TinyMusic: Canada Calling

Donderdagavond, nog vroeg maar al fris, het nipt aan de neus. Met gemengde gevoelens liep ik een avond TinyMusic tegemoet. Ongemakkelijk, er niet gerust op dat de avond zou slagen. Waarom was dit keer gekozen voor deze macabere locatie, dit lugubere gebouw? Het 'zwakke dragershuisje', dat is natuurlijk om moeilijkheden vragen, een pand dat bestaat bij de gratie van zwakke dragers. Zou dat de reden zijn dat er dit keer maar 30 kaartjes beschikbaar waren? En wat als er toevallig twee mensen meer aanwezig zijn, begeeft de vloer het dan onmiddellijk, gaat het hele pand tegen de vlakte? Je weet het nooit met die zwakke dragers. Ik rilde bij de gedachte, geholpen door de kou.

Mijn zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik het adres gevonden had, het bleek te gaan om het 'Zakkendragershuisje', ik haalde opgelucht adem. Waarschijnlijk was ik de laatste Rotterdammer die hier nog nooit geweest was. De Euromast ken je toch ook!? Het staat er al van tjaar zestienhonderdenzoveel, je hebt al 4 eeuwen de tijd gehad om het eens te bezoeken, als je het nou nog niet...

Tot mijn verbazing bleek ik toch niet de enige onbekende te zijn. Omdat ik te vroeg was en nog even de benen rondliep, verderop, zag men kans mij tot 4 maal toe aan te spreken om inlichtingen over de exacte ligging van de locatie. Ik wierp mij op als kenner. Eén bezoeker verweet mij dat 'dit hier' niet de Havenstraat maar de Voorstraat was, alsof ík er iets aan kon doen dat het gebouw niet op zijn plaats stond. Ik flikkerde hem de majem in en ging naar binnen.

De organisatie (lof! lof!) voorzag mijn hand van rode inkt afkomstig van een helemaal in Indonesië gemaakt stempeltje. Daar waren de stempeltjes zeker een kwartje goedkoper. Binnen 2 minuten was het logo al uitgelopen, nieuwigheid.

Het Zakkendragershuisje bestaat al zo lang dat het me niet onmogelijk lijkt dat er ooit eerder een minnestreel gepleegd is, doch het strelen der minne deez' avond zette al het andere geminnestreel in de schaduw. Het was een Canadese avond, heel toepasselijk was daarom een tweetal Canadese singer-songwriters uitgenodigd. Jack Marks mocht als eerste de microfoon nemen. Onee, er was geen microfoon. Gitaar, zang en ingehouden adem van publiek voldeden als ingrediënten. Bij het derde lied herkende ik meerdere talenten van de beste man, gelukkig maar, want heel even leek het alsof hij maar 1 nummer zong op telkens een andere manier. Mooie verhalen, rake anekdotes, 'echte' liedjes, wat wil een muziekliefhebber nog meer? Nou, wat dacht je van echte verrassingen?

De overeenkomst tussen Jack Marks en de volgende minnestreelster was dat ze beiden uit Canada kwamen, bandmatig bevriend met elkaar, en dat ze elk tot 3 maal toe wel erg duidelijk maakten dat zij hun ceedees aan de man m/v wilden brengen. Aan de lokroep van mevrouw Jadea Kelly kon ik niet ontkomen. Al bij het tweede liedje wist ik dat ik de ceedee zou aanschaffen. Gelukkig speelde ze door. Bij het zesde liedje wist ik dat ik 2 ceedees zou aanschaffen. Mijn portemonnee was blij dat ze geen 18 liedjes speelde anders had ik in een regenton naar huis gemoeten. Zelf was ik het niet eens met mijn portemonnee en had dat er graag voor over gehad, maar ik had zoals meestal hierin niets te zeggen

[mooi woord trouwens: gemoeten, je ziet dat zelden nog]

Jadea Kelly speelde niet alleen fraai en zong met hemels mooie stem de zwaartekracht de deur uit, ze bezat ook een ongekend talent voor timing. De woorden duurden nèt een fractie te lang, te kort, te uitgesteld, te... kortom, ik was verkocht. Ik moest ook wel want het geld was op. Mede daarom was ik ook maar wát blij dat de firma Olm andermaal zo vriendelijk was TinyMusic te sponsoren. Proost.

