Verkeerde Tijd

Er was eens een man aan wie vaak gerefereerd werd als 'De Koning' wat makkelijk te onthouden was omdat hij ook zo heette. Toen De Koning dood was, werd hij begraven. Er kwamen veel mensen kijken, hij was erg populair geweest. De belangstelling was vele malen groter dan de aula op de begraafplaats. En ook een megazomertent die tegen de aula aan was gezet kon niet aan alle bezoekers plaats bieden. Gelukkig was het stil, zowel in omgeving als in weersomstandigheden, zodat iedereen de dienst goed kon volgen.

Een begrafenis op het eiland, in het puntje van het eiland, linksonder. Daar kom je niet zo vaak. Onderweg vallen dingen op die anders nooit opvallen. De mais staat op halve hoogte. Je denkt na over de laatste maand van de lente en de eerste maand van de zomer. Die hadden stuivertje gewisseld. Het weer maakt een grapje en ontregelt meteen allerlei vakantieplannen en landbouwbeurzen. 'Alles' 'is' 'opeens' 'anders'.
Een bord van een hert bij het Zuiderpark. Geloof je het zelf?

De Koning en zijn familie zaten aan het ontbijt. 'Ik ben gisteren weer even naar het ziekenhuis geweest, jongens, en... afijn, laat je moeder het maar vertellen.'
In de hoek van de kamer prijkte een foto van 50 jaar geleden. Een filmster. Aan één hand de Koningin, aan de andere hand een trouwring. De foto was niet vergeeld. De ring niet, De Koningin niet, de zachte lachende ogen niet. Net als in het echt.
De Koningin vertelde dat De Koning volgende week weer terug moest naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis, dat is toch iets voor zieke mensen? De Koning smeerde een broodje. Zou hij er nog eentje met worst nemen? Nee, zeiden zijn lachende ogen, hij nam er lekker eentje met kaas, twee plakjes, want daar had hij trek in. Zo.

De eerste spreker belichte De Koning van opzij, de volgende van onder, weer een ander van ernaast, afhankelijk van hun verhouding met de overleden Koning. Van boven werd hij niet belicht, hij had geen ouders meer.
Zes sterke handen pakten de kist en droegen die naar buiten. De bloemen waaiden niet weg, niemand struikelde over de draad van de microfoon, alles ging zoals het moest gaan.
Het duurde enige tijd voordat de kist zijn horizontale reis kon vervolgen met een korte verticale. De laatsten stonden nog in de aula toen de eersten zich reeds rond het graf hadden verzameld. Allen achterblijvers, ook de voorsten.
De Koning had gesproken, bij monde van, bij wijze van. Nu deed De Koning er het zwijgen toe. Iedereen was blij De Koning gekend te hebben.

Je komt dan bij een verkeersbord dat het einde van de geldigheid van het vorige verkeersbord aanduidt. Maar wat was het vorige verkeersbord? Mag je hier nu wel of niet staan? Vandaag, linksonder op het eiland, mag je overal staan. 'Vandaag' 'is' 'niets' 'normaal'. Vandaag zijn we op een steenworp afstand van de zee, dat ding dat geeft en neemt.
Kijk, een lage rij bomen, en daar, een middelhoge rij bomen. Jonge aanplant, minder jonge aanplant. In de verte een hoge rij bomen.
Als je weer naar huis rijdt passeer je het hoogste gebouw in de omgeving, een flatje in aanbouw. Drie verdiepingen. Ongekend voor dit dorp. Vanaf nu wordt alles anders, zoals het altijd gaat.

De Koning zit niet aan het ontbijt met zijn familie. Hij is niet thuis nu. Vannacht bleef hij over. Misschien dat hij er morgen weer is. Hij had gezegd dat hij volgende week in ieder geval weer bij het ontbijt zou zijn. De broodjes kaas smaken toch anders dan de broodjes kaas thuis.
De Koningin smeert zelf een broodje. In de hal hangt een klok die stilstaat. Dat valt niemand op. Misschien omdat niemand de klok raadpleegt. Of misschien omdat de tijd die de klok aangeeft overeenkomt met de werkelijke tijd. Kan een klok die stilstaat wel de werkelijke tijd aangeven?
De telefoon gaat. Nu?
Dat kan niet voor ons zijn, iemand die zich vergist in de tijd.
Het is wel voor ons, de tijd vergist zich in iemand.

lutek Donderdag 28 Juli 2011 at 6:38 pm | | default | Geen reacties

Muzikale EuroGames

In Café Voigt, een café waar het altijd 5 voor 12 is, speelde The Parents een concert i.h.k.v. de tezelfdertijd gehouden Euro Games in Rotterdam. Ik had geen idee wat het één met het ander te maken had maar als The Parents optreedt zal het me worst zijn in welk kader dat is.
Soms is The Parents een band, soms één persoon, deze keer was het een duo. Ook dat zal me worst zijn, zolang Tamara maar The Parents is.
Toch mijmerde ik tussen de nummers door over de Euro Games, die anders volkomen langs me heen zouden zijn gegaan. Bij een teamsport wordt wel eens op een nudge-nudge-achtige manier giechelig gedaan over eventueel 'gemengd douchen' na afloop van een wedstrijd. Zou er tijdens de Euro Games giechelig gedaan worden over ongemengd douchen? De gedachte bracht meer vragen dan antwoorden. Ik kwam er niet uit.
Tamara zong hoog en laag en hard en zacht en stoer en ontwapenend en alles wat daar tussenin zat. Je ging er van naar adem happen. Omdat ik net een Westmalle Dubbel had besteld hapte ik in plaats van naar adem naar Westmalle Dubbel. Overmacht.

Tamara speelde nog een nummer en nog een nummer en op veler verzoek nog een en nog een. ze was duidelijk voor één gat te vangen. Als het publiek maar niet de overhand zou nemen. Hoe meer je geeft hoe minder dankbaar het publiek is. Ze hield stand.
Na haar optreden riep een andere gast naar de barman om muziek. Door een nogal belabberde woordkeus in combinatie met onhandig gebruik van klemtonen, leek het alsof ze de livemuziek niet had weten te waarderen, wat niet het geval was. De gast klonk van zichzelf gewoon nogal lomp en onbehouwen.

I.h.k.v. de EuroGames was er nog een concert op dezelfde avond. De twee concerten bleken diverse banden met elkaar te hebben, ik deed derhalve voor het gemak iedereen maar meteen de groeten van de ander.
Einsteinbarbie speelde in de Exit. Stella had haar polsen huisvlijtig versierd met de woorden 'gay' en 'straight' en ze stak haar polsen muzikalerwijs keer op keer in de lucht, om en om, en soms allebei tegelijk. Drie hoeraatjes voor de seks, wat je voorkeur ook is. Mochten er meer voorkeuren zijn zou ze wellicht op verzoek volgende keer ook haar enkels kunnen versieren om ook die muzikalerwijs in de lucht te steken, zij het slechts om en om, en niet allebei tegelijk.

De Exit was niet uitverkocht, maar dat kwam vooral omdat er geen entree werd geheven. Desondanks was het nog steeds niet uitverkocht, maar gelukkig deed het publiek, zoals het een Einsteinbarbiepubliek betaamd alsof het met twee maal zoveel mensen was, zodat het in geen tijd goed zweten was in de Exit. Iedereen begon her en der ledematen in de lucht te steken. Had je die zelf niet bij je, dan pakte je er een van je buurman. Het werd warmer en warmer. Tijdens het laatste nummer had ik enorme behoefte om te gaan douchen; gemengd of ongemengd, dat maakte me niet zoveel meer uit.

lutek Maandag 25 Juli 2011 at 11:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Sorry

Eens in de maand op dinsdag vroeg in de middag was er op het hoogste numerieke dus tweede net van de Nederlandse televisie een half uur lang reclame te zien. Dit werd niet in de bode aangekondigd daar het niet bestemd was voor het televisiekijkend publiek. De reclames werden uitgezonden voor de opdrachtgevers en de reclamebureaus om te kunnen oordelen of het product 'op de buis' net zo mooi werd gepresenteerd als de bedoeling was geweest tijdens de productie van de promotie. Je kon dus, als je het toevallig zag, de nieuwste reclames zien (in een tijd - en op een leeftijd, 30 jaar geleden, dat alles wat bewoog kon boeien, zelfs de reclame).
Maar waarom zou je het toevallig zien? Er was geen enkel programma voor of na. Er was testbeeld. De reguliere uitzending was al lang afgelopen (schooltelevisie) of nog lang niet begonnen (Journaal e.d.).
Kennelijk waren er toch mensen die het zagen, zo bleek uit enkele ingezonden brieven die ik in de bode las (want ook de gehele bode kon boeien in die tijd - en op die leeftijd - al bewoog die dan niet, zolang je er ten minste geen muggen mee doodsloeg). Het waren boze, verontwaardigde brieven. Mensen kwamen verhaal halen. Er gebeurde iets op 'hun' televisietoestel wat niet volgens afspraak was, en zij beschouwden dit als inbruik. Inbruik op wat, dat was niet duidelijk.

Er zijn ook mensen die praatten en praten over 'mijn' krantje. En er zijn mensen die zichzelf in een verhaal 'deze jongen' noemen, meestal in combinatie met holle frasen als: 'pakken ze niet' of 'weet wel beter'.
Ik denk dat je er goed aan doet mensen die op die manier denken en praten in de Maas te duwen (of iedere andere rivier waar je toevallig bij in de buurt bent). Helaas winnen dergelijk denk- en praatbeelden terrein. Sedert jaren rijden er bussen rond met opschrift 'Sorry, Geen Dienst'. Er zijn kennelijk mensen geweest die boze, verontwaardigde brieven hebben geschreven naar de busmaatschappij. De busmaatschappij heeft gehoor gegeven en verontschuldigt zich nu dat er wel eens bussen rijden die niet voor het reizend publiek bedoeld zijn. Net als de bode overigens, daarin stond korte tijd na de boze brieven ook een aankondiging van dat programma dat niet voor de televisiekijkers bedoeld was.
Mogelijk moet de busmaatschappij over enige tijd zijn excuses maken voor het feit dat de bussen slechts bij de bushalte stoppen, of niet van de route afwijken. Het zou me niet verbazen. Al hoop ik eerder dat de Maas gedempt wordt. Ja, sorry hoor.

lutek Donderdag 21 Juli 2011 at 11:08 pm | | default | Geen reacties

Bries

"Hoe heet de strandtent ook alweer waar we naar op weg zijn, waar we vorig jaar ook waren bij wijze van bedrijfsuitje c.q. familiedag?"
Een boom waait voorbij, de ruitenwissers zwiepen een half dozijn kraaien en kauwen van de ramen en aan de rechterkant van de weg wordt de polder een metertje de lucht in getrokken door de propellerachtige werking van enkele windmolens.
"Bries!"
Ja, dat was het, de goedgekozen naam 'Bries'. Net als vorig jaar hebben we de meest stormachtige dag van het jaar uitgekozen om ons bedrijfsmatig te uiten c.q. familiair te dagen. De enige reden dat het niet regent is dat de regen wordt weggeblazen voordat het de grond kan raken. We arriveren in Noordwijk aan Zee.

'Bries' is gelukkig stevig gebouwd. We zitten uit de wind. Kinderaanhang wordt beziggehouden met diverse snacks, ijsjes en supermarktverzamelplaatjes. De grote mensen houden zich bezig met snacks, ijsjes en supermarktverzamelplaatjes.
Een kind vraagt om een emmertje water en wordt naar de zee verwezen. Daar is heel erg veel water. De zee vindt het vast niet erg als je daar een emmertje uit neemt. Binnen 30 seconden is het kind terug, mét een emmer water. Verbaasde blikken. Er is een klein pootjebaaibad achter de strandtent. Dat is niet zo ver lopen als naar de zee. Het kind gaat een glorieuze toekomst tegemoet in de logistiek, hou die maar in de gaten.

Hannie probeert met een rietje haar geitenkaassalade op te slurpen, terwijl iemand die nog niet eens kan praten de lunchkaart aan een grondige inspectie onderwerpt. Het lijkt wel een rollenspel. Buiten wordt wat klein grut door de wind omver geblazen. Dat lijkt ook wel een rollenspel. Op een drafje kunnen we ze inhalen en weer veilig terughalen voordat ze in Den Helder van de pier afrollen.
Hannie heeft inmiddels haar salade op, bijna met bord en al. De kleine die nog niet kan praten heeft de halve menukaart op. Dat kan nooit goed zijn, al dat plastic.
Ik heb het idee dat ik de muziek die vandaag opstaat eerder heb gehoord. Na een nummer of 20 begint het te dagen. Het is dezelfde muziek die hier vorig jaar gedraaid werd. Ik maak een 'mental note' om hier volgend jaar extra aandacht aan te besteden. Jazeker, volgend jaar zijn we hier weer, op de meest stormachtige dag van het jaar.

lutek Maandag 18 Juli 2011 at 10:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Mannetje 11

Het gaat erg goed met de lekkage, de lekkage groeit en bloeit, het is er een die er mag zijn, voor zover je dat van lekkages kan zeggen.
In 5 jaar tijd zijn er wel 10 lekkagemannetjes naar komen kijken. Ik had entree kunnen heffen en gematigd rijk kunnen worden. Geen van de mannetjes kon de lekkage droogleggen. De een dichte willekeurig wat kieren en naden, de ander 'deed iets' bij de bovenburen, een volgende zou later op de zaak terugkomen maar is daar kennelijk op teruggekomen en kwam nooit terug.
Deze week was mannetje 11 aan de beurt. Mannetje 11 bekeek de buitenmuur, bekeek de binnenmuur en mompelde een paar keer 'ja ja'. Ik gedroeg mij ondertussen voorbeeldig als verontruste buurtbewoner op het SBS6-nieuws. Ik zei dat het nu eens afgelopen moest zijn en als ik naast een tafel had gestaan had ik zeker ook met mijn vuist op tafel geslagen. Lekkagemannetje 11 bekeek nogmaals de buitenmuur en nog eens de binnenmuur en begon toen opeens met zijn armen te zwaaien.
"Een lekkage, dat is iets heel geks, het kan dáár zitten, of dáár, maar het kan ook dáár zitten." Hij wees naar een onduidelijk punt aan de andere kant van het huis. "Dus zegt u het maar...", en hij keek me aan alsof ik de lekkage voor hem verstopt had en het nu maar eens tijd werd om die tevoorschijn te halen.
Het was even stil.
Langzaam begon ik: "Maar... ik heb het idee dat ik ú heb laten komen om de lekkage te lijf te gaan, niet andersom."
"Ho ho ho meneer"... hier begon mannetje 11 zich ervaringsgewijs alvast in te dekken... "ik weet natuurlijk niet wat mijn voorgangers hebben gedaan. Het is voor mij nu onmogelijk nog te zeggen hoe de originele bouwtekeningen er uit hebben gezien."
Hoewel de voorgangers van mannetje 11 tevens de collega's zijn van mannetje 11, wist ik dat mannetje 11 geen hulp zou gaan bieden. Het wachten is op mannetje 12.

lutek Zondag 17 Juli 2011 at 6:52 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags:

De Rennende Tak

Het is bekend dat wandelende takken vooral stilzitten. Minder bekend is dat ze een enkele keer rennen. Voorwaarde om dat te doen is dat ze erg moeten schrikken. Je zou kunnen stellen dat wanneer je een rennende tak ziet er iets aan de hand, uit de haak of verre van pluis is.
Dat rennen duurt nooit lang. Een moment. Dan is het moment voorbij.
Laat ik benadrukken dat het rennen tijdens de schrik geschiedt. Als je zegt dat een tak rent omdat het daarnet moest schrikken zit je al fout. Een wandelende tak heeft het geheugen van een boomtak: nada. (Er zijn dus meerdere overeenkomsten tussen een tak en een tak.) Het rennen duurt een moment, dan is het rennen voorbij.
"Oei, ik schrik. Rennen! Hela, waarom ren ik, zou ik geschrokken zijn? Geen idee. Waarom veronderstel ik trouwens dat ik geschrokken ben als ik daarnet rende? Ik zie het verband niet. Waar heb ik het eigenlijk over? Rende ik? Kan me niet herinneren. Wat is rennen eigenlijk? Wat kon ik me ook al weer niet herinneren? Hela, een blad. Eten."
Zo ongeveer, stel ik mij voor, verloopt de gedachtenwereld van een wandelende tak, en dat is cognitief nog behoorlijk naar boven afgerond.

Het rennen is in sommige gevallen meer vallen dan rennen: Laat de tak waar je aan hangt los en zie waar je uitkomt, de zwaartekracht doet de rest. Voor beestjes die allerminst graag op de bodem verblijven is dit voorwaar een hele stap. Er moet echt nood aan de tak zijn.
Dit gebeurt een enkele keer als ik er een op mijn hand wil laten lopen. Ik hou mijn hand in de buurt: Soms duikt een beestje dan weg, soms wordt het nieuwsgierig, leg ik wat water op mijn hand begint het te drinken, soms loopt het naar boven ('boven' is veilig), en een enkele keer laat het zich vallen.
Heb ik een beestje op mijn hand en zet ik het even later terug, dan zal het 1 seconde later als ik het opnieuw op mijn hand wil laten lopen niet meer weten dat mijn hand geen gevaar vormt. Een wandelende tak is, anders dan de meeste andere huisdieren, niet te vormen, niet te dresseren, en niets te leren.
Als ik zie dat ze dorst hebben en ik pak er eentje beet en zet die midden in een schotel water heeft het beest niet door dat het in water staat. Met lichte dwang, of druppelsgewijs, kan ik dit duidelijk maken - ahhh, water! drinken! dat is net wat ik zocht - maar zodra het kopje het water niet meer raakt is het beest vergeten dat het in water staat.

lutek Zaterdag 16 Juli 2011 at 11:38 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Kijk Eens Wie Daar Is

Loop een zaaltje binnen en Mark Lotterman staat op het podium, neem een kijkje in een platenzaak en hij zit op een kruk aan zijn gitaar te plukken. Het is een hele prestatie om hem mis te lopen. Probeer hem eens een maandje níet te zien, het zal je niet meevallen. Het doet me denken aan zo'n puzzeltocht waar je een parcours moet afleggen zonder twee keer de zelfde weg te nemen. Al doe je nog zo je best, het gaat altijd mis. Je draait een hoek om en pats! daar is hij weer. "Het volgende nummer kennen jullie nog niet." Ja ja, dat zei hij de vorige keer ook. En de keer daarvoor.

Wat deze keer in de Exit anders was dan de laatste paar keren was dat hij met een hele band speelde. En wat een belangstelling, de Exit was afgeladen. Ik zag diverse bekende gezichten maar had moeite om iedereen van een naam te voorzien. Zelf was ik ook goed herkenbaar, zo bleek, al was dat niet vanwege mijn gezicht maar vanwege mijn shirt, een shirt met het logo van de band Crass. Geluidsman Tom zag het shirt, zijn ogen begonnen te rollen, een glimlach verscheen om zijn mond en je zag hem in de teletijdmachine stappen. Even later passeerde een jongedame me en sprak op priemende toon: "Oh wat gaaahhwwf, je hebt gewoon een shirt van Crahhwws". Er sprong meteen een barst in de ruit van de rookruimte en ik vluchtte naar de andere kant van de zaal voor een bestelling. Aan de bar trof ik nogmaals een bekend gezicht maar naar de naam die daar bijhoorde kon ik slechts gissen. Of vragen natuurlijk, er is een gerede kans dat een bekend gezicht je het zelf kan vertellen. Ondertussen kondigde Mark Lotterman een nieuw nummer aan.
"Hoe heet je ook alweer? Ik laat mijn geheugen soms een beetje in de steek." Het antwoord brak het geheugen open en er kwam van alles mee, waarvan veel goeds.

Van het podium kwam ook veel goeds. Mark deed het nu iets rustiger aan door een nummertje solo te spelen. Dat heb je wel eens tijdens concerten van een band, bij wijze van show stopper. Andersom is het een zeldzaam fenomeen. Je ziet nou nooit eens een muzikant een uur lang solo spelen om dan opeens voor één nummer een hele band het podium op te slepen, bij wijze van show ontstopper.
Mark depte zich per meegebrachte handdoek vaker af dan Nadal in de 5e set van een spannende tenniswedstrijd. Na de wedstrijd zou hij dat vast allemaal aanvullen, vooralsnog gooide hij er alles uit op het podium. Ondertussen waren er twee glaszetters begonnen aan het herstel van de ruit van de rookruimte. Ik meende de jongedame met de priemende stem daar nog steeds te zien en ritste uit voorzorg mijn jas dicht. Dat kostte nogal wat moeite omdat het een jas met knopen was. Toen ik mijn jas uiteindelijk van een ritssluiting had weten te overtuigen was de band al een flinke tijd klaar met spelen. Ik groette wat bekende gezichten en verliet de Exit.

lutek Maandag 11 Juli 2011 at 12:47 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Blije Doos

Hannie is blij met haar 'Blije Doos', een doos met gratis babyspulletjes. Het is al de tweede of derde die ze ontvangt. Niks mis mee. Wel een beetje vreemd, sommige bedrijven leken al te weten dat ze zwanger was voordat zij dat zelf doorhad. De macht van de reclame.
"Acht luiers, daar kan ik een dag mee vooruit", rekent ze. "En een doekje, en nog een doekje, en een tasje, en twee rompertjes. En er zit ook iets in voor jou."
Ik vraag of er een pakje sigaretten inzit. Nee, er zit geen pakje sigaretten in. Wel twee miniblikjes bier, alcoholvrij.

Hannie bekijkt de bijgeleverde aanstaandemoederfolders en zingt een liedje. Als ze elke dag het zelfde liedje zingt, zal het kind na de geboorte dat liedje herkennen, een identificatiebevorderende werking. Ik probeer haar net iets vaker een liedje van Tool te laten zingen dan van Madonna maar ik heb daar nog niet zoveel succes mee.
Ook het belletje aan haar ketting moet een dergelijke werking hebben. Rustgevend, lieflijk geluid.

Hannie koopt een babytas. Niet voor de baby maar voor de babyspullen. Een soort instantkampeertas, grab and run, voor als je snel de deur uit moet. Je kunt op die manier nooit iets vergeten. Behalve de baby zelf misschien. Die zit niet in de tas.

lutek Zaterdag 09 Juli 2011 at 9:31 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Vakantie op Metropolis

Laat niets een vakantie in de weg staan. Vakanties gaan altijd voor. Andersom stonden enkele vakanties de afgelopen jaren wel het Metropolis muziekfestival in de weg - een klein offer. Zo niet dit jaar, dit jaar was ik thuis. Even nog leek het erop dat een voorgenomen wandeling me het festival zou laten missen, maar na herindeling van weekendse agenda was ook die horde genomen. Geen vakantie, nu echt naar Metropolis.
Alles goed en wel, maar er moest toch een beetje vakantiegevoel in de lucht hangen, zo was ik van mening. Er hing al een groot geel en fel schijnend vakantiegevoel in de lucht, onmiskenbaar, maar er moest nog iets bij. Een mug bracht uitkomst door mij aan de zijkant van mijn hand te steken net iets onder de pink. Ja hoor, nu was het vakantiegevoel compleet. Ik kon in het gras gaan liggen de rest van de dag.

In het gras liggen kan best vermoeiend zijn. Ik krabde eens aan mijn hand, had hier onmiddellijk spijt van, stond op en liep naar het hoofdpodium waar Phantom Four optrad. In de buurt hiervan trof ik  enkele Rotterdamse platenhandelaren die de muziekscene bespraken. Ik probeerde iets mee te pikken. Ik ben in de laatste 5 jaar ongeveer 10 jaar achter gaan lopen op muzieknieuwsgebied, voorwaar een hele prestatie. Om een duit in het zakje te doen merkte ik op dat de zanger op het podium net zo'n stem had als Rude Boy, de toenmalige zanger van de Urban Dance Squad. Even was het stil. Het wás Rude Boy! Ik krabde eens aan mijn hoofd en had hier onmiddelijk spijt van.

De cursus "elkaar vinden tussen 40.000 mensen" verliep deze dag redelijk naar wens, maar de cursus "elkaar kwijtraken op 10 vierkante meter" verliep nog veel beter. Dan maar even naar het andere podium, in een tent, waar Kurt Vile over 5 minuten zou beginnen. Veel over gehoord maar zelf nog niet gehoord. Ik trof echter een geheel lege tent aan en besloot dan eerst maar een minuutje in het gras te gaan liggen. Het was net of iedereen op dit moment gewacht had. Van alle kanten stroomde het publiek de tent in, het stond in één keer vol. Ik heb zelden zo'n punctueel publiek gezien. Als mensen op deze manier een vliegtuig zouden boarden kon Schiphol tweemaal het aantal huidige vluchten aan. De band deed aan de flashmob mee door precies op tijd te beginnen. Ik wreef me in de handen waar ik onmiddellijk spijt van had. Van Kurt Vile had ik geen spijt maar na 3 nummers had ik het wel gehoord en ging opnieuw in het gras liggen. Ik was hier ten slotte voor mijn vakantie.

Plotseling weer een bekend gezicht.
Hey, jij hier! Ja, gezellig. Ik zag je in het gras liggen en herkende je aan die kale plek bovenop je hoofd.
Ik krabde op mijn hoofd en had daar andermaal spijt van. Ik schudde diverse handen van mensen die bij het bekende gezicht hoorden. Van de mensen had ik geen spijt maar van het handen schudden wel. De muggenbeet had inmiddels tropische vormen aangenomen en ik besloot de rest van de dag niets meer te doen. Ik was hier ten slotte voor mijn vakantie.
Op het eind van de dag zou The Vaccines nog op het hoofdpodium staan. Mijn belangstelling ging vooral uit naar de naam van dit muziekcombo. Van de muziek zelf moesten ze het niet hebben, zoveel was zeker. Inmiddels had ik al zoveel zon gezien dat mijn ogen het verschil niet meer zagen tussen mijn linker- en mijn rechterhand en hoewel de muggenbeet nu een kei van een determinatiefactor was geworden, leek het me daarom toch het moment om de reis naar huis aan te vangen. 3 minuten later was ik thuis, dat is het voordeel van op Metropolis op vakantie gaan.

lutek Woensdag 06 Juli 2011 at 12:11 am | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Bos en Duin

Omdat Hannie en ik dit jaar door buitengewone omstandigheden niet in staat zijn af te reizen naar verre oorden in de buurt van onherbergzame bergen, zochten wij vakantiecompensatie per eendaagse bos-en-duinwandeling. Mogelijk volgen meer wandelingen, dat is vooralsnog afhankelijk van het verloop van de afloop van de oploop van spierpijn, waarvan eventueel binnenkort kond.
Er stond al jaren een wandeling op ons programma over de Loonse en Drunense duinen, een mooi natuurgebied in Brabant, waar je (althans op het stille uur dat wij er liepen: laat op de dag) achter iedere duin de heren Armando en Cherry Duyns verwacht een goed gesprek te voeren, met voldoende waaiend lover in de omgeving. Maar de heren waren er niet dus voerden Hannie en ik de goede gesprekken. De gesprekken bestonden er vooral uit elkaar te vragen of de ander het volgende genummerde paaltje van de route al ergens zag. Je hebt voor de amateurschilder 'painting by numbers' en je hebt voor de amateurwandelaar in dit natuurgebied 'walking by numbers'. Stel uw eigen route samen, noteer de nummers, doe dit in de te lopen volgorde, en loop van genummerd paaltje naar genummerd paaltje. Een waterdicht systeem. We noteerden een route van 15 kilometer en beklommen goedgemutst de eerste duin.

Na ongeveer 30 meter realiseerden wij ons dat 15 kilometer door het zand iets anders is dan 15 kilometer door een bos. We hadden gelezen dat het gebied opengesteld is voor bezoekers van zonsopkomst tot zonsondergang en begonnen meteen te rekenen. Omdat we net een bord 'stiltegebied' passeerden beperkten we ons tot hoofdrekenen. Van wat er op dat bord stond was overigens geen woord gelogen; vooral de vogels voelden er zich door aangesproken, wat een beetje jammer was.
We keken in elk geval onze ogen uit. De duinen waren mooi, de bossen waren mooi, er zou alleen nog wat wild ons pad moeten kruisen, vonden we. Hannie merkte op dat het hier net zo goed een plek ergens ver weg in het buitenland zou kunnen zijn. Inderdaad, we kwamen niemand tegen die ook maar een woord Nederlands sprak, maar dat was vooral omdat we niemand tegenkwamen.
De vogels begonnen zich nu echter van alle kanten te laten horen, wat altijd prettig is. En onze magen begonnen zo langzamerhand al flink te knorren, wat niet direct het dierengeluid is waar we op hadden gehoopt maar het begin was er. Ik besloot dat als we vóór het restaurant dat we op twee derde van de route zouden aandoen nog geen hert hadden gezien, ik er ter plekke één zou bestellen. Eigen schuld.

Zo ploegden wij voort. De schemering zette langzaam in. We betreedden het restaurant op 1 minuut voor keukensluitingstijd, een geweldige timing (zo legden we het positief uit). Er stond geen hert op de kaart. Wel stond er een hert verderop op een antieke kast maar bij navraag bleek die daar niet voor consumptiedoeleinden te staan.
Gedurende het laatste gedeelte van de wandeling waren er toch nog enkele hertjes zo aardig om zich aan hun gedeelte van mijn afspraak met hen te houden. Ze lieten hun mooie kapstokjes zien, maakten wat acrobatische sprongen en verdwenen in het bos om ons van wat grotere afstand na te staren.
De zon had niet op ons gewacht toen we terugkwamen bij het beginpunt. Dat gaf ook niet. Die moest de volgende dag een stuk vroeger op dan wij.

lutek Dinsdag 05 Juli 2011 at 12:39 am | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Peter

Peter vroeg in de platenzaak zonder moeite om een plaat van The Rubettes voor zijn zus. Iedereen haalde neus, wenkbrauwen en schouders op maar Peter zou het worst zijn. 'Iedereen' is een groot woord want Peter had niet veel vrienden.
Peter had een fraai shirt met opdruk van Crass, maar vertelde er minder fraai bij dat hij dat op de huishoudbeurs had gekocht.
Peter werd na afloop van een feestje natgegooid vanaf de derde verdieping. Hij keek niet op of om, stapte op zijn brommer en reed langzaam weg.
Peter had op een buitenshuis muziekfestival de weersomstandigheden verkeerd ingeschat: zijn haar stond niet langer rechtop, de zeep werd sop. Hij lachte het weg.
Peter had niet zo veel geld, en niet zo veel werk, en niet zo veel huis, en niet zo veel vriendin. Hoe zou het met Peter zijn?

Peter loopt op straat, hij loopt naar waar ik net vandaan kom. Een korte ontmoeting. Hij straalt. Hij heeft het naar zijn zin. Hij heeft genoeg te doen.
Hij loopt als 25 jaar geleden. Hij loopt niet gebogen, geen enkele reden voor. Peter is blij. Zo is het met Peter.

lutek Zaterdag 02 Juli 2011 at 12:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: