Droom

Vannacht droomde ik over postzegels. Mijn leven wordt steeds spannender.






lutek Maandag 31 Mei 2010 at 5:51 pm | | default | Geen reacties

Tirza

Grunberg op toneel, het is niet voor het eerst dat het gedaan wordt. Toch voelt het alsof er volgende week opeens Grunberg-polsbandjes, -koelkastmagneten en -sleutelhangers in de winkel zouden kunnen liggen. En Tirza-ringtones die van internet te downloaden zijn. Niet dat dat niet zou mogen, niet dat Grunberg iets heiligs is, maar het is even wennen.
Toneel is voor mij ook wennen. Anders dan een film, waar ik snel 'in' kan zitten, zit ik naar theater meestal te kijken alsof ik een houten vloer voor me zie waarop mensen staan die teksten uit hun hoofd hebben geleerd en die in een van te voren bepaalde volgorde opzeggen. (Wat in veel gevallen ook precies zo is.) Ik zit er dus niet 'in'.
Deze keer wel, ik zat 'in' Tirza. En dat zat heel goed.


Ik mocht kiezen, het gekkengetal of het ongeluksgetal. Ik nam het ongeluksgetal en Caja het gekkengetal. De stoelen waren inwisselbaar.
Er werden veel mooie zinnen gezegd. En grappige ook. Ontroerende zelfs. Maar toen was het afgelopen.
De mooiste zin van de avond werd niet op het toneel uitgesproken, die was om 8 uur al gezegd, voor de deur van het theater. Een meneer die kaartjes innam, keurig gekleed, shirt, overhemd, colbert, liet 4 oude dametjes naar binnen, allen gekleed alsof het geen mei maar december was. De laatste van de 4 schuifelde langs de keurige meneer en informeerde bezorgd: "Vat je geen kou, jongen?" De keurige meneer beloofde dat hij dat niet zou doen.


Na de 4e curtain call (gewoon met de gordijnen open, dat is wel zo handig) schuifelden wij naar buiten. Het was even stil. Caja en ik hadden elkaar al weer een tijdje niet gezien. We schuifelden wat met woorden, maar cultureliteiten kunnen wij zo uit ons mouw schudden, dus lang duurde de stilte gelukkig niet.
Terwijl we naar huis liepen, neuriede ik een deuntje van Gavin Friday (iets van Oscar Wilde, geloof ik), maar corrigeerde mezelf direct en floot een vrolijke noot van Leonard Cohen (dat nummer waar nog een band naar vernoemd is). Ik keek omhoog en zag veel sterren.




lutek Woensdag 26 Mei 2010 at 11:59 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

Barendrecht

Stel, je hebt een goed idee - spreek het uit! Stel, je hebt het idee om te gaan wandelen naar Barendrecht - hou het voor je zelf! Maar zoals het hele leven, als iets eenmaal in gang is gezet, dan hou je het bijna niet meer tegen. Barendrecht... het klonk me best wel goed in de oren. Ja, wandelen naar Barendrecht, goed idee!


Hannie en ik waren nog geen 100 meter op weg of de Roparun kwam langsgelopen. Het schoot ons te binnen dat het op 2e Pinksterdag ieder jaar weer mooi weer is. De lopers van de Roparun (onderweg hoorden we iemand zeggen 'Oparun') zullen het misschien liever hebben zien regenen, lichtjes, zo van die halve druppeltjes die verdampen voordat je er erg in hebt en er voor zorgen dat je 's morgens om 10 uur de finish bereikt in plaats van 's middags om 4 uur.


Langzaam begon het te dagen... het is 25 graden en wij lopen in de volle zon van Rotterdam naar Barendrecht. Waarom ook alweer? Ja, om buiten te zijn, en om de benen een beetje te oefenen.
Juist ja. Nou, we konden de terugweg nog altijd belsuiten per tram af te leggen. Nee, dat kon niet, we hadden onze tramkaart niet bij ons. Dan maar stug doorlopen.


Eigenlijk was het best lekker, en heel goed uit te houden. We wisten weer hoe het met onze conditie is gesteld. Het lekkerst van alles was de aftersun, na afloop, op het balkon. Hannie en ik hadden een geheel andere invulling van het begrip 'aftersun'. Wel deelden we het begrip 'teiltje koud water'.
Volgende week gaan we weer een stukje wandelen. Dan kiezen we een iets exotischere bestemming, Rhoon of zoiets.




lutek Dinsdag 25 Mei 2010 at 5:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Ollekebolleke

En nu naar buiten! Hannie zag me alweer de hele dag achter de computer zitten, langzaam in een spook veranderend. Een goed idee, het is ideaal weer en we zitten maar een paar honderd meter van het Zuiderpark. Handoek mee, boek mee, sap mee, gaan.


Het was heerlijk rustig en druk, m.a.w. er waren veel mensen die weinig lawaai maakten. Hannie had Ernest van der Kwast in haar tas, ik had in eerste instantie Mark Twain bij zijn lurven gepakt, maar zag gezien de wolkenloze dag het toch meer zitten om Drs. P te ontvouwen, en wel zijn verzameling Ollekebollekes, getiteld: Zeslettergrepigheid. Een titel die meteen aanduidt waar we mee van doen hebben.
Ik lees in de inleiding hoe deze dichtvorm precies werkt. Lees het zelf ook maar even na, het staat HIER kort en krachtig geformuleerd.


De ollekebolleke ging na 75 pagina's nog altijd niet vervelen. Misschien is de voornaamste reden dat deze zo kort is - zeer geschikt om liggend in het park te lezen - maar ik denk vooral ook door de unieke humor van Drs. P.
Vanzelf ga je natuurlijk ook proberen een dergelijk vers te schrijven. Ik kwam tot 2 stuks, voordat de zonnesteek begon toe te slaan en we naar huis moesten.

Een dezer dagen of
Beter nog, deze dag
Zal ik mij werpen op
Strak rijmend vers
Dichtvorm in kwestie heet
Ollekebolleke
Liefst met een kwinkslag
Als taart op de kers


Heden gelegenheid
Park te belegeren
Bovenlijf bloot, onder
Ook weinig aan
Pen en papier geven
Dichtersgelegenheid
Als het niet lukken wil
Ga je weer staan



Thuis, gezeten voor de televisie - de Giro d'Italia stond aan - schoot me nog een derde te binnen.

Wacht toch op zekerheid
Wielende medemens
Steek niet te snel beide
Armen omhoog
Rap was de vaart onder
Ritwinnaarsspandoek
En rap ook de vaart, van de
Berg, met een boog



Ik ben nog geen volleerd ollekebollekeschrijver, ik moet nog wat schaven aan de vorm. Regel 1 moet een kreet, een uitroep zijn; regel 2 moet het onderwerp uitdrukken, liefst zelfs een naam. Ik heb als beginner deze 3 versjes toch maar goedgekeurd, anders duurt het nog een dag voordat ik iets kan plaatsen. Daar wil ik niet op wachten.
Uiteraard daag ik de lezer uit met eigen ollekebollekes voor de dag te komen. Lees wel even de instructies na op de reeds verwezen internetpagina.
Succes!




lutek Zondag 23 Mei 2010 at 10:56 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Momentopname

Mijn linkerknie is dik en pijnlijk, maar gelukkig hoef ik vandaag nergens heen. Ik lig eerst een uur in bad, dan een uur op het balkon, en stel tevreden vast dat alle wandelende takken nog altijd wandelen. Nee wacht, dat ze nog altijd stil zitten.
Eergisteren nam ik een prijsvraagfoto van de takken en stuurde die op naar de PVDD ZH. Ik hoop dat ik niet win. Niet alleen omdat er aan een PVDD-prijsvraag natuurlijk helemaal geen prijs verbonden is, maar vooral ook omdat de foto een momentopname was.
Wat wil het geval? Het doel van de wedstrijd was met een foto weer te geven wat het is dat 'de dieren van ons verlangen', ogenblikje, ik haal de juiste woorden even aan... De foto moet uitbeelden wat dieren van de politiek vragen. Wat hebben ze nodig? Waar moeten onze volksvertegenwoordigers mee aan de slag?
Een prachtfoto had ik genomen, de beestjes lagen gezellig bij elkaar, beschermden elkaar, 2 grote bovenop, de kleintjes daaronder en daarnaast. De grootste werd net wakker en stond op de uitkijk, keek me aan met een blik die zoveel wilde zeggen als: "Goed, een foto maken mag, als je daarmee maar niet onze ziel wegneemt" (of hoe is dat geloof ook alweer? misschien dat ik een paar dingen door elkaar haal.)
Ik sneed de foto bij, voegde het als bijlage toe aan mijn email en net voordat ik op 'verzenden' kon drukken, hoor ik me daar een kabaal ontstaan in het terrarium.
De grootste tak is sinds vorige week niet langer het enige volwassen mannetje. Dat is iets wat hij maar moeilijk kan verteren. Het 2e mannetje slaapt ook sinds vorige week onder de andere kurkwand. Hij mag niet in de buurt van de 1e komen. Nu echter - en misschien wel juist omdat ik het vredig tafereeltje ruw stoorde door het nemen van een foto - was de maat vol voor de 1e tak, hij rende door de kooi, jaagde nummer 2 op, en stond vervaarlijk te dreigen met de stekels op zijn poten. De 2e tak stond doodsangsten uit en rende voor zijn leven. De eerste was hem weer even kwijt, zat stil, en klopte agressief met zijn achterlijf op de kurkwand, snel en hard, zelfs ik werd er bang van. Maar gelukkig niet zo bang om niet te weten wat ik moest doen. Ik pakte tak 1 resoluut beet - hij kronkelde in mijn hand, wilde me krabben en steken - en stopte hem apart in een plastic bak. Zo, die mocht een uurtje bijkomen.
Ik liep terug naar mijn email en las die nog eens over. "De beestjes beschermen elkaar." Ik zuchtte. Moest ik dit werkelijk inzenden? Ik pakte een alcoholvrij biertje en overdacht de hele zaak nog eens. Uiteindelijk heb ik de foto toch verstuurd. Maar eigenlijk hoop ik dat ik niet win.


(Ik mag de foto nog niet plaatsen, dat mag pas nadat de winnaar(s) bekend zijn gemaakt.)




lutek Zondag 23 Mei 2010 at 12:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Uit

Het zou nog een kwartier duren voordat bus 7 of bus 11 de Coolsingel op zou draaien. Ik ging zitten.
Ik sprong meteen weer op, dat is bus 11 die passeert!!
Natuurlijk rijden de bussen nooit op tijd, het zou de krant halen als dat zo was, de bus, de bus, ik sprong op, ik zwaaide... de bus remde met gierende banden, hij had me gezien, ik zou snel thuis zijn. Hoera.
In alle haast, haastte ik me ook... en ging vol onderuit... plat op mijn bek... beide handen open, beide knieën open... maar ik had de bus gehaald. Hoera.
"Meneer, kunt u gewoon gaan zitten."
Nee, dat kon ik godverdomme niet, ik heb pijn. Weet je wat dat is? Ik moet even bijkomen, weet je wat dat is?
In de bus zat ik tussen debielen, mongolen en achterlijken. Niks nieuws dus.


Ik ben thuis. Hoera, ik ben thuis. Maar wat ik eigenlijk wil... is thee zetten... thee zetten op een zondagochtend... thee, misschien de lekkerste thee die er bestaat.
Maar dat is zinloos. Er is hier niemand die thee drinkt.




lutek Zondag 23 Mei 2010 at 04:05 am | | default | Geen reacties

Huishoudelijke Mededelingen (3)

Na 10 jaar heeft Hannie eindelijk de wasmanden gevonden die ze al die tijd al wilde hebben. Eén meter hoog, met van die doorluchtige gaatjes. Mooi. Wat zullen we lekker wassen vanaf nu.
Het wasgoed zullen we dan lekker wassen, onszelf vandaag iets minder want het warme water is niet warm. Het lijkt zelfs iets kouder dan het koude water, maar dat zal schijn zijn. (Al is een koude douche na een uurtje balkonliggen vandaag helemaal niet erg.)
Ook doet de lift het al een dag niet. Misschien valt de flat langzaamaan in elkaar. Als ik naar buiten kijk lijkt Ahoy een stuk hoger dan voorheen. Zakt de hele flat misschien langzaam de grond in? Nee, dat dan weer niet. Ahoy lijkt hoger, omdat Ahoy hoger is!


Binnenkort kunnen er 5000 mensen meer in dan voorheen. Ahoy ahoy ahoy!




lutek Zaterdag 22 Mei 2010 at 2:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Stuurbaard Bakkebaard

Met een naam als 'Stuurbaard Bakkebaard' kun je als band niet meer kapot. Niet alleen als band, als er een drogist of een bakker zou zijn die zo heet zou ik er zeker klant zijn. Maar het geval wil dat niets of niemand anders dan deze band zo heet. Ik ging hun liedjes kijken en beluisteren in de altijd sfeerverlichte kleine zaal van WATT.
Johnny Dowd deed mee op het openingsnummer, hij vroeg of Rotterdam zijn getuige wilde zijn. Dat wilde Rotterdam wel. In het Amerikaans klonk het als: "Cèn I gèt a witnèss, Rhodderdèm?" Daarna verdween hij weer en liet zich na de pauze pas weer horen.


Als je de band eenmaal hebt gezien, weet je dat je de volgende keer weer wilt. Ik heb ze nu 3 maal gezien, en weet dat ik de volgende 3 keer ook weer wil. Er waren ditmaal grote overeenkomsten met het concert van Blaudzun, die ik vorige maand in Rotown had gezien. Namelijk dat beide concerten begonnen met het laatste nummer. Hoe dat nummer precies heet, weet ik na 3 concerten nog steeds niet, maar dat is slechts méér reden om er volgende keer weer heen te gaan. In ieder geval is het voordeel van 'het laatste nummer' dat het lijkt alsof de rest van het concert extra is. Een toegift van een uur. Waar vind je dat nog?


Ik liep er wat verloren bij, in je eentje uitgaan ben ik verleerd en is ook helemaal niet leuk. Gelukkig kon ik op de binnenplaats, die dus eigenlijk buiten is, fungeren als pauze-act. Ik praatte in mijn eentje net zoveel onzin aan elkaar als een groepje van 3 heren samen. (En die 3 waren er elk al heel erg goed in!) Eén der 3 heren leek het leuk om straks na de pauze Johnny Dowd te vragen of hij 'I wanna be your dog' zou willen spelen. Het moment deed een beetje denken aan de bioscooprij-scene in Woody Allens 'Annie Hall', want precies op dat moment liep meneer Dowd langs en vroeg ik hem langs mijn neus weg of hij dat straks wilde doen. "Sure, sure, we'll do the dog", zei hij en liep verder. "Ja hoor", zei ik tegen mijn buurman, "dat doet hij", en ging verder aan een verhaal dat ik aan het vertellen was.
Ik ben niet tot het eind gebleven. Om 11 uur had ik het wel gezien. Ik kocht nog een shirt voor een tientje - waar vind je dat nog? - en loste langzaam op in de avond.




lutek Donderdag 20 Mei 2010 at 11:27 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

En Het Werd Zomer

Met nog lichte nekpijn in mijn... ja in mijn nek natuurlijk, alsmede nadorst - gevolgen van gisteren (hierover morgen meer; mijn leven verloopt niet eens chronologisch, waarom zou mijn blog dat moeten doen?) - ben ik op weg naar 'De Olijventuin'. Ik associeer olijven met Griekenland, dus ik vermoed dat we te maken hebben met een Griekse uitbater, maar zeker ben ik daar niet van.
Kapitein J. en Kapitein A. hebben er reeds plaatsgenomen en mijn aanwezigheid is, na publieke uitnodiging, aangekondigd. Door mezelf. Sinds ik mijn aanwezigheid eerder vandaag aankondigde heeft niemand anders zich meer aangemeld. Ik neem het mee als bagage.

Kapitein J. werpt net een derde rosé achterover terwijl Kapitein A. tot haar oksels in een olijvenschotel zit verborgen. Ze doen een wedstrijdje grote-donkere-zonnenbrillen-dragen, wat - toegegeven - extra cachet geeft. Je moet weten hoe je zo'n bril draagt. De kapiteins delen een passie voor watersporten. Eén watersport in het bijzonder: ze hebben allebei een bootje. Sterker nog, ze delen hetzelfde bootje. De zon schijnt en plannen worden gesmeed, gevormd, vervormd, weerlegd, omgekeerd en opnieuw tegen het licht gehouden, aangaande het hoe en wanneer van heringebruikname van genoemde boot. Nu de zomer uitbreekt wordt deze weer van stal gehaald. De vrijheid is een stuurwiel weg, mits er niet te veel sluizen en bruggen in de weg liggen.


Terwijl ik de nadorst goed onder controle houd, vertelt Kapitein J. het een en ander over een aantal vriendinnen. Ze vertelt over Andrea, André, Dré, Andrea, Andra, en nog een Andrea. Ik denk dat ze alleen maar vriendinnen heeft die Andrea heten. Je durft bijna niet meer in toeval te geloven.
(Caja heeft een gelijksoortig verhaal over gelijksoortige namen - je kunt reageren)
Het terras van de Olijventuin heeft zon tot een uur of 8. Maar dat geldt niet voor het hele terras. Vanaf 6 uur zie je telkens groepjes mensen van tafeltje naar tafeltje verhuizen. Om maar in de zon te kunnen blijven zitten. De uitbater is hierop voorbereid, op slinkse wijze houdt hij je eerdere bestellingen bij. Je ontkomt niet aan de volledige eindafrekening.


