Regen, Drup, Knollen, Citroenen

"Meneer, kunt u mij helpen, heeft u tijd?"
Tijd had ik voldoende. Of ik nu 6 of 8 of 10 saaie nummers van Tim Knol zou bijwonen, het zouden saaie nummers blijven. En door het meermalen wijzigen van plannen die ik voor vandaag om te beginnen al niet eens had gehad, kwam het dat ik reeds halverwege de middag het avondmaal tot mij had genomen en zodoende een bijzonder lange avond tegemoet ging. Het kortstondig bijstaan van een hulpbehoevende medemens zou alleen maar helpen bij het invullen van een avond van dergelijke lengte.
"Ik wil twee kaartjes Schiphol, 1 voor morgen en 1 voor donderdag."
Ik vroeg de hulpbehoevende medemens of het niet beter was deze morgen respectievelijk donderdag aan te schaffen maar ze schudde resoluut het hoofd, ze moest ze vandaag hebben.
Vooruit dan maar. Tim Knol moest nog maar even wachten, iets waar Knol geenszins weet van had. Sterker nog: Knol moest maar vast beginnen.

Na enig speurwerk, en met gecontroleerde duidelijkheid (ik vergewiste me ervan dat iedere stap die ik figuurlijk in de kaartjesautomaat maakte gezien en begrepen werd), presenteerde ik haar 2 kaartjes Schiphol. Ze keek beteuterd.
"Ik wilde 1 kaartje naar Schiphol en 1 kaartje terug." Nu keek ik beteuterd. En verbouwereerd, en verbaasd en niet begrijpend en misschien ook hulpbehoevend. Ze suste de zaak en zei dat ze naar de balie van de NS zou gaan, hoewel ze al wist dat die dergelijke kaartjes niet omruilen.
Zelf wist ik niet eens dat er sinds de invoering van de kaartjesautomaten ook nog levend personeel ergens achter een balie zat, maar kon mijn verbazing hierover niet uitspreken omdat ik veel te druk bezig was met de verwerking van de andere helft van haar opmerking. Die duidde er namelijk op dat het een gewoonte van haar was om verkeerde kaartjes uit automaten te trekken. Ze deed niet anders. Een uit de hand gelopen hobby wellicht.

Ik arriveerde veel te vroeg op Westerpop te Delft. En voor Tim Knol. Hij was nog niet eens begonnen. Ik had nog gemakkelijk 6 andere hulpbehoevenden knollen voor citroenen kunnen verkopen.
Bij de ingang zag ik een bekende beveiligingsmeneer. We groetten elkaar en terwijl ik hem al passeerde zei hij dat ik moest oppassen voor mijn schoenen. Ik meende hem verkeerd te verstaan te hebben maar wilde me niet omdraaien om te vragen of dat zo was. Dat hoefde ook niet. 5 meter verder begon het festivalterrein. Althans, daar had het moeten liggen. Het was nu onzichtbaar verborgen onder een laag modder en water.
Eerst probeer je nog wat voorzichtig langs de kant te lopen. Je moet je dan, de bewegingsvrijheid aangaande, beperken tot geveinsde interesse in de kraampjeskoopwaar. Dat houd je ongeveer 5 minuten vol. Ik besloot dat ik mijn schoenen de volgende dag zou weggooien en stapte resoluut richting podium. Hey, daar had je Tim Knol. Het begon te regenen.
Knol speelde een leuk eerste nummer. Bij het begin van het tweede nummer was ik het eerste al vergeten. Het tweede nummer was ook leuk. Bij het begin van het derde nummer was ik het tweede al vergeten. Het derde nummer was ook leuk. Zie hier in een notendop wat Knol voor muziek maakt.

Onder op het bekken bij het drumstel stond met koeienletters "KEES" geschreven. Kennelijk is hier enige onduidelijkheid over geweest binnen de band. Iemand van de muzikanten had zich mogelijk bij een vorig optreden het bekken toegeëigend en daar was toen onenigheid over ontstaan. 'Die is van mij' - 'Nee, die is van mij.' Het liep bijna uit op een handgemeen maar nadat eindelijk was vastgesteld wie de rechtmatige eigenaar van het bekken was, heeft deze er een merkteken op aangebracht om toekomstige misverstanden te voorkomen. Het was met een sisser afgelopen.

Een paar nummers later sprak Knol, tijdens een intro dat al geruime tijd bezig was: "Het volgende nummer heet 'When I am King'". Dit vond ik nogal verwarrend. Waarom zei hij niet gewoon hoe dit nummer heette, dat zou toch veel makkelijker geweest zijn? Bovendien, toen het volgende nummer werd gespeeld, bleek dat een heel ander nummer te zijn. Vreemd hoor.
Ik merkte dat ik moest blijven bewegen omdat ik anders opeens een schoen kwijt zou zijn, misschien wel twee.

Op een kleiner podium was ruimte voor kleiner talent, dat later misschien groot wordt. Dat weet je nooit. Twee dames die het nog ver zouden schoppen in het Delftse studentenfeestjescircuit deden hun best om muziek te maken. Eén van hen haalde opeens een blokfluit te voorschijn. Ik keek naar boven maar het begon niet te regenen. Toch besloot ik dat ik snel een rondje moest gaan lopen. Tijdens dit rondje, wat die vorm eigenlijk niet had, kwam ik Heer Theo tegen. Heer Theo stond, behalve net als ik in de modder, ook nog in dubio: zou hij blijven of zou hij gaan? We deden er drie biertjes elk over om te besluiten dat hij zou blijven, en nog eens twee om alsnog te besluiten dat hij zou gaan. Ik stond als aan de grond genageld, dacht ik, maar het bleek slechts dat ik te lang op 1 plaats had gestaan. Ik liep naar voren om Kaizers Orchestra te bezien en beluisteren. Het was de band waar ik voor naar Delft was gekomen. Het was inmiddels gestopt met regenen, het goot nu met bakken uit de hemel. Goed dat ik geen kaplaarzen aanhad. Na het tweede nummer hield ik het voor gezien en gehoord.
De mooiste muziek van de dag was van de mij onbekende Boxer Rebellion geweest, en in ieder geval had ik 1 leuk nummer van Tim Knol gehoord, al had ik geen idee welk nummer.

lutek Woensdag 31 Augustus 2011 at 10:27 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Zelf Wijn Maken

Iemand heeft me ooit een verhaal verteld over wijn maken. "Wijn maken", is dat wel de juiste uitdrukking? Koffie zetten, bier brouwen, wijn maken... ik weet het eigenlijk niet.
Goed, wijn maken dus. Dat deed hij enige jaren met succes en besloot toen eens een seizoen bier te brouwen, voor de verandering. Wat hij dan ook had moeten doen, voor diezelfde verandering, was het suikergehalte aanpassen aan het nieuwe proces. Dit deed hij niet. Korte tjd later had hij 50 tijdbommen in de bijkeuken staan. Lees je altijd goed in voordat je zelf aan zulke dingen begint.
Ik ken iemand anders die ook zelf wijn maakt, en dat zelf heel goed te drinken vindt, die een procentje of 20 sterk is. Twee glazen en je loopt achteruit, als je ten minste nog kunt lopen. Gemeen spul. Dit zijn zo maar wat voorbeelden om aan te geven dat je van goede huize moet komen om de slijter te slim af te zijn. Maar daar gaat het ook niet om, het gaat er om dat het leuk is om te doen.

Hannie was op bezoek en wij besloten om samen wijn te gaan maken. We gunden ons daar een halve middag voor. Een tijdsspanne die niet de minste goedkeuring van het gistingsproces kon wegdragen. Jammer, dan deden we het maar zonder goedkeuring van het gistingsproces. Op het balkon staat 1 druif die ons in totaal 750 gram druiven schonk. Die druiven waren helaas niet groter dan aalbessen. De pitten in druiven van zulk een formaat zijn echter al wel volgroeid. De natuur kan soms zo wreed en boosaardig zijn. Het was een beetje behelpen.

Maar eigenlijk vonden we de oogst nog behoorlijk meevallen. Die 750 gram was het netto gewicht van de druiven, dus zonder takjes. We gokten dat we er een half wijnglas sap aan over zouden kunnen houden. De volgende stap was het onttrekken van het sap aan de druif. Een hele opgave. Hoe konden we het best te werk gaan? De oogst was toch echt te klein om er in een wijnvat met blote voeten in rond te gaan stampen, hoewel dat natuurlijk wel de beste methode is. Nu zijn er bij het bowlingcentrum hier beneden altijd wel kinderfeestjes; als we nu eens een kleinvoetig kind naar boven zouden vragen om voor ons in een speelgoedemmertje wat rond te gaan lopen, dan blijven we in elk geval zo dicht mogelijk bij het originele proces. Helaas was er geen kinderfeestje en er waren dus ook geen kinderen ter beschikking. Hannie kon het niet langer aanzien, zij stroopte de mouwen op en begon met de handen te kneden en te kneden dat de stukken in het rond vlogen.
Tot onze stomme verbazing bleek na enig stevig zeefwerk de sappige opbrengst maarliefst 350 gram te bedragen, de helft van het druivengewicht. Je kon er nog niet met een lasersbril doorheen kijken, zo troebel was het, maar het bleek heel erg lekker te zijn. We waren blij dat we niet op de gisting hadden gewacht. Volgend voorjaar koop ik er nog een druif voor op het balkon bij.

lutek Maandag 29 Augustus 2011 at 11:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Niet Beroemd

Ik keek naar Bloomfield voor de deur van De Witte Aap. Ik genoot van muziek, van een biertje en van het weer. Alledrie waren op de juiste temperatuur. Naast mij parkeerde een dametje een soort rollator. Mogelijk heet dit hulpmiddel anders, ik ben gelukkig nog niet erg thuis in de wereld van de rollators. Ze zette het ding op de rem, klikte een kruk aan de rollator vast, en nam er plaats op.
'Zo, ik zit', zei ze met zwaar Rotterdams accent.
Ja, knikte ik, je zit. Bloomfield begon het volgende nummer.
Ik vroeg mij af wat iemand met zowel een rollator als een kruk doet. Het deed me denken aan de scène in 'Once upon a time in the West' waarin het vertrouwen in een nogal sullige man wordt opgezegd. 'Hoe kan ik je vertrouwen', zegt de schurk, 'iemand die zowel een riem als bretels draagt, die kan niet eens zijn eigen broek vertrouwen.' Pang!!
Ik had de scène eigentijds na kunnen spelen maar ik vond het nogal een gedoe om het dametje eerst te vragen of ze de film wel kende, dus zag ik er van af.

'Hij kan mooi zingen, hè?'
Ik knikte weer. Zeker, hij kan heel mooi zingen.
'Mijn dochter zingt ook. Maar ze wil niet beroemd worden. Dat wil ze niet.'
Oh nee?, knikte ik iets te hard.
'Nee, dat wil ze niet, daar houdt ze niet van.' Ze trok een vies gezicht en maakte een wegwerpgebaar. Behalve haar stem had ook haar mimiek een Rotterdams accent.
'Ze wil ook niet betaald worden. Nou ja, gewoon, weet je wel. Maar niet ehh...', en weer trok ze een vies gezicht.
Bloomfield begon aan het volgende nummer.
'Ze is eerste geworden bij Hennie Huisman. Op televisie. Is ze eerste geworden.' De wenkbrauwen van het dametje maakten de wildste bewegingen.
'Morgen treedt ze op, in De Vijgeboom, hier...', en ze wees door een paar huizenblokken heen naar De Vijgeboom.

'Daar zul je ze hebben hoor.' Ze keek opzij en ik keek opzij en ik hoorde haar een lelijk woord zeggen. Twee agenten maakten hun rondje centrum en kwamen langsgelopen.
'Die hebben bij mij de deur ingetrapt en de binnendeur ook.' Het verhaal ging verder maar ik luisterde naar de muziek.
Naast me zag ik hoe het dametje haar kruk van de rollator losklikte en het als ware het een zwaard naar de agenten opstak. Dat moet ze ook uit een film hebben, dacht ik.
De agenten lachten. Het dametje lachte ook.
Bloomfield begon met het volgende nummer.

lutek Vrijdag 26 Augustus 2011 at 12:36 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Vroemfield

De zanger van Bloomfield heeft een prachtig mooie stem, erg aangenaam om naar te luisteren. Dat bleek 2 maanden geleden al in Eva's Tuintje. Toen waren er 60 toehoorders met volledige aandacht. Dat wil zeggen, de aandacht werd waarschijnlijk gelijkelijk verdeeld over de stem en de gitaar van de gitarist, want die kan er ook wat van. De omstandigheden om Bloomfield te zien en vooral horen, kunnen echter verschillen.

Café De Witte Aap had een stukje Witte de Withstraat afgezet om ruimte te bieden aan een klein muziekfestival. Vroem! De sponsoring was niet helemaal van de grond gekomen, en de vergunning was niet van die grootte dat de hele straat kon worden afgezet. Vroem! Het gevolg was dat het publiek op de stoep buiten het café stond te kijken en luisteren naar de bands die in een trailer op de parkeerplaats aan de overkant van de straat stonden te spelen. Vroem! Dit waren zeer duidelijk andere omstandigheden dan die van 2 maanden geleden. Iew iew iew! [Dat was geen auto die voorbijreed maar een fiets waarvan het achterwiel een beetje aanliep.]
Je verwacht dat de muziek je niet zo bij de strot zal kunnen grijpen als er telkens - vroem! - een auto - vroem! - correctie: twee auto's voorbij rijden. Dat bleek reuze mee te vallen. Intiem zou ik het optreden niet kunnen vroemen maar ik werd wel degelijk door de muziek bij mijn kladden gepakt. Die zitten naast je lurven. Dus ergens in je donder, iets boven je hurken ongeveer.
Vroe-hoemm! [dat was een grote auto]

Het plan van De Witte Aap was om met dit festival geld in te zamelen voor, kort gezegd, hongerend Afrika. Het gaat natuurlijk meer om het gebaar, maar alle beetjes helpen. De teruggetreden sponsor, zo ving ik op van iemand van de organisatie, deed dat terugtreden met spijt in het hart maar liet wel weten 'er volgende keer zeker bij te zijn'. Het wachten is nu op een volgende hongersnood.
De bezoekers wachtten daar niet op, ze waren al flink omzetverhogend bezig. Van elke 5 bier zou er 1 naar Afrika gaan - vroem! - vermoedelijk per omrekentabel. Ook ik deed mijn best.
Bloomfield speelde een cover van Radiohead die je - ondanks vroem! - moet horen om te voelen. De violiste die dit nummer nog mooier maakt stond op dit moment echter te dansen in de Alpha-tent op Lowlands. Volgende keer zal ze er bij zijn. En zo niet, dan moet Bloomfield volgende keer maar op Lowlands staan.

lutek Dinsdag 23 Augustus 2011 at 11:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

TinyMusic Gaat Naar De Kapper

Het kostte zowat twee maanden om het TM-stempel van de vorige editie van mijn hand te beitelen. Zinloos. Er is altijd een volgende editie. Dit keer ging TM naar de kapper. Iedereen gaat wel eens naar de kapper en TM was al anderhalf jaar niet geweest. Hoogste tijd. 'Je lijkt wel een Beatle!'
Tegenover Kapper Lok bevindt zich Café Rembrandt. Anders dan Kapper Lok heeft deze een tapvergunning, een goede reden om er plaats te nemen. Ik had 3 nieuwe geïnteresseerden geïnviteerd, ze zouden vanavond TM-matig worden ontmaagd.
Van een afstandje, op het terras, bekeken we ons hoefddoel van vanavond en smeedden plannen om zo geruisloos mogelijk langs de kaartjescontrole te komen. De beste methode leek ons om maar direct bij binnenkomst op te biechten dat ik reeds 4 kaartjes in de voorverkoop had gekocht. Zo gezegd, zo gedaan. Op naar Kapper Lok. Anders dan Café Rembrandt heeft deze een kapvergunning, een goede reden om er plaats te nemen.

Bij dichtbijzijnde inspectie bleken de 3 letters die de naam van de haarknipwinkel vormen, achtervolgd te zijn door 3 puntjes, respectievelijk achter elke letter één: L.O.K. Het betreft alzo een afkorting. We keken elkaar aan. Wat zou het betekenen? Lugubere Ontharings Kelder? Nee, dat was onzin, het was gelegen op de begane grond. Ledigheid Oor Kussen? Ook dat was nonsens, 'oorkussen' is per slot van rekening 1 woord en geen 2 woorden ('ontharingskelder' trouwens ook). Het viel nog helemaal niet mee om er achter te komen. Misschien moesten we eerst maar wat muziek gaan luisteren, het zou ons wellicht inspireren tot achterkomst van de afkorting.
Feaver was de eerste band die de prachtakoestiek van de ruimte mocht ondervinden en zij maakten hier dan ook dankbaar gebruik van. De luisteraars ook. Zulke formidabele ritmische trillingen in de lucht vang je niet iedere dag op. Ik zag enkele mensen die hun kapsel tot over hun oren droegen. Ze snelden zich in een kapperszetel voor een knipbeurt. Dit wilden ze niet missen.

In de pauze vergaderden we verder over de afkortingsmogelijkheden. Listig Optuigende Kapper? Er was niets listigs aan. Licht Ontvlambare Kliniek? Nee, ook deze mogelijkheid bleek onmogelijk. Lekkere Olm, Kerel? Maar daar zat een komma in, of vervalt een komma in een afkorting?
We werden opgeschrikt uit onze respectievelijke overpeinzingen door MC Maurice die de tweede muziekmaker van de avond ging aankondigen: Marijn. We wisten toen nog niet dat dit het hoogtepunt van de avond zou zijn. Twee nummers later wisten we dat wel. De liedjes die hij zong waren zo mooi dat ze eigenlijk te mooi waren. Of zoiets. Mijn buurvrouw zei dit veel pakkender en in andere bewoordingen maar ik ben vergeten hoe precies, maar daar kwam het ongeveer op neer. Ook zijn gitaarspel was wonderschoon. Het is dat niemand een speld bij zich had anders had je die kunnen horen vallen. Er was wel iemand die een bierflesje bij zich had, bij gebrek aan speld liet hij die dan maar vallen, en inderdaad, die kon je goed horen.

Lokaal Opperhoofdsmatig Knippen? Ja, wat dacht je dan, dat andere delen van het lichaam geknipt zouden worden? De kapper is behalve kapper dan wel tevens een massagesalon, dat wil nog niet zeggen dat er iets anders wordt geknipt dan hoofdhaar.
Loeien Over Koeien? Lachen Om Kopzorgen? Leverworst Of Kaas? Licht Over Kazachstan? Lampen Omtrent Keverbeestjes? Lasagna Oude Koffie? Liefhebbers Ossestaatsoep Korting? Leeuwendeel Overgeboekt Krediet? We konden er lang of kort over praten, we kwamen er niet uit.
Vermoeid zetten we ons nederig neder voor de laatste band van de avond: Ear to the Ground. Bij het horen van die naam dacht ik aan een indiaan die op een treinrail luistert naar een naderende trein en dat bleek precies niet te zijn wat de band deed. Sterker nog, ze speelden gewoon op instrumenten zoals een andere band dat ook zou doen, maar dan niet zoals een andere band dat zou doen natuurlijk. Dan had je net zo goed die andere band kunnen zijn.
Na afloop van de muziek werd de relatieve veiligheid van het terras van Café Rembrandt gekozen voor een fijne nazit. Alle ontmaagden hadden het reuze naar hun zin gehad, geheel naar TM-traditie. De eerste TM die tegenvalt moet nog bedacht worden.

lutek Zondag 21 Augustus 2011 at 7:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Limburg III - De Jungle van Heerlen en Kerkrade

We weten reeds dat Heerlen ook Heërle wordt genoemd maar juist de wetenschap van het ene zet ons op scherp aangaande mogelijke onwetenschap van het eventuele andere. Je weet gewoon niet waar het gevaar zich zoal schuil houdt. Dat blijkt al meteen bij het zoeken naar een parkeerplaats. We zorgen zó goed dat we één aspect van de lokale parkeerregels correct interpreteren dat we een ander aspect volledig over het hoofd zien. Gelukkig is een omstander zo aardig ons direct te hulp te schieten en ons mede te delen dat we niet mogen staan waar we staan. Direct... dat wil zeggen: nadat we uitgebreid geparkeerd hebben, uitstappen, de tasjes pakken, ons per plattegrond oriënteren, de auto afsluiten en weglopen. Misschien zocht hij al die tijd naar de juiste woorden, dat kan natuurlijk. We zijn al lang blij dat hij ons waarschuwt.

Het is nog wat vroeg om al naar een restaurant te gaan. We bezoeken eerst het grote plein van Heerlen waaromheen louter cafés te vinden zijn. Alle cafés hebben een uitgebreide bierkaart die zowel dorst als wil tot nadere inspectie uitlokt. Hannie bestelt een 'blokje kaas' bij haar drankje en krijgt een halve kilo voorgeschoteld. Noodgedwongen stellen we het restaurantbezoek nog wat verder uit.
Intussen hebben we gelegenheid om de plaatselijke bevolking te bezichtigen. De vraag dringt zich op of je in Heerlen oud kan worden. Jazeker, dat kan. Heel gemakkelijk zelfs, de meeste mensen zijn hier op hun dertigste al oud.
In restaurant Vlaanderen eten we voortreffelijk. Door de regen rijden we terug naar het hotel.

Onze laatste dag in Limburg, ons laatste weekend samen. Het regent.
In Kerkrade is een dierentuin, GaiaPark. Het bestaat pas 6 jaar en is al 3 maal uitgeroepen tot mooiste dierentuin van de Benelux. Volledig terecht!
Ik maak vriendjes met een zonneral, althans dat probeer ik. Graag zou ik het vogeltje mee naar huis nemen. Misschien een andere keer. Meer succes heb ik met een wespje, wat mij dan weer minder bevalt.
Hannie moet soms even zitten. Ik maak handig gebruik van de gelegenheid om dat dan ook even te doen. We zitten precies voor het giraffenverblijf en zien dat 2 exemplaren onenigheid hebben. Met lange trage bewegingen zwaaien ze om beurten hun nek en kop tegen het lijf van de ander aan. Even later is alles weer koek en ei. Dat brengt ons op een idee. Met een koek en een broodje ei wandelen we verder.

De plattegrond is in een nattegrond veranderd. Helaas vinden we zonder moeite de uitgang. Ik had maar wat graag nog een uurtje bij de vogelbeesten op bezoek gegaan.
Het wespje blijkt een volhouder, het wil een lift naar Rotterdam. Na 4 keer in- en uitstappen weten we het insectje eindelijk te foppen en doen snel de portieren dicht.
Om niet te snel thuis te zijn rijden we halverwege nog even verkeerd, wat niet vreemd is als je op een kruising staat tussen Hapert, Bladel, Reusel en Knegsel. Ongetwijfeld prachtdorpen, stuk voor stuk, we komen er een andere keer nog wel eens terug. Het is nu helaas echt tijd om naar huis te gaan.

lutek Donderdag 18 Augustus 2011 at 11:47 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , , ,

Limburg II - Mondo Piovoso

Hannie en ik bespreken bij het ontbijt het verschil tussen kikkers en padden. We weten niet zeker of er wel een verschil is tussen die twee. Misschien moeten we het hen zelf vragen: kwaak 1 keer als je een kikker bent en 2 keer als je een pad bent. Het is misschien geen uitsluitsel garanderende methode - de beestjes kunnen liegen of zich vergissen - maar het is een begin.
Het is een gesprek ter bezwering van de regen. We willen niet zien hoe nat het buiten is. Het heeft de hele nacht geregend. Nu is het ochtend en het regent nog steeds. Ik stel voor om de buienrader te raadplegen. Hannie vindt dat een slecht idee.
-Weet je het zeker?
-Ja, ik weet het zeker.
Hannie raadpleegt de buienrader. We krijgen de melding dat het 'misschien kan blijven regenen en misschien ook niet, wat denken we er zelf van?'
Met die melding schieten we natuurlijk niets op. Dan toch maar beter de buienradar raadplegen, die is een stuk betrouwbaarder.
Over 10 minuten is het droog. Kijk, daar hebben we wat aan. We gaan op weg.

Ons doel is Mondo Verde, een tuinentuin. Diverse tuinen (Japans, Engels, Romeins...) zijn hier op fraaie wijze nagemaakt. Door belabberde plattegrondinterpretatie lopen we langer over heen- en terugweg dan dat we in Mondo Verde zelf zijn. We zijn nog maar net binnen of we zijn al aan een rustpauze toe. In de Romeinse tuin is een cafetaria gevestigd waar je met één druk op de knop niet bepaald Italiaanse koffie uit een automaat kan halen.
We strekken de benen, ontdoen ons van temperatuuronderschattende kleding en genieten van het uitzicht. Het is er werkelijk prachtig. Ik mijmer me een paar miljoen rijker in de lotto en stel me voor hoe ik zelf een dergelijke tuin zou laten aanleggen. Ik zou er elke dag aan een zelfde tafeltje zitten, genietend van het uitzicht, en om het geheel compleet te maken zou ik een echte Italiaanse koffiespecialist in dienst nemen die voor mij de knop van de automaat indrukt. Hoef ik mooi zelf niet te lopen.

Bij de Japanse tuin zien we enkele reuzenbonsais. We vragen ons af of dat niet gewoon mislukte bonsais zijn. Als ze gelukt waren zouden ze niet zo reuze zijn geweest.
We waren hier 6 jaar geleden ook al eens. Het park is inmiddels iets uitgebreid. Het tropische vogelverblijf is zondermeer hart- en okselverwarmend. Er is een kinderpretparkje bijgebouwd. De tuinen zijn nog zoals de tuinen waren. Maar een belangrijk verschil is dat goed te zien is dat er weinig geld is voor onderhoud. Dat is jammer.

Als we de Engelse tuin inlopen begint het net te regenen. Dat is verdomme wel héél erg goed nagemaakt!
Op de terugweg naar het hotel zien we een niet te versmaden trap van meer dan 500 treden naar de top van de Wilhelminaberg. Met bovenmenselijke overschatting denk ik die binnen 2 minuten te kunnen nemen. Een misvatting. Het regent inmiddels zo hard dat het nauwelijks opvalt hoeveel vocht ik verlies. Toch moet dat maar snel worden aangevuld. Ondanks nog altijd zwaar belabberde plattegrondinterpretatie vinden wij uiteindelijk de weg naar het hotel.

lutek Woensdag 17 Augustus 2011 at 12:11 am | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: , ,

Limburg I - Op Pad

Door late aankomst is er geen receptie maar worden we ingecheckt door een dame van het restaurant. Ze vraagt of ze onze bagage moet dragen en is blij als dat niet hoeft. Op weg naar kamer 201 passeren we de bruidssuite, die ze ons en passant meteen probeert aan te smeren.
-Bent u getrouwd?
-Eh, nee, we zijn net gescheiden.
Ze is niet uit het veld te slaan. Integendeel, ze ziet mogelijkheden.
-Nou dan kunt u toch gewoon weer opnieuw trouwen?
We nemen aan dat ze op provisiebasis werkt. Het is dat ze snel terug naar het restaurant moet, anders had ze de suite vast nog laten zien.
Het is trouwens goed dat we onze intrek niet elders dan in kamer 201 nemen, want de volgende dag is de suite verhuurd aan een echtpaar dat hier hun bruiloftsfeest houdt. Oordopjes en een flesje wijn van het huis moet eventuele overlast verlichten. Er is geen overlast. Het enige dat hoorbaar is is een hossig uitgevoerde polonaiseversie van Country Road. Met dat nummer heeft John Denver eigenhandig West Virginia op de kaart gezet, ware het niet dat niemand West Virginia echt op de kaart kan aanwijzen.

Door late aankomst rest ons weinig dan een rustige avondwandeling. Daar hadden we net zin in dus dat komt goed uit. We zijn niet de enige wandelaars. Een kikker hupt met ons mee. Technisch gezien is het natuurlijk geen wandelen wat een kikker doet, een kikker heeft ten slotte geen wandelschoenen. Ik laat het beestje over mijn hand huppen, Hannie neemt een foto. Even later komen we een wat grotere kikker tegen, ook die wil even geaaid worden. Nog even later zien we een nog groter exemplaar. Log en zwaar kruipt die over mijn hand. Hannie merkt op dat dit een heel andere soort is, meer een pad dan een kikker, en dat er sommige paddensoorten giftig zijn. Nu wil iedereen wel een exotisch toxische dood sterven, opgelopen ergens in Nepal of Peru, dat spreekt. Maar je slaat een pleefiguur als je iets dergelijks in Zuid-Limburg oploopt. Snel laat ik het beestje los.

We lopen tot aan de stadsgrens. Onder het bord 'Heerlen' staat de extra vermelding 'Heële', waarschijnlijk voor de lokale bevolking. Vlak bij het bord staat een meneer zijn hond uit te foeteren... in het Limburgs. Het maakt begrijpelijkerwijs geen enkele indruk op de hond.
We lopen weer terug. Op de kamer bestuderen we het brandnoodplan en constateren dat wanneer je van plan bent je te houden aan de daarop vermelde instructies je maar beter niet op de eerste verdieping kunt zitten. Inmiddels is het gaan regenen zodat de kans op brand al wat afneemt. Met een gerust hart gaan we slapen.

lutek Maandag 15 Augustus 2011 at 11:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Muziek in the Middle of Harnis

We (dat is: school- c.q. jeugd- c.q. muziekvrienden en aanhang) zien elkaar het laatste jaar vaker bij begrafenissen en crematies dan bij de inmiddels beroemde muziekdagen. Dat voelt niet goed. Let wel, als we elkaar iedere week zouden zien voelt een begrafenis of crematie niet minder slecht, maar, mede daardoor, waren we nu echt wel behoorlijk aan een flinke muziekdag toe. Die was er, deze keer in Huize Wendt te Middelharnis.
Bij de laatste 10 muziekdagen wordt de muziek losser en losser gekozen. Ooit waren er themadagen, toen waren er themahalvedagen, tegenwoordig is er niet of nauwelijks meer een thema, los zand, hoewel het iedere genodigde nog altijd vrij staat toch vooral zelf een bepaalde eenheid in de meegenomen muziek te creëren.

In de auto op weg naar het eiland liep ik de inhoud van mijn eigen platentasje nog eens na. De avond ervoor had ik toch een geweldige lijn ontdekt in al deze platen, waar was die nu? Stond het zijraam open en was de lijn naar buiten gewaaid? Ik zou moeten betogen als brugman om de losse delen tot een sluitend geheel om te buigen.
Het is drukte om niets. Als het maar fijne muziekjes zijn. Daar gaat het om. Of nee, zelfs daar gaat het niet eens om, het gaat er om dat we elkaar verdomme niet uit het oog verliezen. We wonen allen minimaal een provincie van elkaar vandaan. We worden los zand. Nat houden, zegt de dokter.
Hannie reed, ondanks mijn aanwijzingen, in één keer goed en parkeerde voor de deur.

Ik hield met groot gemak de biertjes ver van mij. Die staan er altijd zo vrolijk bij, die biertjes, op een muziekdag. Het was al een hele tijd middag voordat de eerste werden opengemaakt, en ik was niet eens degene die het startschot gaf. Drie mensen doken op een La Chouffe elk. Wilde ik die ook niet? Men keek mij verbaasd aan. "Er is veel belangstelling voor de La Chouffe en er zijn er maar 12 in huis."
Ik schudde zelfverzekerd het hoofd. Ik schatte in dat niet meer dan de helft van het dozijn zou worden verorberd deze dag. Nee, ik deed rustig aan. Beter zo.
Plotseling duwde iemand me een fles wijn in handen. Ik raad een ieder altijd aan daar niet moeilijk over te doen. Wees een vent, ook als vrouw, en accepteer die fles. En dat deed ik dan ook. Maar de wijn bleek niet op zichzelf te staan, ook werd ik gefeliciteerd. Hemel! Ieder jaar opnieuw vergeet ik dat ik jarig ben. Hoe oud werd ik nu toch weer, 43? Een hele prestatie, al dacht ik het zelf.

Behalve de vaste bezetting waren er ook wat extra gasten aanwezig. Muziekverhalen deden de ronde. Ik kan zelf ook wel muziekverhalen ophangen maar loop dan al snel het risico dat de anderen die verhalen al 30 keer gehoord hebben. Vernieuwing is aan te bevelen.
Er lopen op een muziekdag gewoonlijk al één à twee handenvol kinderen rond, maar één der gasten gooide er dit maal nog een extra kind tegenaan. Waarom ook niet? Kind in kwestie had een voorliefde voor klimmen en klauteren, niet alleen op en over de bank en in de gordijnen maar ook in mensen. Het knaapje was daar buitengewoon behendig in. Ook toen ik het beetpakte en hem, na eerst twee rondjes om de salontafel een redelijk getrouwe impressie van een vliegtuig te hebben gegeven met hem als piloot, eventjes in de lamp hing, raakte hij niet in paniek. Hij bleef lachen zoals hij de hele dag al had gedaan. Bravo.
Ik schonk nu toch maar een wijntje in. De stemming zat er immers behoorlijk in en de muziek leek telkens beter te worden. Af en toe strekte ik even de benen en keek ik of het buiten nog of weer regende. Meestal was het wel één van die twee.

Toen was het etenstijd. Huize Wendt had zich uitgesloofd: na afloop van de maaltijd telde ik voor de zekerheid mijn vingers na. Er werd nog een plaat gedraaid en nog eentje, een concertvideo, nog een plaat en nog eentje. Ondertussen haalde ik het knaapje maar weer eens uit de lamp, hij begon al wat rood aan te lopen. Hij lachte nog steeds en ging meteen door met klimmen en klauteren. Uiteindelijk maakten we onszelf maar wijs dat de wijn op was. Dat was natuurlijk niet zo maar we konden zo snel geen andere reden verzinnen om terug naar huis te gaan.
Weliswaar moesten diverse mensen even de ogen focussen maar toen kon iedereen terugkijken op een geslaagde muziekdag.

lutek Vrijdag 12 Augustus 2011 at 12:42 am | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Duizel In Het Park

Welkom bij Duizel In Het Park.
Waarschuwing: Dit festival is ongeschikt voor mensen die van nature al duizelig zijn. Wij adviseren die mensen betreding van het festivalterrein onder begeleiding van een begeleider. Het woord zegt het al.

Ik overwoog of ik begeleiding nodig had. Ik word wel eens duizelig, dat wel, maar wat was hier nu het ergste dat kon gebeuren – dat je in het gras viel? Goed, met wat geluk, of ongeluk, viel je in het water. Was dat nu alles? Je moest wel erg duizelig worden wilde je tegen een boom aanlopen of wilde je de straat oversteken, een toegangskaartje kopen, Blijdorp binnenwandelen, een kooi ontgrendelen en verscheurd worden door wolven, leeuwen of stokstaartjes.
Nee, dat zag ik zo snel niet gebeuren. Ik zou vast ook zonder begeleiding kunnen floreren.

Er waren kunstzinnige uitingen alom op het festival maar mijn belangstelling ging vooral uit naar een muziekpodium. Dat podium was ook alom. Het was namelijk verplaatsbaar. En inderdaad, na het eerste optreden was ik het podium al kwijt. Nu is het terrein, een gedeelte van het Vroesenpark, redelijk overzichtelijk en je kan er van uitgaan dat je met het lopen van 1 rondje ad 5 minuten alles en iedereen kunt terugvinden dat of die je kwijt bent geraakt. Maar het leek of het podium steeds voor mij uitliep want ik kon het maar niet vinden, niet na 5 en ook niet na 10 minuten. Ik kwam op het idee om in het gras te gaan liggen en te wachten tot het podium vanzelf eens voorbij zou komen. Ik dacht aan De Consul (in 'Under the Volcano') die zei; ik parafraseer: "Ik heb gehoord dat de aarde draait, ik zal hier blijven zitten tot mijn huis voorbij komt."
Nu was het de tweede dag van dit tweedaags festival en ik had wel vernomen dat het de eerste dag nogal had geregend, maar wat me niet bekend was, was dat het zó veel had geregend. Nietsvermoedend zakte ik een centimeter of tien weg in het drassige landschap. De geluiden rondom mij werden wat doffer maar daar schonk ik niet veel aandacht aan. Pas toen ik, onterecht, meende dat de zon aan het verdwijnen was, probeerde ik mij weer op te richten. Dat viel nog helemaal niet mee. Ik fatsoeneerde mijzelf, voor zover mogelijk, en zette het opnieuw op een wandelen.
Doordat de zon, die allerminst was verdwenen, me behoorlijk in de koude kleren ging zitten, werd ik door enige duizeling bevangen. Ik had een vermoeden waarom het festival genoemd was zoals het genoemd was.

'Duizel' is een heerlijk kneuterfestival. Ik zag veel bekenden en ook erg veel mensen die ik mogelijk kende. Misschien kende ik ze, misschien ook niet. De sfeer op 'Duizel' is zodanig kneuter dat je je niet bezwaard hoeft te voelen om mensen van wie je twijfelt of het bekenden zijn net iets te lang aan te kijken. Dat is niet erg. Dat mag. Dat kan geen kwaad. Ik glimlachte vriendelijk, knikte eventueel naar deze en of gene en liep op mijn gemak verder.
En veel mensen deden hetzelfde naar mij toe, merkte ik. Misschien was ik een bekende, misschien ook niet. Ze keken me dan net iets te lang aan, glimlachten vriendelijk naar me, en dat deden ze ook als bleek dat ze me toch niet kenden. Wat een heerlijke sfeer, wat een heerlijk kneuterfestival.
Plotseling merkte ik dat ik al de hele tijd een graspol op mijn hoofd had liggen. Ik schoot een Dixie-toilet in en fatsoeneerde me nog iets beter dan eerst. Daarna werd ik aanmerkelijk minder duidelijk aangekeken.

Op dat toilet overigens - behalve dat er iemand met viltstift reclame had gemaakt voor zijn herenliefde, ofwel dat hij een stevige roker was - viel mij op dat ik zeker wel twee glazen moest plassen terwijl ik er op dat moment nog maar één genuttigd had. Hoe kan zoiets, vraag je je af. De wetenschap staat voor een raadsel. Zoniet de wetenschap, dan ik zelf wel.
Hierbij wil ik opmerken dat ik niet daadwerkelijk een meting heb verricht: de twee glazen betreft een schatting. Laat dat duidelijk zijn.
Toen ik met gevaar voor eigen leven - de plaatsers van het mobiele toilet hadden de mobilitiet iets te letterlijk genomen, het had ieder moment kunnen omvallen, bij voorbeeld als je twee keer meer plaste dan je gedronken had, en wellicht hadden ze dit gedaan om in de stijl van het festival te blijven (zoals het muziekpodium) - de Dixie weer verliet, liep ik plots zomaar in de armen van een groep mensen die naar een zingende en gitaarspelende dame zaten te luisteren. Ik zette mij en luisterde mee. Het was mooi. Tussen de nummers door zei ze dat ze half Zimbabwaans was maar ze zei niet welke helft.
Sprekers en lezers heb ik de hele dag gemeden. Woord verwaait, dat is onprettig in de buitenlucht. Maar opeens had ik door waar er muziek werd gemaakt en was ik er vanaf dat moment steeds bij in de buurt. De professionaliteit van de muziek deed wel iets af aan het kneutergehalte van het festival maar dat kon me inmiddels niets meer schelen.
Ik merkte nu dat ik - de bar was ten slotte al een paar uur geopend - toch af en toe uit mezelf wel wat duizelig werd. Gelukkig stond ik steevast op een plek waar ik tot mijn enkels in de modder wegzakte. Goed geaard. Geen kans op omvallerij. Maar het werd later en later, dat heb je, sinds de uitvinding van de klok. Ik besloot nog één rondje over het terrein te maken, dat merkwaardig genoeg nu zeker twintig minuten duurde. Muziekmaker Gerhardt groette me. Hij was de eerste geweest die ik hier vandaag had gezien. Het festival was rond.

lutek Woensdag 10 Augustus 2011 at 12:45 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Moeder Gaat Op Stap

De enige reden waarom je, technisch gezien, niet kon zeggen dat de negatieve reacties de positieve reacties overheersten was omdat er geen positieve reacties waren.

Moeder ging op stap en had zich voor een verblijfplaats te Groningen goed laten adviseren, per telefoon per zoons per internet: een uitstekend B&B was gevonden. Redelijk centraal gelegen, in een rustige buurt, vriendelijke mensen, mooie kamers, en ook nog eens niet duur. Maar de boeking kon door jammerlijke omstandigheden op het laatste moment niet doorgaan. Geen nood, per behulpzame buurman werd er last minute een andere verblijfplaats voor haar opgezocht en direct ook maar geboekt.
Ik bekeek op internet het vervangende verblijf. Ze had nu al geboekt, het kon niet meer veranderd worden. Het hotel stond eenzaam aan de top in de zoekmachines, helaas om alle mogelijke verkeerde redenen: het was gelegen boven een luidruchtig café midden in de hoerenbuurt, de kamers vertoonden lekkage, ramen konden niet dicht, overlopen en wankele trappen waren aardedonker, toiletten en wasgelegenheid waren anders dan beloofd niet op de kamers maar op de gang, lichten deden het niet, er was geen ontbijt.....
Ik stopte met lezen en klikte het scherm uit.

Twee dagen later belde ik moeder. Hoe was het geweest?
"Meid, moet je horen...", en ze begon te vertellen over het hotel en de kamer. Het eerste wat opviel was dat het, nu ja, hoe zeg je dat, het was allemaal niet zo nieuw meer, het kon best een verfje gebruiken. En het was ook wat kaal: in de kamer stond een bed, een nachtkastje, een stoel en een tafeltje. Dat was het wel.
Inderdaad, dat is wat sober, maar het is ook niet de bedoeling dat je veel op je kamer bent. Maar moeder hangt natuurlijk niet tot laat in de avond in de stad, die eet iets kleins in de grote stad en gaat om 7 uur naar haar kamer om nog wat te lezen en gaat dan vroeg slapen.
Toen ze om 7 uur binnenkwam met behulp van eigen sleutel was er niemand. Ze zocht zelf haar kamer op. Die was nog waar ze die 's middags had gelaten, eerste verdieping en dan links op de linkergang. Eerst maar even lekker een bakkie koffie zetten. Er stond een waterkoker en er lagen wat pakjes thee en instantkoffie, nog nauwelijks over de datum. Het duurde even voordat de waterkoker water kookte. Het duurde eigenlijk wel vrij lang voordat de waterkoker water kookte.
De waterkoker deed het niet.
Dat was jammer. Dan moest de avond maar zonder koffie verlopen. Ze had een boek bij zich en ging op bed liggen om een stukje te lezen. Ze knipte het bedlampje aan - knip. Hela... ze knipte nog eens het bedlampje aan - knip... Niets.
Knip - knip - knip... Het bedlampje deed het niet.
Om nu aan het tafeltje te gaan zitten, dat was wat ongemakkelijk. Buiten klonken wat stemmen, maar gelukkig was het doordeweeks. In het weekend zou het vast lawaaieriger zijn. Vroeg slapen had ook voordelen. Moeder heeft geen mobieltje, dus geen wekker, en het was onduidelijk of het hotel er wekservice op nahield. Ze moest de volgende ochtend natuurlijk niet te lang blijven liggen, ze was hier nu juist omdat ze vroeg op een afspraak wilde zijn.

Ze werd niet te laat maar te vroeg wakker. Ach, dat gaf niet, dan kon ze rustig aan doen. Bovendien liep er op dit uur niemand op de gang zodat ze op haar gemak van de douchegelegenheid gebruik kon maken. Er was zoals gezegd geen wasgelegenheid op de kamer. Maar de douche bleef ongebruikt want deze functioneerde niet helemaal. Of misschien ook wel, echter de aanloop naar functioneren ging gepaard met een dusdanig gefluit en gebeuk van de pijpen dat ze de voorkeur gaf aan de wastafel. Een kerkorgel was er niks bij.
Terug in haar kamer pakte ze haar kleren voor de nieuwe dag. Eerst maar even het gordijn open, dan kon ze alles beter zien. Precies op dat moment kwamen er allerlei geluiden van buiten de kamer binnen. Wat was dat? Ze schoof een gordijn half open en schoof dit onmiddellijk weer dicht. De eigenaar had zeker zelf ook net vandaag gedacht dat het pand wel een verfje kon gebruiken want er stond een ladder tegen het raam en er was juist iemand op weg naar boven. Het was goed dat er gordijnen waren. Dat was even schrikken.

Moeder moest zelf gelukkig hard lachen om wat er allemaal mis was met het hotel. Dat was het grote voordeel geweest aan het verblijf. Dat het haar eigenlijk geen donder uitmaakte.

lutek Donderdag 04 Augustus 2011 at 10:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Zomerterras

Ook al was het een wereldreis om Vlaardingen te bereiken, als je bedenkt dat de wereld steeds kleiner wordt, valt het allemaal best mee. Met gebruikmaking van een handvol metro's en bussen en met inachtneming van het op de juiste momenten betreden en verlaten daarvan, stond ik op het 'Zomerterras'-festivalterrein in Vlaardingen-Centrum en vroeg me af wat vlaardingen eigenlijk zijn. Ik werd op geen enkele manier gestoord in mijn overdenkingen omdat ik de enige bezoeker was. Bij de ingang stonden 2 heren, er zat 1 dame achter het muntjeswisselloket, 3 heren stonden achter de bar en er stond iemand het hek naast het hoofdpodium te bewaken. Dat waren alle aanwezigen. Ik had het idee dat ik in het tegenovergestelde van een flashmob was beland. Was er een bommelding geweest? Had ik me in de dag vergist?
Plotseling klonk er muziek uit een tent waar ik al voorbijgelopen was. Ik keek om. Einsteinbarbie was aan het soundchecken. Aha! Ik was op tijd, de rest van de mensheid was weer eens te laat. Maar het was al avond en dra zou het terrein vollopen, dacht ik. Dat vollopen viel nogal tegen. Daarom besloot ik dat aspect van de avond zelf maar voor mijn rekening te nemen. Toen even later het optreden echt begon waren er al 20 mensen. Toen het afgelopen was waren er wel 60. Een verdriedubbeling van het publiek, waar maak je dat nog mee?
Het optreden van Einsteinbarbie was onderdeel van een concours en hoewel bij voorbaat al bekend was wie de winnaar zou worden - Vlaardings talent eerst - deed een vakbekwame jury grote moeite om alle optredens te beoordelen.

Elders op het terrein werden er nog andere optredens gegeven. Inmiddels was er flink wat publiek gearriveerd. ESB had de instrumenten lang en breed weer ingepakt, zodat we gezamelijk het talent konden aanschouwen. De bandjes deden allemaal erg hun best om ergens op te lijken met als gevolg dat ze op van alles leken behalve op zichzelf. Het had iets weg van een bonte avond in een eindexamenjaar. Het had iets vertederends. Of misschien was het gewoon zielig. Bij één optreden waren we van mening dat de band beter tot zijn recht had gekomen als de bandleden allemaal in een rolstoel zouden zitten. Dat was helaas niet het geval.
Omdat ik niet precies wist hoe laat Vlaardingen zou sluiten en ik geen risico wilde nemen een nacht te moeten overblijven, begaf ik mij op weg terug naar huis. Een jongen van een jaar of zestien hield me staande en wist me te vertellen dat hij en ik samen op zwemles hadden gezeten. Ik wist vrij zeker dat dat niet waar kon zijn en had ook diverse redenen om hem daarvan mogelijk te overtuigen, maar liet die onuitgesproken en liep verder naar de uitgang. De jongeman zwom nog een stukje met me mee en zwaaide me toen wel thuis.

lutek Maandag 01 Augustus 2011 at 11:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: