Tiny Beeldenstorm

Fenomeen TinyMusic bestond een jaar. Om dat te vieren was een speciaal avondje muziek georganiseerd op een intieme locatie tegen lage toegangsprijs en met gratis Olm-bier. Dat was een beetje flauw eigenlijk, want dat is precies wat TM al het hele jaar gedaan heeft. Zo lust ik er nog wel een paar. Je zou verwachten dat er een uitje naar een pretpark zou volgen, of dat er een circusact met vuurspuwende leeuwen was besteld. Nee hoor, gewoon wat er het hele jaar al was gedaan. Vooruit maar weer. Waar is het deze keer? Er op af.

Bij de deur van Galerie Chris Ripken, nabij de Bergweg, werd alle gasten op het hart gedrukt zich vanavond alsjeblieft een beetje te gedragen, ja! Eerder op de dag was reeds een beeld gesneuveld, boven in het atelier. Chris Ripken was daar vast niet blij mee geweest. Op onze tenen slopen we naar boven, trap op, linkaf, tussen een beeldenzee door, eerste deur bij de pakken Olm ingaan en voila. Zo snel als de routebeschrijving gegeven was, zo langzaam werd de route afgelegd. Dat kwam omdat iedereen zich vergaapte aan al het moois dat Chris Ripken had gemaakt. Dat was niet mis. Sterker nog, het was raak.

Maar hop nu, naar het concert. Niet bij de beelden blijven hangen en ook niet bij de pakken Olm neerzitten, er moest gemusiceerd worden. Twee Rotterdamse bands vanavond: Politics en Face Tomorrow. De eerste band was de koning van de voorspelbare eindes. Dit hadden ze tot zo'n kunst verheven dat ik menigmaal te laat applaudiseerde, in de veronderstelling dat er vast nog een muzikale verrassing zou komen. Telkens liep ik in de val.
Face Tomorrow daarentegen was op geen enkele manier vast te pinnen, ook niet in (on)voorspelbare (on)voorspelbaarheid. Juweeltjes rolden over de ateliervloer. Plotseling rolde er nog meer over de ateliervloer. Ja hoor, iemand in het publiek was tegen een beeldhouwwerk gaan leunen, wat er voor zorgde dat het zwaartepunt van het beeld buiten zichzelf werd verplaatst. Met wild geraas herstelde het beeld de plaats van zijn zwaartepunt. 10 meter verder zat gastheer Chris Ripken achter zijn werktafel iets te tekenen, waarschijnlijk een ontwerp voor een volgend beeld. Hij keek niet op of om. Anders dan zijn kunstwerken was hij vandaag het meest onbewogen van allemaal. Zijn eigen standbeeld. Bewonderenswaardig.

In de rookruimte - het dak van de buren - sneeuwde het lichtjes en zeiden de mensen die geen Olm dronken dat het koud was. Iemand vroeg me waar 'Die Bril' was. Ik wist even niet wat ze bedoelde. Ter verduidelijking legde ze uit dat als ze mij zag, dat ik dan altijd samen was met 'Die Bril'. Ze bedoelde vriendin Caja, die ik al bijna een jaar niet meer zie. Ik zei dat ik geen flauw idee had waar 'Die Bril' uithing. Ze knikte veelbetekenend. Jammer alleen dat ik in de donkere rookruimte niet zag dat ze op die manier knikte. Dat hoorde ik later pas, toen er meteen bij werd vermeld dat deze spreekster sinds 2 weken single is. Verdomme. Heb ik weer. Nu kon ik haar niet meer vinden. Er waren ook zo veel mensen vanavond. Dit was de grootste editie van TM van het jaar. De naam is bijna niet meer van toepassing. Ik stel voor om het tweejarig bestaan van TinyMusic in de Kuip te organiseren.

lutek Vrijdag 25 Februari 2011 at 7:03 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Woensdag Gehacktdag

Het was een mooie avond om niets te doen. Eigenlijk een avond als alle andere avonden. Om het heerlijke niets doen te benadrukken, zin te geven (bijna), is het raadzaam heel af en toe juist wel iets te doen. Het maakt niet echt uit wat, zolang het maar enige moeite lijkt te kosten.
Ik zat daarom neer met virtuele pen en dito papier en begon wat te schrijven. Het vlotte niet meteen. Ik woog het voordeel van een halve Italiaan op een nawinteravond af tegen de stookkosten van de centrale verwarming en meende dat de halve Italiaan op alle fronten won.

Nog steeds vlotte het schrijven niet meteen, zodat ik ter afleiding even keek of er nog lezers waren die in schrijvers waren veranderd, ofwel: hadden er nog mensen gereageerd op mijn blog?
Even was het stil. Stil op het scherm. Stil in mijn hoofd. Een paar seconden was er een vaag idee dat ik ergens was beland waar ik niet moest zijn. Toen opeens klonk een lied door de boxen, met veel galm, in een taal die ik niet kende, ongevraagd, op mijn blog, met begeleidende beelden..... WTF!!

Ik was wel degelijk beland waar ik moest zijn, dat was niet het probleem. Iemand ánders was beland waar hij niét moest zijn. Mijn blog was gehacked. Ik deed onmiddellijk wat je in een dergelijke toestand het beste kunt doen. Ik begon te schelden en te tieren en te vloeken in meerdere talen waaronder een paar talen die ik zelf niet eens beheerste. Toen de eerste schrik goed en wel bezit van me had genomen, kwam de tweede schrik. Ook daarmee wist ik om te gaan op de voorgeschreven manier: ik sloeg met de vuisten op tafel en gooide allerhande prullaria tegen het beeldscherm aan. Het hielp niet. Mijn blog bleef gehacked.

Uiteraard was mijn password mijn password niet meer. Reset werkte niet, inlog werkte niet, edit werkte niet. Wat nu, Grote Smurf? Ik dacht na en besloot een hulplijn te bellen. Hannie was niet thuis maar weet altijd wel raad. Vroeger was ik de nerd, tegenwoordig is zij het. Met haar en met de beheerder van het blog is de hacker verjaagd. Vriedin De La Mar vatte het gebeuren samen als: "Het is een kind met een spuitbus op een muur, die zijn moment in het donker pakt. Het duurt altijd langer om iets in oude staat terug te krijgen. Straks is het weer jouw muur." Nu moet de muur nog schoongepoetst worden want 'alles' staat anders. Maar de tekst is gered. En ik heb er nog een blog aan overgehouden ook.

lutek Donderdag 24 Februari 2011 at 10:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Lulkoek en Appeltaart

Dichter Guido Utermark is er een om in de gaten te houden. Hij kijkt om zich heen en schrijft op wat hij ziet. Al weet je door zijn woorden niet altijd wat hij ziet, iedere zin op zich is al een gedicht. Hij heeft een hoge sterke-zin-dichtheid, zeer de moeite waard.

De folder waarop gewag werd gemaakt van een voordracht van Guido had ik niet nauwkeurig gelezen, ik wist slechts dat ik in een galerie in Den Haag moest zijn, op 10 minuten lopen van het station. Bij binnenkomst liep ik tegen een manshoge spiegel aan die mij duidelijk maakte dat ik het verkeerde overhemd had aangetrokken. Ik zou er goed aan doen de rest van de avond mijn armen stevig langs mijn lijf te houden. Hoe ik dan mensen een hand zou moeten geven wist ik nog niet precies.

Er was koffie en thee en appeltaart. Lekker. Helaas was dat pas voor in de pauze. Ik bestudeerde het programma nu pas wat beter. Na Guido zou er een tarotbespiegeling worden gedaan. De spreker was reeds in de weer met een projector om straks zijn verhaal mee van lichtbeelden te voorzien. Het beloofde niet veel goeds. Ik hoorde iemand zeggen dat het wellicht raadzaam was het een en ander op de wand te verhangen. Dat leek me inderdaad een prima idee, maar het bleek slechts om een schilderij te gaan.

Guido was goed. Ik kocht zijn bundel niet want had die reeds in bezit. De meneer van de tarot wierp zich op als kamelenherder en kende kenmerken toe aan dit beest die ik nooit heb durven vermoeden. Ooit heb ik een kwartiertje op een kameel gezeten. Anders dan wat deze meneer beweerde was dat geenszins comfortabel. Vanzelf ging ik daarom ook aan de rest van zijn verhaal twijfelen. Hij schudde 'het bewustzijn' zodanig door elkaar dat ik het mijne maar wat graag ter plekke had verloren, wat helaas niet gebeurde. Tot slot las hij een volkomen warrig meditatiegedicht voor van of over 'de Hoge Priesteres' waarin ieder woord zonder moeite te vervangen zou zijn geweest voor een ander woord en het nog steeds hetzelfde had betekend: niets.

"Zijn er nog vragen?", besloot hij. Merkwaardig genoeg waren er geen vragen. Misschien was zijn verhaal voor de anderen volkomen duidelijk geweest. Of misschien wilde iedereen net als ik zo snel mogelijk een enkele reis terug naar de realiteit en naar het toilet, of roken, of aan de koffie. De pauze kwam hoe dan ook zeer gelegen. Buiten rokend overwoog ik om nu direct al het Haagsche voor het eeuwige te verruilen maar bedacht dat mijn jas nog in de galerie hing.

Na de pauze was er een huisschrijfvlijtige meneer die het maar niet kon nalaten om zo en passant als maar mogelijk, tussen het voorlezen en veelbetekend naar het publiek kijken door, te vermelden dat hij in dezelfde streek woonde waar Goethe en Heine zich hadden laten inspireren. Met zijn voorleesbeurt bewees hij echter dat grote dichters niet streekgebonden zijn.

Eindelijk was alles afgelopen. De klapstoeltjes werden dichtgeklapt en in de hoek gezet. Ik controleerde of er geen mensen ingeklapt waren achtergebleven. Nee, iedereen had zijn bewustzijn weer bij elkaar geraapt.

De organiserende dame liep op mij af en beweerde vragend: "Jij bent ook dichter?" Ik wist niet hoe snel ik dit moest ontkennen. Stel dat je wordt uitgenodigd de volgende keer. Ik bedankte voor de gastvrijheid en voor de appeltaart en besloot het luchtruim te kiezen.

lutek Woensdag 23 Februari 2011 at 11:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Woordenloos

Ik loosde wat woorden hier en daar. 'Goedenavond' was één zo'n woord. Ik kwam er mee weg. Kruk 1 (vanaf de deur gerekend) was nog vrij; deze nam ik in beslag. Plotseling moest ik lachen. Dat bedoelde ik niet zo, kon ik natuurlijk ook niks aan doen. Als excuus voerde ik aan dat ik dacht dat iemand een grap vertelde, terwijl ik donders goed wist dat iemand een bier bestelde. Het was een oude grap maar hij drong nu pas tot mij door.

Niemand zei iets. Grappen werden er al helemaal niet meer gemaakt.

Eerder op de dag had ik Jan gezien. Jan was van kruk 6, altijd wat in het midden, in een kroeg aan de overkant van waar ik nu zat. Tot 3 jaar geleden, tot De Consul noodgedwongen zijn deuren sloot. Jan en zijn vrouw liepen mij voorbij. Ik zag dat Jan mij zag, mij herkende... mij niet groette. Einde van een tijdperk. Hij had geen zin. Het had geen zin. Wij behoren niet meer tot elkaars verleden. Dag Jan. Dag Consul.

Ik bestelde een nieuwe grap en vertelde nog een bier. De barman met hamsterwangen schonk mij vol. Hij had 3 jaar lang niet achter een bar gestaan. Hij had nog in de Consul gewerkt, maar nu werkte hij hier. Vanavond de eerste avond. Proost. Begin van een nieuw tijdperk.

lutek Zondag 13 Februari 2011 at 10:48 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

TinyTinyMusic

Kleine concerten op intieme locaties, een uitvinding. Lang leve TinyMusic, dat het maar heel groot mag groeien.

Nu is TinyMusic al vrij klein, maar de dit weekend gehouden TinyTinyMusic was nog veel kleiner. Eigenlijk bestaat die naam helemaal niet, het was zo klein dat het zelfs geen naam mocht hebben. Het TM-programma is deze maanden zó druk dat er meer concerten zijn dan locaties. TM-ganger Florian vond een oplossing door zijn eigen huiskamer ter beschikking te stellen. Ongeveer 25 mensen mochten aanschouwen hoe Case Mayfield & Gerhardt Heusinkveld het samen opnamen tegen de wereld. Ik zal vast verklappen dat het een gelijkspel werd (doch in de verlenging wisten ze de rest van de wereld nog behoorlijk in het nauw te drijven).

Florian woont op de oudste straat van de Kop van Zuid, vernoemd naar een haven van 150 jaar geleden. Toch kon geen van de 20 op straat aangesprokenen mij vertellen waar die straat was. Merkwaardig. Dat je tegenwoordig niet meer weet wie je buurman is, was al bekend, maar dat je niet eens weet waar een straat twee straten verder ligt, is zorgelijk. Gelukkig zag ik enkele TM-gangers lopen en sloot me bij hen aan. Het bereiken van de plek van bestemming was nu nog slechts een kwestie van tijd. En van lift, en van tegenwind, en van dat je eigenlijk weer terug om de flat heenloopt maar ook weer niet zo ver dat je denkt dat je hebt omgelopen. Nou, dáár was het dus.

Diverse mensen waren nog steeds gestopt met roken dit jaar, maar ik was verheugd te merken dat ze vanavond allemaal weer waren begonnen. Zo had ik flink wat aanspraak.

Gerhardt had ik al eens gezien, bij Eva in de tuin. Er is heel veel moois te zien bij Eva in de tuin, vooral als zij er zelf is, maar Gerhardt was ook daar zeer verdienstelijk bezig. Ditmaal andermaal helemaal. Guitar-Case Mayfield evenzo. Om en om speelden en zongen ze fijne luisterliedjes, en soms deden ze een duet. Ik kwam om te luisteren, wat ook goed lukte, en niet om ook maar één iota van de muziek of teksten te gaan analyseren. Toch flitste me opeens door het hoofd wat er aan de hand was: Gerhardt maakt het grote klein en Case maakt het kleine groot. Zo! Die konden ze in mijn zak steken, en vice versa.

Als Gerhardt een leuk meisje ziet wacht hij meteen 1000 jaar op zijn onmogelijke liefde. En zo hoort dat ook in de poëzie. Hij gooit er nog tegenaan dat hij door woestijnen zwemt en door oceanen loopt, niets is hem te veel. Heerlijk, je verdrinkt erin, en behoudt toch je dorst. Ik schonk nog een rode wijn in.

Case daarentegen zingt over dingen die bijna niet de moeite van het noemen waard lijken. Tot je opeens ziet dat iets van niets allesomvattend is, voor hem en voor jezelf. Gelukkig had ik erg snel al weer opnieuw dorst dus kon ik hier niet te lang over nadenken. Het zou wat zijn. Juist hiervoor had ik nog beweerd dat muziekjournalisten een soort reserve doelverdedigers van de muziek waren: eigenlijk wilden ze in de spits, maar ze raken geen bal; daarom op doel, en nog reserve ook. Florian straalde, mevrouw Florian straalde ook. Eigenlijk straalde iedereen. Ik vroeg of de centrale verwarming misschien iets lager mocht. Dat hielp niets, iedereen bleef stralen. Het zal de muziek geweest zijn.

lutek Dinsdag 08 Februari 2011 at 12:51 am | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

Apeldoorn

Muziekdagen kennen thema's, motieven en rode draden. Opvallend kenmerk van een muziekdag is dat er muziek wordt gedraaid, maar andere niet te onderschatten ingrediënten zijn goede vrienden en diverse flessen vochtig materiaal. Het werd hoog tijd dat de halfjaarlijkse ontmoeting in huize Dabrowski zou plaatsvinden, maar de draaitafel dacht daar anders over. De, hoe heet zo'n ding, aandrijfsnaar knarste en schuurde en gromde dat het een lieve lust was. Bij rustige platen voerde hij zonder moeite de boventoon. Geen aanrader. Ik wilde niet het risico lopen halverwege een muziekdag geen muziek meer te kunnen opzetten. Huize Apeldoorn bood beter plek.

[Eigenlijk noem ik dit alleen maar om reden dat ik, al ben ik er al een stuk of 10 keer geweest, steeds vergeet of Huize Apeldoorn nu in Apeldoorn of in Amersfoort staat. Mogelijk dat ik door dit te schrijven een ezelsbruggetje bouw.]

(muziekgek B. controleert heer katmans op snorren en zo)

Thema van de dag was deze keer simpel: neem 10 van je mooiste platen mee. Nou, dat kun je invullen naar hoe je maar wilt, wat één deelnemer dan ook deed. Muziekgek B. had een plaat meegenomen van een fijnbesnorde Turkse zanger uit 1967 die om bepaalde redenen nog altijd heel relevant was. Wat die redenen precies waren ontging me helaas, omdat ik te druk bezig was na te gaan of hij me nu meer aan Demis Roussos deed denken, of toch Julio Iglesias. De hoesfoto's boden ook al geen uitkomst. Hij had zich laten fotograferen met diverse brillen op, die - ook voor 1967 - nogal buitenaards aandeden. Misschien dat hij het Turkse levenslied bezong zoals Ramses Shaffy dat hier deed. Toch kreeg hij niet het voordeel van de twijfel. Radeloos stopte Muziekgek B. de plaat weer in zijn tas.

(muziekgek E. controleert de draaitafel op snoeren en zo)

Zelf moest ik bekennen dat ik enkele favoriete platen níet mee had genomen. Niet zo slim. "Hurt" van Johnny Cash, met name. Ik was er slechts enkele uren eerder tot mijn stomme verbazing achtergekomen dat ik die plaat niet heb. Iedereen begreep dan ook volkomen dat ik mezelf even ritueel met het hoofd tegen de muur wilde slaan, en ik werd dan ook niet tegengehouden. Toch vonden de meeste aanwezigen dat ik er na een stief kwartiertje wel weer mee op mocht houden, omdat ik helemaal uit de maat zat met de volgende plaat die inmiddels opstond.

Toen ik weer aan de beurt was en "Still I'm sad" van Rainbow opzette, bleek ineens dat de helft van de muziek niet te horen was. De draaitafel was nog gaarder dan die in Huize Dabrowski. Dat we het de eerste helft van de dag niet eens hadden gemerkt kon vele verklaringen hebben, waarvan geen enkele sluitend was. Mogelijk draaiden we onze eigen favoriete platen te weinig, of hebben die te lang niet gehoord, of dénken we maar dat het favoriete zijn, of er was iets mis met de flessen vochtig materiaal, of we hadden tot nu toe alleen maar platen beluisterd die in mono waren geperst. We wisten het niet. Om mijn hoofd leeg te maken rekte ik mij languit op de bank, ik gooide mijn armen naar boven mijn hoofd. Dat is iets wat de bewoners van Huize Amersfoort ehhhh Apeldoorn zelf nooit maar dan ook nooit doen, omdat zij namelijk een huisdier hebben. Een kat. En die kat kan zich op elk gewenst en ongewenst moment overal in de kamer bevinden. Naar verluidt is hij vorige week eens gesignaleerd in drie kamers tegelijk. Nu echter lag hij boven mijn hoofd op de bank. Ik raakte zijn slapende buik en als een venus flytrap on speed sloten de poten zich om mijn arme armen. Ik had geen schijn van kans. De volgende drie platen heb ik niet gehoord, mogelijk de andere aanwezigen ook niet. De fijnbesnaarde kat zeer zeker niet. Die was opeens in geen enkele kamer meer te vinden.

We dronken het af, en namen nog een vloeibaar toetje. Koken kunnen ze in Huize Apeldoorn. Rondbuikig werd ik de auto ingeduwd. Nog even zong ik een stukje van de plaat die ik niet heb, maar al ruim voor Utrecht vond ik dat ik er zelf te hard doorheen snurkte en hield er mee op.

web page hit counter

lutek Woensdag 02 Februari 2011 at 12:45 am | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: