R.E.M. in Het Park

Parkrondjes kunnen onderling in tijd en afstand variëren, afhankelijk van bij voorbeeld weersgesteldheid, kantoordrukte en aanwezig fotogeniek fauna. Vandaag maakte ik een ruim rondje en liep zo langzaam mogelijk, optimaal genietend van de nazomerse zon.
Het rondje was zo ruim dat ik Het Park zelf nauwelijks heb betreden, ik liep er met een grote boog omheen, op één gedeelte na waar het zo druk was dat het wel leek of er dra een muzikaal optreden zou worden gegeven, zeker gezien de gemiddelde leeftijd. Dat bleek ook precies te zijn wat er stond te gebeuren. Ik hoorde iemand (die ik aanzag voor schooljuf) tegen haar leerlingen zeggen dat over een minuutje 'de band zou beginnen die bekend was van Holland's got Talent'. Ik versnelde mijn pas voor een meter of honderd, waarbij ik inderdaad vier in de startblokken staande hangjongeren passeerde die zich opmaakten iets ten gehore te brengen. Een 'band' zou ik het niet willen noemen. Hun hele instrumentarium bestond uit 1 versterker waaruit door middel van bediening van een paar knoppen een beat werd getoverd. En nog een beat. En nog een. Toen geen enkele beat meer. De geluidsman frutselde wat aan de knoppen en begon overnieuw. De juiste beat moest ergens in het apparaat zitten, hij moest die alleen nog even tevoorschijn halen. De anderen keken naar wat hij deed, of controleerden nog even of hun verplichte winterkleding zo stoer mogelijk leek. Yo!

Ook van andere kanten kwam er publiek aangelopen. Een moeder riep haar zoon. "Kom eens hier, ze gaan daar..."
Ik zag haar bedenken hoe ze dit moest precies moest noemen. Ze had deze muziek wel eens gehoord. Ze zocht ongetwijfeld haar hoofd af naar de afkorting R'n'B, maar vond die niet. Wel iets wat er bij in de buurt kwam.
"Ze gaan zo... eh... R.E.M. spelen"

R.E.M. is dood. Leve R.E.M.

lutek Donderdag 29 September 2011 at 9:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Hank 5

Een collega uit Schiedam vertelde me over de daar jaarlijks gehouden 'brandersfeesten'. Dit betreft geen samenscholing van de KKK maar heeft iets te maken met het branden van jenever, althans daar is de naam van afkomstig. 'Een soort Koninginnedag, maar dan 3 dagen lang'.
Mijn belangstelling werd gedeeltelijk gewekt, maar toen daar het mooie weer bij kwam waakte het wat meer. Toen daar ook nog een optreden van Nico Dijkshoorns 'Hank 5' bij kwam was mijn belangstelling klaarwakker. Er op af!
Van enige honderden meters afstand hoorde ik al dat ik de goede richting op liep: het 1, 2, 3, 4 van de Hank 5 kwam me reeds tegemoet (dus niet 'tegenmoed', zoals ik laatst ergens las). De Hank 5 was op het grote plein geprogrammeerd, net naast het opblaasbare reuzendoolhof en de radiografisch bestuurbare vrachtautootjes. Het plein was nog vrij leeg. Maar goed, het was ook nog vroeg en misschien was het gisterenavond wel erg laat geworden. Het publiek zat aan lange Oktoberfestbiertafels cola te drinken. Ik was niet helemaal de enige die voor de muziek kwam maar om nu te zeggen dat Schiedam uit was gelopen zou een overdrijving zijn. De ruimte tussen de tafels en het podium werd vooral gevuld door een lading gerolstoelde Schiedammers. Schiedam kent denkelijk de grootste rolstoeldichtheid van Nederland. Maar die mensen hadden ten minste nog een excuus om niet voor het podium te staan dansen. Af en toe passeerde er ook een vrachtautootje. bzz bzzzzzz...

Let wel, over het algemeen was het geluid van de modelauto's niet te horen. Ik had ook het sterke vermoeden dat Nico en de zijnen de versterkers steeds ietsje harder zetten. Nico nam ons mee in zijn teletijdmachine. Tussen de nummers door, en ook tijdens de nummers, vertelde hij anekdotes van zijn muzikale helden. Het legondarische 'Dorpshuis van Callantsoog' kreeg de allure van Drs. P's 'Sneker Café' door de verhalen over een optreden van James Brown dat daar ooit heeft plaatsgevonden. De onversneden details over Browns seksuele uitspattingen deden enkele rolstoelers een veilig heenkomen zoeken. bzz bzzzzzz...
Nico vertelde onverstoorbaar verder, hij gaf een Elvis-impressie ten beste, hij trapte de wah-wah nog eens stevig in en genoot van het geile geluid dat zijn scheuronde gitaar door de langzaamaan iets voller rakende straten en pleinen van Schiedam maakte.
Plotseling begreep ik waarom hij hier stond, hier op het plein. En wat die radiografisch bestuurbare vrachtauto's hier deden. Ze waren één en hetzelfde. Grote mannen met hun speelgoed. Het hoeft helemaal niet vernieuwond of hoogstaand te zijn. Dat is allemaal niet belangrijk. Het is het wah-wah-grotemensenspeelgoedgevoel. Het is godverdomme lekker!!
Precies op dat moment zette Nico daar een extra uitroepteken achter door It's Your Thing in de microfoon te roepen. En zo was het.

Er werd nu inmiddels toch wel iets meer bier dan cola geschonken, en behalve dat ik nog altijd het idee had dat ieder nummer een decibel of 2 harder werd gespeeld vielen er ook steeds minder pauzes. Het ruigde en ragde en rausde over het plein. Hop, een nummer van Lou Reed dan maar. Pats, Creedence Clearwater Revival kwam voorbij. Rolstoelen of niet, de Hank 5 had het uitstekond naar hun zin. Tot besluit werd Schiedam getrakteerd op een nog de nacht ervoor geschreven Zweedse versie van 'Hank's Tune'. Ze eindigen al 25 jaar met dat nummer dus nu ook.
Het was ook net op tijd, had ik het idee, want links en rechts begonnen zich al kliekjes Popeye-pakjes te verzamelen. Schiedam vindt het leuk om tijdens de brandersfeesten op 847 plekken in het centrum een shantykoor te laten optreden, met alle flauwe voorspelbare ingestudeerde armbewegingen daarbij. En vandaag hadden ze nog niet op het grote plein gestaan dus kwamen ze nu verhaal halen. De Hank 5 vluchtte het niet-radiografisch bestuurbare tourbusje in en verliet 1, 2, 3, 4 Schiedam. Volgende week staan ze in Den Haag.

lutek Maandag 26 September 2011 at 10:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Variété de Luxe

In de bieb is altijd wat te doen. Je kan er staan of zitten, je kan er schaken, je kan er naar het toilet gaan of je kan er uit het raam kijken (meerdere windrichtingen mogelijk, ook als het niet waait). Op sommige momenten, eens per kwartaal, kun je er ook genieten van een Variété de Luxe, een avondvullend gevarieerd programma der schone dan wel schrandere kunsten. Ik nam de uitnodiging aan bij de vijfde editie hiervan aanwezig te zijn en werd verwelkomd door de uitnodiger zelf, Heer Mischa, o.a. bekend van het radioprogramma 'Vraag het de Bieb'.
Hoewel hij deze avond niet in die functie was, kon ik niet nalaten hem hierin te testen. Ik vroeg hem hoe het met hem ging, en ik vroeg hem waar het toilet was, en waar hij toch die lekkere prosecco vandaan had. Op alle vragen had hij een indrukwekkend antwoord.

Het gevarieerde programma begon met een voorlees van oud-Mecano-zanger Dirk Polak. Dirk is zanger, muzikant, schilder, schrijver en nog zo het een en ander. Ik heb zijn autobiografie gekocht waarin ik ongetwijfeld zal lezen dat hij nog meer kunsten beheerst. Het zou me niet verbazen als hij bij het Nederlands Dans Theater heeft gezeten of wereldkapioen langebaanschaatsen is geweest, hoewel ik dat laatste al een aantal jaren redelijk goed volg.
Op het podium achter de microfoon zat hij te wiebelen op een hoog gammel designstoeltje. Ik was bang dat de pootjes het zouden begeven maar dat gebeurde niet. Reeds op vroege leeftijd door Meccano gefascineerd, wist hij waarschijnlijk precies hoever de buigzaamheid van het staal reikte. Het voorgelezen verhaal kwam alleszins niet in gevaar en de man zelf ook niet.

Tussen de diverse pauzes door waren er twee dames die een dappere poging ondernamen om een optreden te verzorgen. Ze hadden in ieder geval mooie jurkjes aan. Ook werd er een korte film vertoond. Net als de dames van de dappere poging was de film niet geweldig, niet fantastisch, niet revolutionair maar de sfeer was de hele avond zo knus en huiselijk en informeel dat dat ook helemaal niets uitmaakte.
Ik vervoegde mij bij de geïmproviseerde bar alwaar ik een goede ruil maakte met de bedienende dame: een vol flesje van haar tegen een leeg flesje van mij. Niet in de laatste plaats vanwege de dorstigmakende warmte die er in het gebouw heerste, vond ik dit een bijzonder goede ruil. En getuige haar charmante en ontwapenende glimlach vond zij dat ook.
En passant testte ik Heer Mischa op zijn 'Vraag het de Bieb'-vermogen. Andermaal wist hij een prachtig antwoord te formuleren, ditmaal op de vraag of hij het net als ik ook goed naar zijn zin had.

Wat ik niet wist is dat zanger-gitarist Mark Ritsema - behalve de 300 bands die hij zelf heeft opgericht - ook ooit eens in Mecano heeft gespeeld. Voor mij een verrassing maar klaarblijkelijk geen verrassing voor Mark en Dirk, zodat zij goed voorbereid getweeën als 'Polar Twins' de grondvesten van de bieb deden schudden. Bij nader inzien bleek de bieb gewoon stil te staan maar waren het die akelige designstoeltjes weer die voor de nodige ophef zorgden. Maar wederom ging dit niet ten koste van het gebodene. Behalve nieuwe nummers werd als klapper de Mecano-klassieker 'Untitled' gezongen. Het publiek was enthousiast en rende naar de dichtstbijzijnde speelgoedwinkel om een Meccanodoos te halen.

http://www.youtube.com/watch?v=sJsP2cJVYbU

lutek Zondag 25 September 2011 at 11:08 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Takkentijd

Door drukte van huishoudelijke, tevens van buitenhuislijke aard had ik al enige weken geen quality-wandelendetakken-time kunnen vrijmaken. Ik heb de takjes in het voorbijgaan gezien, ik heb natuurlijk de voedsel- en watervoorraad op peil gehouden (dit zelfs gedeeltelijk uitbesteed) en ik heb de kooi verschoond wanneer dat nodig was, maar ik heb nauwelijks voor het terrarium zitten kijken, of de beestjes even los laten lopen of over me heen laten klimmen. Hoog tijd voor hernieuwde kennismaking.
Tak-tv noem ik het wel eens. Het terrarium staat naast de treurbuis en als je een half uurtje voor het terrarium zit zie je meer gebeuren dan wanneer je twee weken lang voor de tv hangt, zeker op een tijdstip dat de beestjes wakker zijn.

Ik bekeek ze stuk voor stuk. Uit elkaar houden doe je ze natuurlijk niet, maar sommige uiterlijke kenmerken vallen altijd op. De uiterlijke kenmerken die vooral opvallen zijn de verminkingen. De mannetjes doen niets liever dan elkaar en de vrouwtjes domineren, wat bij mannetjes onder elkaar nogal eens resulteert in gebroken poten. Leuk is anders maar niemand heeft ooit gezegd dat de natuur leuk is.

Akelig krakende armen en poten
Gruwelgeweld van een brekend skelet
Beeld van een barstende vleeskroket
Het barsten gaat echter met horten en stoten

De puntige poot heeft het lijfje omsloten
Gehaakt, overmeesterd, het vluchten belet
Het slachtoffer klak! klak! staccato geplet
En, nu mintgroen, met eigen bloed overgoten

Verminkt door het leven, verminkt door de leider
Het klimmen gaat moeizaam, het klauteren traag
Hij heeft vijf poten over waarvan twee zonder voet

Hij wandelt en mankelt, geen leider maar lijder
Die ander kiest uit wel drie vrouwtjes zo graag
Dat laat vijf vrouwtjes over - het leven is goed

Ik zag naast de kooi een eitje op de grond liggen. Slordig. Met het schoonmaken haal ik die er altijd uit, anders heb je voor je het weet last van overbevolking. Die gaan keurig in de koelkast voor later, eventueel. 10 takken zijn leuk, 100 takken gaat me te ver.
In de stekkerdoos naast de kooi zag ik er nota bene nog een. Heel slordig. En bovendien ook een buitengewoon akelige plaats. Stel dat het eitje na een half jaar incubatietijd uitkomt, dan wordt het nieuwe takje op zijn geboortedag na twee seconden geëlektrocuteerd. Hallo en vaarwel, wrede wereld.
Maar wacht, wat was dat? Zag ik het goed? Jazeker, op de glazen schuifpui zat waarachtig een nieuw beestje, zo te zien nog geen uur oud. Het zocht zich een goed heenkomen, oftewel het klom zo hoog mogelijk, daar waar niets en niemand anders bij kan. Tak-tv heeft er weer een kanaal bij.

Update:
Opsporing verzocht: sinds 2 dagen is een takje vermist. Signalement: het ziet er uit als een takje, anderhalve centimeter lang, het zit stil en het houdt ervan zich te verschuilen. Het moet ergens zitten in een terrarium van 120x40x60. Wie heeft dit beestje gezien?
Ach, het zal wel weer tevoorschijn komen. Ik moet alleen even goed opletten als ik morgen de oude bramentakken weggooi.

lutek Donderdag 22 September 2011 at 10:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

PopRonde 2011

De R zit weer in de maand, het is PopRondemaand (althans voor regio Rotterdam, overigens ook met een R).
Vorig jaar had ik al moeite om 3 of 4 bandjes te zien, deze keer kwam ik maar liefst tot 8, een record. Toegegeven, dat is nog altijd slechts 17% van het aanbod. Je hebt een helikopter nodig om alle bands op die ene avond te kunnen zien, alsmede een uitgekiende landingsvergunning voor in de binnenstad. Probeer het maar liever niet, 8 bandjes is al meer dan genoeg.

De aftrap begon voor mij in Café Hemingway waar 'Ze Mannschaft' optrad. De laatste keer dat ik in Hemingway ben geweest belandde ik in een 70's disco waar, zoals de naam al doet vermoeden, vooral 70+ers op af waren gekomen. Iets wat zijn weerslag had op de rij voor het toilet. Die rij was er nu niet. Dat kon ook niet omdat de band de instrumenten aan het opstellen was en het drumstel hoe langer hoe meer de weg naar het toilet blokkeerde.
Vooralsnog was ik de enige, naar mijn smaak, die hier was omdat deze band er zou optreden. Ik vermoedde dat niemand anders hier niet had gezeten als de band er niet was geweest. Dat heb je met gratis binnenstedelijke festivals. Ik had bijna op willen staan om ze succes te wensen, een hart onder de riem steken, maar besloot het niet te doen. Stel dat het zwaar tegenvalt, dan wil je ook weer niet zomaar weglopen.
Ze Mannschaft speelde redelijk strak, wat mag verwacht worden van een band die strakke gitaarmuziek maakt. Zeker geen muziek om van naar het toilet te gaan. (Iets waar de geluidsman van het café anders over dacht. Hij klom over het drumstel heen en verdween naar achter. Dit was de kans om de deur te barricaderen, wat niet gebeurde. Een gemiste kans.)

Vervolgens nam het van hot naar her rennen een aanvang. Maar voor ik ergens kon arriveren raakte ik op straat aan de praat met 2 mensen die merkbaar het overzicht hadden verloren van het PopRondespoorboekje. Je kon ze zien puzzelen en geen besluit durven nemen. Ik hakte voor hen de knoop door: Wil je luisterliedjes, loop naar links, wil je pokkeherrie, loop naar rechts. Pokkeherrie, daar hadden ze wel oren naar. Ik liep zelf de luisterliedjeskant op.
Zelden heb ik zo slecht ongevraagd advies gegeven. De luisterliedjes die ik in gedachten had, van Gerhardt, werden in Café De Vijgeboom met volledige band gespeeld. Het volume stond op 10, het swingde en rockte de tent uit. Een dijk van een optreden. Met tuitende oren rende ik naar Café Stalles om een staartje pokkeherrie op te vangen. Echter, Fruit of the Original Sin speelde deze keer akoestisch. Het was precies andersom dan wat ik verwacht had. Ik kon maar beter geen advies meer geven vanavond.

De Unie zat vol mensen die niet voor Bart van der Lee waren gekomen. Afijn, dat was nog altijd beter dan de rest van de binnenstad, want die zat vol mensen die helemaal niet naar Bart van der Lee waren gekomen. Beide partijen hadden ongelijk. Iedereen had speciaal voor Bart van der Lee naar De Unie moeten zijn gekomen, hoewel ik me realiseer dat er dan wel een paar stoelen en tafels aan de kant hadden moeten worden geschoven. Een aanrader. Maar ja, met mijn adviesgevingsgave vertrouwt nu niemand meer dat het echt een aanrader is. [ http://www.youtube.com/watch?v=hZGIC78uCbY ]

All Missing Pieces had ik 3 jaar geleden eens gezien. Leuke nummers maar knullig gespeeld, en na 3 nummers had je het wel gehoord. Maar omdat ik Club Vibes niet meer van binnen had gezien sinds het niet meer Club Bizar heet, besloot ik daar toch even te gaan kijken. Op de tast meende ik dat het er sfeervol was ingericht. Na enige tijd vond ik de bar, plaatste een bestelling en raakte in gesprek met mijn buurman. Buurman straalde. Buurman was trots. Buurman was de vader van de 3 jongens van All Missing Pieces die over 5 minuten zouden gaan optreden.
All Missing Pieces had het wat rustig aan gedaan de afgelopen jaren. De tienermeisjesgekte was weggeëbd. Ze hadden flink geoefend en flink wat nieuwe nummers geschreven. Verder heb ik geen idee wat ze in de tussentijd gedaan hebben maar wat ik in elk geval weet is dat de band niet meer te vergelijken is met 3 jaar geleden. Het klonk als een klok. Het ragde, het rausde, het ruigde, het rockte. De enige reden dat er niemand in de lamp ging hangen was omdat er geen lamp hing.
Volgens traditie en als vanzelfsprekend was de afsluiter in Rotown een slappe hap. Maar dat gaf niks. De R zit weer in de maand!

lutek Zondag 18 September 2011 at 8:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

fragment uit Wandelreis Salau, Pyreneeën (3)

(...) Vogels waren er genoeg vandaag, zij het niet al te exotische soorten: roodborstjes, kwikstaartjes, zwaluwen, alpenkraaien en alpenkauwen. Ook zag ik de kolibrievlinder. Veel mooie bloemen waarvan ik de naam niet weet. En die plief-plafbeestjes die we zo leuk vinden, een soort salamander. Eentje bleef er lang genoeg zitten om wat water te geven, wat hij met zijn grappige tong oplikte.
De gier die je hier vooral ziet is de vale gier. Ik had hem al een paar keer op de foto gezet, van veel te veraf natuurlijk, toen ik er achter kwam dat mijn fototoestel al de hele ochtend nog ingesteld was op de omstandigheden van gisterenavond. Het werd zodoende een wel heel erg vale gier. De foto’s van vanochtend kan ik helaas allemaal weggooien.
Een beetje op de automatische piloot wandelde ik door, niet te snel, niet te langzaam. Ik dacht aan wat andere mensen doen als ze hier lopen. De één wil zijn gedachten op een rijtje zetten maar dat zou bij mij een kort rijtje worden. De ander wil 'zijn hoofd leegmaken' maar ook dat kwam me nogal zinloos over, bij mezelf in elk geval.(...)

- het hele verslag is te lezen op www.vakantie.lutek.nl/Salau2011/ -

lutek Zaterdag 17 September 2011 at 8:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

fragment uit Wandelreis Salau, Pyreneeën (2)

(...) Nog even over Parijs gisterenavond. Ik had al opgezocht welke metro ik moest hebben om van Nord naar Austerlitz te komen en had dan ook alle tijd voordat ik de nachttrein in moest. Ik ging ergens zitten en raakte aan de praat met een Australiër, Dan. Dan gaat een maand in het Zuiden van Frankrijk op het land werken, een uitwisselingsproject. Dan was een beetje vaag. Het was eigenlijk niet het Zuiden waar hij heenging, maar wat meer oostelijk, richting Middellandse Zee. Of eigenlijk niet bij de Middellandse Zee, maar meer landinwaarts, en dan een stuk naar het Westen.
Ik vroeg hem of hij de taal al machtig was. Hij zei dat hij het nog niet geheel onder de knie had maar wel goed op weg was. Ter illustratie vertaalde hij "Too good to be true" met "Too beau de la trois". Dit alles overigens op fluistertoon en met plat Australisch accent en dito intonatie. Ik hoop het beste voor Dan.

Even later stonden we op straat te roken en vroeg ik hem, als ik ooit nog eens 3 weken in Australië zou zijn, wat ik dan in ieder geval niet zou mogen missen. Dan dacht na. Of misschien had hij me niet gehoord, hij vertoonde weinig gezichtsuitdrukking. Ik rookte sigaret na sigaret (de nachttrein zou over een uur vertrekken en dan kon er tot de volgende ochtend niet meer gerookt worden). Ik vertelde hem wat anekdotes over Parijs, over toen wij er waren, 9 jaar geleden. En ik vertelde over diverse bergen die we bedwongen hadden. Ik stak nog een sigaretje op. Les vachettes et les veaux passeerden de revue. Opeens zei hij: "The country side, you should see the country side." Ik keek hem vragend aan. Hij vulde aan: "If you like mountains".  Hij was een half uur lang aan het nadenken geweest over een antwoord op mijn vraag die ik zelf al helemaal vergeten was. Ik was blij dat we niet in dezelfde couchette sliepen. (...)

- vanaf heden is het hele verslag te lezen op www.vakantie.lutek.nl/Salau2011/ -

lutek Vrijdag 16 September 2011 at 12:33 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

fragment uit Wandelreis Salau, Pyreneeën (1)

(...) De ‘Sentier de Decouverte du Cougnets’ liep ik als eerste, dit is de route die langs de gesloten wolfraammijn voert. Dit zeg ik eigenlijk al verkeerd. Beide routes voeren langs de mijn, maar deze route heeft dat als hoofdingrediënt. Direct loopt de weg naar boven en dat blijft zo tot je een uur later, 400 meter hoger, de overblijfselen van de mijn ziet. Nou ja ‘ziet’, je ziet eigenlijk niks, maar je staat dan wel op een plek met een fantastisch uitzicht. Als ik dacht dat het zwaarste stuk van de wandeling er nu op zat dan had ik het mis. Hier begon het pas echt steil omhoog te gaan. Ik klampte me maar vast aan de wetenschap dat hoe steiler een weg loopt – ik zou nog 300 meter omhoog moeten – hoe sneller het hoogteverschil is overbrugd. Halverwege dit tweede gedeelte kwam ik in de volle zon te lopen. Ik zette mijn rare hoedje weer op, dat hoedje dat alle vogels direct afschrikt. (Ik heb er inderdaad geen één gezien vandaag.)
Enige tijd later meende ik geluiden te horen die ik niet thuis kon brengen. Even twijfelde ik of de geluiden er wel echt waren en niet alleen in mijn hoofd zaten. Bij nadere beluistering bleken ze wel degelijk echt. Het kwam van ergens boven mij, al zag ik nog niets. In een vallei is het vaak lastig te zeggen waar een geluid precies vandaan komt.
Bellen! Bellen en geblaat. Nu kon ik het ook zien. Een enorme kudde schapen werd terug de kooi ingeloodst. Vier mensen en evenzoveel honden floten en blaften van alle kanten om de schapen van punt A naar punt B te leiden. Een mooi gezicht. Het blijft knap hoe die mensen dat voor elkaar krijgen.
Zelf hoopte ik ondertussen dat ik niet in de weg zou lopen van dit spektakel en door mijn aanwezigheid alles in de war zou sturen. Ik hield de pas een beetje in en probeerde rechtsom rond de kudde te geraken. Naar punt A, zeg maar. Dat was niet de goede richting, zag ik even later. Ik had juist naar punt B moeten lopen. Op steile gedeeltes in een open veld zie je vaak het juiste pad niet meer omdat veel mensen voor je allerlei andere paden hebben genomen, gemaakt.
De folder nodigde me uit vooral eens bij de authentieke schaapsherdershut te gaan kijken, maar de herders stonden me van op een afstandje aan te kijken, op een rijtje, leunend op het hek van de kooi, en zagen hoe ik eerst de ene kant was opgelopen en nu weer de andere kant op liep. Ik kreeg visioenen van de gringo die de saloon binnenstapt in het Wilde Westen en besloot direct door te lopen. Ik zou ietsje verder wel van het mooie uitzicht gaan genieten. (...)

- over enkele dagen is het hele verslag te lezen op www.vakantie.lutek.nl -

lutek Woensdag 14 September 2011 at 2:13 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Auberge 'Les Myrtilles'

Je vraagt je wel eens af waar de 'middle of nowhere' nou precies ligt. Mogelijk ligt het op verschillende plekken in de wereld maar ik heb het gevonden in de Ariège, onder in de Midi-Pyrénées, tegen de grens met Spanje.
In Salau staan 6 huizen waarvan de helft bewoond. Er staan ook nog een paar lege huizenblokken die 30 jaar geleden woning boden aan mijnwerkers van de inmiddels gesloten wolfraammijn. Je kunt ze kopen, voor een prikkie, maar niemand heeft interesse. Of niemand weet van het bestaan.
(Wolfraam - het produkt alleen al. Wat is het eigenlijk? Geen wonder dat het hier uitgestorven is.)

Anouk en René wisten wel waar Salau lag en hebben er een herberg geopend. Overgenomen eigenlijk, de herberg stond er al. Misschien dat ze er eens op de fiets langs waren gereden. Dat zou best kunnen, want met name Anouk heeft niet onverdienstelijk op de mountainbike gezeten. Als Marianne Vos eens ziek was had je zomaar kans dat zij opeens op het podium stond. Jammer voor haar was Marianne Vos meestal niet ziek.
Weliswaar eindigen hier de wegen - na Salau houdt alles op - maar op een mountainbike begint het feest dan pas.

Via (wandel)reisorganisatie SNP boekte ik een 5-daagse wandelvakantie in de Ariège met deze herberg als uitvalsbasis. En, ik mag wel zeggen, invalsbasis evenzo, want na diverse daglange wandelingen is het maar wat fijn binnenvallen op het terras naast de herberg. September valt buiten het seizoen, en mede daardoor heb ik tijdens de wandelingen bijna geen mens gezien. Het was echt het eind van de wereld. Ik stond boven op bergen van meer dan 2000 meter hoogte (met stralend weer, overigens, goed voor het uitzicht). Als je al wat hoorde was het een klaterende waterval of een krassende alpenkraai. Meer was er niet. Meer heb je ook niet nodig. Meer zou teveel geweest zijn. Het was goed. Het ontbrak aan niets.

[Ik schrijf de komende week een mooi verslag van de wandelvakantie - let op uw brievenbus]

lutek Zaterdag 10 September 2011 at 8:37 pm | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

Mijn Neefje van Vier

Ruben is de naam, en dat het maar een grote gezonde jongen mag worden. Vier dagen geleden bestond hij nog niet, en nu... 'Zie een zoon'. Want dat betekent de naam Ruben.
Hij is mijn eerste neefje. Ik had al 3 nichtjes maar dit is mijn eerste neefje. Schoonfamilie blijft altijd schoonfamilie, heb ik mij laten vertellen. Je kunt scheiden wat je wilt, maar niet van je schoonfamilie. Dus is Ruben mijn neefje.
Hoe is dat eigenlijk in Engelssprekende landen? Je 'sister-in-law' is dan wettelijk niet meer 'in law' je sister.
Het maakt me niet zoveel uit. Al was Ruben niet mijn echte neefje, ik vind dat hij het is. En hij zelf ook, zo liet hij me weten door middel van knor- en andere geluiden die slechts door een echte oom correct geïnterpreteerd kunnen worden.

Moeder J. lag uitgeteld in bed. Vader B. bracht Hannie en mij muisjes op cake met slagroom. En hij ging rond met de nieuwgeborene. We wisten zo snel niet wat we het eerst moesten aanpakken en of waarvan we een hap moesten nemen. Ruben gaf geen kik. Nu ja, af en toe een kik of een hik of een reeds genoemde knor. Wat een rustig kind, zeg! Moeder J. rolde met haar ogen. Ja, nu wel!

Alles zat op de juiste plaats voor zover waarneembaar. Ruben had het helemaal voor elkaar. Hannie hield hem even vast, op haar eigen buik. Zo konden de twee kleinen alvast kennis maken met elkaar.
Het wonder van de bonsaivingertjes werd nog even kijk-nu-toch-eens besproken. Maar we zagen dat moeder J. al bijna in tongen begon te praten van de slaap, dus gingen we heen.
Ruben is de naam, en dat het maar een grote gezonde jongen mag worden.

lutek Zaterdag 03 September 2011 at 12:40 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: