een blik in, taxeerde het publiekelijk belangstelling, en besloot de inhoud niet wereldkundig te maken. Hij en de dikbillige dames stapten uit op Leuvehaven. Ze dansten andermaal om elkaar heen. De ene moest de ene kant op, de andere twee de andere kant. Even nog keek hij bedachtzaam naar zijn andere tas, maar liep toen door, fiets aan de hand. De dames hadden niet omgekeken.
De lente hangt in de lucht, maar is nog niet tot volle bloei gekomen.




lutek Donderdag 01 April 2010 at 10:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: