Slam

"Schrijf je ook gedichten en lees je ze voor?"
Ik was op weg ja te knikken maar boog halverwege af naar nee schudden. "Voor je het weet zit je voor anderen je gedichten te interpreteren. Dat moeten we niet hebben."
Per ongeluk was ik bij een voorronde van een Poetry Slam beland. Voor de duidelijkheid: Ik deed niet zelf mee maar was aanwezig in publieke vorm. Ik was er om iemand op een gitaar te horen spelen, dit afwisselend zacht, dan weer harder begeleidend met zang. Dit optreden werd op de voet gevolgd door genoemde Slam. Ik had er niet op gerekend dat de muziek op tijd zou beginnen, wat het wel gedaan had, zodat ik maar een handvol nummers kon genieten.

Gelukkig gaat het er bij een Poetry Slam tegenwoordig niet meer om zo goed mogelijk de Osdorp Posse na te doen met rapjes, beweginkjes en geveinsde boosheid. Nee, er wordt daadwerkelijk gedicht. Helaas zit er een wedstrijdelement in waarbij de beoordeling c.q. waardering vooral gebaseerd is op de presentatie en ook, deze middag althans, de interactie van de dichter met het publiek.

Een presentator heette het publiek welkom. Hier ging het meteen al mis. "Leuk dat jullie er allemaal zijn", sprak hij.
Allemaal? Ik keek de ruimte rond. Hadden alle 34 aanwezigen een uitnodiging gekregen èn hieraan gehoor gegeven? Zij alléén en niemand behalve hen? Waren er geen anderen genodigd? Wat nu als er 1 weggaat, is 'allemaal' er dan nog? En ik zelf, hoorde ik ook bij 'allemaal', zonder uitgenodigd te zijn, althans me er niet van bewust een uitnodiging ontvangen te hebben?
Ik vond het erg verwarrend.
De presentator hij presenteerde door. Ik had inmiddels wat gemist van wat hij zei. Daarin was ik niet alleen. De meeste mensen hadden wat gemist van wat hij zei omdat er een d.j. achter in de zaak een muziekje had opgezet. De dubbele geluidsstroom werd echter vakkundig gehalveerd op commando van de bardame vóór in de zaak: "Hey!!! Henk!!! Uit!!!"
Voor mij had de bardame hiermee in één keer de Poetry Slam mogen winnen en hoefden de anderen niet meer te beginnen, maar zij deed niet mee. De presentator introduceerde de 2 overgebleven deelnemers: 2 heren, die beiden Martin heetten. Zij namen en gaven elkaar afwisselend het woord. Het was direct duidelijk dat Martin zou winnen.
Ondertussen had ik behalve oor ook oog voor wat er op het podium gebeurde. De 'lichtshow' deed hetzelfde als wat het al een half uur onafgebroken had gedaan: elke halve minuut ging het licht een paar seconden uit, dan ging het weer aan. Gelukkig was de zomertijd net een dag geleden ingegaan zodat de slammende gezichten op het vroege avonduur nog goed van elkaar te onderscheiden waren. Toch leidde het mij voldoende af om uiteindelijk niet te weten of Martin nu gewonnen had of niet.

lutek Woensdag 30 Maart 2011 at 6:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Guido Belcanto

Guido Belcanto is 57 jaar oud. Dat nauwelijks iemand hem kent weerhoudt hem er niet van stug door te leven. Zo iemand is het wel. Geef hem eens ongelijk. In zijn plaats zou ik waarschijnlijk hetzelfde doen.
Af en toe komt Guido uit de kast. En af en toe ook komt Guido naar Nederland voor een optreden. Hij is al vergeleken met Johnny Cash en met Frans Bauer, en op verzoek wil ik hem ook best wel vergelijken met Motörhead of met Deep Purple, daargelaten dat het volkomen zinloos is om hem daarmee te vergelijken. Vergelijkingen zijn dan pas zinvol als er behalve verschillen ook overeenkomsten zijn, en ik zie geen overeenkomsten tussen Guido Belcanto en Motörhead of Deep Purple. Ga dat dan ook svp niet vragen. Ik heb wel iets beters te doen.

Vrijdag had ik niets beters te doen dan naar De Unie gaan om Guido Belcanto te zien. Het concert was door Rotown georganiseerd, maar ik vermoed dat de boekende partijen van mening waren dat het optreden beter niet daar plaats kon vinden. De Unie is wat intiemer, minder rumoerig en op onverklaarbare manier goedgekeurd door de brandweer. Ik was ruim op tijd en zodoende een der eerste aanwezigen. TM-organisator Maurice was er ook, tussen het bijwonen van festivals over de gehele wereld door had hij er voor gekozen juist deze dag in Rotterdam te zijn. Geef hem eens ongelijk. In zijn plaats zou ik waarschijnlijk hetzelfde doen.
Ik ging even naar het toilet. Bij terugkomst was de zaal 3 keer zo gevuld als daarvoor. Ik besloot nog een keer naar het toilet te gaan, en jawel hoor, nu was de zaal nogmaals 3 keer voller. Als ik nog een keer was gegaan, had het concert waarschijnlijk alsnog in Rotown moeten plaatsvinden. Goed dat ik niet meer hoefde.

De gemiddelde leeftijd in de zaal lag ver boven de overgang. Dat viel me nogal tegen. Guido maakt geen ouwelullenmuziek. Dat bewees hij onmiddellijk door 'Op de Pechstrook van het Leven' te vertolken. Het lijkt een trend te worden: optredens beginnen met de uitsmijter van de avond. Ik ben er geen voorstander van, maar je doet er weinig tegen. Of je zou na het eerste nummer direct de zaal moeten verlaten.
Het haar van Guido weegt denkelijk evenveel als alle andere onderdelen van hem bij elkaar opgeteld. Het is minstens even groot als dat van alle leden van Motörhead en Deep Purple samen, zij het dat de kleur wat afwijkt. Verder zou ik de heren niet met elkaar willen vergelijken. Vraag daar dan svp ook niet naar. Ik heb wel iets beters te doen.

lutek Zondag 27 Maart 2011 at 5:44 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

3 min 1 is 4

Een jaar lang is er geen enkel beestje uit het ei gekropen. De volwassen takken brengen zichzelf stelsel- en stekelmatig in mindering. Ze verkorten elkaars poten en levensduur. Recent nog verzuchtte ik iets over verspilde moeite en de (on)mogelijkheid de natuur in huis te halen.
En opeens was het daar, een jong takje. 1 dag oud. Nietsvermoedend sproeide ik een portie water door het terrarium, spoot ook al het voedsel, de braambladeren, goed nat, en spoot bijna het nietige takje terug naar waar het vandaan was gekomen. Op het laatste moment liet ik mijn vinger van de trekker glijden (je kent ze wel, die watersproeiers).
Een takje! Na korte cartoonachtige hoofdschudding keek ik opnieuw. Ja hoor, er zat er eentje. Eindelijk.

Een dag later liet ik Hannie zien waar het takje zat. Terwijl ik hem links in de kooi aanwees zei ze dat ze hem al zag zitten aan de rechterkant van de kooi. Krijg nou wat, er waren er twee! Nog een dag later waren er drie, tot er eentje per ongeluk een stukje ging zwemmen in een schoteltje water. Wandelende takken zijn slechte zwemmers. Toen waren er weer twee.

Het was juist tijd voor een schoonmaak. Terwijl ik daarmee bezig was, paste ik goed op dat er geen takjes naar buiten kropen. Waar zaten ze eigenlijk? Ik zocht en telde. Eén... twee... drie... vier!
Vier takjes. Een jaar lang kruipt er niks uit een ei, en dan opeens 4 in 4 dagen! Ongelofelijk. Het worden spannende weken.

lutek Donderdag 24 Maart 2011 at 11:48 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Loop

Helder van geest was ik, ik zag geen spoken, en besloot dat ik daar wat aan moest doen. Als je niet-alledaagse dingen ziet terwijl je niet helder van geest bent, is dat niet zo verwonderlijk. Zie je ze als je dat wel bent, is het erg verwonderlijk. En verwarrend. Ik wilde geen verwarring, ik wilde duidelijkheid. Zodoende besloot ik de helderheid op te offeren ten behoeve van de duidelijkheid.
Gezeten in jazzgelegenheid Dizzy, dat in naam mijn besluit steunde, gaf ik mij over aan Braziliaanse ritmes, immiteerde deze onopvallend met lichte bewegingen van hoofd, arm en onderbeen.
De band speelde een nummer dat me steeds weer deed denken aan 'Take the long way home' van Supertramp. Het lukte me niet om te ontdekken waaraan dat precies te danken was. Telkens als ik dacht de vergelijking gevonden te hebben veranderde het nummer naar onbekende oorden. Telkens als ik geen enkele vergelijking met het nummer kon ontdekken, deed het me er opeens weer aan denken. Verwarrend.

De barman leek op tennisser Nadal. De barman liep voorbij met een dienblad, niet met een tennisracket, het moest dus iets anders zijn dat me aan Nadal deed denken.
Een dame naast me draaide heen en weer en heen en weer. Het leek of ze op de muziek bewoog maar daarbij diverse danspassen oversloeg. Het bleek iets anders te zijn, ze stond in de loop. Als je eenmaal in de loop staat is het lastig er weer uit te geraken. Doordat je zelf heen en weer beweegt maken passanten behalve een voorwaarste ook een zijwartse beweging gedurende het passeerproces. Als verhitte moleculen neemt iedereen meer ruimte in dan nodig is. Al snel is het niet meer één plek waar je je bevindt maar een hele omgeving.

Eén der passanten leek verdacht veel op gitarist Snakefinger. Toch wist ik vrijwel onmiddellijk zeker dat deze het niet was. Niet omdat de gelijkenis niet sprekend was, maar omdat Snakefinger al 24 jaar geleden is overleden. Zodoende zorgde de passant niet voor enige verwarring mijnerzijds. Wel voor de dame in de loop. Ik sprak de dame aan en wees haar op de loop. Ze beaamde en benadrukte dit met de uitroep: "Ik bèn de loop!" Nogal een boude uitspraak, ze meende ik. We besloten een test te doen. Ik ging staan waar zij had gestaan, en zij ging tegen de kruk aanstaan waarop ik had gezeten. Vrijwel direct kwamen er enkele mensen voorbijlopen uit andere richtingen dan tot nu toe het geval was geweest. Ongelofelijk. Verwarrend en duidelijk tegelijk. Het was waar: zij wás de loop.

Eén passent vertoonde een sterke gelijkenis met Pavement-bassist Mark Ibold. Nu is deze niet 24 jaar geleden overleden, sterker nog: hij is in het geheel nog niet overleden, dus theoretisch was het mogelijk dat hij het was. Toch overwoog ik van niet, louter en alleen om de verwarring te slim af te zijn.
Ik wilde weer gaan zitten maar de dame van de loop maaide met de kruk om zich heen. Kennelijk had zij het een beetje gehad om de hele avond de loop te zijn. Nadal wist haar bij zinnen te brengen met een goedgeplaatste forehand. Ik besloot Celebrity Night Out te laten voor wat het was en naar huis te lopen. Halverwege de loop betrapte ik me zelf erop dat ik 'Take the long way home' aan het hummen was.

lutek Zondag 20 Maart 2011 at 11:04 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Zuidpleinse Brasserie

Hannie's computerhandigheid gecombineerd met burengeduld resulteerde in verzilverbare voedselbonnen uitgegeven door Zuidpleinse brasserie-gelegenheid. Zodanig zaten wij aldaar ter dis op een voorlentse vooravond, achterin bij het raam.
Nimmer had ik gehoord van het fenomeen grenadine toe te voegen aan een glas bestemd voor dubbelbierlijke inhoudelijkheid. Een week eerder was de eerste keer. Te Zuidplein de tweede keer. Wonderlijk. Grijpt dit modematig om zich heen, of heb ik domweg al jaren niet goed opgelet? Ik keurde het voorstel af.
Voor 60 euro kun je heel wat bestellen, wat wij ook deden. Naar de smaak van de bediening echter niet genoeg. "Je wilt de biefstuk? Waarom neem je dan niet meteen de tournedos?"
Ik dacht: "Omdat die zes euro duurder is, en we met de vloeibare inname toch wel aan de 60 euro komen", maar liet gewillig over me heen lopen. In de gelegenheid is iedereen je buurman of -vrouw. Je bent "je" en de bediening wil dat je wat anders neemt dan wat je bestelt. Ook de theaterse optreders 3 tafeltjes verderop kregen eenzelfde bediening.
"Hey, de mazzel, en succes hè, straks. Toedeloe!"
Hannie zocht m.b.v. haar telefoon op wie die BN'er ook alweer was. "Ja hoor, het is hem, en straks treedt hij op in het Zuidpleintheater." Ik herkende een gezicht maar wist niet precies waarvan. Ja, van TV, ongetwijfeld.

Het eten was misverstandsloos goed. De sfeer was bijzonder. Hannie en ik maken wat bonnen op die we nog hebben liggen, het is er het seizoen voor. Uit de speakers klonk de stilstaande tijd. Dat wat je wilt vergeten: Whitney Houston op haar hoogtepunt.
Een paar andere tafels verder zat een man alleen halve liter na halve liter weg te klokken. Behalve dat hij beter niet voor chauffeur zou kunnen fungeren, had ik zeker gedacht dat hij hier geparkeerd was door zijn vrouw die het winkelcentrum aan het leegkopen was. Na lange tijd besloot hij er toch maar iets bij te gaan eten, met nog een 'pilsje' erbij, alsjeblieft. Niemand is hem komen ophalen.
Ondanks of dankzij buurlijke gezelligheid besloot ik hier niet in mijn eentje halve liters bier te gaan zitten wegklokken. Vanavond was ik gelukkig samen met Hannie.

lutek Dinsdag 15 Maart 2011 at 11:03 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

Met Stip

Heb je één optreden van Einsteinbarbie gezien heb je de volgende niet gezien. Reden om telkens weer te gaan kijken. Behalve nog andere dingen is een concert van Einsteinbarbie nogal feestelijk, vrolijkmakend, het zal iets zijn wat ontstaat door de combinatie van Einstein en Barbie, en de grote hoeveelheid stippen die op de kleding gedragen wordt. De kans dat een bezoek uitloopt op een goede avond is niet gering. Bovendien was ik op weg naar het optreden nadat ik zojuist had gezien hoe Dan Henderson met één rechterhand Rafael Cavalcante tegen de vlakte sloeg dus het leek me al erg sterk dat ik geen goede avond tegemoet ging.

Maar ik bleek te vroeg, Le Vagabond toonde wel enkele tekens van leven doch niet erg veel. De avond was er nog iets te jong voor. Ik ging zitten naast een meneer voor wie de avond helemaal zo jong niet meer was, integendeel. Het zou niet lang meer duren of hij zou het bijltje ofwel zichzelf er bij neergooien. Onopvallend schoof ik een stukje van hem vandaan.
De moeder van de zangeres bevolkte de ruimte. Ze leek op haar foto. Of andersom, dat kon ik zo snel niet zien. Eens had ik gedacht dat zij de zus van de zangeres was. Sinds ik die gedachte in haar bijzijn heb uitgesproken wil ze met me trouwen.
Mijn buurman zette zijn mond aan een bierglas en goot dat achterover. Ik keek nog eens goed. Jazeker, hij zette het glas niet aan zijn mond maar andersom. Nu zag ik pas wie hij was. Het was die man wiens naam ik niet ken. Armen en benen zwaaiden in het rond, niet alles doet het meer bij hem en je wilt niet met hem ruilen, maar hij redt zich wel. Nee, voor hem was de avond ook nog jong. Mooi. Laat de avond nu dan maar beginnen.

Wat een rotgeluid bij het concert. Een langzame geluidsman met een heel snel shirt frutselde aan wat knoppen. Het geluid werd nog wat slechter. Hij frutselde aan wat meer knoppen. Toen vond hij het wel genoeg. De band moest het ermee doen.
Het gaf niet. Geluid of geen geluid, de band was in topvorm. De stipjes vlogen in het rond. Het leek of er een kolonie kapoentjes werd losgelaten. Ik hapte als een kikker naar de kapoenenstipjes, ze smaakten uitstekend.

De rechterhand van Henderson had een knock out gescoord, Einsteinbarbie speelde Le Vagabond knock out. Iedereen zag sterren. En stippen.

lutek Zaterdag 12 Maart 2011 at 9:46 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Half en Half

Naar Middelharnis ga je natuurlijk niet voor je plezier. Toch is het niet uitgesloten dat het plezier om zich heen grijpt en je in de kraag vat wanneer je bemerkt ter plaatse te zijn. Wonderen bestaan.
Ik zat neer aan tafel bij mevrouw De La Mar en meneer Minority in een klein café-restaurant aan de haven. Buiten hield een stenen Ketelbink de wacht. Wijn stond reeds geschonken, ik moest snel de knoop doorhakken: wijn of bier. Het zijn van die keuzes die het leven er niet bepaald makkelijker op maken. Ik twijfelde. Misschien moest ik afwisselen, half en half.

Het bleek het thema van de avond, alles was half en half. Half café, half restaurant. Half binnen eten, half buiten roken. Soms verstond ik de eerste helft niet van wat er werd gezegd, soms de tweede helft niet.
Mevrouw DLM en ik praten nog al eens in gedichtentaal en cryptogrammen met elkaar, wat voor anderen maar half is te begrijpen. Zoals wel vaker de laatste tijd vloog ook ditmaal weer mijn halve levensverhaal over tafel. Ik zou die stukjes bij elkaar moeten stoppen en eens goed door moeten nemen, misschien dat ik er zelf dan iets van begrijp. Meer wijn? Ja lekker, doe nog maar een biertje.

De hele ruimte was behangen met plaatselijke schildervlijt, waarvan de ene helft scheef naar links hing, de andere half scheef naar rechts. Nog een biertje. Ja lekker, rood graag.
De avond veranderde van kleur, van naam, en uiteindelijk van datum. Ik zat gevangen in Middelharnis. Wonderwel raakte ik niet in paniek. Het gerucht ging dat er de volgende dag ook nog een bus terug naar de grote stad zou rijden. Ik mocht mij parkeren op de bank.

's Morgens sprong ik onder de douche die speciaal was afgesteld om het thema van het bezoek te benadrukken: afwisselend koud en warm. In de buitenlucht zag ik allerlei mensen om me heen die schijnbaar gewetenloos winkels in- en uitliepen, maar die waren ingehuurd, zo wist ik. Met een flinke sprint rende ik opeens naar de bus die ik in de verte de hoek om zag draaien. Een goede honderd meter verder, en al redelijk dichtbij de aankomende bus, vroeg ik mij af waar de bushalte eigenlijk geplaatst was. Ik bleek mij er al een flink eind van verwijderd te hebben en de afstand werd alleen maar groter. Rechtsomkeert en met een nog grotere sprint begaf ik mij gelijkopgaand met het publieke vervoermiddel tot ik er me, eindelijk bij de halte aangekomen, naar binnen mocht laten vallen. De chauffeur hield hield half en half zijn lachen in.

lutek Maandag 07 Maart 2011 at 11:42 pm | | default | Zeven reacties
Gebruikte Tags:

Leiden Ook Alweer

Ik kocht een weekendretour want als je naar Leiden gaat weet je nooit hoe laat of vroeg of laat het wordt, vooral als je er al jaren niet geweest bent. Ik had droge prullaria en natte geestigheden bij me gestoken, op alles voorbereid. Per Streetview per geheugen baande ik mij een weg door de binnenstad, en per behulpzame voorbijgangers verfijnde ik die. In Leiden gaat de methode 'beetje links - beetje rechts - beetje links' niet op, de straten lopen er anders dan je zou verwachten op basis van lezing van een plattegrond. Leiden is bijstellen.

Mensen zeiden dat het regende maar daar merkte ik niets van. Regen was een emotie, voor een keertje dan maar. Klokslag 12 minuten voor 6 belde ik niet aan bij Huize Vlo. Ik was gezien voordat ik de bel kon lokaliseren. Mini-Vlo-1 deed open, Vlo zelf sprong me zo vanuit de huiskamer in één keer om de nek. Een Vlo kan dat. Diverse mini-Vlooien renden er door het huis, ik had na 3 minuten al geen idee meer wie wie was. Wel was me duidelijk wie Meneer Vlo was, een zeer innemende kerel, wiens voorbeeld in innemendheid ik dan ook stante pede volgde (Leiden is bijstellen) en zonder ophouden de rest van de avond tot uitvoering bracht. Geen halve maatregelen.

Ik heb de hele avond niet één glas omvergekukeld. Voorwaar een hele prestatie, niet slechts vanwege mijn armgezwaai (er werd opeens een nummer van 16 Horsepower opgezet) maar vooral ook door de enorme omvang van de glazen. Gewoonlijk schenk ik een wijnglas vol tot anderhalve centimeter onder de rand. Als ik dat hier had willen doen, had ik halverwege een tweede fles moeten openmaken. Niet normaal meer. Terwijl ik me bezighield met de natte geestigheden werd de droge prullaria bewonderd en vielen er mensen me om de hals.
Iedereen was in een vertelbui, we vertelden van alles, over onszelf, over het leven, heden-verleden-toekomst. Je kreeg er vanzelf nóg meer dorst van. Het was weer zo'n avond. Mevrouw Vlo is ooit met een minister getrouwd geweest, zoadat ook het politieke leven de revue passeerde (waarover ik niets zal vertellen omdat ik me dat inmiddels in het geheel niet meer kan herinneren - ja, het bleef bijstellen).

Meneer Vlo stortte opeens een trog mosselen uit over de tafel, het was een maaltijd van jewelste. Inmiddels had ik honger als een paard dus dat kwam goed uit. Paarden eten geen mosselen, schoot me te binnen, dat kwam dan weer minder goed uit. Desalniettegenstaande at ik mijn buik rond. Plotseling wilde Mevrouw Vlo de badkamer laten zien. Het was even stil. Een verspreking? Had ze een verkeerde mossel gegeten?  Meneer Vlo en ik besloten zelf maar de badkamer te gaan bezichtigen om daar ons wereldbeeld nog iets verder bij te stellen, Mevrouw Vlo achterlatend om een potje op de tafel te gaan dansen met een stuk of wat aanwezige mini-Vlootjes, net wie er binnen handbereik waren. Bij terugkomst hebben we gezamelijk nog wat zaken bijgesteld die om bijstelling vroegen, met name de sortering wijnflessen. Ik weet niet precies meer met welk wereldbeeld ik uiteindelijk het pand verliet. Het was een mooi beeld weet ik nog.

lutek Woensdag 02 Maart 2011 at 11:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,