Ik zoek naar slakken op het menu. Slakken? Ik vergeet even dat ik aan tafel zit met leden van de PVDD. Niet dat dat van enige invloed is op mijn bestelling. Toch werp ik op dat slakken net een soort champignons zijn, als ze zijn gebakken. Ik sta verbaasd van mijn eigen uitleg, de dames gelukkig ook.
Toch bestel ik de slakken niet. Ze staan niet op het menu. Dan de gebakken champignons maar, dat zijn ten slotte net een soort slakken. Ze blijken meer gekookt dan gebakken te zijn, maar smaken niettemin goed.
Om 8 uur kunnen we geen tafeltje meer opschuiven om in de zon te blijven zitten, of we zouden een tafeltje midden op de Nieuwe Binnenweg moeten zetten.
De zomer is definitief uitgebroken. Zoek dekking! op een terras naar keuze.




lutek Donderdag 20 Mei 2010 at 12:04 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

THBWT

Een thema tekent zich af. Laatst moest ik nog Eerste Hulp geven aan een wandelende tak. Nu moest ik Tweede Hulp geven aan... diezelfde wandelende tak. Dat beest heeft een death wish, het kan bijna niet anders.
Ik was gezellig gezapig gemoedelijk bezig met de gebruikelijke beestjesheidstherapie, begint me daar toch een beestje te vervellen, dat de stukken er afvlogen, niet te filmen. (Niet te fotograferen ook, de foto toont slechts een archiefopname.) Je houdt je hart vast als zo'n beest ondersteboven gaat hangen, zijn pootjes vasthaakt, en langzaam uit zijn oude jasje zakt. Maar deze had me kennelijk zien aankomen en gedacht dat het ook anders kon. Ze ging op de grond liggen! Erg dom. Pure luiheid. Vast en zeker. Baasje zorgt wel dat het goed komt.
Dat deed Baasje natuurlijk ook, want die vindt de beestjes reuze leuk. Met hun uitwendige pantsertjes en alles. Mevrouw Bronson moet nog 1 keer uit de kleren voordat ze volwassen is. Ik zal haar nauwlettend in de gaten houden.






lutek Maandag 17 Mei 2010 at 11:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Bliss

Om 11 uur 11 sta ik op, veel gekker moet het niet worden. Om 11 uur 11 ('s avonds) loop ik Haagse Bluf binnen. Een thema lijkt zich af te tekenen. Er tekenen zich nog wel meer thema's af, bij voorbeeld dorst naar bier en avontuur, maar daar ben ik nog niet van op de hoogte, dat zal zich pas openbaren na de 3e of 4e versnapering. Als ik zo ver kom. Er wordt gesproken over nijlganzen, over wandelende huisdieren die prefereren stil te zitten, en over bijna niet verkrijgbaar bier. Je zou er dorst van krijgen. Het komt goed uit dat ik in HB zit en er bijna niet verkrijgbaar bier in huis is. Maar HB wordt nooit erg laat. Voordat ik verword tot bezemwagenvoer verwijder ik mijzelf.
Op de Van Oldenbarneveltstraat is een nieuw café geopend, Bliss, waar eerst de Kameleon gevestigd was. Binnen is nog plaats aan de bar, juist naast Rafaël. Hij is verliefd op de barman. De barman mag dat niet weten. Ik roep de barman en vertel het hem. Al dat gedoe, je kunt zoiets maar beter meteen duidelijk maken. De barman gaat door met barman zijn. Misschien hoort hij al de hele avond dat mensen verliefd op hem zijn.
Mijn andere buurman is Ben. Ben is eindelijk uit de kast, na 24 jaar. Wat een tijd.
Romeo stapt de winkel binnen. Romeo heeft de kin van een bokser, maar ik kan me niet voorstellen dat hij ooit iemand heeft geslagen of geslagen is. Hij heeft 's morgens alleszins meer te scheren dan anderen. Het wordt drukker en gezelliger dus lijkt het me tijd weer op te stappen.
In Rotown is een dansavond. Ik hang een beetje nutteloos tegen de bar. Ik hou mijn buik in als er mensen passeren, niet om indruk te maken, maar omdat het zo vol is. Als 2 dames passeren, gaat de eerste hardgrondig op mijn voet staan, de tweede zegt dat ik normaal moet doen. Hoe ik precies normaal moet doen weet ik niet en besluit weg te gaan.
Dizzy is het laatste station. Hier voel ik me niet te veel maar te weinig. Ik hou een taxi aan en ga naar huis.




lutek Maandag 17 Mei 2010 at 4:48 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dat Zeg Je Toch Niet

In de popmuziek worden alle mogelijke gevoelens bezongen. Vooral de liefde, de wederzijdse zowel als de onbeantwoorde variant, is een geliefd onderwerp. Het is onmogelijk om een top 3 te maken van mooiste liefdesliederen. Persoonlijke smaak is hierbij een te groot obstakel.
Een emotie die ook vaak wordt bezongen, of wordt vormgegeven, is het tegenovergestelde van de liefde. Hoe je dat precies noemt is moeilijk te zeggen, het is niet 1 woord. (Gek genoeg is 'liefde' 1 woord voor wel 1000 verschillende gevoelens.) Soms blijkt uit een tekst onmacht, minachtig, haat, onbegrip, wraak, verwijt, of nog andere nare zaken.
Maar hoe de tekst ook precies in elkaar zit, er zijn bepaalde dingen die je niet zegt. Of die je niet geacht wordt te zeggen. Ja, in een opwelling misschien, het floept eruit voordat je er erg in hebt, sorry wat zeg ik nu toch... dat is nog te begrijpen. Echter, een tekst schrijven, een lied opnemen, en dat vervolgens publiekelijk bekend maken, dat kun je geen opwelling meer noemen. Als je daarin bepaalde dingen zegt, dan komt het nooit meer goed.
Omdat in de hardheid van woorden persoonlijke smaak misschien een mindere rol speelt, meen ik dat het wel mogelijk is om hier een top 3 van te maken. Als je onderstaande dingen tegen iemand zegt, dan weet je heel zeker: dit komt nooit meer goed.

Op de 3e plaats staat Pink Floyd. In het nummer 'Pigs (Three Different Ones)' wordt Mary Whitehouse, de censuurkoningin van Engeland jaren '60 en '70 bezongen. Roger Waters vat de house-proud town mouse samen in de zin: "You radiate cold shafts of broken glass."
Au.



Op de 2e plaats komt zanger van The Fall, en grumpy old man avant la lettre Mark E. Smith met een beschrijving die wel moet gaan over zijn ex Brix Smith. In Blood Outta Stone zegt hij o.a. het volgende:
"You're history
You've quit existation
You're green grub
You're blood outta stone"

De manier waarop hij het zegt maakt het allemaal nog iets pijnlijker. Vreemd genoeg is het enkele jaren later wel weer even aan geweest tussen de twee. Maar dat was erg tijdelijk.



De absolute nummer 1 moet wel Big Star zijn. Als je iemand beschrijft als holocaust, zijn dat zonder twijfel de laatste woorden die je ooit zult wisselen.
"You're a wasted face
You're a sad-eyed lie
You're a holocaust."




Uiteraard hoor ik graag andere nominaties. Ik heb al gedacht aan Morrissey die zich over Margaret Thatcher afvraagt: "Why won't you die?", maar die beschouw ik als inkoppertje. Reacties zijn welkom.

(edit... Ik zal mezelf meteen verbeteren, in Pigs TDO wordt Mary Whitehouse in het 3e couplet bezongen, bovenstaande zin komt uit het 2e couplet. Ik weet niet zeker of dat nu ook over haar gaat of over iemand anders)




lutek Zondag 16 Mei 2010 at 10:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

"De Salon van de Verloren Haren"

Net na 8 uur stap ik de kapperszaak van Avondkapper Montie binnen. Te laat al, het programma begon om 8 uur, Ernest is al aan het voorlezen. Tot mijn verbazing is er nog genoeg plek en zonder iets of iemand te storen, sluip ik naar een stoel tussen de knippende Montie en een piano in. Een piano bij de kapper, bij Montie is het niet vreemd. Afwisselend leest Ernest van der Kwast verhalen voor en en zingt en speelt Gelukkige Kaplaarzen (Mirjam Leenhouts) prachtliederen op de piano. Het is een weemoedige avond: de sfeer zit er goed in, er wordt gelachen, maar de gelezen en bezongen onderwerpen dragen een weemoedig karakter. Dat was van te voren afgesproken, hoor ik later. Niet toevallig wordt ook diverse malen de lichaamsbeharing bezongen, in verband gebracht met het ontbreken ener Lief. Je zou er van aan de drank raken. Montie heeft hier op gerekend, zodat versnaperingen volop aanwezig zijn.


Het programma duurt tot 10 uur. Al die tijd is Montie gewoon bezig met zijn werk. Er komen ook diverse klanten binnen die niets wisten van het aanwezige muzikale en literaire vertier. Ze komen slechts voor een knipbeurt en verlaten de zaak weer als hun beurt erop zit, zij het met aanzienlijk dralen: één meneer staat nog wel een half uur bij de deur te luisteren voordat hij vertrekt. Maar van de meeste aanwezigen heb ik het idee dat ze voor de optredens komen. Ze lijken elkaar ook allemaal op de een of andere manier te kennen. Zelf ken ik helaas niemand. Ja, Ernest natuurlijk, daar kwam ik op af.


Hij leest dat de stukken er afvliegen, een eigenschap die hij met Montie gemeen heeft. Na het derde verhaal bladert hij in zijn map en zegt: "Het volgende verhaal... of ga ik te snel?"
Hij leest stukken uit zijn inmiddels beroemde boek, maar ook korte, niet gepubliceerde verhalen. We hangen aan zijn lippen. De avond - kleinschalig als deze is - gaat van groots naar grootser. Iets na halverwege, juist als alle monden weer eens erg dorstig zijn geworden, breekt Montie in en meldt dat hij even de föhn zal moeten hanteren. Voor het gemak wordt meteen maar een pauze ingelast. Iedereen praat wat met elkaar. Ondertussen loop ik naar het nabijgelegen Boudewijn omdat een kurkentrekker node wordt gemist. De avond gaat van gezellig naar gezelliger.


Nog een handvol liederen en leesvoer later is iedereen aan iets stevigers toe en besluiten we naar het net iets verder maar ook nog bijzonder nabijgelegen Rotown te gaan. Er wordt geproost op de geslaagde avond. Ik maak allerlei nieuwe vrienden van wie ik helaas de namen al snel niet meer kan herinneren. Maar dat sluit misschien mooi aan bij de avond. Weemoed, verlangen, maar ook troost. Ik ben veel indrukken, ervaringen, gesprekken, verhalen en liederen rijker.




lutek Donderdag 13 Mei 2010 at 12:11 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

The Residents in Den Haag

In Den Haag was een concert van The Residents. Uniek! Niet alleen omdat zij weer eens in Nederland waren, bovendien slechts voor één show, maar ook omdat dit plaatsvond in waarschijnlijk de kleinste zaal sinds hun optreden in The Boarding House, Berkerley, 1972. Het publiek zou er met zijn neus bovenop zitten, ongelofelijk. Reeds maanden geleden kocht ik een kaartje.

Het concert zou bestaan uit muziek, theater en (zelf)reflectie. De heren oogballen zijn al behoorlijk op leeftijd, vanzelf ga je dan zulke onderwerpen aansnijden. Denk ik. Indachtig houdend dat The Residents meer dan eens beweerd hebben dat zij (onder andere) muziek óver muziek maken, en indachtig houdend dat zij eens zijn begonnen met een (niet bepaald afgeronde) serie 'American Composers', is het bovendien aardig dat zij nu zo ouwelullerig gaan reflecteren, want daarmee zou je kunnen stellen dat zij met deze show in hun eigen 'Composers'-serie zijn terechtgekomen. Een aardig inzicht, zij het dat dit waarschijnlijk louter op toeval berust. Het was in ieder geval geen opzet.


Ik merk dat ik in de eerste twee alinea's al meer schrijf over dit ene concert, dan ik ooit tevoren heb gedaan in blogs die over concerten gingen. Die gaan veelal helemaal niet echt over die concerten. Wat nu zo leuk is, is dat ik helemaal niet naar dit concert ben geweest.
Ik was het kaartje niet kwijt, ik was het concert niet vergeten, ik had me niet verslapen. Er was een betere reden: Ik had geen zin. Zelden ben ik zo fan geweest (en nog steeds) van een band als van The Residents, maar toegegeven: na 1982 hebben ze geen enkele fatsoenlijke plaat meer gemaakt. (Ja, eentje, in 1984, die al 10 jaar daarvoor was opgenomen.) Precies het moment dat Homer Flynn en Hardy Fox met z'n tweeën overbleven omdat Jay Clem en John Kennedy er genoeg van hadden. Het kan geen toeval zijn.
Het bizar experiment, het volstrekt onnavolgbare, maakte meer en meer plaats voor pretentieuze pompeusheid, diepzinnige verhalen die bij nadere beschouwing hol en leeg bleken.


Het gekochte kaartje zal keurig worden bewaard in de 'gekochte kaartjes'-map. Als ik het nog eens terug vind over 10 jaar zal ik denken aan het concert. Dan doe ik net als nu mijn ogen dicht, en droom de ideale setlist, het mooiste concert van The Residents ooit...

Whatever Happened to Vileness Fats
Godsong
Tourniquet of Roses
Hitler Was a Vegetarian
Happy Home


Consuelo's Departure
The Electrocutioner
Hole-Workers' New Hymn
Smack your Lips (Clap your Teeth)
Rest Aria
The Importance of Evergreen


Tijdens het gedeelte na de pauze - jawel, er is een pauze, je hebt tijd nodig om althans een gedeelte van de indrukken te kunnen verwerken - wordt 'Not Available' integraal ten gehore gebracht op piano en zang, dwars door de andere nummers heen. Dat bleek bij de voorbereidingen melodieus en interfererend - denk alleen al aan de twee epilogen - opeens razend goed bij elkaar te passen, al die verschillende nummers samen. Dat tijdens de uitvoering blijkt dat de ritmes hier en daar schots en scheef lopen is natuurlijk geen reden om het niet te doen.
Allemachtig, wat hebben de mensen iets gemist die dit concert niet hebben meegemaakt. Je vergeeft het je nooit meer. Ik ben lekker de enige die er een kaartje voor had.






lutek Maandag 10 Mei 2010 at 8:28 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Bevrijdingspop 2010 deel 2

Café Loos zag mij aan voor een zwerver en had geen wisselgeld voor me voor de sigarettenautomaat. En hoewel ik in vlekkeloos Nederlands sprak, gaf de mevrouw me in slecht Engels antwoord: "No, we don't have wisselchange for you." Een zwerver dus, en toen moest de dag nog beginnen!
Testing one two, one two. Alles en iedereen was er klaar voor. Vrijheid. Feest. Muziek.
Vrijheid om in het gras te liggen al is dat veel te nat en koud. Vrijheid om te dansen al is de muziek niet om aan te horen. Vrijheid om (je aan) elkaar vast te houden al is de ander onbereikbaar ver weg. Vrijheid om elkaar te laten gaan al wil je niets liever dan bij elkaar zijn. De bevrijding stond voor mij dit jaar in het teken van loslaten al deed ik niets liever dan vasthouden. Caja en ik hebben elkaar doodgeknuffeld. Nu laten wij elkaar vrij, al voelt het voor allebei heel anders.

Je bent niet 1 uit 100
Je bent niet 1 uit 1000
Je bent die ene, je bent me er eentje



Nu voelde ik me ook als een zwerver, liep doelloos rond over het terrein. Het wachten was op Rigby en Drive Like Maria. Maar eerst was er rap. Een nummer over rolgordijnen of iets dergelijks, met publieksparticipatie. Het voordeel van een rapband is dat de muziek daarna alleen maar beter kan worden. In het kader van de viering van de vrijheid werden er voordat het laatste nummer werd ingezet verkiezingen gehouden. Yo, laat je horen! "Optie 1, we gaan weg. Optie 2, we doen nog een nummer." Ik onthield mij van stemming.
"Maar dan moeten jullie wel meedoen, alleen kunnen we het niet." Dat idee had ik inderdaad al. Ik maakte nog een rondje over het terrein. Een dj vulde de pauze tussen 2 bands met pauzemuziek. Ik meende te horen dat er iemand zong over 'Hoeren in de kofferbak'. Hopelijk had ik het verkeerd verstaan.


De volgende band was weer een rapband. Dingen worden dus niet altijd beter als ze slecht zijn. "Ik heb charisma als een klysma." Veel gekker moest het echt niet worden. Ik was nog niet terug van mijn rondje of ik maakte nogmaals een rondje. Uit de verte hoorde ik de afkondiging. "Doe maar klappen! Ja, dames en heren, jongens en meisjes, geef ze een daverend applaus, die gasten hebben een druk schema." Ik hoorde het denk ik weer verkeerd, ik verstond: "Die gasten hebben een drugsschema." Dat kàn de presentator toch niet gezegd hebben? Ik bekeek het programma en zag een omschrijving van de band. Hmmm... misschien had ik het toch wèl goed verstaan. Ondanks dat vond ik deze band 2 keer zo goed als de eerste. Het optreden duurde geen 40 maar 20 minuten.
Eindelijk kwam Rigby op. Ze hebben al zo vaak opgetreden in DWDD, dat ik Matthijs van Nieuwkerk een beetje miste. Misschien zou hij straks opeens het podium opspringen om ze aan- of af te kondigen? Maar nee, Matthijs bleef uit.


De muziek werd nog beter, hoe was het mogelijk. Drive Like Maria nam het podium, kwam, zag en overwon. Volgende keer wil ik ze zeker weer zien.
De rest van de dag stond in het teken van laaghangende bewolking. Ik zag geen band meer voor ogen. Uren later bevond ik me opeens in Dizzy waar ik geheel tegen mijn vrijwilligheid in werd gevoerd met stukken rund, kip en varken. Ik werd in de watten gelegd. Veel van de aanwezigen hadden nog nooit van de naam Lutek gehoord, wat niet vreemd is. Eén der aanwezigen had echter merkwaardige associaties met die naam en duidde mij aan met 'die meneer van de farmaceutische industrie'. Moegezworven pakte ik de metro naar huis.




lutek Vrijdag 07 Mei 2010 at 12:11 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Bevrijdingspop 2010 deel 1

Ik had een leraar in de 6e klas (groep 8) die WOII bewust had meegemaakt. Dat zei hij, en ik had geen enkele reden om hem niet te geloven. Als elfjarig jongetje had ik het idee dat hij waarschijnlijk ook WOI nog bewust had meegemaakt, maar dat lag aan het leeftijdsverschil. Hij kon WOII dan wel bewust hebben meegemaakt, hoe bewust hij precies was van wat er was gebeurd valt te betwijfelen. Zeker als je bedenkt dat deze leraar, tevens schoolhoofd, zich bediende van een soort logica die mij toen al vreemd in de oren klonk. Zo betoogde hij eens dat mensen niet van apen konden afstammen, want "dan zouden er nu toch geen apen meer zijn". Hoewel ik nog in God geloofde, voelde ik direct sympathie voor meneer Darwin.


Rekenen kon hij ook niet. Volgens hem duurde het zo'n 4 á 5 generaties om van de 16e naar de 20e eeuw te komen, want "een mens wordt ongeveer 75 jaar oud, laten we het afronden op 100, 20 min 16 is 4, 4 eeuwen en je bent 4 generaties verder, misschien ietsje meer".
Ik heb les van deze man gehad. Een jaar lang. Hij vond het zelfs een goed idee om Engelse les te gaan geven, 1 uur per week, in de pauze, vrijwillig. Moesten je ouders wel een tientje per maand voor betalen, wat hij ongetwijfeld in eigen zak stak. Hij sprak New York uit als Yew York en als je moeite had om three te zeggen "kon je net zo goed free zeggen, want dat was bijna hetzelfde, en bovendien deed hij dat zelf ook". Het heeft me jaren gekost om de verkeerd aangeleerde motoriek van mijn tong af te leren.
(even ter verduidelijking: van bovenstaand is geen woord gelogen, die man was werkelijk knettergek.)
Volgens hem waren de mannen die in Rotterdam werden opgepakt tijdens de razzia van November '44, en voornamelijk in Duitsland werden tewerkgesteld, landverraders. "Je gaat toch niet vrijwillig voor de Duitsers werken? Nee, dan was je fout. Die mannen hadden het niet makkelijk toen ze terugkwamen, ze werden met de nek aangekeken, en terecht."
Zojuist hoor ik op de televisie, tijdens de uitzending rondom de Dodenherdenking, een iets genuanceerder verhaal. De razzia was een verrassing en alle wijken in Rotterdam waren afgesloten. De meeste mensen zaten als ratten in de val. En je werd helemaal niet vriendelijk gevraagd te komen werken, zoals de Duitse propaganda meldde. Mijn leraar geloofde liever de propaganda dan zijn stadsgenoten. Mijn leraar was degene die fout was in de oorlog en daarna.


Vandaag werden de doden herdacht, de onderdrukking, de helden, het leed. Morgen wordt de vrijheid bejubeld. Pal voor de deur van het kantoor waar ik werk heeft men de afgelopen 2 dagen gebouwd aan een podium en tentjes en kraampjes. Om het wat saaier te houden dan voorgaande jaren staan er extra veel debatten op het programma. Gelukkig speelt ook Drive Like Maria, halverwege de middag. Als Rigby, die er net voor speelt, een beetje saai is, of het gaat regenen, kan ik naar kantoor lopen om vanuit het raam eretribune te zitten. Als het opeens omslaat (de muziek of het weer) kan ik zo vanaf de 2e verdieping proberen te stagediven.


Hoe ik er precies achterkwam dat Drive Like Maria speelt weet ik trouwens niet meer. Jaar na jaar zoek ik me het ongans naar de website van het festival. Als je niet de exacte naam weet valt dat helemaal niet mee. Was het nu 'bevrijdingspop'? 'Bevrijdingsfestival Rotterdam'? 'Rotterdam festival 5 mei'? Ik zoek op internet op nog 10 andere varianten van de naam, maar de ontwerper van de website snapt duidelijk niet hoe zoekmachines werken en naar welke termen zoekers zoeken. Ik kom slechts uit op het festival in Haarlem. Okay, misschien dat op die website links naar andere festivals in het land staan. Helaas, die staan er niet.
Hoe dan ook, morgen speelt er een leuke band op de Parklaan, op de eerder dit jaar nieuw aangelegde grasmat. Goeie planning.




lutek Dinsdag 04 Mei 2010 at 9:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Straatverlichting

-Hoe was het in Groot-Ammers, liefje?
-Leuk, er was straatverlichting.
Ik vond altijd al dat Groot-Ammers een paar stappen achterliep op de rest van Nederland, maar dit zijn meer stappen dan ik voor mogelijk had gehouden. Straatverlichting... hadden ze tot vandaag geen straatverlichting? In gedachten zie ik mensen aan het begin van een lange donkere winteravond voetje voor voetje van werk naar huis schuifelen, op de tast. Buren spreken af gezamelijk de tocht af te leggen, dat is veiliger. Niet iedereen haalt het. Morgen, halverwege de ochtend zal pas duidelijk worden welke slachtoffers er zijn te betreuren. Sommigen blijven liever slapen in de fabriek en keren pas in het weekend huiswaarts. Jan en Klaas zijn eergisteren niet op de fabriek verschenen, vanmiddag werden ze gevonden in een weiland nabij Nieuw-Lekkerland, verscheurd door wolven....
-Ja, dat is dat alles verlicht is en aangekleed en sfeervol ingericht en versierd enzo.
-Onder straatverlichting versta ik lantaarnpalen.
-Nee, ja, dit is eens in de vijf jaar, alle straten in Groot-Ammers doen mee. Mijn moeder heeft ook iets gemaakt, dat hangt ze buiten. Er was vuurwerk. En overal staan mensen buiten, tentjes, je maakt een praatje met iedereen, heel gezellig. Duurt de hele week.

Straatverlichting is slecht een naam om de feestelijkheden aan te duiden en heeft niks met de aanwezigheid van lantaarnpalen te maken. Sterker nog, die zouden beter uit gedaan kunnen worden om de sfeer voller te maken. Iemand heeft die naam eens langs de neus weg gebezigd en die naam is blijven hangen.
Het is net zoiets als dat ik vroeger op zaterdagochtend de krant moest halen 'bij Riekie', op de hoek van de Verboomstraat. Riekie's ouders hadden daar ooit een winkel gehad, en Riekie (een klasgenoot van een broer) stond wel eens achter de toonbank te helpen. Riekie was al lang weg, de ouders waren al lang verhuisd, de winkel was in de tussentijd al drie keer van eigenaar veranderd, maar ik ging nog altijd bij Riekie de krant halen.
Er zijn Riekie's die niet meer bestaan, tantes en ooms die in de verste verte geen familie zijn, en in Groot-Ammers hebben ze ieder jaar straatverlichting.




lutek Zondag 02 Mei 2010 at 9:37 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

K-Dag

Een hele dag, een hele hele dag. Dat is lang. Eens kijken, wat zal ik doen? Het is koninginnedag, er zal vast van alles in de stad te beleven zijn. Maar het is nog vroeg, 9 uur. De buienradar zegt dat het over 20 minuten opklaart.


Om 2 uur zegt de buienradar nog steeds dat het over 20 minuten opklaart. Ik trek een jas aan en ga naar de stad. Het is droog maar nog niet opgeklaard. Gisteren regende het echt hard, daar hielp geen jas tegen, ook geen reclameponcho van een bekende Nederlandse bank. De regen rolde over onze wangen. Ongelofelijk, wat regende het. Per ongeplande metro bevond ik me toen opeens terug in de stad. Erg onverwacht allemaal, maar ik zat in elk geval droog.
Vandaag ga ik ook maar droog zitten. In De Ridder is het knus en gezellig, ik ben de enige gast. Martin staat op een wankel tafeltje het interieur wat op te pimpen. Het is een feestdag. De belegen achtergrondmuziek is vandaag intenser dan ooit tevoren, alle teksten zijn opeens van toepassing.


Ik constateer dat de zwaartekracht een wonderlijk ding is. En het is een ding met voor- en nadelen. Je moet er maar aan wennen. Zo ben je helemaal nat doordat regen naar beneden valt, en zo blijk je over straat te kunnen lopen zonder dat je wegzweeft.
Er breekt zowaar een zonnetje door, waar ik besluit gebruik van te maken. Ik begroet iemand die ik van gezicht ken, ze loopt met haar vriend over de Mauritsweg. Ik begroet nog iemand die ik ooit eens gezien heb, hij loopt met zijn vriendin over het Schouwburgplein. Hallo. Dag. Hallo. Dag.
In het Doelencafé speelt een bigband. De bigband heet heel toepasselijk De Bigband. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat niemand eerder op dat idee gekomen is. De Bigband blaast een gat in de lucht. Het swingt de pan uit en ik swing mee. Mensen denken dat ik 'er bijhoor', zo hoor ik uit verscheidene hoeken. Een vrolijk toeterend vakantiegezicht zit op de eerste rij. Het is 4 jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag. Ze is een beetje zenuwachtig voor een korte solo die ze straks in de tweede set zal gaan spelen. De solo verloopt uitstekend. Harry Doelencafé loopt ondertussen swingend van tafeltje naar tafeltje. Het is 15 jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. We praten wat maar ik heb niet het idee dat hij me nog kent.


Omdat ik vermoed dat er wat vrolijk volk te vinden is op de Nieuwe Binnenweg begeef ik mij derwaarts, maar onverwacht raak ik in een plaatselijke regenbui, de regen rolt over mijn wangen. Die zwaartekracht ook weer. Ik heb er best wat voor over om nu niet nat te regenen, in ruil wil ik dan desnoods wel een stukje wegzweven. Maar nee, de zwaartekracht is onvermurwbaar. Per ongeplande metro bevind ik me dan opeens terug thuis. Het was 20 uur geleden dat ik de regen voor het laatst had gezien. Ik heb geen zin in regen.




lutek Zaterdag 01 Mei 2010 at 7:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: