Shake Hands!

Broeder Alek was laatst jarig, en zoals wij broeders al jaren traditioneel volhouden, werd dat ook dit jaar weer in alle hevigheid niet gevierd. Toen hij echter vorige week een leeg boekenplankje ontdekte in rij 38 van kast 14 in kamer 8 van gebouw 4 van zijn verzameling, bedacht hij dat het wel aardig was om met enig uitstel tóch een kleine fuif te geven, en dit samen te laten vallen met de maandelijkse after-borrel na het radioprogramma 'Vraag het de Bieb'. Dit verliep zeer geslaagd.

Gelukkig was ik niet op tijd, omdat ik anders net als hij zelf eerst 10 minuten voor de deur had moeten staan van café Verhip, dat voor de gelegenheid was aangewezen dienst te doen, omdat de eigenaar van dit etablissement als enige niet van dit samenzijn op de hoogte was gebracht en op de geplande tijd nog niet op gasten had gerekend. Maar toen hij de deuren eenmaal opende, liep het er snel vol.

Iedere nieuwe gast moest door middel van het beantwoorden van een paar simpele vragen eerst kunnen bewijzen dat hij naar de zojuist beëindigde radio-uitzending had geluisterd. Kon de nieuwe gast dat niet, dan zwaaide er wat. Alek bepaalde de straf en collega Mischa mocht die uitvoeren. Het waren vooral lijfstraffen die werden uitgedeeld en daarmee ben je bij Mischa aan het juiste adres. Telkenmale wreef hij zich kirrend de handen, het leek wel of hij zelf jarig was. Gasten konden de straf overigens afkopen met een cadeau, liefst een boek, maar bij sommige gasten had ik sterk het vermoeden dat ze express zeiden dat ze niet naar de radio hadden geluisterd ook al hadden ze dat wel, en zelfs tijdelijk verzwegen dat ze een cadeau bij zich hadden tot nadat ze de straf hadden mogen ondergaan. Het was goed dat ik geen fototoestel bij me had.

Er waren diverse mensen die ik al in geen tijden had gezien, het werd een 'shake hands' van jewelste. Sommige mensen had ik al zo lang niet gezien dat ze intussen reeds lang vader, moeder of allebei waren geworden. Af en toe stonden groepjes mensen voor de deur te roken, een bezigheid die slechts voor de bikkelharden was weggelegd aangezien de buitentemperatuur sterk winterse eigenschappen vertoonde. Daarentegen was het uitzicht hartverwarmend en maakte veel goed: pittoreske vergezichten over de Maas, heerlijk. Je moest dan wel een beetje langs de flats en om de hoek voorbij een verbouwde silo heenkijken, in het donker, maar het ging om het idee.

Iemand kreeg het idee om een hapje eten te bestellen. Dit idee vond bijval. Na veel gewik, geweeg, getwijfel en gedub werd uiteindelijk besloten om een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een kipsaté, een biefstuk en een kipsaté te bestellen. Iedereen schreef voor zich op wat hij of zij had besteld, je wilt je ten slotte niet vergissen als de maaltijden even later op tafel komen. Het lijkt me een goed idee om de after-borrel volgende maand weer te laten samenvallen met een verjaardag. Niet noodzakelijk opnieuw die van Alek, het mag ook van iemand anders zijn. Tijd zat om daarover tegen die tijd nog een besluit te nemen. Tot dan.

web page hit counter

lutek Zondag 28 November 2010 at 7:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Links en Rechts

Bijna December, ik voorzie weer een paar paar sokken te ontvangen als kerstpresentje. Niks mis mee, geen kwaad woord over sokken, ze komen altijd van pas en je hebt er nooit te veel van. Jawel, het sokkenseizoen is weer geopend. Van de meeste sokken weet ik de oorzaak niet meer. Sokken hebben geen geschiedenis maar daar liggen ze niet wakker van. Ik ook niet. Je weet vaak genoeg al niet eens waar ze blijven, waarom zou je je ook nog druk maken om waar ze vandaan komen? Vanmorgen pakte ik een willekeurige sokkenbol uit de kast, ging naar de badkamer en verrichtte daar de gebruikelijke ochtendlijke badkamerhandelingen, besluitende met het aantrekken van o.a. de genoemde sokken. Op de ene sok prijkte een goed leesbare L, op de andere een R., waaruit ik concludeerde dat zij respectievelijk de linker- en rechterhelft van het paar vormden. Even keek ik of ze symmetrisch goed zaten, ik voelde met wiebelende tenen of ze lekker zaten en stond op het punt de badkamer uit te lopen toen ik nog eens naar beneden keek. Precies op dat moment bleef ik staan en dacht na over het wonder van de L en de R. Ze hadden hun dienst nu wel verleend, ze konden nu wel verdwijnen wat mij betrof. Maar dat deden ze niet, ze bleven zitten waar ze zaten. Waarom?

Wat is de reden geweest om de L en de R zo duidelijk en opzichting op de sokken te plaatsen? Voordat er tal van scenario's door mijn hoofd schoten, die ik nu bijna meteen zal opsommen, bedacht ik me dat een van de kenmerken van sokken is dat je ze om het even aan de linker- of rechtervoet kunt dragen. Sterker nog, dit gegeven zorgt er zelfs voor dat je om het even welke twee sokken aan kunt trekken, van min of meer een zelfde lengte, kleur en materiaal, en dit als paar kunt dragen, ook als ze niet als paar in de winkel hebben gelegen. Ze passen altijd. Een parenclub is er niets bij.

Zou de producent gedacht hebben dat zijn product slechts wordt gedragen door mensen die het aantrekken ervan direct laten volgen met het aantrekken van een paar schoenen om zo de letters aan het zicht te onttrekken? En niet alleen doordeweeks maar ook in het weekend. Je zit anders maar mooi tegen een L en een R aan te kijken de hele dag. Of kijk je daar niet tegenaan? Het is waar, het grootste gedeelte van de dag kijk je vooruit of om je heen, en niet naar beneden. Toch, telkens als je dat wel doet, zie je die lelijke letters weer.

Is het wellicht om de drager er aan te blijven herinneren, de hele dag door, wat links en rechts is? Maar als de drager moeite heeft om die twee richtingen uit elkaar te houden, dan zal die moeite overdag niet anders zijn dan de moeite die hij heeft bij het aantrekken ervan. Je zou dan beter een afbeelding van twee voeten op de sok kunnen plaatsen, met een L in de linker van de linker afbeelding, een R in de rechter van de rechter afbeelding.

Of is het ter afleiding van en tijdens een toiletbezoek? Bij voorbeeld wanneer je geen puzzel- of leesboek op het toilet hebt liggen. Tal van mogelijkheden. En er zijn er nog meer, maar geen enkele vond ik sluitend. Ik weet niet waaraan ik deze sokken te danken heb. Gekregen of zelf gekocht, geen idee. December, sokkenmaand, ik bereid me er op voor.

lutek Donderdag 25 November 2010 at 11:11 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Bij Jazzlicht

De jongeman bij de deur van Dizzy (portier klinkt als iemand met overwicht, wat hij ontbeert) lijkt veel op de jongeman die bij de apotheek werkt. Je zou zo zeggen dat het één en dezelfde is, maar ik moet mij sterk vergissen of ik vergis mij daarin sterk. Het zal wel komen door het jazzlicht dat alles in een ander daglicht stelt: gezichten, gezelligheid, hele gebeurtenissen vervormen onder invloed van jazzlicht. Niet te onderschatten.

Een uur nadat de band zou beginnen te spelen stapte ik binnen, dus mooi op tijd, want iedereen weet dat onder invloed van jazzlicht ook de klok een geheel eigen leven gaat leiden. Ik veroverde strategisch een plek tussen bar, podium, toilet en dansvloer, ik stond overal nog geen meter vandaan. Én, om mijn plaats veilig te stellen, ook, zo liet ik niet na mijn buren onmiddellijk mede te delen, tussen de gezellige mensen, want als je dat zegt veranderen de aangesprokenen vanzelf in gezellige mensen (als ze dat nog niet waren). A self-fulfilling prophecy.

De band met oud-dorpsgenoot Jan begon te spelen. Zo een stuk of 87 ritmes door elkaar, een vingeroefening voor die lui, ze draaien er hun hand niet voor om. Om me heen zag ik in de gauwigheid niet meer dan een stuk of 5 jazzpetten rondlopen danwel ritmisch bewegen op de geboden klanken, verrassend weinig. Ik bewoog ook ritmisch mee. Je zou denken dat er altijd wel een ritme is waarop je ritmisch meebeweegt als er zoveel tegelijk worden gespeeld, maar dat is een misvatting. Er zijn altijd meer ritmes die niet worden gespeeld.

Na een paar nummers kwam er een rustig nummertje langs: My Favorite Things. Gezellig. Zeker bij jazzlicht. De zangeres at de microfoon bijna op. Had ze zo'n zachte stem, of was het volume laaggedraaid? Ze knabbelde er aan, zo leek het even. Ik kreeg allerlei onuitsprekelijke gevoelens, koelde die terstond af met een buurmannelijk praatje. Buurman had de band 2 weken geleden naar Oman gehaald. Dorpsoudste Jan reist de wereld af, prachtig. Er liep iemand met een jazzbril en jazzhaar voorbij. Ook droeg hij een jazzbroek zo hoog opgetrokken dat hij het tegenvallend aantal jazzpetten in één klap goedmaakte. Het was ook in één keer pauze, maar of dat daar een gevolg van was lijkt me niet.

Na de pauze duren dingen altijd korter dan voor de pauze. Ik hoop dat iemand eens een studie verricht naar de oorzaak daarvan. Je kunt er niet bij met je boerenverstand. Was ik voornemens in Dizzy te blijven? Nee, ondanks aangenaam gezelschap stapte ik op. Uit het jazzlicht herkende ik de stad weer voor wat die was en begaf mij anderwaarts.

lutek Maandag 22 November 2010 at 11:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Lezersfeest 2010

"Dit feest is niet voor de schrijvers, niet elitair, nee, het is het feest voor de lezers!" Tijdens de openingswoorden werd uitgelegd waarom het feest het 'Lezersfeest' heette. Toch, het moet gezegd worden (en gelezen), er waren wel opvallend veel schrijvers aanwezig, voor een lezersfeest. Neem me nu even niet kwalijk. Wat de naam van het feest ook was, het feest was geopend. Ik had twee doelen: Hanna Bervoets zien en Ronald Giphart niet zien. Die doelen zagen er op papier een stuk makkelijker uit dan ze in de praktijk uitvoerbaar waren. In 8 zalen, verdeeld over 4 verdiepingen, waren meer schrijvers en dichters te zien en te horen dan ik in heel 2010 gelezen had. Ik liep in eerste instantie wat verloren rond maar werd gevonden door mijn geleerde broer die mij aanraadde zoveel mogelijk van het Vlaamse Reuzen Podium mee te maken. Een goede tip. De presentatie aldaar was in handen van Rick de Leeuw, een genot voor het oor. Alles wat hij zegt is een genot voor het oor, want zolang hij iets zegt, zingt hij niets. Hij interviewde Saskia de Coster en Peter Terrin. Dit wekte mijn belangstelling. Later op de avond zouden beiden voorlezen, elk uit hun jongste boek. Ik streepte dit aan in het programma en zag dat ik als ik deze planning aanhield mooi Ronald Giphart zou kunnen ontwijken. Met een gerust hart liep ik eerst nog even af op de literaire popquiz.

MC Henk Koolen lokte het publiek naar binnen. Toen hij mij aan zag komen deelde hij het publiek mede dat de eerste prijs helaas al bij voorbaat vergeven was maar dat meedoen belangrijker was dan winnen. Ik kon hem niet teleurstellen en deed mijn plicht. Nadien bladerend door de eerste prijs liep ik naar de Glazenzaal en genoot van divers van te voren aangestreept voorleesvoer tot de pauze. Pauze? Tamelijk nutteloos. Maar wacht, ik kon de dode minuten mooi gebruiken om bij de ad hoc boekwinkel iets van Heer Van der Kwast aan te schaffen. Kon hij die later mooi signeren. Reeds druk aan het signeren was Ronald G. maar ik zag kans om niet te dicht in de buurt te komen. Terug in de Glazenzaal realiseerde ik me dat Hanna Bervoets ergens niet ver van mij zojuist van het podium afstapte, maar te ver om er getuige van te zijn. Jammer, een misrekening. Maar Kwastmans kwam net binnengelopen waar ik zat (onderuit in een ongemakkelijke zitzak, eerste rij nog wel) dus maakte ik mij op voor meer voorleespret.

"Willen jullie dat ik voorlees uit het Gele Boek of iets wat nog niet is verschenen?" Ik kende 'Mama Tandoori' nu wel, anderen ook, maar lang niet iedereen. De stemming bracht geen klaarheid. Ernest hakte de knoop door. "Nou, ik was eigenlijk toch al van plan iets anders voor te lezen." Er volgde een mooi verhaal, één met veel omzwervingen, zowel in het verhaal als er omheen. Een odyssee in het klein. Na afloop was er applaus en er was een toegift. Dit had voor- en nadelen. De extra voorlees was voordeel, maar nadeel was de uitloop, aangezien die naadloos overging in de voorlees van de volgende schrijver... Ronald G.!! Gevangen in de eerste rij wilde ik enerzijds de volledige uitloop van Kwastmans zien, anderzijds geen seconde van G., Ronald. Maar het één was onlosmakelijk met het ander verbonden, ik kwam er niet onderuit, onderuit in de zitzak.

Twee doelen die op papier zo simpel te behalen leken, zo moeilijk te realiseren. Papier is zo gemakkelijk nog niet, vooral als er van voorgelezen wordt.

lutek Zaterdag 20 November 2010 at 7:36 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Prettig Weekend

Vorig weekend was een bijzonder prettig weekend, ik viel van de ene prijs in de andere. De prijzen waren een beloning voor noeste dan wel woeste schrijfarbeid. Geld is er niet mee te verdienen, maar de eer is ook wat waard. Eén van deze prijzen werd mij gegund voor een verhaal van maximaal 1200 woorden dat ik had ingestuurd op verzoek van Bibliotheek Waterweg te Schiedam. Nog 240 anderen hadden aan hetzelfde verzoek gehoor gegeven. Opmerkelijk, de verhalenwedstrijd die de bibliotheek in Rotterdam organiseert vindt doorgaans minder gehoor.

Het was een verhaal met alles er op en er aan, het zat barstens vol mooie werkwoorden en zelfstandige naamwoorden, en er kwam wel 10 keer het woordje "er" in voor. Ook had ik het woord "even" een paar keer gebruikt, alsmede het altijd pakkende "niet". Dat ik ook de naam van één van de twee hoofdpersoon uit de doeken had gedaan maakte het feest compleet. Toen het juryrapport werd voorgelezen kwamen er bovendien nog geheel andere zaken boven water, het kon niet op. Hannie stootte me aan... "Dat is jouw verhaal!" Ik gleed bijna van de stoel.

Als één der drie winnaars moest ik mijn verhaal voorlezen. Hier had ik niet op gerekend. Eigenlijk had ik niet eens gerekend op een plaats bij de eerste drie. Ik ben geen geweldig spreker en ik heb ook niet zo veel ervaring met voorlezen voor een verzameling onbekenden. Na hartelijke handenschudderij, schroefde ik snel de emotie terug tot een punt dat het best paste bij de toon van het verhaal. Wanneer je er gedoseerd mee omgaat komt het beter aan op die momenten dat je dat wilt. De timing had ik misschien iets beter onder de knie dan de vorige keer, maar zeker weten doe ik dat niet. Na een paar minuten besloot ik het verhaal maar het werk te laten doen, wie weet viel mijn aanwezigheid dan minder op.

Vóór mij was iemand geweest die uitblonk in de kunst van het vertellen, na mij kwam iemand die ik nauwelijks heb kunnen volgen omdat ik nog zat na te zenuwen en te spelen met een fraai beeldje gemaakt door het Schiedamse kunstenaarsduo 'Sage'. (Zij heet 'Sa' en hij heet 'Ge' of andersom.)

Na afloop was er tijd voor koffie en meer handenschudderij. Ik zag overal enthousiaste gezichten. Enkele daarvan kwamen gevaarlijk dicht bij me in de buurt. Het gezicht van de Schiedamse wethouder van cultuur, mevrouw Wil Vissers, kon me niet dicht genoeg in de buurt komen maar daar was het deze middag niet om te doen. Andere mensen hadden ook mooie woorden voor mij. Ik voelde mij ongemakkelijk maar was toch blij in het zonnetje te staan. Iemand trok een vergelijking met een verhaal van Samuel Beckett, al was het dan slechts de 'setting' ervan. Iemand anders vond het goed dat ik eens opkwam voor mensen met obesitas. Een volgende was van mening dat er een boodschap in mijn verhaal zat. Kortom, ik had het nog niet voorgelezen of het was al niet meer van mijzelf. Hannie hield me staande. Buiten begon het te regenen, het was tijd om naar huis te gaan.

lutek Donderdag 18 November 2010 at 12:44 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Dennis en Kristel

(deel 2)

Korte inhoud van het voorafgaande: Kristel en Dennis zijn inmiddels getrouwd. Met elkaar.

Het officiële gedeelte was naar ieders tevredenheid afgewerkt. Voordat de regen met bakken uit de hemel zou komen vallen, was het nu zaak om als de gesmeerde bliksem naar Leerdam te sjezen en aldaar en masse de bloemetjes buiten te zetten, binnen. Een afgesloten weg deed halverwege de rit een beroep op ons pre-tomtommiaans deductievermogen, maar bij het passeren van een bord "Te Koop: Geslachte Konijnen - Niet op Zondag" wisten we dat we in de buurt moesten zijn. De afgehuurde zaal heette 'Het Dak'. Voordat iemand hier een flauwe grap over maakt, zal ik vast zeggen dat het dak er niet afging. De schade bleef beperkt tot de laatste twee letters, dit onder invloed van de bijzonder stevig waaiende wind.

Het avondvullend programma zag er als volgt uit: borrel, diner, feest. Een programma dat algehele goedkeuring kon wegdragen. Het woord 'borrel' suggereert de betrokkenheid van bepaalde alcoholische substanties maar deze bleven vooralsnog onaangeroerd. Wellicht verstandig, we waren nog niet eens op de helft van de dag. Het bruidspaar nam naar hartelust gelukwensen in ontvangst. Dat deden ze heel vakkundig, je zou denken dat ze thuis geoefend hadden. De zaal had de beschikking over een podium. Een eigenschap die je goed in de gaten dient te houden bij de boeking, met name als je wilt vermijden dat er 'stukjes' gaan worden opgevoerd. Daar leent een dergelijk podium zich namelijk uitstekend voor, zeker een exemplaar met zulke afmetingen als deze. Ik bekeek het bruidspaar voor de zoveelste maal deze dag, ze gingen er steeds mooier uitzien. Het viel me nu pas op dat Dennis een glimmend pak aanhad. Zo een die het goed zou doen in het schamele licht van een disco. Aan het plafond hingen spots, roterende lichten en discobollen. Ik concludeerde dat we vanavond op een disco zouden worden getrakteerd.

Rond etenstijd was het tijd om te eten. De planning werd voortreffelijk tot uitvoer gebracht. Met enig medelijden bedacht ik me dat het vele werk van de ceremoniemeesters veelal onopgemerkt blijft. Als er dingen verkeerd lopen, klagen mensen over de organisatie. Als alles goed gaat, zoals vandaag, staan mensen er niet bij stil. Maar wat zat ik toch te overdenken allemaal... Ik moest eten!

Het bedienend personeel was zo aardig om alle gasten na het diner terug te rollen naar de feestzaal. Lopen was, zeker na het verorberen van de enorme hompen bruidstaart, uitgesloten. We puften en ploften nog wat na toen de eerste avondgasten zich al lieten aankondigen. Met een takeltje werd het bruidspaar weer op hun felicitatieplaats gezet. De families van de wederhelften bleken andermaal nog talrijker dan ik van voorgaande keren had onthouden. De gestaag groeiende rij gasten maakte een lus door de zaal, verdween door de hal naar buiten, en besloeg nog twee rondjes om de parkeerplaats alvorens door enige aanpalende huizen uit het zicht te verdwijnen. Kortom, dat kon nog even duren. Op het podium werd inmiddels iets in gereedheid gebracht. Wat precies was niet direct duidelijk omdat er een spreker zonder microfoon tekst en uitleg gaf. Een buurman merkte dit haarscherp op, getuige zijn vraag: "Waarom heeft hij geen microfoon?" Zelf zag ik er de noodzaak niet zo van in maar ik begreep dat ik daarmee in de minderheid was.

Toen eindelijk iedereen binnen was, gaf het bruidspaar een teken aan een ingehuurde DJ. Vanaf dat moment begon het feest pas goed. De lampen gingen uit, de discolichten gingen aan, de muziek werd een tandje of zes harder gezet en de voetjes kwamen van de vloer. Het ging van hop-hop-hop en in niet geringe mate ook van tra-lala-lala. Zelf kan ik nooit goed stilzitten dus nam ik de gelegenheid te baat om even naar buiten te lopen, naar de goed geventileerde rookruimte. Deze was zo goed geventileerd dat ik weer net zo snel naar binnen liep. Het is opvallend hoe veel sneller een lange avond voorbijgaat dan een korte. Het zou niet moeten kunnen maar het gebeurt waar je bij staat. Wonderlijk. Mysterieus. Eng bijna. Vol van feestelijkheid hesen we onszelf in de auto en reden terug naar Rotterdam, dwz Hannie reed en ik zat mijmerend na te genieten. De dag was in alle opzichten geslaagd.

lutek Zondag 14 November 2010 at 11:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Dennis en Kristel

(deel 1)

Hannie's kleine zusje is inmiddels bijna twee en een halve meter lang dus noem ik haar maar liever Hannie's jongste zusje. Hannie's jongste zusje, Kristel, is getrouwd met Dennis. Een goede keus, voor beiden. Ze vullen elkaar uitstekend aan. Hij verdient geld, zij geeft het uit. Zij wijst een keuken aan, hij klust die in elkaar. Een prima koppel.

Omdat ze nogal wat mensen deelgenoot wilden maken van hun verbondenheid was hun trouwdag groots opgezet. Ook de datum (10-11-12) was zo gekozen dat van vergeten geen sprake kon zijn. Behalve diverse feestelijkheden is het zaak op een trouwdag om ook wat officiële agendapunten af te werken. Dat hoort nu eenmaal zo. Zo is daar bij voorbeeld de plechtigheid in het stadhuis. Gekozen was voor het stadhuis van Nieuwpoort, waarvan de eerste steen in 1696 is gelegd. De legger van die eerste steen was tevens de ambtenaar die deze dag de plechtigheid leidde. Dat deed hij heel aardig, behalve dan dat hij in een half uur tijd niet één grammaticaal kloppende zin kon uitspreken, en een paar keer wat namen, feitjes en weetjes door elkaar haalde. Het trouwboekje was gelukkig al voorgedrukt zodat hij uiteindelijk toch de juiste personen met elkaar in de echt verbond. Onderwijl zat hij continue aan zijn ring te draaien en te trekken, zodanig dat ik me afvroeg of hij dat hele trouwen wel zo'n goed idee vond. Dennis en Kristel vonden het in elk geval een goed idee en zij gaven elkaar een ring elk. Een licht, fijn exemplaar voor Kristel, keurig afgewerkt en ingelegd (geloof ik, want ik kon het zonder microscoop niet zo goed zien). Die van Dennis, minstens zo mooi, was vervaardigd door de wielenfabriek van BMW.

Even een quizvraag tussendoor. Wat zei Dennis op DE vraag toen die hem gesteld werd?

    a) Is best, joh.

    b) Mwah, goed.

    c) Ja

    d) Wat vind jij?

Het goede antwoord is antwoord c, volmondig, duidelijk hoorbaar en zonder enig voorbehoud. De dag kon niet meer stuk. De ambtenaar rondde de zaak af met het door elkaar gooien van wijsheden uit diverse windstreken, vermengd met wijsheden uit het rijke oeuvre van Toon Hermans en Seth Gaaikema. Iedereen was blij dat het afgelopen was. We gingen even verderop genieten van koffie en broodjes.

Bij het officiële gedeelte hoorde ook de kerkelijke inzegening. Deze werd voor de gelegenheid voltrokken in een kerk. De gemeente trad binnen. Het kerkorgel klonk als een klok maar gelukkig ook als een kerkorgel. Welluidende klanken vulden de ruimte, onder andere klanken die meerdere mensen (ik was niet de enige!) deden denken aan "Tis stiiiiiil aan de overkant" maar het kon ook "Go West" van The Pet Shop Boys zijn. Iemand maakte me erop attent dat ik mijn mobiele telefoon beter kon uitzetten. Een goed idee. Weliswaar had ik in de bergen van Nepal en in de jungle van Peru een beter bereik gehad dan hier in het centrum van Nieuwpoort, maar toch was het een goed idee. Ik bekeek de liturgie. Eén vergeten komma maakte "Spreek, Heer, Uw woord dat het licht overwint" tot een onbegrijpelijke tekst, wat behalve mij en zus Jacqueline niemand van de gemeente opviel. Een puntkomma of apostrof zou "dat" ook de betekenis van "opdat" hebben kunnen geven, maar zo als het nu was afgedrukt was het nonsens. Edoch, het deerde niemand.

De dominee beschikte over een spraakgebrek waar je U tegen zei. Alle lof dat hij ondanks dat toch een sprekend beroep had gekozen. Even was ik bang dat hij in tongen ging spreken, maar het wende snel en al gauw kon ik een systeem ontdekken in zijn gebrek: Als hij "Christus" zei, werd dat voorafgegaan door een meervoudig klakgeluid, als je een dubbele smak hoorde, wist je dat hij "Jezus" ging zeggen, en bij het woord "Liefde" hoorde je een combinatie van de twee eerder genoemde. Hierop waren overigens variaties mogelijk.

Ongeveer halverwege de dienst zag ik dat, onafhankelijk van elkaar, op drie afzonderlijke plaatsen mensen plotseling snoepjes begonnen uit te delen. Ik bekeek opnieuw de liturgie maar kon dit onderdeel niet vinden. Misschien had ik een misdruk. Aan het eind van de dienst ontving het paar een bijbel van een ouderling. Deze bijzonder aardige man gaf het boek aan Dennis omdat deze het hoofd van het gezin was, volgens de ouderling. Hannie en ik keken elkaar aan en dachten: "Dan kent hij Kristel nog niet."

--morgen het vervolg--

lutek Zaterdag 13 November 2010 at 6:19 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: ,

Wandelend Takkenvervoer

Het motto 'Snoeien om te groeien' vers in het geheugen geprent, trekt de Gemeentelijke Groenvoorziening er op uit. "Snoeien jongens, lekker!" "Hoera, we mogen weer." De herfst is nog niet begonnen of de parken en plantsoenen worden al winterklaar gemaakt. Winterklaar maken, ik juich het toe. Ik sta met een vlaggetje aan de rand van het groen cheer te leaden. Maar wat nu... jullie hadden het over snoeien. Wat jullie nu met de bramenstruiken doen is geen snoeien meer. Ze worden met wortel en al verwijderd. Dat was de afspraak niet. "Meneer, niemand wil bramenstruiken hebben, bramen koopt u maar in de winkel. Spelende kinderen prikken zich, loslopende honden raken erdoor gewond, ze hebben geen nut en ze zijn niet erg mooi. We hebben opdracht om alles weg te halen."

Met mijn ziel onder de arm kom ik thuis. Hoe vertel ik het de beestjes? "Takjes, kom eens bij baasje, ik moet jullie wat vertellen." Ze kruipen (wandelen) de tafel op, Fientje voorop, en een paar gaan er bij me op schoot zitten. Ik leg ze uit dat we misschien wel gedoemd zijn 40 jaar door de woestijn te trekken, of in het beste geval dat ik voortaan 40 minuten moet fietsen naar Barendrecht of Spijkenisse, om voedsel voor ze te oogsten. Al het voedsel is uit het Zuiderpark verdwenen. Een verordening van hogerhand. Ik leg ze uit dat God niet bestaat, anders had hij in al Zijn Voorzienigheid de Groenvoorziening wel in brand gestoken door middel van een paar braambossen. Nee, we hebben hier met een hogere macht te maken: de Gemeente.

De takjes nemen het goed op, zo lijkt het. Ze wandelen wat zenuwachtig heen en weer; ik weet ook wel dat ze zich goed houden om mijnentwil. Ze houden het droog. "Nee, baasje, jij kunt er ook niets aan doen, dat snappen we wel. We zullen de buikschub wat aan moeten halen. Druif vinden we ook erg lekker!" Ik leg ze uit dat niet alle planten blad hebben in de winter. Ja, in Papua Nieuw Guinea wel, maar niet in Nederland. Ze knikken en kijken een beetje bedroefd. Ik heb niet verteld dat de Gemene Gemeente in hun rigoreusiteit twee kleine struikjes over het hoofd heeft gezien, niet al te ver weg van hier. Dat doe ik express niet omdat ik zelf niet durf te hopen dat die er volgende week nog staan.

lutek Woensdag 10 November 2010 at 9:11 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Winterbier

Wat zal de winter brengen? Of specifieker, wat zal achtbaan-jachtbaan-liefhebber Arco deze winter brengen? Of nog specifieker, wat zal hij meebrengen van zijn bezoek aan het brouwwonder uit Zeewolde?

In Zeewolde huist een brouwwonder dat fijne biertjes brouwt. Niet te veel en niet commercieel, het is een hobby. Niemand weet van te voren wat hij precies gaat brouwen, misschien hij zelf ook niet. Misschien doet hij maar wat. Nee, dat kan ik me niet voorstellen. De resultaten zijn telkenmale van voortreffelijke kwaliteit. Hij brouwt niet op bestelling. Je moet maar afwachten wat je in huis krijgt. De vorige keer was dat een zeer smakelijke reeks die als volgt gelabeld was: Kerstbier (8%), Hefe weizen Dunkel (7%), Pils (6%), Schwarz (6%), Winterbier (10%) en Gloednieuw (9%). Die laatste was een soort verrassing, maar dat waren de andere net zo goed.

Ik keek naar de lege krat (waarvoor ik overigens geen statiegeld had betaald; dat hoefde niet "zolang ik krat en lege flesjes maar terug liet bezorgen") en krabde op mijn hoofd. Kerstbier? Winterbier? Staat die krat hier al zo lang? Ik wist dat ik met de vorige lichting zuinig aan had gedaan, je moet zulke snoepjes niet in een week tijd opdrinken, zonde, maar had ik zo lang over de krat gedaan? Ik schaamde me. Het brouwwonder uit Zeewolde zat al driekwart jaar op zijn lege flesjes te wachten. Hier stonden ze weg te stoffen.

Eenzaam uitkijkend over de bebarende einder, thuis gisten de brouwsels de vaten uit, wachtend op de toegezegde flessenpost, op de achtergrond vaart een vissersbootje voorbij, de Gea II uit Brouwershaven. "Brouwershaven", schiet het door hem heen, "ik sta helemaal verkeerd, ik woon in Zeewolde. Goed dat ik het op tijd doorheb." Hij stapt in zijn auto en rijdt terug naar Zeewolde om daar verder te gaan met eenzaam uitkijken over het aanzienlijk minder baren barende Wolderwijd. Ook mooi, natuurlijk, vooral als de zon bijna ondergaat, maar het haalt het niet bij wat hij zag 180 km ten zuidwesten van hier, uitkijkend op Hompelvoet, Stampersplaat en Dwars In Den Weg. Wat een prachtige namen hebben die eilanden toch. "Ongelofelijk", denkt ons brouwwonder in Zeewolde, "daar heb je die verdomde vissersboot weer, de Gea II, wat brengt hem naar deze uithoek? Een pakket, voor mij? Aha, het zijn de lege flesjes die roepen om hervuld te worden met de nieuwste serie winterbieren." Zo snel als zijn beentjes hem inclusief flesjes (en laten we de wel zo handige krat niet vergeten) kunnen dragen rent hij terug naar zijn thuisbrouwerij alwaar het emballage ras een nieuwe inhoud toebedeeld krijgt. Welke inhoud precies in nog niet bekend. De Gea II vaart pas in december weer door Zuid-Holland.

lutek Maandag 08 November 2010 at 8:26 pm | | default | Vijf reacties
Gebruikte Tags:

Donderdag

In het dagen-van-de-week-kwartet wil ik graag de donderdag verruilen voor een andere. Wie heeft er een mooie dag voor mij? Hoeft niet eens een dag in het weekend te zijn. Dit voel ik niet bij iedere donderdag, maar bij deze donderdag wel. Er was storing. De wekker had storing, maar het kan zijn dat ik die in mijn slaap heb uitgezet. De andere wekker had ook storing, dat wil zeggen: de bedieningstoetsen zijn er af. Deze wekker zal de hele winter een uur voor blijven lopen, tot hij met de volgende zomertijd weer dienst mag doen. Ofwel verdwijnt hij vroegtijdig (zij het toch nog een uur te laat) in de prullenbak wanneer er eens een stroomstoring zou zijn: er valt dan niets meer aan hem in te stellen.

De metro had ook storing. Iemand die de lichtkrant bediende was nog minder wakker dan ikzelf, voorwaar een hele prestatie. Nadat ik de reizigersinformatie minstens 6x tot mij had genomen, vroeg ik een buurman of hij misschien begreep wat er stond. Hij haalde vertwijfeld zijn schouders op en zei wat ik al dacht: "Ik begrijp er he-le-maal niets van." In elk geval werd er gemeld dat er geen metro's reden op de D-lijn. Precies op dat moment kwam er een metro aanrijden. Op de D-lijn. We stapten in. Daar bleven we gezellig een minuutje zitten. Vervolgens stapte we maar weer naar buiten, want de metro kon niet verder rijden, zo bleek. Toen we buiten stonden reed de metro verder. Ik liep terug naar huis, twijfelde nog even of ik naar boven zou lopen om weer verder te slapen, verdrong die aanlokkelijke gedachte en begaf me naar de kelderbox om mijn fiets van stal te halen.

De fiets had storing. De fiets fietste nog wel (of ik althans), maar niet vooreerst ik er enige mate van bandenspanning op los had gelaten. Ook kon ik met geen mogelijkheid de sleutel vinden van het hangslot. Ik besloot dat ik geen risico liep op diefstal deze donderdag. De weersverwachting had een dusdanige storingsdichtheid gemeld dat zelfs de grootste fietsendief zich vandaag vrijaf moest geven, ATV. Donderdag deed zijn naam misschien geen eer aan, maar was aanzienlijk meer van toepassing dan 'zondag' geweest zou zijn, en de enige reden dat het niet regende was omdat het te hard waaide.

De Pleinweg had ook storing. Wat zeg ik? De Pleinweg was niet eens meer begaanbaar, op zoveel plekken lag hij open. Op kantoor was geen storing. Alle apparaten deden wat ze moesten doen. Ik was blij dat ik op kantoor zat. Na afloop van deze blijdschap moest ik echter nogmaals de wind trotseren. Ik nam een flinke aanloop, maar tegen deze wind was ik niet bestand. Een kwartiertje later zag ik gelukkig kans om me aan een passerende lantaarnpaal vast te klampen nabij Station Delft en nam van daar de trein terug naar Rotterdam. Inmiddels reden de metro's weer.

Dus als iemand deze donderdag wil ruilen met een andere dag, het maakt me niet zoveel uit welke, hou ik me gaarne aanbevolen. Bij voorbaat dank.

lutek Vrijdag 05 November 2010 at 11:21 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Technisch Leeg

Een uitnodiging om deel te nemen aan een vrijgezellenfeest te Noord-Holland sloeg ik af. Het zou vast slagen, maar dat zou het ook zonder mij. Een uitnodiging om me te verkleden als pompoen, piraat of tovenaar sloeg ik ook af. Ook dat zou zeker slagen maar dan ook zonder mij. In een bekende kroeg in de stad was een gezellig samenzijn afgekondigd voor medewerkers aan en luisteraars van het radioprogramma 'Vraag het de Bieb', waarin mijn geleerde broer een belangrijke rol vervult. Omdat ik een dergelijk samenzijn vorige maand had gemist, wilde ik er ditmaal dubbel zo graag bij zijn. Dubbel zo graag... Ik zou straks een Leffe Dubbel bestellen en het 'Vraag het de Bieb'-team vragen waarom dubbel dubbel heet. Wat gebeurt er precies in het gistingsproces?

Toen ik binnenstapte zat de kroeg al goed vol. Het programma had meer luisteraars dan ik had verwacht. Bij nadere observatie bleek dat het gros van de aanwezige mensheid geen binding had met genoemde samenscholing. Toevallige passanten. Ik werd begroet en men zette een tafel bij. Dat deed me eraan herinneren dat ik nog altijd eens wilde weten waar het gebruik van handenschudden zijn oorsprong vindt, en ik 'Vroeg het de Bieb'. Daar had het team zo snel geen antwoord op. Binnen een uur zwelde de groep aan van 2 tot 6 tafeltjes. Wat een drukte. De barvrouw liep af en aan. Luisteraar Marieke vroeg om een nieuwe versnapering en attendeerde de menigte op ter plaatste zijnde bestelmogelijkheid. Luisteraar Ruud had nog minstens een half glas voor zich staan maar liet deze kans niet onbenut, opwerpende dat hij reeds 'technisch leeg' was en Barvrouw Nikki nu net in de buurt: 2 vliegen in 1 klap. Hoewel 'Vraag het de Bieb' inmiddels behoorlijk buiten werktijd opereerde, wilde iedereen toch graag weten waar die uitdrukking nu toch eigenlijk vandaan kwam, en of er iemand van de aanwezigen zelf ooit een klap van dat kaliber had verkocht, aan vliegen dan wel andere insecten.

Er kwamen meer en meer vragen ter tafel, op alle 6. Het team maakte overuren. De belangrijkste vragen waren echter niet voor hen maar voor Barvouw Nikki, die verstandigerwijs om versterking had gevraagd. Luisteraar Ruud was nog talloze malen technisch leeg. Luisteraar Taco en ik besloten klaarheid in de wanorde te scheppen door er vandoor te gaan. In een pub van Ierse makelij aanschouwden we een speciaal voor Halloween geboekte band. Die was bijzonder eng om naar te kijken, om nog te zwijgen van het aanhoren. Hier joeg je het publiek zeer zeker de stuipen mee op het lijf, kinderen en volwassenen gelijk. Vergissing onzerzijds: Halloween zou hier pas de volgende avond worden gevierd, dit was de gewone zaterdagavondband. Schrikbeeld voor morgen! We gingen heen. En naar huis ook maar meteen, we waren technisch leeg.

lutek Maandag 01 November 2010 at 8:36 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,