Oefening Baart Opzien

Nietsvermoedend liep ik door Het Park. Hoewel, nietsvermoedend... ik vermoedde dat ik nog een minuut of 20 had voordat ik weer op kantoor zou moeten zijn. En ik vermoedde dat de zon - die net even achter de wolken verdween - zich straks vast nog wel even zou laten zien. Ook vermoedde ik dat de groep halsbandparkieten na 5 jaar inmiddels wel zou zijn gegroeid tot een aantal in de 30. Ik vermoedde verder nog dat het vandaag geen rokjesdag zou zijn, want als het al mogelijk is dat er meer dan 1 rokjesdag per seizoen bestaat, dan zou het er vandaag toch net iets te fris voor zijn.


Eigenlijk liep ik lang niet zo nietsvermoedend door Het Park als dat ik daarnet nog had gedacht. Maar wat ik in elk geval niet vermoedde was dat ik 2 sportieve heren zou zien die aan het trainen waren voor... ja, waarvoor eigenlijk? De bewegingen die zij maakten waren een mix van 'Struikelhul' (zie Kees van Kooten) en 'Silly Walks' (zie Monty Python) en zagen er bevreemdend uit. Wat me vooral niet duidelijk werd was het doel van de bewegingen. Misschien dacht ik te rechtlijnig. Misschien was er geen doel. Of mogelijk was er een doel, doch niet van sportieve aard, maar slecht van het bevreemden van nietsvermoedende voorbijgangers.
Ik vermoedde dat er al 20 minuten waren gepasseerd en keerde kantoorwaarts.




lutek Maandag 28 Juni 2010 at 3:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Het Mysterie van de Zuiderparkdagen

In een file van 40 auto's zit ik 60 minuten te wachten tot ik rechtsaf mag slaan. De auto vol rommel voor de rommelmarkt. Mijn moeder noemt de rommel 'best nog mooie spullen'. Ik noem de rommel 'rommel', anders zou ik nu op weg zijn naar de best-nog-mooie-spullen-markt en dat ben ik niet.
Om 8 uur 's morgens op een zaterdag is er niet zo veel verkeer, des te opvallender is deze file voor andere weggebruikers. Mensen die in dezelfde richting rijden, schuiven in lichte verwarring een baantje op. Je hoort ze denken: "Waarom blijft iedereen rechts staan, als je links gewoon door kunt rijden?" Een vraag waar ik zelf ook zo gauw geen antwoord op heb.
Mensen die in tegengestelde richting rijden laten het gas een beetje los en staren verbaasd uit het raampje. De bocht naar rechts hier verderop is niet erg opvallend. Dus als je niet weet dat daar de ingang van de rommelmarkt is, doet deze file volstrekt nutteloos aan. Nu ja, ik weet dan wèl dat daar de ingang is, en ik vind deze file ook volstrekt nutteloos. Het lijkt wel op de manier waarop passagiers een vliegtuig betreden, niemand doorlaten tot ze zelf eerst geheel op orde zijn.
Het blijkt anders in elkaar te zitten. Niet de auto's staan elkaar in de weg, maar de 'special person' bij de ingang is degene die iedereen laat wachten. Zij controleert alle namen op een lijst, checkt de corresponderende nummers, moet mensen uitleggen waar hun kraam zich bevindt en hoe ze daar moeten komen, en zorgt dat er geen wanbetalers het terrein oprijden. Ongeveer 20 meter voor haar staan 2 heren: de ene deelt huisregels uit, de andere deelt vuilniszakken uit, handelingen die elk 1 seconde in beslag nemen, de handelingen van de dame duren 5 minuten per auto.
Ik zou zeggen: maak 2 rijen, 1 voor mensen die hun huiswerk hebben gedaan (want als je al weet dat de ingang hier is, dan kan het niet anders dan dat je ook weet waar de kramen zijn en hoe de nummering loopt), deze mensen kunnen zonder ononthoud doorrijden zodat ze ook weer snel het terrein kunnen verlaten; en 1 rij voor hufters die voor het eerst van hun leven een plattegrond zien en of de kraamhuur nog niet hebben voldaan. Laat de 2 heren die zich doodvervelen met de huisregels en de vuilniszakken alvast de auto's langslopen, zodat iedereen weet in welke rij hij hoort.
Ondertussen loeren in tegengestelde richting opnieuw diverse verbaasde blikken onze kant op. Ik zet een zonnebril op.
Uiteindelijk passeer ik de dame, zonder volledig stil te staan, ik noem het tafelnummer en de bijbehorende naam. Binnen 3 minuten heb ik de tafel gevonden, heb alles uitgeladen en ben alweer het terrein af.

Hier zou ik een foto kunnen plaatsen, bij voorbeeld van het op de Zuiderparkdagenwebsite aangekondigde 'surprise' optreden van zangeres Nomi. Maar ik kan net zo goed een foto pakken van vorig jaar, of het jaar daarvoor, of van 3 jaar geleden. Of blader zelf maar even terug.



Deel 2. Ma is al voor de deur gaan zitten met de 2e partij rommel. Ik laad alles in, ze neemt plaats, en we rijden weg. Een paar minuten later sluiten we achteraan aan in de file. Het wachten gaat verder, 30 auto's voor ons. Vanuit de verte zien we hoe de dame in gesprek is met een chauffeur die tekst en uitleg wil over iets. Het is niet het moment of de plaats, maar ze neemt alle tijd, een minuut of 10. Hoewel we ons op de openbare weg bevinden zijn inmiddels diverse automobilisten uitgestapt om de benen te strekken. Mijn ergernis maakt langzaam plaats voor bewondering. De wanorganisatie is hier tot kunst verheven, en is vermoedelijk gesubsidieerd.
45 minuten later passeren we de dame opnieuw. "Hey, u was er al!" Ik vind het knap dat ze me heeft onthouden. "Ja, maar mijn moeder nog niet." Even later is alles uitgeladen en staat mijn moeder achter de kraam. Ze heeft er zin in. Nog voordat alle spullen zijn neergezet heeft ze al een schilderij en een dienblad verkocht. Het belooft een mooie dag te worden.




lutek Donderdag 24 Juni 2010 at 1:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Momentopname (2)

Hou nu eens op met dat gezeur over die wandelende takken!
Ja ja, ik weet het, ik ben verzot op de takjes en raak er soms licht extatisch van. Ik wilde slechts snel even mededelen dat ik niet in de prijzen ben gevallen. Er was een fotowedstrijd, vorige maand, van de Partij voor de Dieren. De foto moest uitbeelden wat de dieren van de politiek zouden moeten kunnen verwachten. Ongeveer. Zoiets. Eigen invulling.
Mijn foto liet zien hoe de groten de kleinen beschermen. Of hoe de kleintjes bescherming vinden bij de grootjes, net wat je wilt. Net in welke tak je jezelf verplaatst.
Juist toen ik de foto per electronische post instuurde, klonk er een kabaal van jewelste uit het terrarium en gingen 2 takken elkaar te lijf. Geen prettig gezicht. Ik schreef toen al dat ik hoopte om die reden niet te winnen. Dat is gelukt.

Als troostprijs hier dan toch even de foto. Lief hè.






lutek Zondag 20 Juni 2010 at 01:15 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

101 Doelen

2 jaar geleden kwam iemand op het idee een aantal doelen op te stellen - publiekelijk, per internet - en die doelen vervolgens te halen. Inmiddels volgen veel mensen dit voorbeeld. Internet dient als stok achter de deur. Je moet dan wel, anders zegt iedereen: whaaaaaaaaaaa, je hebt het niet geha-aald, je hebt het niet geha-aald!!
Publiekelijke pek en veren, dat wil je niet, dus zorg je dat je de doelen haalt. Maar omdat je weet dat je ze moet halen, zorg je er voor dat het ook echt haalbare doelen zijn. Dat maakt de opzet niet zo spannend, wat jammer is. Doch, daar is iets op gevonden: je mag jezelf 3 jaar (1001 dagen) de tijd geven om de doelen te halen. Kijk, dit is een interessant gegeven. Door deze enorme tijdsspanne ben je als beginnend goede-doeler toch snel geneigd er een paar doelen tussen te foefelen die je er liever niet op had willen zetten. Dit met de gedachte: ach... je kunt het nog zooooo ver voor je uitschuiven, dat zal vast een keer lukken, het heeft geen haast. En zo zet je in een opwelling toch maar opeens die voetreis naar Spanje op de lijst.
Het gewricht tussen moeilijkheidsgraad van doelen en de hiervoor gegunde tijd doet me denken aan hoe Madam Lauwereyssen (ik heb het over Elsschots meesterwerk "Lijmen/Het Been") aarzelend met de vinger van boven naar beneden en van beneden naar boven gaat over de kostprijspagina (hoe meer exemplaren, hoe goedkoper per stuk, maar hoe duurder het totale aantal) van de aanbieding van Boorman's 'wereldtijdschrift'.
Kortom: Wat is wijsheid!?

Ik heb - omdat recentelijk plotseling 3 mensen in mijn omgeving zich op de Doelenlijst hebben geworpen - zelf ook even gedacht om hieraan mee te doen... sorry, hieraan te beginnen. Je doet er ten slotte niet aan mee, je doet het zelf.
Natuurlijk neem ik het te serieus als ik lijsten lees waarop te makkelijke doelen staan, want ik weet ook wel dat het daar niet echt om gaat. Het gaat om enige sociale bezigheden, het gaat om kleine uitdagingen, en eventueel om wat onverwachte dingen mee te maken. Toch zou ik voor mezelf de doelen spannender willen maken. Een tikkeltje 'freedom in slavery'. Een vleugje 'Diceman'. Dat idee.
Maar ik struikelde. Al snel. Ik was weliswaar al een aardig eindje op weg met de lijst - er stond al iets op over nog te bezoeken landen, iets over cross-dressing en naaktstranden, en het een en ander over het schrijven van verhalen - maar opeens las ik doel 33 van mijn eigen lijst nog eens over en besloot de lijst te staken. Doel 33 luidde als volgt: "Zwerf een weekend doelloos rond in Amsterdam." Dit is een onhaalbaar doel. Want zodra me dit zou lukken, zodra ik het doel zou verwezelijken, zou dit niet langer doelloos zijn. Het zou de vervulling van doel 33 zijn. Ik bekeek de mogelijkheden maar zag geen ruimte voor variatie en ik wilde niet smokkelen. Het stond er nu eenmaal en het was niet te verwezelijken. Het is zoals Russell's Paradox. (U weet wel, de verzameling van dingen die in geen enkele verzameling horen.)

Ik zal toch blijven nadenken over hoe ik doel 33 mogelijk kan laten worden. Totdat ik een oplossing heb gevonden, geef ik mezelf geen 3 maar 33 jaar de tijd om de andere 100 doelen af te werken. Zodoende kan ik met een gerust hart doel 15 laten voor wat het is ('Reis naar de maan') en (doel 23) de handtekening van J.D.Salinger kan ook altijd nog in mijn bezit komen.




lutek Woensdag 16 Juni 2010 at 12:41 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Takken-Cursus

Schoonmoeder is hard op weg om binnenkort voor de 3e keer oma te worden. Ondanks aanwezigheid van een moeder, tussen oma en kleinkind in, alsmede enige thuiszorg, zal het toch wel weer uitdraaien op luiers verschonen de komende maanden. Toch is ze zo lief om ook nog op onze wandelende takken te passen zolang we weg zijn. Dat is heel aardig, vooral ook omdat veel mensen ze nogal eng vinden. Schoonmoeder niet, die leert ze desnoods een lesje met de deegroller. Kom nou, zij is toch zeker de baas. Wat denken die wandelende takken wel? Loop heen! (Of wandel heen.)
De takjes dragen geen luiers en maken ook veel minder lawaai. Het onderhoud bestaat er uit om twee maal daags hun woning vochtig te houden en ze af en toe een sappige bramentak toe te stoppen. Verder houden ze zichzelf wel bezig.
Toch had Schoonmoeder graag een korte takkencursus. Enthousiast kwam ze binnengewandeld. "Dat zijn ze nu, hè?" Jazeker, dat zijn ze. Ik haalde de kurkwanden uit de kooi. "Kijk", zei ik, "in het begin was ik bang als ik dit zo buiten de kooi neerzette, dat ze dan meteen door de hele kamer zouden gaan lopen, maar dat doen ze niet, ze blijven lekker op het kurk zitten." Uit mijn ooghoek zag ik hoe een stuk of 3 takjes het hazenpad kozen en zich opmaakten als een speer de rest van de kamer te gaan verkennen. Zal je net zien. "Jongens, wat hadden we nu afgesproken?" Schoonmoeder zette haar bril recht. Ik griste zo onopvallend mogelijk de nieuwsgierige takjes bij elkaar.


"Zo haal je het vuil weg, en zo vul je het water bij, en zo sproei je de bladeren nat." Ik vertelde van de dagelijkse bezigheden. Schoonmoeder luisterde wel maar zat ondertussen meer met haar hoofd bij die ene grote. Die was bij nader inzien toch wel erg groot. En waarom had die van die enorme stekels op zijn achterpoten?
De grote tak besteeg het bijna volwassen vrouwtje en begon een paringsritueel. Daarna wilde hij het andere mannetje te grazen nemen. Die had vandaag weinig zin om zich alweer in elkaar te laten slaan en begon als een gek door de kooi te rennen. Zoveel seks en geweld op één avond zag je bij SBS6 niet eens, een zender die Schoonmoeder nooit op heeft staan, zo wist ik.
Ik ruimde de kooi weer in, spoot alles goed nat, zodat al snel condensvorming optrad en de voorstelling tot een mistig einde kwam. "Ik kan niet beloven dat ze allemaal nog leven als jullie terugkomen." Ik maak me geen enkele zorgen over de onderhoudskwaliteiten van Schoonmoeder. Ook als de natuur onverhoeds zijn eigen gang gaat, zal zij buitengewoon goed op de beestjes passen.

web page hit counter

lutek Maandag 14 Juni 2010 at 11:46 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Saar

Waarom mensen kinderen willen hebben is me nooit geheel duidelijk geworden, maar het hebben van nichtjes is iedereen aan te raden. Recentelijk beschreven Schoonzus is inmiddels bevallen van een wolk van een dochter, de 3e. Ze heet Saar. Alles zit er op en er aan. "Kijk die handjes!", riep ik telkens weer. En waarachtig, ze had 2 handjes.
Reeds lang was de baby aangekondigd bij nichtjes Anne en Lynn. 'Baby in de buik' heette tot nu toe 'Plurkie' maar dat bleek een werktitel. Eenmaal bij de drukker bedachten de ouders dat Saar het toch iets beter zou doen. Gelukkig waren Anne en Lynn het daarmee eens.


Moeder Schoonzus oogde niet al te vermoeid en keek tevreden rond vanaf het verhoogde bed, kleine Saar in de wieg ernaast. "Makkelijk joh, je hebt geen wekker meer nodig, ze werd precies om 12 uur, 3 uur en 6 uur wakker, en nu is het 9 uur. Kijk!" Hannie en ik beaamden de handigheid van zo'n voorgeprogrammeerde baby. Pa Van Eck, ook wel Man van Schoonzus, kwam de slaapkamer binnen. Hij had even een rondje gemaakt zoals een nieuwe vader dat betaamd, ondanks veteraanschap. Hij besprak de komende weken van werk en verlof, Schoonzus vertelde hoe de afgelopen 24 uur waren verlopen. De nichtjes hadden precies begrepen wat er aan de hand was en waren even een dagje bij oma. De babykamer was op orde. Er ging een heerlijke rust van uit, zulk een ontspannen sfeer. Dit alles viel mij op, terwijl ik tegelijkertijd dacht: "Hallo, je hebt net een baby gekregen! Kijk maar, daar ligt ze!" Je zou kunnen denken dat ervaring een rol speelde, maar ook 4 jaar geleden ging dit alles al zo makkelijk, zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend, zo schijnbaar moeiteloos. Betere ouders kan Saar zich niet wensen. Welkom, kleine meid.






lutek Zondag 13 Juni 2010 at 01:42 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Schoonzus

Schoonzus was jarig. Schoonzus kiest altijd zonnige dagen uit om jarig op te zijn. Ik heb een verstandige schoonzus.
Ook heb ik een bolle schoonzus. Kolere, wat is ze bol. Ze ploft bijna uit elkaar. Als je langs haar naar de keuken loopt heb je echt het idee dat je een ommetje maakt. Je kunt beter blijven zitten en vragen of zij iets voor je uit de keuken haalt, krijgt ze nog wat beweging ook.
De verwachting is dat bolle schoonzus volgende week niet meer zo bol zal zijn, maar moeder van een 3e. 3 alweer, ze verzamelt ze zeker. Waar laat je het allemaal?
Waar ze het allemaal laat? Nou, bij voorbeeld in een zelfgetimmerd buitenhuis. Buitenhuis? Kasteel! Vesting! Bungalow! Man van Schoonzus is met zijn 2 handen handiger dan ik met 10 handen zou zijn. Gezeten op de eveneens zelf in elkaar getimmerde 3-zits-tuinbank bezagen wij hoe nichtjes Anne en Lynn zich uitleefden op schoonzus' verjaardag, in het door Man van Schoonzus getimmerde bouwwerk. We hadden nog niet gegeten maar waren vol lof.


Er waren ook andere mensen op bezoek om Schoonzus te feliciteren. Met een boogje liepen ze om haar buik heen om haar te zoenen. Ook hadden ze allemaal een stuk of wat kinderen meegenomen. Ik wist al snel niet meer wie bij wie hoorde. Volgens mij maakte dat ook niet zoveel uit. Misschien dat er eentje na afloop met de 'verkeerde' moeder meeging, maar om nu te zeggen dat dat wezenlijk verschil maakte... Ze zouden ze de volgende dag nog wel weer terug kunnen ruilen, indien wenselijk en als het niet te ver weg was.
Kleine Timme of Tonnie of Toko, ik weet zo snel niet meer, was niet geïnteresseerd in het door Man van Schoonzus getimmerde bouwwerk (wat goed uitkwam want er zaten al 4 kinderen in en zo groot was het ook weer niet), hij was meer geïnteresseerd in de plastic traktor die zomaar ergens in de tuin stond. En dan vooral in de bijbehorende geluiden die dit voortuig maakte. Prrrrrrffffffffrrrrrrrrttttt!!!
Zijn shirt zou direct bij thuiskomst in de was kunnen, want met de bijbehorende geluiden kwam het bijbehorende speeksel. Even later had hij het gemunt op een driewieler, maar voor Theo of Titus of Tiki was het geen driewieler maar een heuse scooter. En een scooter gaat natuurlijk van prrrrrrffffffffrrrrrrrrttttt!!!, dat begrijpt een kind. Zijn shirt zou straks bij thuiskomst waarschijnlijk een voor- en hoofdwas behoeven.


Man van Schoonzus zette de BBQ aan. Nichtje Anne had hierin grote belangstelling, maar wist het verschil tussen warm en koud dus vormde geen gevaar voor de samenleving. Schoonzus plofte neer, hoeveel dagen nog? Alles was al gereed. Op de achtergrond bevochten ridders en ridderessen zich een weg door het kasteel. Toon of Thijs of Toto had de step ondekt, het bleek bij nader inzien een gemotoriseerde step te zijn. Prrrrrrffffffffrrrrrrrrttttt!!! Het shirt hoefde straks niet meer gewassen te worden, het kon meteen in de vuilnisbak.
Wij lieten ons de BBQ goed smaken. Vlees voor een weeshuis. De partysauzen vlogen in het rond. Buikjes rond, vooral die ene.
Hier en daar begonnen wat kinderen uit gebouwen te vallen dus werd het voor diverse ouders tijd om er naar keuze wat bij elkaar te rapen en huiswaarts te keren. Het zonnetje hield verrassend lang aan. Een heerlijke nazomerdag zo begin juni. Hopelijk is Schoonzus volgend jaar weer op dezelfde dag jarig.




lutek Vrijdag 11 Juni 2010 at 01:23 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

De Schouw

Alleen uit, hoe ging dat ook alweer, ik vergeet het steeds. Maar het lukt steeds beter. Terzake nu, waarheen?
Ernest van der Kwast had in zijn vorige 'De Unie Late Night' barvrouw Tineke te gast. Zij is werkzaam in De Schouw, een café waar de nieuwste, minst vergeelde poster die aan de muur hangt er een is waarop de aankondiging staat van zo'n beetje het eerste concert wat ik ooit zag: T.C. Matic, live in Arena, 1983. Kortom, De Schouw zit er al een tijdje. Met een beetje geluk blijven ze er ook nog een tijdje zitten.


Ik was de enige met een jas aan, waarom had ik in godsnaam een jas aan? Onverstandige beslissing, onbewaakt moment. Het was buiten 27 graden in de schaduw (er was geen zon), het was binnen 47 graden in de zon (er was geen schaduw). De Westmallen Dubbel verdampten waar je bijzat.
In de loop van De Schouw - en dat is eigenlijk overal - speelde een band, Ollie Q and the Deep Six. Kennelijk hadden niet alle bandleden de hitte van de avond overleefd want ik telde, bahalve Ollie Q zelf, geen 6 maar 4 andere bandleden. Misschien zou morgen iemand naar ze gaan zoeken, daar was nu alleszins geen tijd voor, het volgende nummer werd ingezet. Zelden heb ik een ska-band gezien die zo gortdroog speelt, het was eigenlijk meer iets in tussen jazz en woestijnrock, en het werd met de minuut droger. De muzikanten werden met de minuut natter. Gelukkig stond alles open. Ook de bar.


Achter de bar stond iemand die er al 50 jaar leek te staan. Zonder te kijken pakte hij glazen waar hij wist dat ze stonden, tapte bier na bier, nam alvast de volgende bestelling op - kortom, hij deed alles tegelijk, in zijn eentje. Vol bewondering zag ik hem aan. Tineke was er dan niet, hij was er wel. Ik gaf mijn bestelling en merkte direct op dat hij er uitzag alsof hij al de hele dag gewerkt had.
'Nog een zo'n opmerking en je krijgt een knal voor je muil', bromde hij. Een goeie binnenkomer. Hij gaf me het wisselgeld en glimlachte. Ik besloot dat ik hier vaker zou komen.
Ollie zette net het laatste nummer in, bedankte ondertussen iedereen, de bar, de bandleden, sommige bezoekers, en vooral ook ene Peter. Dit ging met veel drumwerk en ander kabaal gepaard. Ter verduidelijking voegde hij er aan toe dat Peter de bovenbuurman was die eigenlijk niet zo heel erg van muziek hield. Enthousiast werd Peter ook door het publiek bedankt. Misschien was Peter de enige op de hele Witte de With die geen dorst kreeg van deze dorstige avond. Ieder ander wel.




lutek Woensdag 09 Juni 2010 at 01:24 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Natte Parken (2)

Een goede reden om niet in een nat park te gaan zitten is... wel... omdat het er nat is. Een goede reden om er wel te gaan zitten is omdat er iemand midden in het park een tent heeft neergezet en wat muzikanten bij elkaar heeft gesprokkeld om die daar te laten optreden. Met een redelijke omzet van de door louter vrijwilligers ingekochte drankvoorraad moet het vervolgens mogelijk zijn dit gegeven volgend jaar te herhalen. Komt allen.
Doch zover was het nog niet, eerst was er nog de editie van dit jaar. Blues in het Schollebos. Waar vind je dat nog? In het Schollebos, zul je zeggen, en je zou daar volledig gelijk in hebben. Ik trok een overhemd aan en ging er op af. Caja wees me de weg. Hier is het, zei ze, terwijl we er bijna voorbij liepen. Het bleek een nogal kleinschalig festival te zijn.

kleinschalig festival - als je goed kijkt zie je het daar ergens tussen de bomen

Diverse topacts had ik al gemist, maar mocht nog wel meemaken hoe Eelco Gelling op vakkundige wijze ieder spoor van een roemrijk verleden uitwiste. De band deed zijn best om je te laten vergeten dat Eelco ooit in Cuby and the Blizzards had gespeeld. Sterker nog, ze deden je ook vergeten waarom je ook alweer op aarde was. Het leek alsof ze eerder op de dag strootjes hadden getrokken aangaande de verdeling van de diverse muziekinstrumenten.
Het ouwelullengehalte was hoog, ik voelde me een jonkie. Dan maar aan het bier, de muntjes moesten op, en bovendien gaf de omzetverhoging je het idee dat je een goed doel steunde.

Flavium - dat is de blueeeeees

Flavium was andere koek. Het ouwelullengehalte nam niet af, maar deze band kon verdikkeme echt spelen, en was op elkaar ingespeeld. Spanningsbogen volgden elkaar in rap tempo op - sorry: volgden elkaar in bluestempo op.
Omdat de blues er vanaf spatte besloot ik ook zelf mijn overhemd uit te doen: publieksparticipatie. Na het laatste nummer volgde nog een laatste nummer, waarna het één na laatste nummer werd aangekondigd. Ik wacht mijn hele leven al op een band die, in plaats van "we gaan verder met het volgende nummer..." aan te kondigen, nu eens "we gaan verder met het vorige nummer..." zou zeggen, en dit kwam daarbij het dichtst in de buurt.


Enkele vrijwilligers dachten daar anders over, en begonnen alvast het podium af te breken. De zanger zag het met lede ogen aan. "Hey, we zijn nog niet eens uitgespeeld!", maar het mocht niet baten. De vrijwilligers werden precies tot 9 uur 's avonds niet betaald, dus later moest het ook niet worden.
Ik denk dat met mijn inbreng en bijdrage de continuïteit van dit gratis bluesfestival in elk geval tot volgend jaar gegarandeerd is.




lutek Maandag 07 Juni 2010 at 11:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Metro's

Ik tel de metro's waar ik niet inzit. Kijk, daar is er net een.
Er is ook zoveel te doen vandaag. Goed, boodschappen dan niet, dat doet Hannie morgen.
En er ligt al een nieuw bed, dat is van de week al gedaan.
Maar verder best wel veel te doen. De kooi schoonmaken, daar wacht ik nu even mee, die doe ik van de week wel, want - oh daar is er weer eentje, kedang kedang - dan kan ik het gelijk doen met het nieuwe voer. Is wel zo handig, dan hoeven de beestjes er niet twee keer uit.
Ja, en er is natuurlijk tennis vanmiddag, ook leuk. Ik weet niet precies wie er speelt, maar het is geloof ik wel spannend. Lekker voor de buis. Nog een metro. Nee, daar zit ik ook niet in.
En eten slaan we over. Nou ja, niet over, maar er staat nog een restje, dat warmen we even op straks.
Het is ook geen weer om naar buiten te gaan. Binnen, metro's tellen, is veel beter.
Er is ook zoveel te doen nog vandaag.






lutek Maandag 07 Juni 2010 at 9:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

4 Euro

De Unie Late Night is een maandelijke talkshow waarin Ernest van der Kwast steeds 3 gasten ontvangt, omkleed met muzikale inbreng (of output, als u wilt) van een kleinschalige band. Het 2e seizoen is net met goed gevolg volbracht. Zelf was ik er voor het eerst. Altijd een beetje spannend, een eerste keer. Ik hoopte dat Caja mijn hand zou vasthouden, doch door onhandige zit was dat niet mogelijk.
Ik mocht er zijn, zo vond de sfeerimpresserende huisfotografe, ik zat nog niet of ze kiekte me direct al enkele malen. Wellicht viel ik op doordat ik de ULN voor het eerst bezocht en nog niet tot de incrowd behoorde. Ik voelde me bijzonder sfeerimpressief.


Ernest was in vorm en hoefde bijna niet op zijn spiekbriefje te kijken om spontane vragen te stellen. Er was veel te lachen, het was los en ontspannen.
Halverwege de avond nam Ernest de culturele agenda door. Bij enkele voorstellingen was hij van mening dat de toegangsprijs wat aan de hoge kant was en begon daar publiekhalve op af te dingen. "4 euro, meer niet!" Het zal zijn moeder zijn die door hem sprak, Mama Tandoori houdt een ieder in een ijzeren greep.
Eén der gasten was Ziya Ertekin, een verzamelaar van 78-toeren-platen. Hij had enkele staaltjes meegenomen, waaronder een plaat uit India, en vroeg Ernest hiervan de tekst te vertalen. Ernest deed zijn best. Hij kon niet alles verstaan, maar hij was er vrij zeker van dat er gezongen werd over het verhandelen van desbetreffende plaat, en wel voor 4 euro aan de gastheer van deze avond. De gast twijfelde; de wel erg toevallige toepasselijkheid van de tekst deed de geloofwaardig ervan geen goed. Hij ging niet tot verhandeling over. Wel verhandelde hij over andere oude platen, en de soms exotische manieren van hun bekomst.


Tot slot werd medegedeeld dat de toegangsprijs voor volgend seizoen met anderhalve euro zou worden verhoogd tot... inderdaad... 4 euro.
Na afloop trok de gehele Unie in een lang lint (de vorm was afhankelijk van de engte van het gangensysteem) van hier naar daar. 'Daar' was om precies te zijn bij de buurman, 5 meter verder, alwaar Ernest aan de bar het voortouw nam en wel zodanig dat het niemand anders meer lukte een versnapering te bestellen. Hij trakteerde ons op een zoete witte wijn en een McChouffe. Hij glimlachte van oor tot oor en vertrouwde toe aan deze en gene: "Ik ga uit, hoor, vanavond. Ik waarschuw je alvast. Ik ga echt uit! Echt! Dan weet je dat, hou er maar rekening mee."
Wij namen het voor kennisgeving aan, praatten nog wat in het rond en proostten op de geslaagde avond. In September is de volgende editie van De Unie Late Night.




lutek Zaterdag 05 Juni 2010 at 9:25 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Controle

"Bent u meneer Dabrowski?"
Jazeker, en of ik het ben.
"We hadden u al 6x geroepen."
Ik dacht na over naamsbekendheid. Als je naam 6x op het journaal genoemd wordt, weten de mensen de volgende dag wie je bent. Dat geldt in mindere mate voor wanneer je naam 6x genoemd wordt in de wachtkamer van een tandartsengroepspraktijk op Rotterdam Zuid. Maar goed, je moet ergens beginnen en je moet halen waar je het halen kan.
De assistente haalde opgelucht adem: Ik was gevonden. "We dachten al dat u het was." Een merkwaardige opmerking. Misschien bedoelde ze het anders dan hoe ze het zei. Als zij al dachten dat ik het was, waarom liepen zij dan niet meteen naar mij toe? Tussen de tandarts en de assistente in liep ik naar de behandelkamer. Het leek wel of ik gearresteerd was.


Achterover in de stoel dacht ik aan het artikel in een nummer van Men's Health wat ik daarnet aan het lezen was. Het was wellicht de reden dat ik mijn naam niet had horen roepen. Ik opende mijn mond. Het artikel gaf voedingstips aangaande het combineren van bier bij gerechten. Het passende bier werd in 5 verschillende gevallen toegelicht.
"Roken, thee, koffie?" mompelde de tandarts boven me. Nu begreep ik wel in 1x dat hij het tegen mij had. Natuurlijk wilde ik zeggen: "Graag, met suiker en melk", maar bedacht dat hij dat alleen vandaag vast al diverse malen eerder gehoord zou hebben. Bovendien was hij nog niet helemaal klaar met zijn oordeel, en iemand die beroepsmatig Edward Scissorhands naar de kroon steekt, die wil je vooral niet tegen je in het harnas jagen. Met een professioneel 'mmm' gaf hij te kennen dat hij dat al gedacht had.
Bij een eiergerecht doe je er goed aan naar het witbier te grijpen, dat had ik onthouden. Ik zou het binnenkort eens in praktijk brengen. Wat er precies bij worst gedronken moest worden wist ik niet meer, maar dat eet ik toch al zelden. Bij pizza hoort een gewoon pilsje. Pizza laat ik ook aan mij voorbijgaan. De behandeling was ten einde, het had nog geen 2 minuten geduurd. Alles was naar wens geweest. Formeel namen wij afscheid van elkaar. Morgen zal de tandarts me weer informeel groeten. Ik kom hem elke ochtend tegen als ik naar de metro loop.




lutek Donderdag 03 Juni 2010 at 6:19 pm | | default | Geen reacties

Carmiggelt

"Ik dacht dat jij druk was", verzuchtte de barvrouw in het voorbijgaan. Ik zat voor de verandering eens niet aan de bar maar aan een hoge tafel in Haagse Bluf, kortweg HB (niet te verwarren met het soort potlood: "Een standaard kantoorpotlood is HB, de gulden middenweg tussen hard en zacht." - bron: wikipedia).
De bar was bezet door 6 mannen die de ruimte van 9 krukken innamen, niet alleen door hun omvang en handgebaren, maar vooral ook door hun welbespraaktheid, of in elk geval het vermoeden daarvan.
Met een gemak van een handomdraai werd de wereldproblematiek tegen het licht gehouden. Sterker nog, binnen een mum van tijd was er überhaupt geen problematiek meer. Een Carmiggelt-kroeg zou er jaloers op kunnen worden.
Toen ik mijn tweede Budels Kolos bestelde begon ik een rode draad te ontwaren, een terugkerend thema in de gesprekken. Men probeerde vast te stellen wie de grootste massamoordenaar uit de geschiedenis was. Maar ja, moest je hierbij denken aan aantal (Stalin), bekendheid (Hitler), snelheid (Hutu's in Rwanda) of misschien een combinatie van deze en wellicht andere zaken, zoals efficiëntie. Telkens kwam het gesprek terug op dit onderwerp. Na enige tijd werd Pol Pot tot winnaar uitgeroepen. Iemand wilde de wet van de remmende voorsprong nog inbrengen, maar dat argument werd van tafel geveegd. Nee hoor, Pol Pot ging er met de hoofdprijs vandoor. Pol Pot, dat was eigenlijk de Klaas Jan Huntelaar onder de massamoordenaars, met Italiaanse stijl, snel pieken en... (de rest ontging me een beetje, maar het was in elk geval reuze interessant.)


Verderop zat iemand die zich al enige tijd verdiepte in het vraagstuk van de wijnprijs. "Als nu een halve karaf..." (Er werd iets op een bierviltje genoteerd, vermenigvuldigd en gedeeld.) "En een fles kost hoeveel?" (Meer berekeningen volgden.)
"Ja, zie je, dan kan ik dus beter 2 halve bestellen, want..."
Een nieuwe discussie barstte los. De berekende prijs per glas is één ding maar daarin is niet meegenomen dat een karaf sneller geledigd is dan een fles van drie kwart liter en je vrijwel zeker een volgende bestelt, en ook heb je vaker 'een bodempje over' dat je voor het gemak maar meteen uitgiet, en het ligt er maar aan met hoeveel mensen je bent, en en en...
Ondertussen moest er wat ruimte gemaakt worden voor een groepje niet al te strakke (mantel)pakken die langs de bar naar achterin het café beenden. En nog een groepje. Even later weer een paar. En nog eens, en nog. Allen groetten ze uitbundig glimlachend de aanwezigen. Niet normaal meer, dat glimlachen, de gezichten leken zo van een politieke verkiezingsposter te zijn gelopen. Bij navraag bleek dit te kloppen. Een avondje voor de vrijwilligers, ze hadden het verdiend. Nu nog even de verkiezingen winnen volgende week. Proost.
"Maar hoe zit het nu als je een karaf hebt van drie kwart liter?" Het was even stil. Niemand kwam op het idee te zeggen dat deze niet in het assortiment zat.
In Café HB is altijd wat te doen. De geest van Carmiggelt waart er rond met toeziend oog.




lutek Woensdag 02 Juni 2010 at 6:14 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Natte Parken

Het Dunya-festival hield het ook dit jaar niet droog. Ik ben niet geweest. Was het niet Zbygniew Prlwytzkofsky die in de verhalen van Tom Poes en Heer Bommel immer met een paraplu liep omdat er een eeuwige donderwolk boven hem hing? Misschien was het een ander personage, maar als het hem is, dan is het wellicht aardig om het Dunya-festival om te dopen tot Prlwytzkofsky-festival.


Maar er waren dezelfde dag meer redenen om in een park te verkeren. Caja had me uitgenodigd voor een picknick in het Schollebos. Dit zou samenvallen met de jaarlijkse parkdag aldaar, dit keer met thema: De Middeleeuwen. Ik zag al ridders voor me, en oude ambachten en een middeleeuws dorp, eventueel aangevuld met een braderie. Ik zocht het programma op op internet en zag ridders, en oude ambachten en een middeleeuws dorp. Ook zou er een braderie zijn. Ik besloot mijn fototoestel mee te nemen.
Helaas gooiden de weergoden roet in het eten. Het was geen doen. De sandwiches zouden zompig worden, een picknickkleed zou wegzakken in het gras, en de torenhoge broodjesschaal zou weleens als bliksemgeleider kunnen worden aangezien. Praw! Geen prettig vooruitzicht. De picknick werd noodgedwongen binnenshuis gehouden.


In het midden van de huiskamer zweefde op ongeveer 50 centimeter hoogte een enorme hoeveelheid broodjes, bordjes, sandwiches, aardbeien, tomaatjes, eieren, kazen, theeën en limonades. Bij nader inzien stond dit alles op een tafel die hierdoor echter volkomen aan het oog was geworden. Ik telde de aanwezig zijnde mensheid en wist dat niet alles opgegeten zou worden. Raafje sprong op een daagde me uit tot een duel. Nu we de ridders in het park misliepen, leek me dat een goed voorstel en bewapende mezelf met een plastic prikkertje. Ik werd echter weggedueleerd door Raafje die mijn prikkertje handig neutraliseerde met een plastic vorkje, en moest voor straf een ei naar keuze opeten. Meer duels volgden en na enige tijd bestreedt de hele mensheid zichzelf en elkaar op de spelcomputer. Ik ben een keer knap vierde geworden.


De zon spiekte door de ramen. Enkele lieden werden weggelokt om de echte ridders aan het werk te zien. De achterblijvers maakten nog een rondje om de tafel die maar niet leger wilde worden. In een park kun je na afloop van een picknick nog besluiten de 4 punten van je kleed bij elkaar te pakken, er een grote knoop in te leggen en dit samen met de gehele inhoud in de eerste de beste GFT-bak te gooien. Thuis doe je dat niet. Caja zal nog tot midden juli geen ontbijt of lunch hoeven klaarmaken.




lutek Woensdag 02 Juni 2010 at 12:26 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Omdat

Omdat bijna niemand een echt gedicht kan waarderen, schrijf ik er lekker nog een..........
(Eentje die eigenlijk niet geplaatst zou worden) (had ik tegen iemand gezegd)


Er zijn momenten die

en

Er zijn momenten die niet

Het is navigeren

Het is goed sturen

Ik wil een kapiteinsdiploma

web page hit counter

lutek Dinsdag 01 Juni 2010 at 12:54 am | | default | Geen reacties