Posttraumatische Hittegolf

De mevrouw van de 9e gaat iedere dag even koffie drinken bij de mevrouw van de 8e. Om de afstand tussen de verdiepingen te overbruggen maakt zij gebruik van de lift, ook op de terugweg. De terugweg valt, wat tijd betreft, altijd samen met het flatse spitsuur: mensen komen thuis van werk. Ik heb al vaak met haar in de lift gestaan. "Je haalde me weer naar beneden", verzucht ze verwijtend, maar kort daarop zwakt ze haar verwijt af omdat ze begrijpt dat ik er ook niets aan kon doen.
Als ik of iemand anders op de 3e (waar de hoofdingang is en de brievenbussen) op de liftknop aan de buitenkant van de lift druk is er nu eenmaal een gerede kans dat dat eerder gebeurt dan dat zij op de voorkeuzeknop in de lift drukt. De lift gaat wel naar de 8e om haar op te halen, maar vervolgens eerst naar de 3e om mij op te halen alvorens naar de 9e te gaan. Je leert ermee leven. Onderweg stap ik uit op de 7e omdat ik daar woon. "Niet meer doen, hoor", semi-grapt ze.

Vandaag was het warm. Drukkend. Heet. Je kon niet altijd je hoofd koel houden en zelfs de dagelijkse dingen liepen anders dan de bedoeling was. De mevrouw van de 9e begroet me met een verwijtend "Je haalde me weer naar beneden". Ik lach maar wat. Het duurt 2 verdiepingen voor ze haar verwijt intrekt. "Ach, dan kan ik meteen even de post ophalen." Ik kijk haar niet begrijpend aan. De lift stopt op de 7e. Ze snijdt me in de kleine lift de pas af, stapt snel uit om de post te halen, die niet op de 7e is, en duwt de deur direct weer dicht, waarschijnlijk om mij maar zo tijdelijk mogelijk te hinderen in mijn voortgang... naar de 9e waar ik helemaal niet moet zijn.

lutek Woensdag 29 Juni 2011 at 12:41 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

TinyMusic Full Circle

Bijna een jaar geleden ontdekte ik TinyMusic en heb sindsdien alle edities bijgewoond. Ik ben er werkelijk niet weg te slaan, uit te zetten, of van boord te gooien, afhankelijk van de locatie. TinyMusic kwam deze zaterdag 'full circle' omdat het dit keer wegens het succces van vorig jaar opnieuw in Eva's tuintje plaatsvond. Dit is de locatie waar ik mijn eerste keer beleefde, of zoals sommige mensen het noemden, waar ik een jaar geleden door TinyMusic werd ontmaagd. Vanzelfsprekend waren de verwachtingen daarom hooggespannen. Zou het net zo lekker zijn als de eerste keer?

Een geslaagde avond is niet alleen afhankelijk van de muziek, maar het helpt natuurlijk wel als die een beetje te pruimen is, wat ook het geval was. Met name Bloomfield stal de show en de harten en, als ze hadden gewild, hadden ze ook mijn portemonnee kunnen stelen omdat ik er tijdelijk als betoverd bij zat. Gelukkig waren ze niet op mijn geld uit maar op mijn hart, een fenomeen dat overigens op de lange termijn nog veel duurder uit kan pakken.

The Moscow Express speelde vrolijke liedjes die uitnodigden tot meezingen. Iets wat je van Patrick Duff dan weer niet kon zeggen. Je kon van Patrick Duff wel meer niet zeggen, bij voorbeeld dat hij een viermansband was of een sumoworstelaar. Wat je wel van hem kon zeggen was dat hij zichzelf de beste liedjesmaker van het westelijk halfrond vond, iets wat ik hartgrondig met hem oneens was. Maar ik wist met veteranenmoed mijn ergernis in verhoogde Olm-omzet om te zetten, alzo toch de goede zaak dienend.

Als aankondiging van het vierde nummer liet Patrick ons weten dat dit nummer  zichzelf had geschreven, het had zich in een droom aan hem geopenbaard. Ik hoopte daarom dat dit nummer wèl de moeite waard zou zijn, maar na het eerste couplet ging ik verderop in de tuin maar weer een Olm uit het ijs trekken van de impro-koelkast, een teil gekoeld water met de afmetingen van een middelgroot Fins meer. Aan de partytent waarin de impro-koelkast was gevestigd, hingen op ooghoogte her en der Olm-gesponsorde flesopeners aan een koord. Iemand liep de tent in, hield zo'n koord even opzij en vroeg me of ik misschien wist waar hij een opener kon vinden. Het leek me het beste om een cola voor hem in te schenken.

Patrick-met-de-toepasselijke-achternaam was eindelijk klaar met kwelen en spelen. Een daverend applaus was zijn deel, velen hadden het fantastisch gevonden. Gefeliciteerd dan maar. Ondanks dat er in Eva's tuin niet zoiets storends als 'tijd' bestaat, moesten toch veel mensen opeens de laatste tram hebben. Een klein groepje bleef achter. Plotseling stond er een fles wijn op tafel, goede tijding. Plotseling was er nergens een kurkentrekker te vinden, minder goede tijding. Gelukkig was Warmloper Theo nog in de omgeving en hij had zijn duim bij zich. Wie heeft een kurkentrekker nodig als je een kurkenduwer tot je beschikking hebt? Om te vieren dat de fles nu open was, besloten we een wijntje in te schenken. Patrick Duff en Ilja Bloomfield speelden bij wijze van afterparty nog een aantal covers om je vingers bij af te likken, dat kwam omdat de wijn wat slordig was ingeschonken. Zó was Patrick goed te pruimen, heel goed zelfs. Dat zou hij vaker moeten doen, afterparties opluisteren.
Buiten de tuin van Eva was de wereld een stille wereld. 1 jaar TinyMusic was omgevlogen. Ongemerkt liep ik in stilte naar huis.

lutek Zondag 26 Juni 2011 at 7:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

24 Weken en een Beetje

Als je thuis niet meer weet waar de koffie staat, kijk dan eens in de koelkast: maatstaf voor dementie. Ik heb de koffie nog nooit in de koelkast hoeven zoeken, maar wat niet is kan nog komen, het is een kwestie van tijd.
Als je in de winkel niet meer weet waar de koffie staat, vraag het dan gewoon aan een exemplaar van het personeel. Of stop met koffie drinken. (tip: koop dan ook geen koffiemelk meer, dat is dan niet langer nodig)
Ik weet de koffie thuis nog te vinden en in de winkel loop ik er ook zo naartoe. Maar als een kassière me vergeet gratis dierenplaatjes bij de boodschappen te geven, heb ik er geen enkele moeite mee om even terug te lopen en er om te vragen... aan de verkeerde kassa! Dat dan weer wel.
"Ze keek een beetje vreemd", zeg ik tegen Hannie.
"Dat verbaast me niets, ik zag je al naar de verkeerde kassa lopen."
"Oh!"...

Thuisgekomen berg ik de meeste boodschappen op, Hannie moet maar zo weinig mogelijk tillen en sjouwen en bukken met die buik van haar. Ze legt alleen het brood in de bovenste vrieslade en zet het wc-papier in de gangkast. In de gangkast!? Daar kom ik achter als ik even later de boodschappenkar wil wegzetten.
"Liefje, waar heb je het wc-papier gelaten?"
Ze snapt aan de vraag dat er iets niet klopt en komt kijken. We schieten in de lach. Hannie is niet dement maar wel zwanger en de gevolgen liegen er niet om. Als het goed is verdwijnen die gevolgen weer na de bevalling. Ik vraag me af hoe iemand zich gedraagt die dement en zwanger is? Maken twee minnen samen één plus?
Hannie gaat even liggen. Dat mag op elk moment van de dag, heeft ze van de week ergens gelezen, en ze maakt dan ook gretig gebruik van die mogelijkheid. Ze doet haar ketting af en legt die op het nachtkastje. Tingeling... tingeling... klinkt het zachtjes. Weltrusten allebei.

lutek Zaterdag 25 Juni 2011 at 3:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Onderzoekbezoek

Sommige dames staan bekend als lentebries of zomersproet, weer andere als vlindergek of kikkerdril. Als je dergelijke dames in hun natuurlijke omgeving aantreft, voelen ze zich buitengewoon op hun gemak. Ze fladderen in het rond in de zon, klimmen in bomen en hangen op tal van manieren de vroege vogel uit. Wat nu als je hen uit hun natuurlijke omgeving haalt, door regen en storm naar de grote stad Rotterdam laat rijden en ze een uurtje in een bowlingcentrum opsluit? Hoe redden ze zich uit zo'n benarde situatie? De onderzoeker in mij zag een mooie taak voor zich weggelegd.

Ruim op tijd stapten de proefpersonen binnen, erg ruim op tijd, ik had nog niet eens ontbeten. Met lege maag en hoge verwachtingen begonnen wij aan het edele bowlingspel. De dames verblikten of verbloosden niet en pasten zich moeiteloos aan aan de nieuwe situatie. Met gemak werd een tweetal spellen gespeeld, er werden scores op het bord gezet waar je met enige beleefdheid u tegen kon zeggen, en er werd vooral veel gelachen. Nee, de dames waren niet gek te maken. Misschien waren ze dat al.

Ondertussen tekende ik ongemerkt enkele onderzoekswaardige observaties op. Zo bleek dame 1 ervan overtuigd dat ze 'een afwijking had'. Hoewel de aard hiervan weliswaar niet specifiek werd benoemd, waren de anderen het hier zo hardgrondig mee eens, dat ik vermoed dat hier mogelijk al eerder onderzoek naar is gedaan. Ik zal hierover een lokale collega raadplegen.
Dame 2 meende per vergissing een paar maal dat een bowlingbal eigenlijk net zoiets is als een basketbal. Een opvallend verschijnsel. Wellicht was dame 2 niet bekend met de grootte, de zwaarte en de structuur van beide soorten ballen, die ten slotte wezenlijk van elkaar verschillen. Hoe dan ook verdient dit punt nadere attentie, desnoods door middel van een apart onderzoek. Binnenkort zal ik beginnen met de opzet van een proefopstelling.
Dame 3 had een beetje gesmokkeld: ze had een stukje van haar natuurlijke habitat met zich meegenomen. Hoe anders kun je verklaren dat er plotseling een kevertje uit haar limonaderietje kwam gelopen? Welke soort kever het betrof heb ik helaas niet vast kunnen stellen. Een volgende keer moet ik beter opletten.

Na afloop werden de proefpersonen getrakteerd op een patatmaaltijd naar keuze. Hannie had voor een stevige salade gezorgd. En de dames werden blootgesteld aan de aanwezigheid van diverse wandelende takken. Hier reageerden zij verdeeld op. Sommige wandelende takken wilden niets met de dames te maken hebben terwijl andere juist erg graag in alle mogelijke armen en benen klommen. Heel interessant allemaal en ik noteerde dan ook veel waardevolle informatie, tot ik me opeens bedacht dat het niet de wandelende takken waren die onderzocht moesten worden.

Het onderzoek was voorbijgevlogen. Het uitwerken van de resultaten zal nog wel enige tijd in beslag nemen. Op het laatste moment kwamen toch nog wat aanpassingsmoeilijkheden aan het licht. Wie verwacht nu dat in de grote stad Rotterdam een parkeergarage al om 6 uur zijn hekken sluit? Hulpdiensten waren onbereikbaar. De proefpersonen zijn uiteindelijk met een dienstauto van het onderzoekscentrum naar huis gereden.

lutek Dinsdag 21 Juni 2011 at 10:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Lucht Kijken

Màààm!! ... Màààm!!
Een mam met galm door het Zuidplein. Het Bert-en-Ernie-autootje beweegt zoemend heen en weer zonder van zijn plek te geraken. Dat hoort zo bij zo'n stilstaand botsautootje. Zoem zoem, galm galm. Hoe lang duurt een ritje, twee minuten?

Màààm!! ... Màààm!!
Mam staat verderop. Zusje hangt aan mams rok. Jongetje zit in de Bert-en-Ernie-auto. Bert-en-Ernie staan al jaren bij die winkel, misschien heeft mam er 25 jaar geleden zelf ook nog ingezeten. Misschien kan ze zich dat nog wel herinneren, vond ze dat zelf toen ook zo leuk. Maar één heel belangrijk aspect is ze vergeten: dat een ritje in de Bert-en-Ernie-auto alleen maar leuk is als je moeder of vader er bij staat te kijken. Wat een stoere jongen ben je, zeg. Vrrrroemmmmm

Màààm!! ... Màààm!!
Veel galm, weinig mam. Mam was de luchtjeswinkel ingelopen, zusje erachteraan. Mam keek naar lucht. Ze beoordeelde die misschien op kleur. De kleur van lucht. De lucht was licht.
De kleine wegpiraat keek ook naar lucht. Er was geen mam. De lucht was zwaar.

lutek Zondag 19 Juni 2011 at 12:15 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Groen!

Er is een kruispunt en er is een stoplicht, er zijn auto's en er zijn voetgangers. De voetgangers, zij staan stil; het stoplicht, het staat op rood. Dat duurt maar en duurt maar. Zo gaat dat, je doet er niets aan.
De auto's razen voort, sommige met grote snelheid rechtdoor, sommige kruipend rechtsaf, sommige snel optrekkend linksaf, wat een feest. Groen, groen en groen. Dan wordt drie keer groen twee keer groen en dan wordt twee keer groen nog maar één keer groen. De voetgangers maken een schuifeling naar voren, maken aanstalten, maken de benen los, dra zal hun rood in groen veranderen.

Plotseling een sirene, een ambulance, achter de auto's die nu zo goed als tot stilstand zijn gekomen. Eén keer groen is inmiddels nul keer groen geworden. Stilstand maar toch beweging. De auto's op de middelste baan maken plaats voor het voortuig met de sirene; de enig mogelijke richting is voorwaarts. Het gaat soepeler dan verwacht. Even.

Groen! Groen voor de voetgangers. Er zijn 30 voetgangers waarvan 27 voetgangers zich in beweging zetten, want het licht staat op groen, hun groen. Zij steken over, redelijk op hun gemak, want het licht staat op groen, hun groen. Ze lopen richting tramhalte of metrostation verderop, want het licht staat op groen, hun groen. Ze zigzaggen door de plaatsmakende auto's die nu noodgedwongen op het zebrapad tot stilstand zijn gekomen en derhalve de inmiddels oorverdovende sirene niet kunnen doorlaten, want het licht staat op groen, hun groen.
Vijfhonderd meter hiervandaan sterft een mevrouw of een meneer omdat de ambulance een minuut te laat arriveert, want het licht voor de voetgangers staat op groen, hun groen.

lutek Donderdag 16 Juni 2011 at 11:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Werk en Eten II

Had ik wat langer de tijd gehad om te oefenen dan had ik de Saltimbocca à la Romana besteld, maar omdat Hannie en ik het grootste gedeelte van de maaltijdkeuzetijd hadden zitten praten bestelde ik de Kalfsoester met aromatische saliesaus. Hannie nam een maaltijdsalade van schaaldierachtig allooi zonder schaal. Bovendien namen we iets voor en iets na. Je zou denken dat we in een restaurant zaten en dat was ook zo.

1 maart jl. was ik 10 jaar bij OceanAir werkzaam, en ik geef eerlijk toe, het voelde geen dag langer dan 9 jaar en 12 maanden. Knoop er minstens nog maar 10 jaar achteraan, dacht zowel mijn werkgever als ikzelf. Behalve een taart kreeg ik een restaurantbon voor een diner voor 2 in Zomerlust te Zwijndrecht. Nu heb ik recentelijk al erg veel over Zomerlust gelezen, vooral omdat ik die bon al 3 maanden lang dagelijks op mijn bureau zag liggen. Het werd hoog tijd om deze eens in te wisselen.

Getuige de naam en de grootte van het buitenterras houdt Zomerlust vooral van goed weer. Deze dag was er geen goed weer, maar Zomerlust hield gelukkig ook van ons en van alle andere gasten die geen goed weer hadden meegebracht. Als je het zo bekeek en je zou je louter baseren op de weersgesteldheid, moest je denken dat het er afgeladen was. Dat was het niet helemaal, men had er nog een plaatsje voor ons, midden in het restaurant. Eigenlijk hadden Hannie en ik nauwelijks tijd om te eten, zoveel waren we aan het praten.

Hoe vaak heb ik niet in een restaurant of bar gezien dat er stelletjes zitten die niets meer tegen elkaar te zeggen hebben? Zo onzichtbaar mogelijk wees ik ze dan aan, misschien wel om te verbloemen dat ik zelf niks meer te zeggen had.
Goed, dat was vanavond niet aan de orde. Het enige wat me buiten ons eigen tafeltje opviel was dat er achter ons in de verre hoek van het restaurant een tafel werd klaargemaakt voor een dame van een jaar of 80 die veel liever voorin wilde zitten. Ze liep moeilijk achter de bediende aan naar achteren, wat 2 minuten duurde, deelde de bediende mede dat ze liever niet helemaal achterin wilde zitten omdat ze zo moeilijk liep, en liep vervolgens nog moeilijker in 2 minuten weer naar de voorkant van de zaak.
Nee, we hadden gewoon geen tijd voor andere zaken. Zelfs een toiletbezoek werd nauwelijks door de ander getolereerd. Plassen is een emotie, dat doe je maar in je eigen tijd.
Het was alles behalve zomers als je je louter zou baseren op de weersgesteldheid, maar alles wees op een lente als nooit tevoren.

lutek Zondag 12 Juni 2011 at 11:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Werk en Eten I

De S.S.Rotterdam ligt verkeerd om. De S.S.Rotterdam valt 200 miljoen euro te duur uit. De S.S.Rotterdam weet het allemaal niet meer zo goed.
Voordat de S.S.Rotterdam zichzelf doet zinken om van alle gedoe maar af te zijn, is het zaak de boot eens van dichtbij te bekijken en wel per zakelijk uitje. Zakelijke uitjes spelen zich bij voorkeur af op, bij, aan, in of tijdens gelegenheden waar voldoende gelegenheid is de inwendige mens te verwennen. Geen wonder dat Hannie en ik grote liefhebbers zijn van zakelijke uitjes.

Alle collega's en aanhang verzamelen zich in de oceanbar van het historische schip. De dag is warm, de pier is lang, de trappen zijn veel in tal, het welkomsdrankje is dan ook op voordat je proost kunt zeggen. De meegenomen aanhang behelst onder andere de vriendin van de jongste collega. Veel over haar gehoord, nimmer gezien, ze bestaat echt. Een andere collega-aanhang heeft een baby meegenomen. Eerstgenoemde heeft verrassend veel aandacht voor laatstgenoemde: een zorgwekkende constatering voor de jongste collega, snel bestelt hij een volgend welkomsdrankje.

We krijgen een rondleiding door het schip. Ik weet niet of het interieur in de oorspronkelijke staat is teruggebracht of dat wat we zien na al die jaren nog zo mooi bewaard is gebleven. Het is een schip van formaat en ik raak telkens de weg kwijt. Even ben ik zelfs de gehele groep kwijt maar vind weer een gedeelte van de groep terug op het zonnedek en sluit me bij hen aan. Dit gedeelte van de groep is het andere gedeelte kwijt, maar in plaats van te zoeken naar de anderen wachten wij tot wij zelf gevonden zullen worden, wat ook gebeurt, al heeft tegen die tijd de uitwendige mens al een behoorlijke zonnesteek opgelopen.

Snel richten we ons weer op de verwenning van de inwendige mens: een vijfgangendiner met uitzonderlijk goede bediening. Wie voor het diner nog geen bolle buik heeft het wel na het diner. We zijn blij dat het schip niet in beweging is, al is de logische consequentie dat wij onszelf daarom in beweging moeten zetten. Berg, Mohammed - Mohammed, berg. Je kunt nu eenmaal per definitie niet in een restaurant blijven zitten tot je een ons weegt.
Het begin van de pier is nog ver, maar dat geeft niet. Wij zijn voldaan en verzadigd.

lutek Zondag 12 Juni 2011 at 12:48 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Pijn Is een Emotie

Omdat mijn rug de laatste tijd weer behoorlijk van zich deed spreken (in de vorm van oerkreten als "Aaaarrgghhhhh" en "Auwwwauwauwww") besloot ik naar de dokter te gaan in de hoop dat deze mijn rugpijn kon wegnemen, of desnoods mijn hele rug. De dokter liet mij er foto's van laten maken en toen de foto's een week later ter inzage bij hem lagen ging hij deze duiden: "Een rug hoort zó te lopen, maar bij u loopt die zó", en verwees me naar een fysiotherapeut. Ik mocht zelf kiezen welke ik zou benaderen zolang het er maar een was die mij kon voorzien van 'manuele therapie'.
Ik voorzag dat er iemand handmatig danig aan mijn lijf en leden zou gaan zitten en bereidde me geestelijk maar vooral lichamelijk op het ergste voor.
Van de ziektekostenverzekering zou ik 6 sessies vergoed krijgen. Vanzelfsprekend wilde ik het bij dat aantal laten. Deze week zal ik de laatste sessie mogen genieten.

In de afgelopen 5 weken heeft er, na een met divers gefriemel gelardeerd intakegesprek, niemand aan mij gezeten. Ik moet misschien in de laatste sessie eens vragen wat nu eigenlijk het verschil is tussen fysio-, manuele, en Mensendiecktherapie. In de laatste sessie kan ik ten slotte toch geen ruzie meer krijgen met de therapeut, mocht deze zich in zijn eer voelen aangetast door mijn vraag, en mocht dat wel zo zijn, heb ik daar geen last meer van.

Het is helemaal niet ondenkbaar dat de therapeut, die ik de meeste weken niet meer dan een paar minuten gezien heb, last zou kunnen hebben van eergevoel, daar hij me er 2 weken geleden al op opmerkzaam maakte dat 'pijn een emotie is.' Ik hoorde het aan en verblikte of verbloosde niet, hiermee aantonend dat mensen midden in hun gezicht uitlachen ook een emotie is. Hij kwam met voorbeelden van mensen die pijn voelden maar het niet hadden, gevallen van aanstelleritus en gevallen van lichaam over geest. Er zat veel waarheid in zijn woorden maar ook behoorlijk wat larie. Ik haalde het echter niet in mijn hoofd om enig tegengas te geven en deed alsof ik buiten adem was van de cross trainer. Mijn conditie is rennend achteruitgegaan de laatste jaren, sneller dan ik kon bijhouden, sinds ik niet meer dagelijks op de fiets zit, maar is nog altijd ver boven gemiddeld.

Ik begreep niets van de instellingen van het apparaat, de cross trainer, en met de aflezing had ik al evenzoveel moeite. Op de display las ik dat mijn hartslag '743' was. Van zo'n mededeling alleen al gaat je hartslag flink omhoog, maar ik begreep dat het apparaat waarschijnlijk te weinig displays had en te veel informatie wilde delen, zodat de mededelingen elkaar als op een lichtkrant afwisselden.

Toen ik na 3 weken steeds harder bleek te gaan lopen, en op de Kettler steeds makkelijker omhoogkwam van de knipmesbeweging, wilde de therapeut eens proberen hoe ik het zou doen op een ander apparaat. Wat ik precies moest doen werd me niet duidelijk. Het apparaat was een soort van vlakmachine om straattegels te egaliseren met een klein platformpje waar ik op moest gaan staan. Dit hield ik heel knap ongeveer 0,6 seconde vol. Een bliksemschicht vanuit mijn benen knalde tegen mijn hersenpan aan, alsof ik met een honkbalknuppel op mijn hoofd werd geslagen maar dan van binnenuit. De therapeut schrok bijna even hard als ikzelf, dit had hij nog niet eerder meegemaakt, en ik zag dat hij aan zijn eerdere woorden begon te twijfelen. Nog geruime tijd had ik knallende koppijn en het lukte me niet meer om een stukje uit te lopen op de cross trainer.
's Avonds belde hij me op, misschien om te controleren of ik nog niet dood was. Misschien was mijn pijn zijn emotie.

lutek Woensdag 08 Juni 2011 at 10:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Nur Literatur 28

Voor het eerst was ik bij een editie van Nur Literatur. Het werd eens tijd ook, ik had er al 27 gemist. De 28e editie werd gehouden in de Noorse Zeemanskerk aan de rand van Het Park bij de Euromast wat op een doordeweekse dag voor mij op loopafstand is. In het weekend kom ik niet in Het Park en het is ook de vraag of er dan wel plek is om te kunnen verkeren, zo tussen de overweldigende hoeveelheid drukte, mensheid en barbecues. Zelden was ik zo snel een kerk ingevlucht als nu.

Organisator Ernest van der Kwast verwelkomde me. Een opdruk op mijn shirt die aan een Indiaas gebruik uit de filmindustrie gefereerde maakte geen enkele indruk op hem, dit geheel in lijn met het opsmukloze karakter van de avond. Niet voor niets heeft Nur Literatur als ondertitel 'Proza en Poëzie. Met een glas water, een katheder en een microfoon.'
Zo hoort het ook, geen grapjasserij, wat helemaal niet wil zeggen dat er niets te lachen valt in de Proza en Poëzie. Integendeel, en zeker niet als je bedenkt dat Ingmar Heytze en Nico Dijkshoorn ten katheder verschenen. Behalve deze 2 publiekstrekkers waren er nog 4 anderen, waarvan Maartje Wortel mijn eervolle vermelding verdient.
Ik bleek verkeerd geteld te hebben. Toen er 6 mensen hadden voorgelezen c.q. voorgedragen, kwam er tot mijn niet geringe verbazing opeens nog iemand aangelopen. En niet alleen tot de mijne maar volgens mij ook tot zijn eigen verbazing: hij had zich totaal niet voorbereid op zijn voorleesbeurt. Uit zelfbescherming droomde ik weg en bedacht opeens dat op één gedicht na er vanavond niets en niemand gehoor had gegeven aan het thema: 'Een stralende zomereditie'.
Of toch. Ja, Ernest zelf. Die had aardbeienijsjes uitgedeeld in de pauze. Het houten stokje plakte nog in mijn broekzak. "Maar iedereen die een ijsje neemt moet ook een boek kopen."
Dat dan weer wel.

Nico Dijkshoorn had groot succes geoogst met een verhaal over een mol. Na afloop was hij het die de langste rij wachtende boekenkopers voor zich zag staan. De rij werd maar niet korter. Niet alleen omdat er steeds meer wachtenden bijkwamen, maar ook omdat hij zijn boeken niet slechts signeerde, maar ze ook van een paginalange opdracht voorzag alsmede een fraaie tekening van een mol. De moltekening ging hem wel steeds beter af. Na 3, 4 boeken kreeg hij er flink handigheid in en stonden de mollen binnen een vloek en een zucht op papier.

Mij leek het aardig om hem te vragen om een handgeschreven 'Klaas', of nee, beter nog, om hem te vragen er eentje voor de camera voor te lezen. Voordat ik het kon vragen moest ik eerst even wachten tot de rij was verdwenen. Ik had het er graag voor over, sterker nog, ik was blij met de extra wachttijd want plotseling kon ik met geen mogelijkheid meer op de naam 'Klaas' komen. Dat soort dingen heb ik wel eens, weet ik opeens niet meer in welk jaar ik geboren ben, of hoeveel suiker ik in mijn koffie moet gooien. Je leert ermee leven.
Kom, wat was die naam nu toch weer? Arie, Bram, Hans? Het was iets met een 'A', dat wist ik zeker. Gelukkig schoot het me precies op tijd te binnen: Klaas!
Nico voldeed graag aan mijn verzoek. "Ik schrijf hem wel eerst even op en dan lees ik hem voor, anders lijkt het net cabaret." Alzo geschiedde. Het was een mooie avond.

zie hier de voorgelezen Klaas

lutek Zondag 05 Juni 2011 at 8:59 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

TinyMusic op 'De Zwerver'

Zoals altijd kregen alle gasten bij aankomst een stempeltje op de hand. Zelden was dat zo overbodig als deze keer. TinyMusic nam plaats op kustvaarder 'De Zwerver', een toplocatie, maar afstappen onderweg behoorde niet tot de mogelijkheden. Iemand zei dat het stempeltje meer dan alleen de verkregen toegang betekende, het duidde ook op een soort verbond, genootschap, broederschap, vriendenkring, of, als dat wat overdreven was, kon het altijd nog dienen ter identificatie van mensen die onverhoopt van boord zouden lazeren.

De Zwerver zwierf gemoedelijk de Veerhaven uit richting Botlek, de gasten wiegden mee, haren wapperden in de wind, onderweg van muziek voorzien door Port of Call en Homemade Empire. Beide artiestennamen klinken als een band maar worden gedragen door slechts 1 persoon elk. Ze zouden hun uiterste best doen zo mooi mogelijk te spelen en zingen voor ons. Deden ze dat niet, werden ze zo in de Nieuwe Maas gejonast. Ja ja, dat is het harde zeemansbestaan. Geen grapjasserij deze keer.

Sponsor Olm had ons niet alleen voorzien van flesmatige vochtigheden, maar ook van zg. flesopeners en een kalender met dames van over de datum - niet de dames maar wel de kalender. Niemand had interesse in de kalender, wel in het bier.
Ik maakte een rondje om het schip en zag een rode knop liggen, die ik vanaf nu voor het gemak zal aanduiden met 'de rode knop'. Iedereen weet dat je van een rode knop moet afblijven, je weet nooit wat er anders gebeurt, dus waarschuwde ik iedereen voor de aanwezigheid ervan. Het merkwaardige gevolg was dat plotseling iedereen met zijn tengels aan de rode knop wilde zitten, terwijl ik nog zo had gezegd dat niet te doen. Allemaal mensen die vroeger naar de kinderprogramma's van de VPRO hebben gekeken, vermoedde ik.

"Ben ik goed te verstaan?", informeerde Port of Call vanaf de boeg van het schip. Hij was goed te verstaan. Evenals de meeuwen, het klotsende water en een enkele hijskraan die nog aan het werk was. Een heerlijke lente-avond die in alles deed denken aan een zomeravond.
"Ben ik goed te verstaan?", informeerde ook Homemade Empire even later vanaf de boeg van het schip. Ook hij was goed te verstaan. Evenals de meeuwen, het klotsende water en een passerend bootje met bevriende kapitein. Ahoy!

Het was nog een heel eind terugvaren bedacht de kapitein halverwege, langer dan de heenweg i.v.m. de stroming. Hij sneed een roeier de pas af en zette koers naar de thuishaven. Haren wapperden nu nog wilder in de wind. Port of Call speelde opnieuw een setje, nu met andere nummers voor zover ik kon beoordelen, maar dat vond binnen plaats, in het ruim. Gelukkig had De Zwerver geen lading ingenomen, wat de akoustiek ten goede kwam. Bovendien was iedereen op deze manier een half uurtje verwijderd van de rode knop en zijn mysterieuze aantrekkingskracht.
"Ben ik goed te verstaan?", vroeg Port of Call en stampte vrolijk op de beat in plaats van de off-beat een robbertje mee met zijn voet op de tamboerijn. Het water klotste vrolijk mee, zo was door de scheepswand te horen.
Toen Homemade Empire voor de tweede maal aan de beurt was waren we de port of call al zo dicht genaderd dat de muziek even werd uitgesteld tot we weer aan de kade lagen. Terwijl wij nog op de boot stonden werden we van bovenaf toegezongen door de Utrechtse bard die op genoemde kade had plaatsgenomen, zijn haren en benen wapperden en bungelden mee op de maat en in de wind. Het leek wel kerstmis in de Veerhaven. Per ongeluk stapte iemand in het donker op de rode knop en zonk het schip naar de bodem.

lutek Zaterdag 04 Juni 2011 at 5:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Goede Gesprekken II

... De volgende dag nam ik op lunchse parkwandeling nog altijd louter gezelligheid waar in nest 3, en even verderop meende ik nog meer nestgepiep te ontwaren. Ik kwam er echter niet toe dit van dichterbij te bekijken omdat mijn oog werd getrokken door een mededeling, een prangende vraag, een verzoek dat in de lucht hing, niet figuurlijk maar letterlijk. Een spandoek achter een vliegtuigje met opschrift: "Nikki. Wil je met me trouwen?" Het vliegtuigje cirkelde een paar keer rond boven Het Park en verdween toen uit beeld.
Zelf ben ik jarenlang getrouwd geweest en ik weet hoe leuk dat is. Ik glimlachte, ging op een bankje zitten en wachtte op wat zou komen.
Naderend gebrom. Een ander vliegtuigje met spandoek: "Ja, Klaas, ja ja ja!"

Een emotioneel moment. Ik moest er bijna een traantje bij wegpinken. Maar voor ik dat kon doen kwam met luid geraas het eerste vliegtuigje weer in beeld en sneed de pas af van het tweede. Ik las: "Ik ben Wim hoor. Maar wie is Klaas eigenlijk!?"
Klaas liet zich niet onbetuigd. Razendsnel huurde hij vliegtuig nummer 3, zo bleek uit de volgende boodschap: "Wim, je bent een loser, Nikki is van mij."
Ik was blij dat ik mijn lunch bij me had, ik nam nog een boterham en ging er eens goed voor zitten.
De woordenwisseling nam nu pas echt een aanvang. Achtereenvolgens kwamen de volgende, soms wat intimiderende wetenswaardigheden in beeld:
"Wim. Sorry, zo bedoelde ik het niet, maar na vorige week... Liefs, Nikki."
"Was je vorige week dan niet bij je ouders, Nikki? Kus, Klaas."
"Klaas, hou jij je er nu buiten, vorige week was iets speciaal voor Nikki en mij."
"Klaas, ik zeg JA tegen je, dat weet je toch? De jouwe, Nikki."
"Ja goed, maar dan moet je nog wel even uitleggen wat er vorige week is gebeurt. Klaas."
"Niks speciaals, gewoon even wat drinken na het werk."
"Gebeurd is als voltooid deelwoord met een D, je bent zelf een loser. Hahaha, Wim."
"Niks speciaals!? En net zeg je..."
"Ohhhhhhh... DIE Wim, sorry, nee nu snap ik het. LOL, Nikki."
"GVD, niks te LOL. 2 Wimmen! Weet je wat jij kan?..."

Wat Nikki kon weet ik niet want helaas was net op dat moment de pauze voorbij en moest ik weer op kantoor aan. De lucht begon ook al aardig te betrekken met al die uitlaatgassen hoog boven Het Park, wat de leesbaarheid van de wirwar aan boodschappen niet ten goede kwam. Het was in elk geval een welbestede pauze geweest.

lutek Donderdag 02 Juni 2011 at 5:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Goede Gesprekken I

Ik weet niet of kraaien kleine spechtjes liefhebben, in de appetijtelijke zin des woords, maar het viel me op dat moeder specht voor de ingang van haar nest vorige week meneer de kraai van repliek diende op een manier die er op duidde dat laatstgenoemde iets buitengewoon euvels in de zin had gehad met betrekking tot moeder spechts nageslacht. Ze waren alleszins niet bij elkaar op de koffie, zoveel was duidelijk. Meneer de kraai was niet welkom.
Er zijn in elk geval 3, mogelijk 4 spechtennesten in Het Park. Wat een weelde. Maar ook, als ik bovenstaand juist heb geïnterpreteerd, wat een voedsel.

Enkele weken geleden ontdekte ik op een lunchpauzewandeling nest 1. Het was er een gepiep van jewelste. Enige dagen later ontdekte ik nest 2. Veel minder gepiep, kennelijk slechts 1 nakomeling.
Deze week ontdekte ik een derde nest maar moest kort daarop constateren dat nest 1 en 2 verlaten waren. Ik weet niet of de kleintjes zijn opgegeten of uitgevlogen.
Jonge spechten verraden zich door onafgebroken te piepen. Je hoort de goede gesprekken die ze voeren met de ouders al van grote afstand. Al spreek ik geen spechts, ik durf te beweren dat de gesprekken veelal over voedsel handelen: Piep!! Honger!!

lutek Donderdag 02 Juni 2011 at 10:56 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Het Eind van de Wereld

Ik was op zoek naar het eind van de wereld en was al een flink eind op weg toen ik uitstapte op de Dr. Weitjenslaan te Poeldijk op een zondagnamiddag kwart voor 6. Veel dichter bij het eind van de wereld kun je niet komen. In de verte klapperde een raam in de wind, je hoorde de echo van een brommer een paar straten verderop, een rijtje rijtjeshuizen met hier en daar de gordijnen al dicht. Welkom te Poeldijk.
Onderweg had ik met de bus al langs de rand van het eind van de wereld gereden en was soms bang geweest in het ravijn te vallen. Naaldwijk, Honselersdijk, ik had zo maar ergens uit kunnen stappen en een nieuw leven beginnen (vrij naar Remco Campert). Maar ik deed het niet, ik ging door.
Ik was niet de enige die op weg was naar Poeldijk. Reeds bij de bushalte te Schiedam ontdekte ik dat ik de reis niet alleen zou maken. Ik determineerde de reisbestemming van medereizigers aan de hand van gesprekken en kleding. Wat ik bij mensen die in duo's reisde niet kon vaststellen was wie nu onder begeleiding van wie reisde, althans niet bij iedereen.
Een stem naast me zei: "Nog 6 minuten", en even later: "Nu nog 5 minuten."
Stem 2: "Jaha."
Stem 1, even later: "En nou nog 4 minuten."
Stem 2: "Jahaaa."
Plotseling kwam de bus in beeld. Wat mij betreft kwam die precies op tijd maar er was lichte verwarring te ontdekken in de stem van Stem 1. Gelukkig voor Stem 1 duurde het nog 3 minuten voordat iedereen was ingestapt en de bus wegreed. Nu klopte alles weer. Stem 1 vermaakte zich gedurende de busreis met het afstrepen van de gepasseerde haltes.

Aangekomen te Poeldijk was het een korte groepsmeeloop naar het dagdoel. Dutch Pro Wrestling had een avond georganiseerd met speciale gasten uit Amerika. Gevallen helden van weleer die ooit in arena's voor 80.000 fans hadden geschitterd en nu in een gymzaaltje te Poeldijk voor 500 man nog wat bijschnabbelden, afgeschreven, over de datum, ietwat uit vorm. Je moet wat, als showworstelaar.
Het trieste lot van 'The Wrestler' is al geportretteerd door Mickey Rourke. Mooie film.
In films en series heb je de 'token honky' en de 'verplichte neger', hier heb je de worsteldwerg. Vanavond controleerde hij kaartjes, samen met Herr Adler (die overigens in het gewone leven bij de bowling werkt, waar ik hem van ken). Ik groette hen beiden hartelijk en liep de zaal in. Vrij snel liep ik de zaal weer uit want het duurde nog even voordat het spektakel zou beginnen. In de foyer sprak ik een jongen met een worstelmasker aan en vroeg hem wie zijn favoriet was. The Macho Man. Dat was een beetje jammer want die was net een week tevoren overleden. Dat gebeurt nog al eens met showworstelaars. Voor je gezondheid ben je beter af voor 500 man in Poeldijk te staan dan avond aan avond voor 80.000 man in Amerika. Ik vroeg hem wie hij dacht dat zou winnen vanavond. Hij wist het niet.
Als je voor veel geld een oude grootheid naar Nederland haalt dan denk ik dat het de bedoeling is dat de grootheid ook wint. Maar ik wilde het spanningselement voor de jongen niet wegnemen. Ik draaide me om en vroeg hetzelde aan een volwassen man. Ook hij wist het niet. Dit bracht me nogal aan het twijfelen. Niet over de afloop van de wedstrijd, maar over het geestelijk vermogen van deze meneer. 'We zullen zien', zei ik en wenste hem nog een prettige avond.

Voordat de speciale gasten zouden verschijnen waren er eerst nog wat andere lokale grootheden. Het viel me mee dat er veel mensen in het publiek meededen met het spel in de ring. Ze riepen 'hup' voor de goedzak en 'boe' voor de slechterik. Het zou niet leuk zijn als je je in het zweet staat te werken en het kan niemand iets schelen wat er in de ring gebeurt.
Ik heb geen idee meer wie er allemaal tegen wie worstelden en ik weet ook niet meer wie er gewonnen heeft. Dat doet er ook niet toe bij het showworstelen.
Eén partij speelde zich gedeeltelijk in de ring en gedeeltelijk daarbuiten af. De heren pakten elkaar beet en gaven elkaar ervan langs. Het publiek werd en was gewaarschuwd. De twee maakten een behoorlijk baldadig rondje door de zaal. In een hoek stonden wat tafels met koopwaar. Hier werd één van de heren door de ander onder luid gejuich van het publiek door een tafel geworpen. Later hoorde ik van iemand van de organisatie dat het per ongeluk de verkeerde tafel was geweest. De gesneuvelde tafel was nogal duur. De speciaal voor dit doel aangeschafte tafel was veel goedkoper geweest en denkelijk ook een stuk minder stevig. Maar die was nog heel. Volgende keer beter coördineren.
Vroeger geloofde ik in God en Sinterklaas en in Hulk Hogan. Tegenwoordig in geen van drieën meer. Toch was het leuk om dit eens van dichtbij mee te maken. En je komt nog eens ergens, aan het eind van de wereld.

lutek Woensdag 01 Juni 2011 at 12:57 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: