Hakken en Zagen

Nee, dit is echt het allerallerallerlaatste deel van 'Saw'. Volgend jaar komt er geen vervolg. Er zijn 7 delen geweest, het is welletjes. Maar aan het eind van deel 7 duikt opeens het slachtoffer van de eerste film weer op, en ontpopt zich tot nieuwe beul. Ik ga een hoed kopen en die volgend jaar opeten als blijkt dat er geen deel 8 komt. Die komt er. Ik kan net zo goed geen hoed kopen. Staat me ook niet, een hoed. Ik droeg wel een bril. En Arco ook. Het feest kon beginnen.

Er zijn mensen die beweren dat het zien van 'Saw' slecht is voor je maag. Ik kan iedereen verzekeren dat het voor de slachtoffers in de filmreeks nog veel slechter is voor hun maag. Reeds na 5 minuten nam het hakken en zagen een aanvang en vlogen de klodders vlees je om de oren, in 3D. De zaal was direct in hoera-stemming. Geef de popcorn nog eens door.

Arco gaat iedere week een paar keer naar de film, zelf heb ik een gemiddelde van eens per anderhalf jaar. We vermaakten ons prima en maakten er een sport van om te ontdekken hoe de volgende domme slachtoffers in de val zouden lopen. Je gaat de trucjes na een tijdje een beetje doorzien.

Eigenlijk was ik deze avond in de stemming voor een romantische kerstfilm. In gedachten zag ik sensuele armen en benen in het rond vliegen. Daar moest ik dan wel mijn ogen voor dichtdoen. Deed ik ze open, dan zag ik op het scherm ook wel allerlei armen en benen in het rond vliegen, maar toch op een aanzienlijk minder romantische en sensuele manier dan in mijn kerstgedachten. (En de ogen trouwens ook.)

Nee, 'Saw' is geen kerstfilm. Gelukkig nieuwjaar allemaal.

lutek Woensdag 29 December 2010 at 12:46 am | | default | Geen reacties

Kerst Als Nooit Tevoren

Na zoveel kersten heb je kerst wel meegemaakt. Wat is er nieuw, wat is er anders, wat is er kerstiger dan kerst? Niets.

Een familiebijeenkomst zoals zo vele. Niet helemaal, want de familie komt niet zo vaak bijeen. Drie keer per jaar, vier keer als je mazzel hebt. Ons moeder is blij als wij, met haar, bijeen zijn. Met aanhang nog blijer. Vandaag was ze heel blij.

Ons moeder, het zal niemand verbazen, is de jongste niet meer. 'Geef me een arm', en ze glijdt uit op plekken waar geen ijs ligt. Gelukkig had ik haar arm.

Er was geen kerstboom. Er waren wel mijn broeders huisdieren die ik nog niet gezien had. Ik was al anderhalf jaar niet bij mijn broer thuis geweest. Er is Rinus de hamster, en er zijn twee slakken. Ik weet het niet meer zeker maar ik geloof dat hij aan hen refereert als 'de weke' en 'de slome'. Nog één erbij en je hebt de ingrediënten voor een klassieke spaghettiwestern. Of voor de ingrediëten van een bord spaghetti. Net waar je voorkeur naar uitgaat.

Het was even uitproberen maar de beesten leefden allemaal: ze reageerden op prikkels van aanraking en zwaartekracht (de slakken) en op die van de tijd van de dag (de hamster). Geen van alle werden opgegeten. Er waren al hapjes genoeg.

Ondertussen bekeek moeder aandachtig de kerstcadeaus die ze net zelf gegeven had alsof ze die voor het eerst zag. De broeders deden stoer. Ach, cadeaus, gedoe, niet warm of koud. Het maakt ook geen bal uit wat we krijgen. Het gaat erom dat we het van ons moeder krijgen. Een cadeau van ons moeder is het mooiste cadeau.

Toen Rinus wakker werd (eindelijk - we gingen al bijna weg), speelde hij vrolijk met trapjes, molentjes en andere obstakels in zijn ruime kooi. Voeren, zo'n beest, dat is leuk. "Pas op", zei oudste broer, nadat ik Rinus een pijnboompit had gevoerd, "als je handen nog naar voer ruiken dan bijt hij in je vingers". Nuttige informatie, en reden voor mij om mijn hand nog even in zijn reukveld te houden. (Een gezichtsveld heeft dat beest niet - hij zit wat dat betreft op gelijke hoogte met de slakken en mijn wandelende takken.) Hap, daar beet hij. Het kriebelde een beetje. Een grappig gevoel. Hap, hij beet nog een keer.

De kerst was anders, omdat het niet die van vorig jaar was. Moeder had het zoals elk jaar reuze naar haar zin.

lutek Zondag 26 December 2010 at 01:46 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Blaudzun van Pluche

Blaudzun voor de vierde keer zien in één jaar, ben je een groupie? Ik voerde een volledige body- and mindcheck uit en concludeerde dat is geen groupie was. Ik schaatste over de stoep. De Lantaren gruwelde in beeld, ik was er twee dagen eerder geweest. Het was geen onverdeeld succes gebleken. De Lantaren is geen concertzaal maar een theaterzaal, misschien zelfs een filmzaal (daar zit eigenlijk niet zoveel verschil tussen, behalve de diepte van het podium.) Een filmzaal, ja, de architect liet de invulling open toen hij de inrichting ontwierp: 6 zalen, zie zelf maar welke je daarvan als concertzaal wilt gebruiken.

Het concert begon later dan de aangekondigde theatertijd die op het kaartje stond vermeld. Winterweer: uitstel van executie. Het moest er toch van komen. Een Muppetshow-stem ("Next week, you'll hear Dr. Bob say...") vulde de foyer, tot schrik van menigeen. Een meneer stootte zijn thee om. Een dame maande haar dochters zich te gedragen. Het leek wel of we in een museum stonden.

Van het voorprogramma heb ik weinig meegekregen, zo werd ik afgeleid, een half uur lang, door een dame die afwisselend vol in beeld betovend mooi stond te zijn, en aan de linkerkant van het podium half achter een vleugel verscholen mooi zat te zijn, en die luisterde naar de naam S.V. Pas in de laatste minuut realiseerde ik me dat ze onderdeel was van de muzikale begeleiding en dat het optreden thans een slotapplaus ontving. Ooit zal ik haar terugzien, vast en zeker. Maar niet deze avond, deze avond ging verder als Blaudzunavond#4.

(de winnaar van de Blaudzun-lookalike competition liet de concurrentie ver achter zich)

Sigmund Blaudzun bestempelde de zaal als een rumoerige. Dat was een grapje. Er werd ironisch genoeg op gepaste beschaafde toon om gelachen, de museumrondleiding ging verder. Hij bestempelde de zaal als waarschijnlijk de mooiste waarin hij ooit had gespeeld. Dat was geen grapje. Het was mooi, het was zacht, het was aangenaam, het was beschaafd... langzaam voelde ik - als twee dagen eerder - hoe het pluche bezit van mij nam. Mijn benen en billen werden van pluche, mijn lijf en mijn armen, en ten slotte werd mijn hoofd van pluche. Eenmaal buiten liep ik met evenveel vaart als opzet tegen de eerste de beste lantaarnpaal aan. Ziezo, de nacht kon een aanvang nemen. Ik nam de laatste metro naar de stad.

lutek Dinsdag 21 December 2010 at 10:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

All That Jazz

Lantaren/Venster is verhuisd. Een tijdje geleden alweer, maar ik was nog niet binnen geweest. Nu wel. Lantaren/Venster heeft 5 filmzalen en 1 concertzaal. Om de concerten aan te duiden, onder 1 noemer te vatten, zochten ze naar 1 woord. Probleem was dat ze niet precies wisten wat voor artiesten ze de komende tijd zouden gaan boeken. Iemand bedacht een oplossing: we geven de concerten de verzamelnaam 'Jazz', daar kan alles onder vallen. Zo geschiedde het dat ik nu tot mijn niet geringe verbazing jazzconcerten heb gezien van Sir Ian, van de Isbells en van DAAU. Dat had ik van te voren niet kunnen voorspellen. En achteraf trouwens nog minder.

Sir Ian had ik eerder zien optreden, in Rotown, rumoerig publiek, mensen lopen heen en weer, biertje, toiletje, even weg voor een sigaretje. Leuk optreden wel. Nu zat iedereen in stoeltjes ongemakkelijk stil te zijn. In het donker. Je werd zelfs gevraagd je mobiel uit te zetten. Wel perfect geluid. En Sir Ian bleek erg goed te kunnen zingen. Maar... nu je verplicht was al je aandacht bij hem te houden, kwam aan het licht dat hij de koning is van de belabberd fantasieloze teksten. Jammer. Dat had ik liever niet geweten.

Misschien dat de Isbells wat meer zouden verrassen. Leuke mensen, leuke nummers, leuke instrumenten die ze heel leuk konden bespelen, ze hadden leuke kleren aan, vertelden leuke grapjes tussendoor, leuke .....

Bij het slotapplaus werd ik weer wakker. Na een kleine verfrissing in de foyer - foyer? Het leek wel of ik in een film- en concertgebouw was beland. Oh ja, dat was ik ook - ging het feest verder met DAAU, spreek uit: 'Daauw'. Een ieder nam zijn of haar plaats in de zaal weer in. Nee, niet ieder: ik had intussen reeds enkele mensen zien vertrekken omdat het allemaal nogal laat werd. Of omdat ze dachten dat de laatste band de eerste twee niet meer goed kon maken. Ik had echter nog alle vertrouwen.

Toegegeven, er was niks mis met DAAU. Het was alleen een beetje saai. Misschien hadden ze 'A matter of time' niet moeten spelen, een tien minuten durend stuk met goedgekozen titel en veel vertoon van toonladders. Een volgende keer, in een andere zaal, zal ik het vast beter beleven.

De nieuwe locatie van Lantaren/Venster heeft voordelen, ik was eerder thuis dan de laatsten het pand hadden verlaten. Die stonden nog na te praten in de jazzfoyer.

lutek Vrijdag 17 December 2010 at 12:54 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Geen Kerst

Ik kon niet vermoeden dat ik nietsvermoedend was toen ik het nog donkere kantoorpand betrad. Was ik in de wetenschap geweest dat ik nietsvermoedend was, had ik misschien nog kunnen denken: "Goh, wat bijzonder, ik vermoed helemaal niets. Zal je net zien dat er dan opeens iets geks gebeurt. Ik zou niet weten wat, maar als je er niet op voorbereid bent, nou... bereid je dan maar voor op iets geks. Er kan dan van alles gebeuren. Dingen die je echt niet verwacht." Maar dat dacht ik niet. Omdat ik dat niet vermoedde. Misschien sliep ik nog half. Die kans is zeker aanwezig.

De deur was enkel, niet dubbel afgesloten. Vreemd. Een donker pand. En het alarm was uitgeschakeld. Wat ik niet wist was dat mijn collega me net voor was geweest. Zo kort voor, dat hij het licht boven nog niet aan had gedaan. Dit was iets wat ik overigens wèl had kunnen vermoeden want dat gebeurt wel vaker. Maar kennelijk sliep ik nog half, dezelfde helft als daarnet.

Na het beklimmen van één trap zag ik in een vreemd schijnsel een paar benen bungelen - ik was opeens helemaal wakker - welke bij nadere inspectie bleken toe te behoren aan een opblaasbare plastic kerstman met trapje, zo één die je zo leuk uit het raam kunt hangen (als het niet te hard waait) zodat het voor voorbijgangers net lijkt alsof hij bij je naar binnen klimt. Iemand was gisterenavond op kantoor geweest en had de boel eens goed opgetuigd. Hier een kerstman, daar een kerstboom, elders nog andere dingen die rood en wit zijn en licht geven, of zonder licht te geven van zichzelf al erg lelijk zijn.

(kerstboom, met Euromast op achtergrond)

Ondanks de geruststelling die volgde na de schrik, kon ik, evenals mijn collega, die net als ik ook nog wat witjes om de neus zag, niet anders dan vaststellen dat de kerstman zich toch vooral opgehangen leek te hebben. Zo zag het er uit, de moeite die de fabrikant zich had getroost het zo niet te laten lijken ten spijt. Nee, geen kerstman dit jaar. De kerstman is dood.

Des avonds op weg naar huis zag ik dat iemand anders elders op de Parklaan de openbaarheid van enige aankleding had voorzien: Een kerstboom met een blijde boodschap. Naderbij gekomen zag ik dat het een reclameboodschap was. Volgens de sponsor was kerst niet dood. Vooruit dan maar, ik geef de sponsor het voordeel van de twijfel.

lutek Dinsdag 14 December 2010 at 11:49 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lang Niet Gezien

Nooit eerder was ik er, de Tiki Bar. Het klinkt als een plek waar je cocktails nuttigt tot diep in de nacht, waar exotische liedjes uit een oude stereo klinken. Een verliefd paartje maakt een dansje - kom, hoe heet het, merengue, salsa, leg nog eens uit wat het verschil is. Herhoekjes en derzitjes zorgen ervoor dat ook als het er niet druk is je nooit in één keer kunt zien hoeveel mensen er eigenlijk zijn. Een nieuwe bezoeker kan met geen mogelijkheid de toiletten vinden. Een palmboom leidt later op de avond tot weddenschappen: echt of niet? De eigenaar moet er aan te pas komen.

Emigrant Luc was op bezoek en zat in de Tiki Bar, de linkerhelft van zijn gezicht werd beschenen door aquariumlampen. Blub blub. Ik vertelde hem dat ik voor het eerst hier was, maar dat ik geloofde dat iedereen behalve ik hier altijd de deur plat liep. Hij vertelde hetzelfde. Een volgende vriend vertelde ook hetzelfde. En de volgende ook. Wie zijn dan die mensen die hier wel altijd zijn? We wisten het niet.

Lucs overkomst werd vergeleken met die van de Soldaat van Oranje. Hij heeft er ook wel een beetje de kuif voor. En de glazen waren van Engels formaat. Na een uurtje moest ik al weg. The Ex speelde in de Exit. Ik had Luc al lang niet gezien maar The Ex nog langer.

Het belangrijkste aan de twee voorprogramma's is dat ik niet weet hoe ze heten. Dat wil ik graag zo houden. Voor mij staan twee mensen lieve woordjes in elkaars oren te fluisteren. Beiden hebben oordopjes in. Ze kennen elkaar wellicht lang genoeg om te weten wat de ander zegt. De enige reden dat er mensen voor het podium staan is dat het zo druk is in de Exit. Dan eindelijk is het tijd voor The Ex. Na drie nummers is het reeds het concert van het jaar, alhoewel me met geen mogelijkheid een andere band te binnen wil schieten die ik dit jaar gezien heb. Het is ook lastig denken als je aan het dansen bent. De rest van de avond denk ik niet meer na.

Mocht ik nog andere mensen te lang niet gezien heb, dan dit:

Vervloekend het verkeerde bier

niet omdat het niet te zuipen is

maar omdat de viltjes zijn bedrukt aan beide zijden.

Onleesbare woorden in het on-licht van cafés

zatte ogen focussen vergeefs ze denken

dat ik ze beledig maar ik geef het hen

te lezen want de juiste ogen zijn er niet.

lutek Zondag 12 December 2010 at 9:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Stenen Tieten

An Pierlé treedt zelden op in Nederland, wees er dus bij als ze er is. Oei, dat had ik iets eerder moeten zeggen. De Melkweg was net halfvol. Het publiek moest dan maar extra hard juichen. Een week eerder had ze op tv nog zo haar best gedaan wat zieltjes te winnen, vergeefs. De interviewer had het zo leuk gevonden dat ze op een skippybal achter de piano plaatsnam. "Een skippybal? Dat is een ergonomische bal." De interviewer keek niet-begrijpend, zoals altijd als hij iets niet begrijpt.

In de Melkweg was geen interviewer en stelde An Pierlé zelf de vragen. Tussen twee prachtliederen door vatte ze zich vol in de borsten en vroeg met stralende pretogen waar of het publiek nu aan moest denken. Ik zat net de baard van haar vriend te bewonderen, gitarist Koen, en kon slechts bedenken dat Bonnie Prince Billy daar behoorlijk jaloers op zou zijn. Dat was niet het goede antwoord. "Kijk nog eens goed!" Nu schudde ze haar borsten nog eens flink heen en weer. "Waar denk je dan aan?" Ja, ach, daar denk ik altijd aan, dat is niet zo bijzonder. Toegegeven, ze waren een behoorlijk stuk gegroeid in tien jaar tijd, maar om daar nu gewag van te maken.

Ach... Maar natúúrlijk, ze heeft een kleine gekregen. Koens pretogen straalden ook. Het kwartje viel. En ze had de kleine al twee dagen niet gezien, dus ook niet gevoed, en deelde de zaal mede wat daar het gevolg van is: "Stenen tieten!!"

Het klonk als een waarschuwing, weet waar je aan begint.

Om van de schrik te bekomen liep ik snel even naar de bar en bestelde een stevige Afflighem. De barman was onbekend met tante An en haar muziek. Vermoed ik althans, door de vergelijking die hij maakte met de muziek van Jan Hammer, nader toegespitst op dat trommeltje uit 'Miami Vice'. Nu was het mijn beurt om niet-begrijpend te kijken. Om van de schrik te bekomen liep ik maar snel weer terug richting podium.

De doorgaans lange terugtreinweg werd flink verkort door een gesprek met een medepassagier over hoe het was om als publiek te fungeren bij een televisieprogramma dat gepresenteerd wordt door... dezelfde interviewer weer! Wat een rode draad, waar duikt hij toch overal maar op. Mij werd afgeraden bij de interviewer in het publiek te gaan zitten. Zelf zou ik sowieso al afraden om thuis naar het programma te kijken, laat staan erbij in het publiek te zitten. Tenzij An Pierlé er optreedt natuurlijk.

lutek Woensdag 08 December 2010 at 9:46 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

TinyMusic in de Sneeuw

Deze keer een winterse versie van TinyMusic: het muzikale samenzijn in huiskamer of andere kleine gelegenheid, intiem en gezellig. Het winterse aspect bestond hieruit dat het overdag zodanig gesneeuwd had dat de gevolgen hiervan des avonds nog goed merkbaar waren voor de bezoeker die zich naar een huis op de Graaf Florisstraat begaf, dit maal het punt van samenkomst. De gastvrouw en gastheer heetten mij hartelijk welkom, duwden een fles Olm in mijn hand en boden mij een zetel aan. Er was reeds muziek ook, Grizzly Adams was aan het soundchecken. Waarom zo laat nog? Meestal doet een band dat voordat het publiek er is.

Winterse omstandigheden

Het winterlijk gehalte van de dag had er voor gezorgd dat de helft van de band niet aanwezig kon zijn, gestrand in de sneeuw, 80 km van Rotterdam verwijderd. Ik wist zo gauw niet welke helft, Grizzly of Adams, maar dat deed niet terzake. Maar uitgerekend vandaag - oh, Voorzienigheid - bevond zich in het publiek een drummer met wie de aanwezige helft snel even enkele liedjes instudeerde, om zich zodoende nog min of meer als band te kunnen profileren. Er werden mooie liedjes gespeeld. Een paar nummers herkende ik, van Smog, Townes van Zandt, Love. En bijna ook van Lee Hazlewood... dat wil zeggen, als ikzelf de vocalen voor mijn rekening had willen nemen. Ik sloeg het aanbod af. Zo vroeg op de avond had ik er nog niet de juiste stem voor. En ik kende de tekst niet. En ik kan helemaal niet zingen. Eigenlijk maakte het niet zo veel uit wat ik opnoemde: alles was een goede reden om niet op het voorstel in te gaan.

De helft van Grizzly Adams met onzichtbare drummer

De aangepaste versie van Grizzly Adams had het reuze naar zijn zin. Dat de gezongen teksten over eenzaamheid en vervreemding handelden stond volstrekt niet in de weg van een vrolijke noot. Wat zeg ik? Iedere noot was een vrolijke, het scheelde niet veel of er werd een polonaise ingezet. Het publiek was getuige van het ontstaan van 'de leuke blues'. Soms lees je wel eens iets over het ontstaan van een bepaalde muzieksoort, jaren na dato, wanneer een journalist weer eens niets te doen heeft en naar iemands roots gaat zoeken. Welnu, als mensen zich over 20 jaar afvragen waar 'de leuke blues' is ontstaan, dat was op 4 december 2010 op 3 hoog in de Graaf Florisstraat. Tegen die tijd (over 20 jaar) heeft zich dat natuurlijk al lang weer vertakt in diverse onderstromingen, je hebt dan bijvoorbeeld de Hawaiian blues, de leuke blou-se, le bleues jolie en de hartstikke leuke blues.

De sponsor werd goed koud gehouden

We moesten na afloop behoorlijk naar adem happen, zoveel was zeker. Dat adem happen liet een ieder naar keuze samenvallen met het happen naar chocolade-kruidnoten, een luchtje, een verse fles Olm, of een shot nicotine. Ik was op weg naar alle vier tegelijk maar werd om onduidelijke redenen aan de praat gehouden door een ingenieur metrobouw die mij alles wilde vertellen over tunnels en rails en bijbehorende kosten. Na enige tijd wist ik me los te werken en vervoegde ik mij in de rokerslounge die ook als balkon dienst deed. Toen er na mij nog iemand de lounge betrad, vroeg iemand anders zich hardop af op hoeveel mensen zo'n rokerslounge nu eigenlijk berekend is. Het was een moment stil. In dat moment van stilte kraakte de houten vloer op 2 plaatsen tegelijk. Snel begaf een ieder zich weer naar de huiskamer.

Dyzack geeft tekst en uitleg

Dyzack had niet vastgezeten in de sneeuw, ook niet voor de helft. Hij stroopte zijn mouwen op, stemde zijn gitaar, en begon het eerste van een reeks nogal hoekige luisterliedjes te spelen. Ik luisterde goed en hoorde zo nu en dan maarliefst 2 gitaren tegelijk. Dyzack speelt strak en vingervlug. De opgestroopte mouwen lieten intussen enorm behaarde onderarmen zien, zodanig dat ik dacht dat hij niet zou misstaan als erelid van Grizzly Adams. Na enkele mooie nummers speelde hij nog een mooi nummer, maar vertelde er iets over voordat hij er aan begon. Als ik het goed begrepen heb ging het over een opera over eskimo's die Peter Faber niet kon zingen zodat hij een bamboosaxofoon moest bespelen onder het toeziend oog van een massagelamp. Ik snapte er op dat moment niets van en nu ik het opschrijf nog minder. Misschien zou een verse Olm verandering in het verstand brengen. Dat bleek zo te zijn, maar niet ten goede. Voor de zekerheid nam ik er nog eentje, en besloot toen de stad in te gaan. De Voorzienigheid, deze keer in de vorm van een nachtbus die precies voor mijn voeten stopte, bracht mij echter direct naar Zuid, wat misschien maar beter was ook. De laatste honderd meter legde ik te voet af en waardeerde de fijne akoestiek die een besneeuwde ondergrond geeft aan anderszins betekenisloze voetstappen. Kraak kraak kraak...

lutek Maandag 06 December 2010 at 01:01 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Op Restaurant te Meerkerk

De sneeuw was wit, de weg was glad, de lucht was donker, maar we hadden zo goed als geen last van deze zaken in de auto op weg naar een diner te Meerkerk. Wat veel lastiger bleek, was het afsluiten van de auto na het parkeren van dit voertuig op de plaats van bestemming; een actie die je zelfs in Meerkerk liever wel dan niet onderneemt. Het slot van het linkerportier leek kou te hebben gevat. "Dat doet de deur dicht", verzuchtte ik in een nevelige tekstballon, maar dat deed het nu juist niet. Hannie had de oplossing, zij het een voorlopige. Met enorme kracht gaf zij de deur een zwaai, het weerloze hulpstuk kon geen kant op en viel in het slot. Wij beenden naar de dinertafel die reeds was gedekt in afwachting van Decemberse feestelijkheden in het beste, tevens enige Chinese restaurant te Meerkerk. We waren te vroeg.

Niet zo vroeg dat we buiten moesten staan wachten, maar toch te vroeg. We doodden de tijd met wachten. Heus, dat is een van de beste dingen die je kunt doen om de tijd te doden. Schoonpapa en schoonmama waren 31 jaar getrouwd. Met elkaar. Alle resultaten van hun nijvere huisvlijt zouden deze avond present zijn, plus aanhang. Met regelmaat druppelde men binnen. Het diner kon een aanvang nemen en dat deed het ook. We stortten ons op het nietsvermoedende buffet. Het voordeel van een buffet is dat je naar hartelust kunt opscheppen, of laat ik duidelijker maken waar ik op doel: je kunt het zo chic maken als je zelf wilt, door telkens kleine beetjes op te scheppen, zo doende het aantal gangen te vermeerderen. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze op restaurant zijn geweest en een maaltijd hebben gegeten van wel 14 gangen? Zolang niemand al te gedetaileerde vragen stelt maak je beslist indruk.

In het huwelijk treden in begin December brengt met zich mee dat de viering hiervan jaarlijks onvermijdelijk samenvalt met het Sinterklaasfeest, ook al gelooft de meerderheid van de aangezetenen al een behoorlijk tijdje niet meer in het bestaan van deze Sint. Er ontstond derhalve een cadeau-uitwisseling van jewelste, die voor ons uiteindelijk resulteerde in het behalen van onder andere een bloem in pot.

De aanvang van de terugreis werd uitgesteld door tegenwerking van de sloten van niet alleen het linkerportier, maar nu ook het rechter. Beide hadden kennelijk kou gevat, ofwel was de één door de ander aangestoken. Aardige passanten knoopten de auto dicht met behulp van een lint dat om één van de cadeaus had gezeten. Feestelijk reden we terug naar Rotterdam.

lutek Zondag 05 December 2010 at 6:39 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , ,

Cold Winter, Hot Spring

"...that cold, cold winter long...", zingt An Pierlé op haar zachts op haar CD. Maar reeds door het volgende nummer klinkt weer hoop, al gaat het over iets wat op afscheid lijkt. Geen zorgen maken dus. Ondanks de druppelende piano. De gitaar tikt tegen de ramen. 'The house of mystery' is eenzijdig bevolkt. En in 'the house of honesty' hangen hooguit nog wat echo's.

Cohen steekt zijn neus om de hoek en informeert waarom zijn teksten weeral eens door mij te grabbel worden gegooid. Sorry, Ome Co, ik zal het niet meer doen. Ik zat naar An Pierlé te luisteren, op CD met wel en wee, en moest opeens aan iets van jou denken. Het was net het laatste nummer van de CD, nu zet ik iets heel anders op, even bladeren in 'the tower of song'.

Cohen wandelt de kamer uit, neuriënd... "and you won't make me jealous if I hear that they've sweetened your night, we weren't lovers like that and besides it would still be alright." Alleen een grootheid als Ome Co kan tegelijk neuriën en een tekst laten weerklinken.

Wat nu, wat na Pierlé? Kom op en voor de draad ermee. Wordt het een muzikale winteravond? Ik dacht het niet. Vandaag hoorde ik het eerste kerstliedje van het seizoen al. Veel te vroeg. Nee, alsjeblieft geen kerstgezemel. Wintergezemel is beter, maar ik geef er de voorkeur aan me nog helemaal niet met de kou in te laten. Ik dacht meer aan iets dat als lente klinkt. An Pierlé zie ik volgende week levend, vandaag mag ze weer terug in haar doosje. 'The Rite of Spring' is meer iets voor nu. Stravinsky, met zijn krankzinnige bril en zijn krankzinnige ogen. Spring is in the air, nog an toe!

(prachtfoto van Igor in Cohen-vermomming)

lutek Donderdag 02 December 2010 at 12:11 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,