De twee Canadezen waren ondertussen verkochte ceedees aan het volkalken met boodschappen aangaande de tegenvallende verkoop van de ceedees van de ander. Ik besloot dat het tijd was om iedereen persoonlijk goedenavond te wensen, waar ik een goed half uur mee zoet was, en nog even op de hoek te zien hoe de wind waaide. De Ooievaar is een heel behoorlijke kroeg waar, als je even niet oplet, plotseling allerlei oude bekenden uit hoeken en gaten komen gekropen. Gezien het tijdstip van de week maakte ik desondanks een kortsluiting en toog huiswaarts. Ik besloot dat Canada een mooi land is.

lutek Zaterdag 29 Januari 2011 at 02:55 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Ben Saunders Verloren

Er was een reeks programma's op TV met de titel 'The Voice of Holland', waarin onbekende kandidaten zich een weg naar de bekendheid zongen. Dit onder lofuitingen van jury en publiek. De winnaar was degene die uiteindelijk tot winnaar werd uitgeroepen. Wat die persoon daarmee precies gewonnen had weet ik niet. Volgens mij is de winnaar niet opeens anders gaan zingen dan vóór de winnende status bereikt was. Maar ik heb het programma zelf niet een keer gezien, dus ik kan het mis hebben.

Ik geloof dat ene meneer Ben Saunders de winnaar is geworden, na een, ongetwijfeld zinderende, finaleronde met 3 andere personen. Ook dat kan ik mis hebben: ik hoorde namelijk enkele bezoekers van een bekend Rotterdams bierlokaal vorige week dit onderwerp bespreken en ving op dat volgens hen beslist een van de andere 3 zou gaan winnen, omdat die anderen van het vrouwelijke geslacht waren, en hij niet. Andermaal, ook dit kan ik niet bevestigen, maar er werd een krantenfoto de lucht ingestoken en ik geloof dat ik daarop inderdaad 3 vrouwen en 1 man zag poseren. Die ene man heette dus Ben Saunders en toen ik zijn naam hoorde dacht ik direct al dat hij zou winnen en wel om de tamelijk belachelijke reden dat een naamgenoot van hem mijn favoriete sport beoefent, te weten MMA (mixed martial arts). Het één heeft niets met het ander te maken, en het ander niets met het één.

Ik heb opgezocht hoe het tegenwoordig met 'mijn' Ben Saunders is gesteld. Zijn laatste twee gevechten had hij verloren, en ik had hem al een tijd niet meer zien vechten. Tot mijn verbazing had de UFC, de grootste MMA-organisatie ter wereld, hem ontslagen. Hij vecht zich nu in een kleiner circuit een weg terug naar boven.

In het bierlokaal werd verder gespeculeerd over The Voice of Holland en wie of wat dat nu eigenlijk was. Ik denk dat er maar één voice voor de titel in aanmerking komt en dat is die van Philip Bloemendaal. De barman dacht daar heel anders over en schoof tot mijn schrik Herman van Veen naar voren (e2-e4). Om dit te pareren schoof ik fluks mijn lege glas in zijn handen (e7-e5). Hij nam dit goed op en hervulde het terstond, alzo een kleine Voice of Holland crisis vermijdend (g1-f3).

Ben Saunders is ontslagen, leve Ben Saunders.

lutek Dinsdag 25 Januari 2011 at 10:42 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Avondzwerf

Waar ik zat was niet zo veel te doen. Dat hoefde ook niet. Er hoeft niet iets te doen te zijn waar ik ben. Misschien wel beter van niet. Er was muziek te horen. Slechts enkele andere mensen waren in de ruimte. Bij wisseling van muziek bleek plots dat alle andere aanwezigen liefhebber waren van een Engels popfenomeen, met name meneer Bowie. Het popfenomeen werd bewierookt en aanbeden. Ook werd hij uitgemaakt voor groot dichter, onder aanhaling van een handvol verkeerd geciteerde citaten. Is een citaat nog wel een citaat als de woorden niet kloppen?

Er moesten keuzes worden gemaakt. De Ridder is trots eigendom van een nieuwe eigenaar en langer open dan voorheen, maar ik was er te recent nog geweest. De Keerweer lonkte, maar ik meende niet het juiste overhemd aan te hebben, en bovendien schenkt men daar erg kleine glaasjes testosteron voor een dure prijs. De pub was dichterbij, en het testosteron wordt er per pint geschonken. Ik hakte de knoop door en begaf mij pubwaarts.

Mijn voorstelling van zaken bleek te kloppen, het vocht vloog er over de toonbank. Niet voor niets is de pubvloer bedekt met zaagsel. Ik positioneerde mij uit de loop nabij het podium waar een band liedjes speelde. Dat deden ze heel behoorlijk. Het was wat je noemt rock and roll. De 4 leden waren samen al 180 jaar maar ze wisten hoe ze hun instrumenten moesten bespelen, alsmede het publiek. Jammer dat de zanger zijn shirt in zijn spijkerbroek droeg. Alsof zijn moeder hem dat gezegd had. Jongen, gedraag je je vanavond een beetje? En niet te laat thuis zijn, hoor!

Voordat de avond, voor de meeste aanwezigen, voorbij was, ging ik naar huis.

lutek Zondag 23 Januari 2011 at 11:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ceci n'est pas une Pensée

Hier schrijf ik woorden

en hier. en hier

schuif woorden voor me uit

.

Giet gedachten in bedenksels

Vorm, vervorm

Een silhouet, een gestalte

.

Zo zeg ik wat ik niet te zeggen heb

En denk ik dat er staat wat er niet staat

.

Even leek de avond nog gered

Maar toen hielp ik hem een handje

lutek Vrijdag 21 Januari 2011 at 9:54 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Tocado Exit

Tocado Records bestaat niet meer. Een klein Rotterdams platenlabel is ter ziele. Met hoempapa en menig decibel werd dit weekend een einde aan het leven gemaakt. Vier bands van het label traden op in Exit. Zij bruisten van het leven en dachten overduidelijk nog helemaal niet aan stoppen.

Ik weet niet precies wat de namen van de bands waren. Ik had verschillende aankondigingen gezien waarop verschillende namen stonden, niet één keer alle namen. En omdat bands in Exit vaker niet dan wel worden aangekondigd op de avond zelf, tastte ik dienaangaande nogal in het duister.

In het duister tasten is in Exit ook meer regel dan uitzondering. Alles viel dus mooi in elkaar. Ondanks veel te laat vertrek van huis was ik ruim op tijd in de gelegenheid. Ik had wel 5 minuten over. Die tijd besteedde ik bij een muziekstand aan de aankoop van een vinylsingle van Lush, dat ik later op de avond vergeten zou mee naar huis te nemen. Evengoed had ik dus 5 minuten later kunnen arriveren.

Het instrumentarium van één der muzikanten

Eén van de bands nam me alle wind uit de zeilen. Als ik precies zou beschrijven hoe ze klonken en wat ze zoal deden op en voor het podium, zou iedereen denken dat ik 'weer eens aan het overdrijven' was. Op een merkwaardige manier deden ze me denken aan de geur van een kraakpand van een linkse neef, nabij de Sarphatistraat te Amsterdam, waar ik eens gelogeerd had, een goeie 20 jaar geleden. Dat dit 'denken aan' op een merkwaardige manier was, spreekt voor zich, zo lijkt me. Wie denkt er nu op een normále manier aan de geur van een kraakpand van een linkse neef, nabij de Sarphatistraat te Amsterdam, waar ik eens gelogeerd had, een goeie 20 jaar geleden?

De band speelde een nummer met de titel "Effe Bier Halen", wat in gezongen vorm, hoe luid ook, nog niet eens zo gemakkelijk was te verstaan. Ter illustratie, en misschien om te laten zien dat hij het wel had verstaan, ging één der muzikanten tijdens dit nummer even een biertje halen. Bij afkondiging werd verteld dat de CD waarop dit nummer staat te verkrijgen was bij de muziekstand, waarop ik mij derwaarts spoedde en tot aankoop overging, om ook deze later op de avond vergeten achter te laten. ['vergeten' is hier een bijwoord]

Harry Merry maakte indruk

De andere optredens waren ook mooi, maar omdat ik zag dat het hoog tijd was om mijn aankopen te vergeten, nam ik de benen en ging heen.

lutek Zondag 16 Januari 2011 at 11:37 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Ridder op Dinsdag

Dwarsdoorsnede, allegaartje, leeftijdsgrensloos, midden

Maar dan ook midden in de zaak (zo rekende ik later uit)

Plaatste ik een bestelling die de bardame tot kniehoogte dwong.

Dat viel haar niet mee, want in verwachting, want niet de dunste.

Ik ving op en noteerde:

"Allochtone boom in mijn tuin, die gaat ik vermoorden."

"Jij hebt geen Facebook, jij bent niet echt."

'De Psych' (zo werd mij toegefluisterd) zat naast me, de bardame tegenover me. De Psych determineerde, de bardame - om van het gezeik af te zijn - gaf toe. "Ja, het is zo. Wou je nog wat drinken of hoe zit dat?"

Ik vulde aan: "Meelullen, dat is altijd het beste, is het niet?"

De Psych gaf mij gelijk. Shit, dacht ik, nu lult hij mee met mij.

Ik ving op en noteerde:

"Nee ik ga niet op vakantie, ik ga op doktersadvies naar Sao Paulo,

2 maanden. Zonlicht, zei de dokter, niets anders helpt."

Zonlicht. Het is carnaval in Sao Paulo, 2 maanden.

Carnaval, de nacht leeft, geen zonlicht voorradig.

Het ziekenfonds betaalt.

Jerry wilde afrekenen, al een tijdje. Afrekenen tot hij erbij neerviel.

God wat wilde hij afrekenen. Na 4x vragen naar de schade, en 8x het antwoord vergeten

Betaalde hij eerst 10 euro te weinig, toen 40 euro te veel. Is goed zo.

Zijn blijvende schade is niet in euro's uit te drukken.

Ik ving op en noteerde:

"De allochtone boom die moet kapot, ze hebben hem op de monumentenlijst

gezet - maar ik weet een mannetje. Komt helemaal goed."

Niet als laatste verliet ik het pand.

lutek Woensdag 12 Januari 2011 at 7:24 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Koffie en Woorden

Vandaag had ik woorden met het koffiezetapparaat op kantoor. Goedkoop is soms duurkoop, maar duurkoop is altijd duurkoop. En je moet nog maar afwachten of de dure koop functioneert naar jouw wensen, danst naar jouw pijpen.

We wilden investeren in een mooi, goed en handig functionerend apparaat dat verse koffie zet naar ieders smaak. De aanschaf, een Siemens, deed monden openvallen en alom lofuitingen weerklinken. Het apparaat werd uitgepakt: Wat een design! De knoppen werden bekeken: wat een mogelijkheden! Het eerste kopje werd gezet: wat een lawaai!

Je kunt één of twee kopjes tegelijk zetten, je kunt klein, kleiner, kleinst tot groot groter grootst kiezen, je kunt van slappe hap tot sterke bak gaan en je kunt de bonen fijner of grover malen. Wat je er echter niet mee kunt doen is het water en de bonen bij laten vullen. Dat moet nogal eens gebeuren. Ook moet je zeer regelmatig de rommelbak leegmaken. En eens in de paar weken moet het hele systeem ontkalkt worden, wat een behoorlijke tijd in beslag neemt.

Het apparaat is gelukkig zo aardig om je te vertellen wat er aan schort op die momenten dat het weigert om koffie voor je zetten. "Schalen legen" verscheen er vanmorgen in beeld. Een korte en bondige opdracht, je weet waar je aan toe bent, en je voert die opdracht op commando uit. Ik begreep dat de schalen vol zaten en geleegd moesten worden, er kon geen overtollig water of koffiedrab meer bij. Ik schoof de schalen van onder het apparaat vandaan en deed mijn plicht. Het apparaat was de baas.

Even later verscheen de opmerking "bonen vullen"; hiervan raakte ik nogal van mijn à propos. Waarmee moest ik de bonen precies vullen? Ik pakte de zak bonen die naast het apparaat stond en bekeek enkele exemplaren. Dat zou een heel karwei zijn om die allemaal te vullen. Daar zou ik zeker de rest van de dag zoet mee zijn en daar had ik juist op dat moment geen tijd voor. Ik deed een luikje bovenaan het apparaat open en zag dat er bijna geen bonen meer inzaten. Precies op tijd, dacht ik, goed dat ik dat net ontdekte. Ik gooide er weer voldoende bonen in. Het waren dan wel ongevulde bonen, maar ach, het moest maar even.

Het ene probleem was op de lange baan geschoven, maar vanmiddag diende het volgende zich al aan. "Water vullen", commandeerde de Siemens. Water vullen? Waarmee dan? Ik zocht het instructieboekje erbij maar vond geen duidelijkheid. Intussen was het overigens noodzakelijk geworden om het waterreservoir te voorzien van water want dat stond bijna droog. Ik probeerde meteen een kopje koffie te zetten (het commando was al even plotseling verdwenen als het verschenen was), wat lukte, en liep in lichte verwarring terug naar mijn bureau.

Kort daarop werd ik door een collega teruggefloten. "Hallo, er staat 'schalen legen', jij was toch de laatste die koffie genomen heeft?" Ik deed mijn plicht en leegde opnieuw de schalen. Toen ik deze terug wilde plaatsen, zag ik een nieuwe opdracht in het display: "schalen missen". Nu was mijn geduld op. Dit ging te ver. Ik bedoel: Je kunt iemand een taak opleggen, hoe moeilijk of onuitvoerbaar die ook is, maar je kunt iemand niet verplichten gevoelens te hebben of emoties te ontwikkelen die niet natuurlijk ontstaan. En hoe diep ik ook in mezelf keek, ik kon niet anders dan zeggen dat ik de schalen niet miste. Sterker nog, ik stond er mee in mijn handen! Nee, van missen was absoluut geen sprake en ik wist zeker dat dat ook in de toekomst niet zou veranderen, ondanks de fraaie vormgeving. De Siemens kon me wat. De rest van de dag heb ik het ding niet meer aangekeken.

lutek Vrijdag 07 Januari 2011 at 8:45 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags:

De Eerste Theorie van Remco

De 18e editie van Rotowns popquiz trok meer deelnemers dan ooit, er waren 75 teams van gemiddeld 5 mensen elk. Past dat in Rotown? Nee, dat past niet in Rotown alleen, maar wel als je de mensen verdeelt over Rotown en de Rotownlounge, één dichte schuifdeur verwijderd. Het spel kon beginnen.

Als het spel kan beginnen, kun je eerst nog even 2 rondjes bestellen, 3 keer naar het toilet gaan en 4 sigaretten roken voordat het spel ook daadwerkelijk begint, een uur later. De uitbater wreef zich in de handen, in dit uur had hij het loon voor presentator Sjoerd er alvast uit, de rest van de avond zou alleen maar winst betekenen.

Mij kwam het extra uur wel goed uit: behalve de naam van teamleidster Jenny vergeet ik altijd de namen van de andere teamleden (en als ik er eens eentje onthou, blijkt het een naam van iemand die deze keer niet meedoet) dus had ik tijd om die namen nog mooi even uit mijn hoofd leren.

Mijn buurman, Remco, kwam het ook goed uit. Hij had een theorie ontwikkeld waarmee ons, als we ons strikt zouden houden aan de practische uitvoering ervan, de hoofdprijs niet kon ontgaan. Deze theorie beweert dat alle informatie die vandaag gevraagd zou worden reeds in ons hoofd aanwezig is, je hebt alle muziek wel eens gehoord (met uitzondering van hooguit 1%). Het draait echter om het oproepen van de juiste informatie op het juiste moment. Dit kun je forceren. Je kunt als het ware je geest om de tuin leiden, of beter gezegd: er voor zorgen dat je geest jóu niet om de tuin leidt.

In eerste instantie - volgens de Eerste Theorie van Remco - zal je geest altijd (altijd dus) de juiste informatie willen prijsgeven. In 2e en 3e en 4e instantie wordt deze juiste informatie besmet met onjuiste informatie. Dit gebeurt onder meer door nerveuze zenuwprikkels, over iets nadenken en dús automatisch (verkeerde) dingen associëren met elkaar, of op een plek staan waar het geluid zo slecht is dat je je eigen stem niet eens herkent.

Je kunt dit fenomeen tegengaan door een bepaalde hoeveelheid alcohol tot je te nemen. Hierdoor ontspant het lichaam en de geest, en je zegt sneller de eerste gedachte die in je opkomt (zelfs vóórdat je je bewust bent van die gedachte). En eventueel kun je ook nog gemakkelijker bij een naburig team afkijken.

Een wa-ter-dich-te theorie. Jen en Mar en Dré en Kaar en ik knikten goedkeurend. Remco bestelde direct een begin van onze weg tot succes. Het spel ging nu echt beginnen. Helaas wisten we al meteen het eerste antwoord niet. Geen nood, dat kan gebeuren, we namen snel nog een paar stevige slokken. Aanstonds zouden we gaan vlammen. Voordat we gingen vlammen moesten we eerst aanstonds allemaal naar het toilet, bij tourbeurt. De eerste ronde was al met al niet in ons voordeel uitgevallen. Dré bestelde de volgende weg tot succes.

Gedurende de tweede vragenronde kwam een bekende fotograaf bij ons buurten en hij nam ons stuk voor stuk op de foto. Hierdoor miste ik een paar muziekfragmenten maar ach, ik zag de andere teamleden onderwijl hard nadenken. Het zou vast goedkomen. Om de menigte van de volgende pauze vóór te zijn bestelde ik alvast de volgende weg tot succes. Het ging nu echt lopen. Dat voelde je gewoon.

De vragen van de derde ronde bestonden uit fragmenten met kinderkoortjes. Opvallend vaak meenden we hier de stem van R.Kelly doorheen te horen. Voor de zekerheid vulden we zijn naam maar op zo veel mogelijk plaatsen in.

Bij een fragment van een nogal ouderwetse zanger hoorde ik naast mij iemand hardop nadenken: "oh dit ken ik, dit ken ik, waar ken ik het nu toch van?" Zijn teamgenoot, die duidelijk een andere muzieksmaak had, zei hem: "van je begrafenis". Ik kon helaas niet horen of deze informatie de juiste was.

De avond vloog voorbij. We waren al aan de laatste vraag bezig. De heldere invallen kwamen minder en minder. We moesten nu echt stevig door gaan bestellen om nog een kans te maken, wat we dan ook deden. We trokken een mooie eindsprint.

Helaas konden we onze achterstand niet meer goedmaken. We hebben te laat gepiekt, of misschien te vroeg. We zullen dit voorleggen aan Remco, voor de volgende keer. In Mei is er weer een popquiz in Rotown, wellicht ontvouwt hij dan, na langdurig veldwerk, een Tweede, Verfijnde Theorie van Remco.

lutek Maandag 03 Januari 2011 at 10:22 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Taizé

Op kantoor waren wat kerstpresentjes gebracht, veelal in de gedaante van een fles wijn. Deze werden verdeeld onder de werknemers. Eén leverancier had een doos bezorgd met wijn en knabbels. Het zag er goed uit, maar voordat je toe kon tasten moest het deksel geopend worden, wat gepaard ging met cartoonachtig kerstgezang. Dat is ongeveer een halve seconde leuk. Het kerstgezang gaat echter veel langer door dan een halve seconde. Je moet je er echt doorheenbijten. Uitzetten kan niet. Het deksel vernietigen is ook niet aan te raden, omdat de doos met inhoud dan moeilijk te vervoeren is. Het moest toch allemaal heelhuids thuisgebracht worden. In de presentjesverdeling trof ik de doos met inhoud en verheugde mij op het aanbreken van de fles wijn. Hannie's voorkeur bestaat vooral uit knabbels.

Bepakt met tassen schuifelde ik naar de metro. Op veel plekken lag nog ijs en sneeuw op straat, maar ik hield mij staande. Het was druk voor de ingang van het metrostation. Het was nog drukker in het metrostation. Het was stervensdruk op het perron. Waar kwamen al die mensen vandaan? Waar ze vandaan kwamen wist ik niet, maar ik realiseerde me waar ze naartoe gingen. De Taizé-gemeenschap hield hun jaarlijkse ontmoeting ditmaal in Rotterdam, in Ahoy. Door heel Zuid-Holland liggen de leden gelegerd, bij mensen thuis of in een afgehuurde sporthal. Dagelijks vervoegen zij zich naar Ahoy om samen te zijn in gebed en gezang, in gemeenschap. En dat doen zij het liefst per metro rond etenstijd.

De eerste metro moest ik laten gaan. Te vol. Er kon niemand in- of uitstappen. Toen de volgende metro aan kwam rijden hield heel het perron de adem in om minder ruimte in te nemen. Enkele ongelukkigen die eerste rij stonden kregen ademnood. Ze zogen de longen vol waarbij hun buiken uitzetten en werden hierdoor als vanzelf voor de metro gelanceerd, hiermee het belang van een goede conditie aantonend.

De derde metro was ook afgeladen, maar ik had het geluk dat ik precies op een plek stond waar een metrodeur tot stilstand kwam. Zonder vrije wil werd ik naar binnen gedragen en geparkeerd tegen een stalen paal die een beetje doorboog onder druk van mijn hoofd. Mijn hoofd boog ook een beetje door, maar ach, ik was binnen, en ik had ook al mijn bagage nog. De deuren knerpten en kraakten dicht. Tergend langzaam zette de metro zich in beweging. Ik hield mij niet staande, ik werd staande gehouden. Om mij heen zag ik louter blije gezichten, Poolse gezichten, Italiaanse gezichten, Franse gezichten. Enkele Nederlanders wilden klagen maar deden er het zwijgen toe omdat ze begrepen dat hun geklaag niet zou worden verstaan. Een donkere meneer met dikke buik pufte boven iedereen uit. Hij zocht naar ruimte die er niet was en draaide zich met moeite half om. Dit bracht geen verlichting maar maakte wel dat er tientallen mensen tegelijk mee begonnen te draaien, als radertjes in een volgebouwde klok.

Drie Franse dames naast me hadden het goed naar hun zin, ze kwebbelden zich gezellig door de reis heen. Ik amuseerde me ook redelijk, de omstandigheden voor lief nemend. De dames begonnen tegen me te praten in goed verstaanbaar Engels, ze legden uit wat hen hier bracht en waar ze verbleven. Nu was er met hun uitspraak niet veel mis, maar Fransen hebben de neiging om de lettercombinatie "ij" als twee letters uit te spreken. Zo werd TDF-ritwinnaar Jeroen Blijlevens ooit eens verbasterd tot Jerome Blie-zj-lie-vans. Het was daarom niet verwonderlijk dat de dames zeiden dat ze verbleven in Pie-sj-nieker waar ze Pijnacker bedoelden. Ik verstond dit niet direct en vroeg hen dit te herhalen. 'Piesjnieker', zei één van hen. Uit een ooghoek zag ik hoe de donkere meneer met de dikke buik zijn oren spitste. Had hij nu echt gehoord wat hij gehoord dacht te hebben. Hij probeerde zich weer om te draaien wat wederom maar half lukte. Net als eerder kwam hierdoor de gehele metromenigte als radertjes in beweging. Ik werd van de stalen stang weggedrukt, maar mijn rechtarm zat er nog omheen geklemd. De meneer keek diverse mensen aan. Het was even stil in de metro. Ik voelde mijn hand de grip verliezen op de tas met de doos. De meneer keek mij nu aan en fronste zijn wenkbrauwen. Het was nog even heel erg stil. Toen klonk op vrolijke toon een cartoonachtig zangkoortje door de metro: "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year."

Ik schudde wat aan het hengsel maar had geen controle meer over de tas. Het liedje begon nog enkele malen opnieuw. "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year." Verderop in de coupé begon een Poolse afvaardiging een ontmoetingsliedje te zingen. De Franse kolonie wilde zich niet onbetuigd laten en haalde Frère Jacques van stal. "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year." Enkele Italianen begonnen hun voetbalclub scanderend aan te moedigen. Het werd me daar een kermis van jewelste. De metro minderde vaart en reed station Zuidplein binnen. Ik zocht mijn spullen bij elkaar, net op tijd want de deuren werden reeds opengeperst en iedereen stroomde naar buiten. De wijn zou me straks goed smaken.

lutek Zaterdag 01 Januari 2011 at 6:06 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,