Ziekenhuishuiver

-Mr.Rama spreekt u.

-Hallo Mr. Rama, Lutek hier, hoe is het met u?

-Dag Mr.Lutek. Slecht.

-Dat is niet zo mooi, wat scheelt er aan?

-Hoor het slijpen der messen van Damoclessen; het volk mort, de jury beraadt zich, maar ik weet de uitslag al, en die is niet best.

-Ik heb nu al spijt van mijn vraag, maar gaat u even rustig zitten en vertel verder.

-Ik ga niet zitten, ik ben bedlegerig.

-Is het zo erg?

-Nee, je belde me wakker, ik lag nog te slapen.

-Oh, op die manier.

-Ja, op die manier. Ik sta zo op, en wankel dan een ziekbed tegemoet.

-U praat in tongen. Ik begrijp er niets meer van.

-Ik moet naar het ziekenhuis.

-Nee maar, haha, dat is grappig!

-Dat is helemaal niet grappig!!

-Ahum, sorry, dat niet natuurlijk. Maar ik bel u eigenlijk omdat ik zelf ook naar het ziekenhuis moet.

-Dat weet ik, ik ben toch het beroemdste medium.

-Op dit moment klinkt u meer als het beroerdste medium.

-...

-Dat was geen goeie grap, he?

-Nee, dat was een vreselijk slechte grap. Ik had ook niet anders van je verwacht.

-Maar kunt u me zeggen wat mij precies te wachten staat?

-Oh, is mijn bezoek aan het ziekenhuis opeens niet meer de moeite van het bespreken waard?

-Wellicht. Maar ik realiseer me zojuist dat ik per minuut betaal, dus dacht ik, subtiel of niet, maar even van onderwerp te veranderen.

-Niet van onderwerp, van lijdend voorwerp, als ik dan ook even een flauwe grap mag maken.

-Nee, daar is geen tijd voor. Vertel me svp of ik na morgen ooit nog zal kunnen lopen en fietsen, of ik zal kunnen dansen en bowlen en tennissen.

-Dat heb je nooit gekund. Ga je daar nu opeens mee beginnen? En waarom lopen en fietsen als de metro en de herfst voor de deur staan.

-Tja... zo had ik het nog niet bekeken.

-Mooi, dat is dan 50 euro. Maak je het meteen even over?

lutek Maandag 30 Augustus 2010 at 11:27 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Een Aandoening Met Voordelen

Zitten is een slecht idee, nog slechter dan staan of lopen. Ik moet niet bewegen, ik moet eigenlijk de hele dag in bad liggen. Ja, in bad! Hoera. Eindelijk heb ik een aandoening die voordelen heeft. Had ik. Als het goed is heb ik het niet meer.

Wat hier aan vooraf ging...

In de zomer zijn mensen liever niet ziek, dat komt zo slecht uit. Ziek, net nu de zon een beetje schijnt? Nee dank je, ik wacht wel tot de herfst.

Mij komt dit juist gelegen want daardoor kan ik al voor over 2 dagen een afspraak in Ikazia maken, en hoef ik ook op de dag van de afspraak nergens lang te wachten. De afdeling chirurgie is gelegen op de 1e verdieping, volg de bordjes. Ik volg de bordjes. Het zijn de verkeerde bordjes die ik volg, ik loop in een gang met kamers die namen hebben: "De Oase", "Het Lichtpunt". De schrik slaat me om het hart terwijl ik hier niet voor mijn hart ben. Als je in een gang loopt waarop dergelijke kamers uitkomen weet je dat je niet lang meer te gaan hebt. Ik loop terug naar waar ik vandaan kwam en vind de juiste gang.

Klokslag(?) 10 uur 35 meld ik mij bij de juiste balie en mag even plaatsnemen. Ik hoef maar een paar minuten te wachten, maar in die paar minuten vermaak ik mij prima. Vóór mij drentelen wat mensen rond bij de folderwand. Dat is een grote wand met tientallen folders, en al die folders zijn specifiek informatief aangaande een bepaalde aandoening. De ronddrentelaars horen niet bij elkaar en zullen ook niet bij elkaar horen tenzij blijkt dat ze van dezelfde aandoening last hebben. Maar geen van hen wil zich in de kaart laten kijken. Dus, hoewel ze ongetwijfeld allemaal al lang en breed weten waar de folder staat die ze willen pakken, pakken ze die niet zolang de anderen erbij staan te kijken.

Het vervolg moet ik helaas missen. Ik stel me voor dat er uiteindelijk één afdruipt en een ander de kans schoon ziet om quasi nonchalant in het voorbijgaan een zogenaamd willekeurige folder uit het rek te pakken. Mocht het toeval willen dat dit de folder is die een andere drentelaar ook moest hebben, kunnen ze altijd nog in gesprek raken en tegen elkaar opbieden in hun respectievelijke lijdenswegverhalen.

Inmiddels ben ik in een kamer binnengeleid door een assistente en word nu onderzocht door dokter 1. Deze gaat dokter 2 raadplegen. Ik zit een paar minuten alleen in de kamer. De grond trilt, kaboem kaboem kaboem. Even denk ik dat er iemand met zware tred door de gang komt aangelopen, dan bedenk ik dat er naast het ziekenhuis bouwwerkzaamheden gaande zijn.

De grond houdt op te trillen, de deur zwaait open, het is dokter 2. "Aambeien!", schalt zijn stem over de gehele 1e verdieping. Enkele passanten kijken nieuwsgierig naar binnen. Dokter 2 is doorgewinterd en constateert al snel dat er iets anders loos is. Hij controleert de tijd en meent dat ik "er wel even tussendoor kan". Over 5 minuten is hij terug. De assistente prepareert de benodigdheden voor de ingreep. "Hier had u zeker niet op gerekend?"

Dat klopt, ik had hier niet op gerekend. Maar het komt wel zo goed uit. Als het toch moet gebeuren, dan maar meteen. Nu geeft het me geen gelegenheid om er zenuwachtig voor te worden. De grootte van de injectiespuit die de assistente nu te voorschijn haalt ontkracht deze gedachte ten enen male.

Dokter 2, ook wel 'het dappere snijdertje' genoemd, is allang weer verdwenen als de assistente nog aan het dwijlen is. Gelukkig woon ik bij Ikazia aan de overkant en ben ik ook schuiffelend snel thuis. Een bad. Ik wil in bad. De voordelige aandoening is de kop ingedrukt, al merk ik er nog bitter weinig van.

lutek Vrijdag 27 Augustus 2010 at 12:04 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 11 - Thuis

1 dag te vroeg terug van Lowlands, 10 jaar te laat naar de dokter. Tot mijn oogballen onder de pijnstillers stap ik bij de verkeerde tramhalte uit. Ik woon al 42 jaar op Charlois maar ik stap verkeerd uit. Vervolgens loop ik langs de tramrails naar de volgende halte terwijl ik eigenlijk vanaf het punt waar ik uitstapte veel beter had af kunnen slaan.

De dokter roept me binnen. Ik schud hem de hand alsook de hand van een leerling. Op de brillenglazen van de leerling staan de woorden uit zijn studieboeken nog te lezen, zo vers is hij.

"Dag dokter, ik heb erg veel last van de achterkant, de onderkant, u weet wel, daar waar men liever niet over spreekt, en ik zou graag een operatie willen hebben." De dokter begint over aanpakken van de oorzaak maar het gaat langs me heen. Iets over voeding en stoelgang. Ik begrijp dat er niet zo snel tot opereren wordt overgegaan bij mijn soort klachten.

"Laten we eerst even naar hiernaast gaan", oppert de dokter. In colonne schuifelen we gedrieën naar hiernaast. Ik moet met de billen bloot. "Hoewww!!", roept de dokter. Er klinkt schrik en bewondering in zijn stem. Nog voordat ik mijn broek weer heb opgehesen, heeft hij de verwijskaart al geschreven. "Het zal erfelijk zijn bij u, dit is ehh..." Hij heeft er niet direct een goed woord voor maar ik begrijp dat ik in de wat zwaardere categorie val. "U heeft er aanleg voor."

Het is na 42 jaar goed om te weten dat ik toch nog ergens aanleg voor heb.

Ik wil nog iets weten over de bijwerkingen van Diclofenac maar kan het woord tot 3 maal toe niet uitspreken, zodat ik daarmee waarschijnlijk mijn eigen vraag al heb beantwoord. Beter probeer ik in korte zinnen te praten, geen komma's, geen bijzinnen, anders weet ik zelf ook niet meer wat ik zeg. En al zou ik het antwoord van de dokter begrijpen, dan weet ik weer niet wat mijn vraag was. Terwijl ik na zit te denken over de korte zinnen heeft de dokter zijn hand al uitgestoken. Deze schud ik. Ook schud ik de hand van de leerling, hoewel dat bij hem met aanzienlijk minder enthousiasme gepaard gaat dan bij de eerste begroeting.

Binnenkort mag ik Ikazia overtuigen van het nut van een operatie.

lutek Dinsdag 24 Augustus 2010 at 01:37 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lowlands 10 - Parkeerbeheer

Voor de vierde keer blader ik het programmaboekje door in de ijdele hoop iets te zien wat ik nog niet gezien heb, iets wat me kan bewegen te blijven. Ik vind het niet. De festival-HEMA heeft me kunnen voorzien van een vers pakje paracetamol, waarin reeds bij de koffie al een flink gat geslagen is. Vandaag drink ik geen alcohol, ook al is het al half 1 's middags. Vandaag ga ik naar huis. Ik mag met de hoeveelheid pillen in mijn lijf vandaag waarschijnlijk nog minder auto rijden dan met de hoeveelheid alcohol gisteren, maar toch hou ik het voor gezien.

De bagage is gelukkig een stuk lichter dan op de heenweg. Anderhalf sixpack alcoholvrije biertjes is opgegaan. Koffie, cake, worstjes. De wijn is nog onaangeroerd. Die had ik nog zo keurig overgeschonken in plastic, volgens festivalmaatstaven. Ik denk dat ik één van de weinigen ben op de groene camping die dat heeft gedaan. Waggelend loop ik naar de uitgang. Morgen om deze tijd staat er een file van 3 uur om alleen al de parkeerplaats af te komen, net als vorig jaar. Dat loop ik nu in elk geval mooi mis.

De parkeerplaats is groot, wat zeg ik, de parkeerplaats is immens. Toch loop ik zowat in één keer goed. Maar de auto die ik zoek staat er niet. Ik ben een nul als het op auto's aankomt, daarom pak ik het kentekenbewijs om te controleren naar welk merk en kenteken ik ook alweer op zoek ben. Langzaam loop ik een stukje terug. Dan loop ik een volgend pad in. Dan een pad verder. Dan 3 paden terug, terug om de bomen. Nee, dat is onzin, ik stond zeer zeker aan deze kant van de bomen. De auto blijkt te staan op nog geen 20 meter waar ik eerst was, een half uur geleden. Het verschil met 2 dagen geleden is dat er nu een afzetting ontbreekt. Ik was steeds op zoek naar een laatste plek van een rij. Doordat de afzetting nu is weggehaald, staat de auto opeens midden in een rij. Op het moment dat ik de auto zie (en even meen ik dat de auto mij ook ziet), ontvang ik een sms'je van huis. Tot straks, liefje, doe je voorzichtig. Kus. Ik start de auto en rij bijna in één keer goed naar huis.

lutek Dinsdag 24 Augustus 2010 at 01:31 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lowlands 9 - Blaudzun

Veel van de optredende bands heb ik niet gezien, en wat ik heb gezien heeft me niet echt doen wankelen. Jónsi is de uitzondering. I Am Kloot was ook de moeite waard. "Kill me before you die", zong de zanger, "because I love you", wat ik een goed argument vind. De tip om Broken Bells te zien was een goeie tip, maar ik geloof dat die band meer tot zijn recht komt in een kleine zaal. Iets wat bij nader inzien voor veel bands geldt.

Nee, veel heb ik niet gezien maar ik moest en zou Blaudzun zien, weer. Waarom hij altijd maar weer het laatste nummer als tweede op de setlist zet is me een raadsel. Misschien dat er net een vliegje in mijn oog zat toen hij het speelde. In beide ogen dan. Of misschien is het de alcohol en de pijnstillers van de voorbije 2 dagen. Of misschien is het een of ander ondefinieerbaar gemis. Of anders de wind. Ja, de wind, het begint net wat te waaien. Het zal de wind zijn.

Het is niet erg druk in de India. Dat geeft niet. Het maakt het iets intiemer. Het is half 12, wat wil je? Maar gottogot, wat stinken die houten planken na 2 dagen van al dat gemorste bier. Ik zit meer buiten de tent dan dat ik binnen sta. Jeugdgenoot Johan spreekt me aan. Net nu, net nu ik bijna vertrek. Jij hier? Nee, jij hier? Samen luisteren we naar het laatste nummer van Blaudzun, zwijgend.

De zanger bestempelt zelf zijn optredens en het publiek meestal als 'fijn' (naderhand op facebook of hyves). En dat was het ook, het was fijn.

Bedankt Blaudzun. Bedankt iedereen die aan me gedacht heeft, of ik die nu wel of niet heb gezien. Bedankt iedereen die met me heeft gesproken, of die me nu kende of niet. Bedankt firma Bayer. Misschien tot volgend jaar.

lutek Dinsdag 24 Augustus 2010 at 01:21 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lowlands 8 - De Wereld Redden

Gezeten op een bankje voor de India, luisterend naar Beach House, van tijd tot tijd wegzwevend, van tijd tot tijd opstaand voor een foto of een biertje, evalueer ik het groen-gehalte van het festival met een jongen die zo dadelijk naar Alpha gaat om Snow Patrol te zien. Voorlopig blijft hij nog even zitten, zegt hij tijdens het eerste nummer. Een half uur later zegt hij dat nog een keer. Hij evalueert wat om zich heen, wat niet meevalt in het donker, en zegt: "Nou, als ik naar het gras kijk, dan is het elke dag slechter gesteld met het groen-gehalte hier op het festival."

Ik reageer hierop met: "Ik ken iemand die ik niet meer zie, maar die ik gisteren nog zag..."

Ik stop even om na te denken of het nog klopt wat ik zeg. Voordat ik begin verder te praten, stop ik nog een keer om te peilen of het iets uit zou maken voor het begrip dat de jongen voor mijn verhaal zou opbrengen. Tegen die tijd weet ik niet meer wat ik nu eigenlijk wilde vertellen.

Laura had gisteren een bizar pak aan dat iets groens uitdrukte, nee, dat heel veel groens uitdrukte, maar dat vooral erg veel pijn aan je ogen deed. Ze heeft zo wel gratis toegang tot het festival verkregen. Er gaan razend veel groene initiatieven uit van het festival. Zelf schaar ik het onder bezigheidstherapie, maar als je er gratis mee op het festival kunt komen valt er natuurlijk wel iets voor te zeggen.

Net als de jongen ben ik vandaag aangehouden door een Greenpeace-meisje met verlicht gezicht. Net als hij dacht ik in eerste instantie dat het iemand van een sekte was. De groene blik in haar ogen deed je huiveren. "Gaat u vandaag de wereld redden?" Nou, ik dacht het niet, heb je al eens om je heen gekeken?

Anders dan hij ben ik zelfs twee keer staande gehouden. Door hetzelfde meisje. Met dezelfde vraag. Het is dat ik niet nog een reden nodig heb om het festival vroegtijdig te verlaten. Ik denk dat ik groener ben dan de meeste mensen die op een groen-camping staan. Dit dan slechts in termen van afval verzamelen, want afval maken doet iedereen natuurlijk net zo hard, terwijl dat nu hetgene is wat een halt zou moeten worden toegeroepen. Terwijl ik dit bedenk, schiet het mij te binnen dat ik zelf juist wèl op een groen-camping sta. Oei oei, hoe moeten de andere campings er dan uitzien? Ik vrees dat Laura nog tot laat in de week bezig zal zijn met puinruimen.

lutek Dinsdag 24 Augustus 2010 at 12:00 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 7 - Koffie

Ik heb meer koffie gezet dan ik er trek in heb. "Er is nog één bakkie koffie over, voor de liefhebber." De ogen van buurman die bij buurvrouw had geslapen tollen linksom terwijl zijn hoofd zelf rechtsom tolt. Hoewel hij hierbij geen woord uitbrengt, valt buurvrouw van haar stoel van het lachen en zegt dat dat 'ja' betekent. Ondertiteling was eigenlijk overbodig, maar inderdaad, buurman is zeker toe aan een stevige bak.

Buurvrouw was al goed wakker, buurman niet. Toch een beetje merkwaardig want ze doken gisterenavond gelijkertijd de tent in met, mijns inziens, gelijkluidende intenties. Zou zij af en toe in slaap zijn gevallen terwijl hij... ik wil er verder niet aan denken. Ik gooi de inhoud van een blikje knakworsten op het vuur en ga nog even in de tent liggen tot ze gaar zijn.

Na het ontbijt vertrek ik naar het festivalterrein. Op de tweede dag begint het programma 2 uur eerder dan op de eerste dag. Naast de India-tent waar Tim Knol speelt, dood ik de tijd met het lezen van de festivalkrant, de 'Daily Paradise'. De stripjes zijn zeer vermakelijk. Het is 12 uur en ik heb nu al de maximale dagelijkse dosis pijnstillers overschreden. Ik zet mezelf op rantsoen. Dat hou ik een half uur vol voordat ik er nog een paar naar binnen gooi. Schuifelend als een schildpad lijkt het terrein nog groter dan het al is en alle tenten zijn heel ver weg. Zodoende zie ik van de aangekruiste concerten steeds alleen maar de laatste 2 nummers. Jessica Hoop en Laura Marling moet ik misschien een andere keer nog eens zien. Het concert van Anouk maak ik in z'n geheel mee, liggend op mijn buik, hopend dat er niemand per ongeluk tegen me aanloopt.

Waar kent buurvrouw buurman eigenlijk van? Buurvrouw was samen met een vriendin, had ik gisteren gezien. Waar is die dan gebleven? Lowlands flitst in fragmenten door mijn hoofd. Jónsi was geweldig, wat een magistrale stem! Wat een spanning! Mark Lanegan zong een nummer van Pink Floyd (wat ik wilde filmen maar wat helaas is mislukt). Urenlang met Laura/Caja gepraat. Ga je niet samen, kom je mekaar tegen! Heeft het nog zin? Niemand die het weet. Ik besluit de alcohol een beetje weg te spoelen met een lekkerbekje.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 10:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Lowlands 6 - Ouwe Lul

19 jaar geleden was ik bij de moeder van Lowlands, een tweedaags festival in De Doelen te Rotterdam genaamd 'Ein Abend in Wien'. Na Kralingen 1970 het beste festival wat Nederland ooit heeft gehad. (Okay dan, Pandora's Music Box mocht er ook zeker zijn.) Als ik nu 19 jaar jonger was dan ik ben, had ik misschien hetzelfde gezegd van Lowlands editie 2010. Maar dat ben ik niet.

Ik loop een willekeurige tent in en sta even te kijken bij een stukje muziek. Ik weet niet welke band het is en kan het programmaboekje zo snel niet vinden. 10 minuten is lang genoeg. De band speelt 1 nummer en dat spelen ze 15 keer achter elkaar. Dan is het concert afgelopen. Moderne één-dimensionale kutzooi zonder spanning, idee of fantasie. Als ik de tent uitloop lopen er 2 gasten van nog geen 20 gelijk met mij de tent uit. Ze omschrijven de band als 'ouwelullenmuziek'. Kolere, denk ik, als zij dit ouwelullenmuziek vinden, terwijl ik het moderne één-dimensionale kutzooi zonder spanning, idee of fantasie vind, wat maakt dat mij dan? Een bejaarde ouwe lul!?

De Alpha staat vol, de Ting Tings beginnen hun optreden en er kan zowat niemand meer bij. Het gras biedt een uitstekend alternatief. Ik voel me zo slap als een vaatdoek. Als twee vaatdoeken. Wacht eens even... de aloude vraag dringt zich op... Eén vaatdoek is slap, maar zijn twee vaatdoeken nu slapper dan één of juist niet? Hierover mijmerend val ik in slaap. Waarover ik droom weet ik niet, maar volgens mij droom ik mooi.

Ik heb geen moeite om een half uur door de muziek heen te slapen, maar van een scherpe knerpstem vlak naast me word ik abrupt wakker. "Als je je hand boven iemand heen en weer beweegt, dan merken ze dat, daar reageren ze op. Echt waar hoor. Op de een of andere manier voelen ze dat, zeg maar." Ik open mijn ogen. "Zie je wel!", knerpt de knerpstem, "hij wordt wakker, ik zei het toch."

De knerpstem is heel tevreden met zichzelf. En ook met haar stem, denk ik. Die is althans nog een tijdje boven de muziek uit te horen als ik inmiddels 20 meter verderop sta. Het laatste nummer van de Ting Tings is alleszins de moeite waard, al weet ik niet wat de titel is.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 10:06 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lowlands 5 - Vraag- en Kledingstukken

Peter te Bos heeft dit jaar de cijfers 9 0 5 3 7 op de torens boven de festivalingang laten zetten. Deze cijfers vormen kennelijk samen het getal 90537. Ik neem ten minste aan dat dat het de bedoeling is dat ze samen één getal vormen, hoewel dat helemaal niet zeker is. Niemand weet namelijk wat dat getal betekent, zelfs de festivaldirecteur niet. Tijd om Peter te Bos te ontvoeren en hem met behulp van veel drank te laten opbiechten. Maar hoe ik ook zoek, ik kan Peter niet vinden. Volgend jaar staat er weer een ander getal op de torens. Dan probeer ik het misschien weer.

Omdat ik al na 10 minuten op het festivalterrein - net als vorige week op Waterpop - reeds met een shirt rondloop dat naar bier stinkt, besluit ik uit protest dit jaar geen t-shirtcontroleur te spelen. Gewoonlijk heb ik er wel plezier in mensen aan te spreken op hun t-shirt, te vissen naar het hoe en waarom, kortom om ze het hemd van het lijf te vragen. Nu sla ik over. Met een schuin oog (van de drank?) scan ik nog wel onophoudelijk wat dit jaar de leukste kreten zijn, maar ik ben er niet echt actief mee bezig. Tot mijn vreugde constateer ik wel dat, enkele reclame- c.q. festivalshirts daargelaten, The Beatles de meestgedragen band is op de laaglandse festivalbuik. 1-0 voor de echte muziek. Verder zie ik 4 verschillende shirts van Joy Division, maar geen enkele van Morrissey of Smiths.

Misschien moet ik mijn vermomming als stippencontroleur weer eens uit de kast halen? Ik schiet een stel aan dat in het gras zit en vraag de Hij van het stel hoeveel stippen de panty telt die de Zij van het stel aanheeft. Hij weet het niet. Een verkeerd antwoord. Elk antwoord was goed geweest, maar zeggen dat je het niet weet is altijd fout. Ik geef hem nog een voorzet, ik raad hem aan vanavond toch minimaal de helft van de panty te onderwerpen aan een nauwkeurige stippencontrole. Het zijn nog wel van die mooie stippen ook: rood op zwart. Hij lijkt het een slecht idee te vinden. Ondertussen zie ik dat Zij behoorlijk teleurgesteld is. Zij had wel een potje stippen willen tellen, gezellig samen. En dan net als hij bijna is uitgeteld zou ze dan floepsie hebben gedaan met haar benen in de lucht, zodat hij weer overnieuw had moeten beginnen. Helaas, het zit er niet in. Ik laat ze aan hun lot over.

Omdat ik toch even terug naar de tent moet om een uurtje te gaan liggen - lopen lukt niet meer zo makkelijk en ik gooi de paracetamol nu als smarties naar binnen - besluit ik me meteen maar te verkleden. Dat lopen wordt echt een probleem. Ik zie verscheidene mensen moeilijk lopen, maar ik loop toch wel het moeilijkst. Je moet ergens de beste in zijn.

Een buurman vertelt me dat zijn tent vannacht is leeggehaald, nota bene terwijl hij erin lag te slapen. Ik besluit alle waardevolle spullen met me mee te dragen. Dan de kledingkeuze, ik besluit toch maar het 'Christianity is stupid'-shirt aan te trekken. Ik heb een paar leuke shirts gezien, maar het niveau blijft magertjes dit jaar. Net als vorig jaar zie ik meteen overal mensen elkaar aanstoten, het is kennelijk nogal aanstootgevend. Een paar mensen schudden me de hand of steken een duim op. Eéntje wil er met me op de foto. Er is in ieder geval nog iets geslaagd dit festival.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 9:16 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 4 - Het is Festival

In het gras gelegen, luisterend naar Katzenjammer, lig ik bijna met mijn hoofd bij een dame op schoot, waarvoor ik mij excuseer. Maar het is niet erg. Het is festival.

Ik lig in het gras te luisteren omdat ik niet in de buurt van het podium kan staan te luisteren. De band treedt in een veel te kleine tent op. Bovendien een tent waarin, in verband met de stand van de zon, het podium onzichtbaar is. En bovendien heb ik zojuist al een tijdje gestaan, zo'n minuut of 20 bij de biertent. Lekker liggen in het gras is daarom een welkome verpozing, al dan niet op schoot bij een dame.

De dame is er 1 van 3. Er zijn 3 dames. Als je goed rondkijkt over het terrein zie je er nog wel meer, maar deze 3 dames horen bij elkaar. Ze bestuderen het spoorboekje en omcircelen hier en daar een bandnaam. Ik kijk en luister aandachtig mee, want één der dames lijkt een mij passende smaak te hebben. Smaak, aangaande muziek, ik heb geen idee hoe ze... nu ja, het gaat dus om de muziek.

Ik zeg dat ik nog niet zo veel bands heb aangekruist en ze is welwillend om het programma voor de rest van de dag met me door te nemen. "Eigenlijk geloof ik dat ik hier vooral ben om te schrijven", zeg ik en maak meteen wat reclame voor mijn blog. 3 seconden later houdt mijn pen het voor gezien. Ik moet wel zo beteuterd kijken! Dame 1 pakt direct een pen uit haar tas en doet die mij cadeau. Ik straal weer en maak nog wat notities.

Hoe we daarna op het gesprek komen weet ik niet precies, maar opeens zeg ik dat het me vanmorgen een slecht idee leek om mijn 'Christianity is stupid'-shirt aan te doen. Je krijgt dan van die zinloze discussies met mensen die niet begrijpen waar het shirt over gaat. Dame 2 verzit een bil. Ik begrijp dat ik iets verkeerds heb gezegd. Dame 1 kijkt de andere kant op, ze weet kennelijk wat nu gaat komen. Dame 3 zegt niets. Ze staart alleen wat voor zich uit, dromerig. Later realiseer ik me dat ze naar haar schoot zat te staren, wellicht in de hoop dat daar iemand met zijn hoofd op komt liggen.

Ik verzit ook een bil - iets wat ik trouwens steeds vaker doe, door daar ter plaatse zijnde lichamelijke ongemakken die nu beginnen op te spelen - en bereid me voor op een zinloze discussie. Die komt er gelukkig niet, alles blijft zinnig en zonnig. Het is festival. Ondertussen tekent dame 1 zomerbeestjes op de voeten van dame 3.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 7:36 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 3 - Buitenland?

Nog altijd zit ik op de camping voor de tent. Het is goed weer, er speelt nog geen enkele band op het festivalterrein, ik heb geen enkele reden om te vertrekken. Ik bedenk me dat ik mijn zonnebril heb vergeten. Dat is een goed teken. Behalve dat hieruit blijkt dat ik nog altijd in staat ben me dingen te bedenken, geeft het ook aan dat ik hem node mis. Liever heb ik de zonnebril vergeten als hij dienst had kunnen doen, dan hem niet te missen omdat er geen zon zou schijnen.

Ik knijp mijn ogen samen om te kunnen ontwaren hoe een groep van 8 mensen 4 tenten tegelijk gaat opzetten, bij elkaar op 1 plek. Midden op die plek ligt iemand te slapen op een plastic luchtbedje. Die lag er al voordat ik er was. Hoewel hij steeds meer in de weg begint te liggen, slaapt hij gewoon door het rumoer van de nieuwe groep heen. De nieuwe lichting besluit met zijn achten de slaper met bed en al op te tillen en verderop neer te leggen. Dat mislukt nogal. Versuft wordt hij wakker, kijkt om zich heen, ziet dat hij is omringd door half-affe tenten en valt opnieuw in slaap. De groep besluit hem dan maar weg te slepen. Even later zie ik hoe hij andermaal, maar nu zonder dat iemand aan hem zit, van zijn bedje afrolt. Hij staat op, wankelt, en verlaat het terrein op weg naar.... naar waar ook alweer?

Om het gemis aan zonnebril te compenseren begeef ik mij naar de Alpha-tent waar Triggerfinger de festivalaftrap geeft, grofkorrelig als schuurpapier '24'. De vonken spatten er vanaf. Een zonnebril? Ik had nog beter een lasbril mee kunnen nemen.

Ik krijg opnieuw een sms'je, nu van... Vodafone?? Het is een cryptisch bericht maar ik kan er uit opmaken dat de provider (ik wist niet eens dat ik bij Vodafone zat) 'denkt' dat ik in het buitenland vertoef. Misschien is dat ook wel een beetje zo.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 5:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 2 - Tenten

Om me heen hoor ik diverse stofzuigers. Stofzuigers? Nee wacht, het zijn electrische pompjes om de luchtbedden mee op te blazen. Ik heb een voetpompje. Nog nat van het tent opzetten pak ik een blikje en een sigaret, ga in de tuinstoel zitten en bedien vanuit die positie de voetpomp. Ik heb 1 van de 2 openingen in het luchtbed afgedicht (slim!). Ook heb ik het pompje aan de juiste opening aangesloten: blazen, niet zuigen (ook slim!). Regelmatig wissel ik linkervoet af met rechter evenknie. Ik geniet van een hoog 'Pom pom pom'-gehalte alsook van veel 'tra la la'.

Na 10 minuten is het luchtbed nog zo plat als een dubbeltje. Ik ga op onderzoek. Hoewel ik niet achter de reden of oorzaak van het euvel kom, kan ik niet anders dan constateren dat de pomp niet werkt. Met de mond blaas ik het bed in 5 minuten op. De mond is een belangrijk instrument, ook als er geen woorden uitkomen. Misschien wel juist als er geen woorden uitkomen.

Om mij heen worden meer en meer tenten opgezet. Iets waarvan je verwacht dat het een paadje zal blijven - handig zo tussen die hele rij tenten door - wordt in rap tempo volgebouwd. Ik zie 2 mensen met een nogal futurisch aandoende tent stoeien. De één houdt besluiteloos een stuk zeil en een stok in zijn handen, de ander bestudeert een bijgeleverde, futurische opzetbeschrijving, ondertussen op haar lip bijtend en onzeker wijzend naar een punt van het zeil. (ik maak net te laat een foto)

Het komt vast goed. Straks staat de tent opeens zonder dat één van beiden weet hoe dat nu precies gekomen is.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 3:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lowlands 1 - Camping

Het is een beetje eng. Ik rij in 1 keer goed. De tent staat in 1 keer goed. De zon schijnt in 1 keer goed. Angstig kijk ik om me heen. Zo veel dingen die goed gaan...

Gezeten in tuinstoel en voorzien van alcoholvrij biertje geniet ik van zon, van klaar zijn en van mensen die nog niet klaar zijn. Het is half 10. Tipgeefster J. stuurt een sms: "Broken Bells was gisteren geweldig, gaat dat zien." Het duurt even voor ik het spoorboekje onder de knie heb. Vanmiddag om 16.50 spelen ze in Alpha. Mooi, ik heb een doel in mijn leven, al is het dan maar voor vandaag.

Tent opzetten is nooit een hobby van me geweest, vandaar dat ik het zo snel en zo vroeg mogelijk wilde doen. En met het oog op (eventuele) lichamelijke ongemakken wilde ik vroeg genoeg zijn om campingkeus te hebben. De website meldde namelijk dat er enkele van de 7 campings een 24-uurs-douchegelegenheid hebben, en ik zou graag op zo'n camping staan. Niemand van de medewerkers kan me echter vertellen welke campings dat zijn. De blauwe shirts verwijzen me naar de groene, de groene verwijzen me weer naar een andere kleur, maar ik vind niemand die het weet. Eén medewerker verwijst me naar de 24-uurs-tent; die heeft de vraag niet goed begrepen.

Nu sta ik op camping 7, dezelfde als vorig jaar, deze keer rechts van het bloc sanitaire. De zon schijnt.

lutek Maandag 23 Augustus 2010 at 3:31 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags:

Checklist

Het is weer zo laat.

Behalve dat "Het is weer zo laat" de eigenlijke titel is van de legendarische serie die in de volksmond "Waldolala" wordt genoemd, is de uitdrukking ook van toepassing op het festivaluitje van het jaar : Lowlands staat weer voor de deur. Ik heb hiervoor een toegangsbewijs en ga dat morgenochtend inruilen tegen toegang tot het festival; een transactie die vorig jaar een half uur in beslag nam, maar waaraan ik hoop dit jaar niet meer dan 5 minuten te besteden. Ik wil namelijk voor de grote drukte binnen zijn.

Rugzak staat ingepakt klaar, tent is in orde bevonden, festivalratsoen mede, voldoende pillen, poeders en vochtige doekjes bij me, fototoestel en telefoon zijn opgeladen. Check, check, check.

(foto gejat van Swie Tio, genomen op donderdag voor aanvang van het festival)

De wandelende takjes hoef ik niet mee te nemen want Hannie zal voor hen zorgen. Ik weet niet hoe ik het er van af ga brengen, 3 dagen lang. Ik ga er niet van uit dat ik bekenden tegenkom, hoewel dat natuurlijk niet uitgesloten is. De muziek interesseert me eigenlijk geen bal. De enige band waar ik warm voor loop heb ik vorige week al gezien, en treedt op zondagochtend op, een tijd waarop de term 'warmlopen' misschien ook wel zo van toepassing is.

(foto gejat van Swie Tio, genomen op donderdag voor aanvang van het festival)

Maar vorig jaar was ik in gezelschap, dit jaar ga ik alleen. Dat is anders, heel anders. Ik zal bij nader inzien een andere checklist moeten hanteren.

Ik heb er zin in, ik ga er van uit dat ik een handvol leuke bands kan zien, ik zal veel stukjes gaan schrijven (ik zal 3 dagen lang waarschijnlijk in stukjes dènken), het weer zal niet tegenvallen, en ik heb een boek bij me van Maarten 't Hart. Check, check, check.

lutek Donderdag 19 Augustus 2010 at 11:06 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Waterpop 2010

Vanaf dat ik uit bed stap zit Blaudzun in mijn hoofd. Dat is geen enge aandoening, dat is een Nederlandse band die mooie muziek maakt. Het belooft een mooie dag te worden. Op het station stopt een trein, een stoptrein. De machiniste rookt even een sigaretje. Drie jochies mogen de machinekamer bezichtigen. Het belooft een speelse dag te worden. Wachtend op de bus naar het festivalterrein zit een jongedame die voldoet aan het signalement van Blaudzun's "Quiet German Girls". Ze is alleen niet stil en niet Duits. Het belooft een zonnige dag te worden.

Ik ga waarschijnlijk het eerste nummer missen. 5 minuten te laat van huis. 5 minuten metro wordt 15 minuten trein wordt 30 minuten bus. Behalve Blaudzun treedt er weinig muzikaals op. Gelukkig ben ik toch nog net op tijd. Precies tegelijk lopen Blaudzun en ik richting podium; de band van achter de coulissen, ik van voor. Hoera.

(bluegrass)

Na het optreden maak ik een praatje met Mr. Tiny Music (Maurice uit Eva's tuintje). Hij gaat vervolgens genieten van wat bluesgrass op het andere podium. Ik ga genieten van wat green grass en slaap grotendeels door het optreden van Pure Reason Revolution heen. Later in de middag maak ik het goed wanneer de zangeres een sigaret bij me bietst. Leuke zangeres trouwens, merkwaardig dat de bespreker op de Waterpop-website haar niet heeft genoemd. Hij was juist zo op de goede, politiek incorrecte weg door van iedere band het lekkere-wijven-gehalte te bespreken.

(green grass)

Jaarlijks hoogtepunt van Waterpop is het straattheater. Geen gedoe met kinderen en wijze lessen, geen geneuzel met kleurtjes en bloemetjes. Je trekt gewoon een mooi pak aan een loopt over het terrein. Zo werkt dat.

Ik bestudeer het programma dat nog komen moet. Gras, zon, broodje knakworst, bier - allemaal redenen om te blijven zitten. Irieginal Abraham - de beste reden om te vertrekken. De zanger heeft kennelijk vorige week zijn deelcertificaat 'marketing' behaald: elke 2 minuten spreekt hij de menigte toe. Waterpop laat je horen! Hey Waterpop hebben we er zin in? Dames en heren Waterpop doe maar mee! Goed zo Waterpop, jullie zijn fantastisch! Ik voel de knakworst weer naar boven komen. Hallo Waterpop! Hij deelt Waterpop mee dat de drum+bass de backbone van de band is en introduceert vervolgens de gitarist en de toetsenist. Waterpop we gaan het old-skool doen! Hij gaat terug naar school, ik ga terug naar huis. De generale repetitie voor Lowlands zit erop.

lutek Zondag 15 Augustus 2010 at 3:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Het Gesprek

Moeders is gestopt met rommelmarkten (= werkwoord). Ze is alleen nog even aan het afbouwen. Dat afbouwen duurt nu al zo'n kleine 20 jaar en de laatste tijd, zo zegt ze, gaat ze alleen nog een beetje door met boeken, meer niet. En kleding. En spelletjes. En poppen. En .... afijn, zo nog een paar dingen. Maar meer niet.

Deze bezigheidstherapie levert iets op, maar niet iets waar SZ van wakker kan liggen. Als ze op een rommelmarktdag 2 koppen koffie koopt gaat ze al met verlies naar huis. Toch weet ze zo eens in de zoveel tijd genoeg bij elkaar te sprokkelen om uit eten te gaan, vergezeld van 3 zonen en 3 aanhang.

De ongelukkige uitbater van de plek die deze keer verkozen was om hiervoor dienst te doen bleek de vorige eigenaar van Café Voorheen Voigt te zijn. Genoemde trok wit weg toen hij ons één voor één rondom de afgesproken tijd zag binnenkomen. Je zag hem denken.... alle drie!? Tegelijk!?

Moeders had zoals altijd gezorgd dat ze op tijd was. Ze zat er waarschijnlijk al om 1 uur 's middags toen alle anderen nog een hele middag moesten werken. Ze had er zin in en wij ook. Na 3 minuten ging het gesprek over schaken. Na 10 minuten werd Barend Servet geciteerd. Mission complete. We gingen over tot de menukeuze.

Het café-restaurant was genaamd 'Het Gesprek'. We voelden ons derhalve goed op onze plaats. Stel dat we hadden gedineerd in 'De Doodse Stilte', dan weet ik zo net nog niet of wij er onszelf ook hadden thuisgevoeld. Of 'Het Wankele Meubilair', dan zit je ook vast en zeker minder op je gemak te eten. Nee, 'Het Gesprek' was alleszins een goed gekozen naam.

Er werden aan tafel niet alleen gesprekken gevoerd, er werd ook bijzonder veel geschaterd. Het één had aanwijsbaar met het ander te maken. Mijn gebit viel er soms bijna van uit. Gelukkig heb ik geen gebit. De bierkaart was een stuk minder humoristisch. Ik liet mij tot een nieuwigheid verleiden: Een Kasteelbier Rouge. Het bleek een vergissing, maar de avond was nog jong zodat ik alle tijd had om de schade in te halen.

Het regelmatig buiten roken van een sigaret verschafte een mooi uitzicht op de Leuvehaven. Toegegeven, als je binnen aan tafel zat te eten had je ook een mooi uitzicht op de Leuvehaven, het lag er maar aan welke kant je opkeek. Moeders had de avond van haar leven, precies zoals het hoort. Dat had ze vorige keer ook en de keer ervoor.

De dames smeedden intussen een plan om eens gedrieën een uitje te maken. Als dames uitjes gaan maken weet je nooit wat ze bedoelen. Dat kan iets heel beschaafds zijn maar ook iets heel wilds. Je moet het ook eigenlijk niet willen weten. In elk geval werd moeders niet in het uitje betrokken, wat er op zou kunnen duiden dat het niet ging om een middagje naar de dierentuin. De drie heren werd verzocht t.z.t. van de gelegenheid gebruik te maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Ook dat zal geen middagje naar de dierentuin worden.

lutek Woensdag 11 Augustus 2010 at 9:24 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Goth oh Goth

Vandaag zag ik een heel mooie gothic dame in de metro, met twee tassen in de hand, tot over de rand toe gevuld met gothic snuisterijen: lampjes, kandelaars, enzovoorts. De metro had echter meer te bieden, de aandacht werd vooral getrokken door een meneer die wilde instappen op Wilhelminaplein ("Pas op, dit perron loopt schuin."). Hij deed dit uiteindelijk ook, maar nam er wel alle tijd voor. Hij stond eerst een tijdje voor de gesloten deur, keek door het glas naar binnen, keek nog eens naar binnen (dit ging gepaard met schokkende oog- en hoofdbewegingen), drukte toen op de knop om de deur te openen, stapte naar binnen en begon vervolgens een betoog over hoe slecht het tegenwoordig gesteld is met de behulpzaamheid van medepasagiers. De gothic dame en ik keken elkaar even aan en beiden trokken een wenkbrauw op, ik weet niet zeker meer welke. Ik waarschijnlijk mijn linker. De meneer betoogde en betoogde. Vroeger! Als je zag dat iemand wilde instappen dan deed je de deur open! Dat was normaal! (Dit is de korte versie.)

Iedereen dacht iets maar niemand zei iets. Misschien had hij gelijk. Maar wat mij stak is dat hij onderscheid maakte tussen instappende en uitstappende mensen. Want zijn betoog is omkeerbaar, wat de vraag met zich meebrengt: Waarom deed hij zelf de deur niet open voor iemand die uit moest stappen? (Die was er, maar stond niet naast de deur en moest van ietsje verder komen.)

Wat mij ook stak is dat hij mijn aandacht wegkaapte bij de gothic dame. Ik kende haar ergens van, maar van waar? Ik wist het niet. Omdat ik geen idee had hoe ik het beste een flater kon slaan, besloot ik te vragen of ze gisteren ideeën had opgedaan, wijzend op de gekochte artikelen. Ze keek me niet-begrijpend aan. Het Castle Fest, verduidelijkte ik. Ah, nee, dat was het niet, ze had nog wat bonnen liggen dus was ze even naar de Xenos geweest. Ja dat kon natuurlijk ook. Nog altijd wilde me niet te binnen schieten waar ik haar eerder had gezien. Black widow? Daar kom ik nooit. Exit? Zou kunnen, ben ik ook al een jaar niet meer geweest. De Xenos zelf!? Nee, dat zou wel heel toevallig zijn.

Station Zuidplein. Ik knikte vriendelijk naar de mooie gothic dame en naar de behulpzame meneer, liep de trap af en verder naar flat B van het Zuiderterras. Toen ik binnenstapte en de post uit de brievenbus haalde hoorde ik voetstappen achter me voorbijlopen. Het was de buurvrouw uit flat C. Die met die vent onder de tato's! En die beestachtig grote hond!

Dag buurvrouw.

lutek Dinsdag 10 Augustus 2010 at 12:40 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Feest

Er is nog appeltaart over. Ook nog chocoladetaart maar die heb ik gisteren al genomen. Het smaakt. Er waren 3 mensen op bezoek; te weinig om 2 taarten op te krijgen, ook al waren die van klein formaat. Ik lees enkele felicitaties die ik per internet heb gekregen en beantwoord die.

Thuis was het niet druk, in de stad ook niet gisterenavond. Het is zomer en veel mensen zijn op vakantie. Ik ben in HB geweest. Net voor ik daar naar binnen stap hoop ik altijd een bar vol mooie meiden te zien, maar zoals altijd zitten er slechts wat oudere mannen lukraak hun leven weg te filosoferen. Geen treurige aanblik, dat niet, maar toch...

Iemand die na mij binnenkomt zal wellicht hetzelfde denken van mij. Een goede reden om niet te lang te blijven hangen.

In de pub speelt een band bekende nummers van andere bands. Ze laten rocknummers klinken als bluesnummers en bluesnummers als rocknummers. Het lijkt eigenlijk nergens naar. De bassist speelt ingespannen zijn partij. Hij doet alsof de noten van ver moeten komen, waarbij zijn aanblik verandert in een moeilijk-kijken-dubbele-kin met tuitend mondje. Waarschijnlijk stelt dat emotie voor.

Ik praat met deze en gene, rook buiten een sigaretje en neem dan maar de bus naar huis. Vanavond neem ik nog een stukje chocoladetaart.

lutek Zaterdag 07 Augustus 2010 at 4:35 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Duizelen in het Park

Een beetje cultureel ingestelde Rotterdammer moest en zou dit weekend in het Vroesenpark zijn. Toch was ik er ook. Er zou geduizeld gaan worden, wat ik wel eens van dichtbij mee wilde maken. Vooraf had ik gelezen: "Nat of droog, het park zal je duizelen: het maakt een caleidoscopische metamorfose door." Ik begreep dat je zelf geen verdovende middelen hoefde mee te nemen, voor alles werd gezorgd. Toch besloot ik bij de ingang voor de zekerheid linea recta naar de bar te lopen. Het was gelukkig een heel gezellige bar, want de enige op het hele terrein.

Om mijn gemak (want inmiddels toch al natgeregend) keek ik rond. Er waren heel wat cultureel ingestelde Rotterdammers, dat zag je zo. Ik voelde me meer een cultureel ongestelde Rotterdammer. Bij iemand die er uitzag als een cultureel aangestelde Rotterdammer informeerde ik naar de mogelijke activiteiten. Omdat hij antwoordde dat dat bijna te veel was om op te noemen, bedankte ik hem direct voor de moeite en beende mij een heenkomen.

Het festival was vooral een kinderuitje, het park stond vol educatieve, inventieve, auditieve opstellingen en objecten. Iedereen was lief en aardig, ook (of vooral) bij de wat meer geitenwollensokken-getinte opstellingen. Dat was de afdeling Geneuzel in het Park. Veel kinderen leken hun ouders te hebben meegenomen in plaats van andersom. Er liepen ook veel aanstaande moeders rond; in die gevallen was het niet zeker wie wie had meegenomen.

Ik vond Caja en aanhang in het gras zittend onder een houten tafel. Ik dacht dat ze schuilden tegen de regen, maar bij nader inzien schuilden ze tegen de band die aan het spelen was. Ik ging ook onder de houten tafel zitten, het was er knus en gezellig. Omdat ik niet op aanhang had gerekend besloot ik bij nader inzien eerst weer op te staan om een nieuwe voorraad duizelrosé aan te schaffen. Hierbij stootte ik lelijk mijn hoofd, maar ik deed alsof ik deed alsof ik mijn hoofd stootte om mijn lompheid enigszins te verbloemen. In elk geval duizelde het me, wat toch de bedoeling van het festival was. Mensen links en rechts knikten dan ook glimlachend en goedkeurend naar mij: ze verdachten me kennelijk van publieksparticipatie aangaande genoemde duizeligheid.

de "het is weer zomer"-fotografen hebben er zin in

Even later waren Caja en aanhang en ik een niveau gedaald, we lagen nu languit in het gras. Van hier af hadden we een goed uitzicht op de aankomende wolken. Onze gesprekken daalde ook een paar niveau's maar werden steeds zonniger. Plotseling knorden er een stuk of wat magen. Zodanig dat de band die aan het spelen was het zojuist ingezette intro opnieuw moest beginnen. Iemand besloot iets eetbaars te kopen, altijd een probaat middel om het geknor de mond te snoeren. Ik was daar zelf nooit opgekomen en prikte dankbaar een milieuvriendelijk houten prikkertje mee.

tegen de bedoeling in voelden sommige kinderen zich juist heel volwassen worden

Het festival kende diverse wollige thema's alsmede een motief, de bellenblaas. Her en der werd bellenblaas uitgedeeld. Soms liep je door een wolk van bellenblaas. Andermaal duizelde het me. Iedereen voelde zich weer kind, hoewel ik niet weet hoe de bezoekers zich voelden die nog kind waren.

Op zeker moment dacht ik wel uitgeduizeld te zijn. Caja liep mij naar de uitgang. We dansten even terwijl ik een dansnummertje van Leonard Cohen neuriede. Toen zwaaide ik en zij zwaaide terug. En ik zwaaide nog een keer, en zij zwaaide nog een keer. Toen keek ik nog eens om en stond ze nog eens te zwaaien, ik zwaaide terug. Het duizelde me, zoveel was er wel duidelijk, al was er verder niet zo veel meer duidelijk.

lutek Woensdag 04 Augustus 2010 at 11:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Bambi

Anne viert. Anne is vier. Al vier jaar op rij is ze jarig geweest. Hoera.
Ze laat de cadeau's zien: iets waar je mee kunt gooien, iets waar je mee kunt zwaaien, iets waar je van af kunt vallen. Tal van mooie cadeau's. Ook een paar voorleesboekjes. Oom Lutek moet voorlezen. Anne bekijkt ondertussen de plaatjes.

De dieren van het grote bos staan te kijken bij een nieuw hertje dat geboren is. Stampertje lacht als het nieuwe hertje omvalt wanneer hij probeert te staan. (Bambi is geen meisjeshert, dat vergeet ik altijd.) De volgende dag gaan ze spelen in het bos, heel leuk allemaal. Herfst en winter, ijs, nog zo het een en ander. Bambi ontdekt de wereld. Je moet wat als hert.
Mama Hert loopt met Bambi door het bos. Opeens schrikken ze, er komen mensen aan. Mama zegt dat ze hard weg moeten lopen. Bambi rent weg, raakt de mensen kwijt maar ook haar mama. Later zijn de mensen weg. Ook mama is weg. Mama is dood.


Ik lees verder maar Anne is er niet helemaal meer bij. Ze bekijkt de plaatjes op zoek naar Mama Hert. Dat is Mama, roept ze een paar keer. Nee, dat is Papa. Of dat is Felice. Of dat is Bambi zelf, met gewij.
Hoe dichter we bij het eind van het boekje komen, hoe meer het tot Anne doordringt dat Mama Hert echt niet meer in het verhaaltje voorkomt. De dood is geen gele kaart.




lutek Zondag 01 Augustus 2010 at 12:59 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,