Post

Als je maar lang genoeg consequent je post niet openmaakt, word je vanzelf een keer je huis uitgezet. Dit akelige beeld zorgt er voor dat ik altijd trouw elke envelop die in de brievenbus ligt openmaak en de inhoud tot mij neem, ook wanneer ik bijna zeker weet dat de inhoud weinig belangwekkend zal zijn.
Hierdoor komt het dat ik nog al eens word gewezen op in aantocht zijnde festiviteiten in de buurt waaraan deelname gratis of tegen gereduceerd tarief is. Dat komt omdat ik buurtbewoner ben in deze buurt. Het woord zegt het al.
Ongetwijfeld zullen mensen die verder weg wonen net zo'n bericht krijgen als ik, maar dan met de mededeling dat de in aantocht zijnde festiviteit hun gratis of tegen gereduceerd tarief worden aangeboden omdat ze juist niet in de buurt wonen. Of misschien hebben ze verder weg wel hun eigen festiviteiten. Ik heb eigenlijk geen idee want ik ga er nooit heen.

Laatst werd ik uitgenodigd een kijkje achter de schermen te nemen in de nieuwe versie van 'Ahoy', de versie van na de grote verbouwing. 'Achter de schermen' klinkt spannend, maar als er echt iets spannends te zien was zou het vast niet lang achter de schermen blijven. Daarom ging ik toch maar niet.
De Charloise tak van het initiatief 'Opzoomeren' stuurde me een vrijblijvende uitnodiging ideeën te spuien om de initiatiefnaam in praktijk te brengen gedurende de wintermaanden. Een goed idee wordt beloond met maximaal 350 euro opzoomergeld alsmede plaatsing van een 6 meter hoge kerstboom en een lichtslang van 34 meter lengte. Even probeerde ik nog een betere naam te verzinnen voor het nogal idiote 'Opzoomeren in de winter' maar stopte ermee toen ik bedacht dat mijn idee mogelijk zou worden beloond met een kerstboom en een lichtslang. De uitnodiging verdween ongeopend in de vuilnisbak. (Ongeopend, omdat de verpakking doorzichtig was.)
Verder heb ik recentelijk nog kaarten voor het North Sea Jazzfestival afgeslagen, en heb ik geen gebruik gemaakt van de gelegenheid een kop koffie te nuttigen die werd geschonken ter verbouwingsoverlastgenoegdoening namens de tandartsengroepspraktijk in flat A.

Maar vandaag kreeg ik een uitnodiging om volgende week gratis te komen dineren in de restauranttent die voor een paar maanden is opgesteld hier op het plein voor Ahoy. Een 3-sterrenkok zorgt voor het eten en een variétéshow zorgt voor het variété. Omdat ik zelf wel eens eet, en ik weet dat Hannie dat ook wel eens doet, denk ik dat ik dit aanbod voor de verandering nu eens wel aanneem en Hannie zal verrassen met een sprankelende avond uit. Ik zeg nog niks. Het moet een verrassing blijven.
Alleen de genuttigde drankjes moet ik zelf betalen maar daar vind ik nog wel iets op.

lutek Donderdag 27 Oktober 2011 at 9:12 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Kaarten

Eens heb ik online toegangskaarten besteld. Ik weet niet meer voor welk concert. Misschien dat het concert geweldig is geweest maar het bestellen ging niet zo geweldig. Ik was niet erg bedreven in het online bestellen van iets, en ook de samenhang en samenwerking van het totaal aan internetverbindingen liet te wensen over. (Van mij naar de website, van mij naar een registratiewebsite, van mij naar de bank, van de website naar de bank, etc.)
Na bevestiging van registratie werd ik doorgeleid naar de website waar ik kon bestellen, maar omdat ik daar al eerder had ingelogd (inloggen is weer iets anders dan registreren) en mijn aankoop daar in de wachtrij was gezet, bestelde ik per ongeluk de kaarten dubbel.
Onderweg waren er nog andere websites die ik met virtuele voeten getreden heb; ik weet nu niet meer welke. Wel weet ik dat ik een paar keer moest bevestigen dat ik geen kaarten wilde hebben voor Toto, George Michael en Shakira. Nee, echt niet.

Ik herinner me nu dat ik nog een keer kaartjes online heb gekocht. Ik klikte op 'bestellen', klikte op 'akkoord' voor betalen, en had de kaartjes binnen. Zo kan het ook.

Van de week hoorde ik dat zowel Fee als Pee kaartjes wilden voor Bonnie Prince Billy, aanstaande januari in Utrecht. Ik verkeer graag in goed gezelschap en wilde me daarom bij hen voegen. Fee zei dat Pee twee kaarten zou bestellen en nog twee voor andere liefhebbers, vrienden van Fee. Met mijn eigen, eerstgenoemde bestelpoging in het achterhoofd vroeg ik Pee, de avond voordat de voorverkoop begon, of zij meteen ook voor mij wilde bestellen. Dat was geen probleem. Maar haar geld was nog niet gestort, en Fee moest ook nog overmaken. De kaartjes waren maarliefst 32,50 plus reserveringskosten.
Omdat ik allang blij was dat Pee voor mij wilde bestellen maakte ik graag direct het hele bedrag over voor iedereen behalve Pee zelf. 140 euro, of je een emmer leeggooid.
Het overmaken was zo gepiept. Met de bank kan ik goed overweg. Nadat de transactie voltooid was, zag ik deze echter niet terug in de af- en bijschrijvingen. Wat was hier aan de hand? Na enig speurwerk, eerst met mijn neus te dicht op het scherm, ontdekte ik, na het nemen van enige afstand, dat ik het geld niet van mijn gewone rekening had overgemaakt maar van mijn spaarrekening. Ik raadpleegde de af- en bijschrijvingen van mijn spaarrekening en daar stond de transactie ingepland.
Ingepland?
Het bleek dat na 10 uur 's avonds een transactie van de spaarrekening niet noodzakelijk meer diezelfde dag wordt voltooid.

Nadat ik enkele zorgvuldig gekozen toverwoorden had uitgesproken, begon ik van voren af aan. Nu maakte ik het bedrag over van mijn gewone rekening. Juist toen deze transactie was voltooid, kreeg ik een berichtje van Pee: ze bevestigde dat ze 5 minuten geleden het bedrag had ontvangen, en zei dat ze nu meteen ging slapen zodat ze morgen vroeg op kon staan.
De volgende dag zou ze zien dat er twee maal 140 euro op haar rekening was bijgeschreven, en zou ze zich moeten bedwingen om het hele concert niet gewoon maar te vergeten en in plaats daarvan een enkele reis Kreta te boeken. Ik ademde diep uit en vergat bijna opnieuw in te ademen.

De volgende ochtend bleek dat Pee niet op weg was naar Kreta. Ze had 5 kaarten gekocht. In de vroege ochtend heeft ze natuurlijk zo snel niet gezien dat ik 140 euro teveel had overgemaakt, dat komt wel goed. Ik bedacht me alleen dat deze dag precies de dag is dat mijn maandelijkse hypotheek zou worden afgeschreven. Dat is nu niet gebeurd omdat het saldo van mijn spaarrekening niet toereikend was.

lutek Zaterdag 22 Oktober 2011 at 12:02 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

Uit Vogelen

Omdat Het Park deze maand (of hoe lang het ook zal duren) een 'extreme makeover' krijgt, had ik mijn toevlucht genomen tot het parkje naast Het Park, Schoonoord. Ik hoorde van overal om mij heen mooi vogelgezang. In het bijzonder hoorde ik op korte afstand iets lustig er op los 'tsikken' en 'ziepen' en zag dat dit afkomstig was uit het keeltje ener brave roodborst. Het zat op een tak (of wat het ook is dat vogels doen - zitten is het eigenlijk niet) en was niet bang voor mij. De meeste vogels kun je wel passeren zonder dat ze opvliegen, op een paar meter afstand. Maar blijf je even staan, dan zijn ze snel weg.
Deze bleef zitten en zong vrolijk verder (of wat de geestesgesteldheid ook is van vogels wanneer ze zingen - wij interpreteren het als vrolijk). Ik pakte mijn camera, een metalen beest met één groot zoemend oog, wat hen ook wel eens doet opvliegen. Maar nog altijd bleef de roodborst zitten en zingen.

Er kwam een man aangelopen die vroeg wat ik daar zag. Een roodborstje, antwoordde ik naar waarheid. De man beaamde dat, maar keek schichtig in het rond. Hij was kennelijk op zoek naar ander gevogelte. Dat bleek ook.
Links en recht wees hij - dáár, een boomklever - en dáár, een pimpelmees - en ik hoor ergens een vuurgoudhaantje maar ik zie hem niet. Is dat hem daar?, vroeg hij mij.
Nee, zei ik, dat is een staartmees. Dat wist ik omdat iemand deze eens voor mij gedetermineerd had. Bovendien, als je zo snel niet weet wat voor een klein vogeltje er in een boom zit, gok dan maar op een soort mees, dan zit je meestal goed.
Ik kan totaal geen vogels determineren. Ze zitten ook nooit stil, die rotbeesten. Je leest bij voorbeeld in een boek: 'Heeft de vogel een gevorkte staart?'
Weet ík veel! Dat zie ik helemaal niet.
Toch hou ik erg veel van vogels. Thuis staan er een paar die ik van vakanties heb meegenomen: Karel de Condor uit Peru, Paul de Papegaaiduiker uit Ierland, en Govert uit Ghana. Govert is een bont exemplaar dat tegelijk op alles en op niets lijkt, uit hout vervaardigd voor de willekeurige toerist, niet speciaal voor de vogelkenner. En hij kostte maar iets van 2 cedi.
Al deze exemplaren zitten mooi stil, handig voor het determineren. Maar hoe leuk ik vogels ook vind, ik heb meestal geen idee wat voor merk het is.

Ik ga zeldzaam weinig uit vogelen, al was het alleen maar omdat ik ook al niet met een verrekijker overweg kan. Bovendien kan ik gewoonlijk 's morgens al niet uit mijn nest komen, laat staan midden in de nacht.
De man was echter op alles voorbereid. Daar trok hij vliegensvlug een verrekijker uit zijn jaszak. Er scheerde juist iets met vleugels voorbij en hij keek het na als ware hij een warmtezoekende raket. Het leek wel of hij op safari was. Op vogelspotvakantie.
Dit niveau zal ik nooit halen. Niet dat ik daar erg rouwig om ben. Net als een Korsakoff-patiënt die zijn eigen paaseieren verstopt, ontdek ik elke dag weer nieuwe exemplaren. Ik groette de man en ging verderop vergeefs kijken of er nog kikkers in de vijver zaten.

lutek Dinsdag 18 Oktober 2011 at 8:46 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Ontspannen in Bad

Het bad loopt. Ik ga zowat dagelijks in bad maar op zaterdag in bad gaan is anders dan doordeweeks. Op zaterdag kan ik er wat langer in liggen omdat ik er niet voor hoef te zorgen op tijd op mijn werk te zijn. Lekker. Boek mee. Misschien nog een bak koffie als dat zo uitkomt. Wie doet me wat?
Weet je wat, laat ik eens wat badschuim of iets dergelijks in het water gooien. Eens zien wat ik heb staan. Er zijn diverse potten en flacons die ik niet echt thuis kan brengen. Hannie heeft er wat achtergelaten die ze zelf ook niet of niet meer gebruikte.

"Badkristallen - Totale Balans - Oranje Lindebloesem"
Wat houdt dát nu in? Kristallen is een loos begrip, het klinkt leuk maar betekent niets. De vorm zegt niets over de inhoud, en trouwens, het is de bedoeling dat het spul oplost in het water dus maakt het geen zak uit in welke vorm het in de pot zit.
De bloesemaanduiding zal op de geurstoffen slaan (kolere, ze zijn wat uitgeschoten met de geurstoffen), die overigens niets met genoemde bloesem te maken hebben.
Het is een vernieuwde formule, lees ik. Ook dat nog. De bekende vraag rijst: Wat was er mis met de oude formule? Hebben we jaren lang rommel gekocht voordat de nieuwe formule zijn intrede deed?

Eens zien, wat staat er nog meer... Het is dermatologisch getest. Dat lijkt me nogal wiedes. Het betekent "de huid aangaande", wat tamelijk vanzelfsprekend is. Waar wou je het anders op testen, de tegeltjes? Wat ik wil weten is wát er met de huid getest is, en wat de uitslag van die test was. Maar dat staat er niet op.
"Voor Ontspanning, Na Een Drukke Dag". Ojee, ik ben net wakker. Mag ik het dan ook gebruiken?
Ontspanning, ontspanning... alles goed en wel - ik wil graag ontspannen, daarom ga ik in bad, lekker lui een boek lezen - maar ik zie nu dat de watertemperatuur 36-38°C moet zijn, en de duur van het bad van 15 tot 20 minuten. Dat is knap lullig. Als ik er voor moet waken niet langer dan 20 minuten in bad te zitten, werkt dat juist alles behalve ontspannend. Soms lig ik wel langer dan een uur in bad. Ik wil de tijd helemaal niet in de gaten houden. En de temperatuur, ik denk dat ik flink boven de 40 graden zit. Is dat verkeerd? Valt mijn huid er dan vanaf? Kleur ik oranje? Wat!?

Ik besluit over te gaan tot de meest ontspannen manier van een bad nemen: ik sodemieter die hele pot in de vuilnisbak, neem een heerlijke duik, lees een hoofdstuk of drie, en kom een uur later op mijn gemak weer boven water.
Hèhè, dat was lekker.

lutek Zaterdag 15 Oktober 2011 at 2:01 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags:

Rik

Hannie heeft ooit het geslacht Hakkesteegt onder de loep genomen, de stamboom uitgespit. Er kwam geen einde aan; Wat een takken en wat een wortels. De stamboom kan nu worden aangevuld want er komt geen einde aan. Van alle Hakkesteegten die er zijn of waren is er één de jongste en dat is Rik. Hij is 1 dag oud.
Hannie is bevallen van een zoon. Een zoon met de liefste moeder van de hele wereld en omgeving. En trouwens ook de moeëste moeder van de hele wereld. De bevalling zou met een beetje geluk mogelijk misschien kunnen zijn hebben begonnen op zaterdagochtend half 8, ...maar dat deed het niet. Uiteindelijk beviel Hannie op maandagavond om 12 over half 10.
Het resultaat mag er wezen. Rik is 54 centimeter lang, weegt 3630 gram, heeft 10 vingers, 10 teentjes en 1 piemeltje. Overduidelijk heeft hij ook 2 oogjes, die alles in zijn omgeving lijken waar te nemen, inclusief de nogal infantiel lachende Oom Lutek die hem mateloos stond te bewonderen. Ook heeft hij een volle kop met haar, het lijkt wel een hippie.
Hij heeft de blos die Hannie 2 dagen geleden had, maar nu mist. Hannie ziet witjes. Ze mag nog een dag bijkomen in het ziekenhuis. Het was wat je noemt een zware bevalling.

Dat was gisterenavond laat. Vandaag bracht ik opnieuw een bezoek. Hannie had haar kleur weer terug en voelde zich opgelucht. Moeder en zoon besnuffelden elkaar. Moeder gaf zoon de borst. Zoon ging zijn terrein afbakenen en kreeg daarvoor in ruil een nieuwe luier. Alles doet het.
Een handvol Nichtjes kwamen op bezoek. Nichtjes snappen geen bal van het concept 'Oom Lutek' maar dat leg ik ze nog wel eens uit. Ze mochten Rik vasthouden maar durfden dat eerst niet zo goed. Pas toen er gezegd werd dat Rik bijna wel een pop leek wilden ze hem wel vasthouden. Meteen werd duidelijk hoe Kleinste Nichtje met poppen speelt, maar gelukkig vielen er geen gewonden.
Hannie mocht naar huis. De tassen stonden al klaar. Oh, wat zal ze straks (eindelijk) lekker slapen. Welterusten Hannie. Welterusten Rik.
Kus!

lutek Dinsdag 11 Oktober 2011 at 8:56 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Aftellen

Het is gek om af te tellen naar een moment als je niet precies weet wanneer dat moment er is. Dat is wat Hannie nu doet in Ikazia. (Als ze uit het raam kijkt ziet ze mij vanaf het balkon naar haar zwaaien, bijna.) Morgen of overmorgen zal ze bevallen. Spannend.
Maar de spanning blijft niet. Als de spanning te lang duurt verandert die in wachten, in proberen te slapen, in aftellen. Ze heeft een boek, een puzzel, een borduurwerkje. Haar zus komt op bezoek, haar andere zus, ik, haar ouders. De dagshift verandert in de nachtshift. Mensen en dingen rouleren. Zij wacht. Zij telt af.

Deze middag ben ik even op bezoek, ook Hannie's zus is er. Hannie zitligt er vrolijk bij en neemt de dag met ons door. Het kan vannacht al komen. Maar ja, het kan ook pas morgen komen, of overmorgen.
De automatische zonneschermen reageren op de hoeveelheid zonlicht, gaan open, dicht, open, dicht, met veel geknerp en gekraak. Het mag best komen nu, zegt Hannie. Ik veer op. Ze stelt me gerust, ze bedoelt het eten. Het is inderdaad etenstijd. Eet Meneer Hakkesteegt ook een bordje mee?
Het duurt even voordat ik begrijp dat de zuster mij bedoelt. Nee, ik eet niet mee, dank u wel. Het ziekenhuis heeft een zeer uitgebreid menu dat 2 bladzijden beslaat. Ook het menu rouleert. Je zou er 2 weken moeten liggen wil je weer hetzelfde eten. Er zijn druiven toe, verpakt op 17-10-2011. De zonneschermen gaat naar boven en naar beneden. Hannie bekijkt het menu om te zien wat ze precies gegeten heeft.

Ik zeg dat ik thuis haar statusupdate op facebook had gelezen en bijna van mijn stoel was gevallen.
"Last minute weekendje weg! Ruime kamer met uitzicht, op de achtste verdieping. Volpension. Roomservice. Wat wil je nog meer.... ?!?"
Ik informeer nog wat verder naar medische zaken die ik eigenlijk helemaal niet wil weten. Ze aait over haar buik. Af en toe heeft ze pijn, maar dat wordt uitgelegd als 'dat het dan dus steeds dichterbij komt'. Langzaam maar zeker. Het blijft spannend. En het blijft aftellen.

lutek Zaterdag 08 Oktober 2011 at 7:47 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , , , ,

De Stad Uit

Op een warme nazomermiddag fiets in van Rotterdam naar Rhoon. Geen wereldreis. Maar omdat ik van andere reizen geleerd heb dat de reis de bestemming is, houd ik onderweg mijn ogen goed open en stap regelmatig van de fiets om dingen van dichtbij te bekijken. Zo kom ik erachter dat er een aandenken aan Wally Tax is vervaardigd in de buurt van Rhoon, aan een boom langs de weg. Gezien de plek lijkt het er op alsof hij hier ooit, gemotoriseerd, hardgrondig tot stilstand is gekomen maar dat is niet zo. Hij is gewoon zoals het hoort in Amsterdam overleden. Maar hij is niet vergeten, hier halverwege Rhoon en Rotterdam, dat is mooi.
Het is zaterdag, voor veel automobilisten gelegenheid om naar de tuinwinkel te gaan, al is het tuinseizoen behoorlijk ten einde. Zij zien de Wally Taxboom niet staan. Zij zien iemand staan die een foto maakt van een boom en kijken niet begrijpend. Mensen met auto's stappen liever niet uit auto's.

Dat mensen met auto's liever niet uit auto's stappen is iets wat ook de vuilopruiming is opgevallen, met name het aspect dat mensen met auto's die liever niet uit auto's stappen soms de neiging hebben hun vuil onderweg in de struiken te dumpen die zij automobilistisch passeren. De vuilopruiming heeft speciaal voor mensen met auto's die liever niet uit auto's stappen een legale stortplaats geplaatst die te gebruiken is zonder dat mensen met auto's die liever niet uit auto's stappen uit hun auto's hoeven te stappen. Een uitkomst!
Het instrument heet de 'blikvanger' en staat vlak langs de weg opgesteld. Het is een hoepel met een vangnet, de associatieve geest kan er een spelelement in ontdekken. De maker gaat kennelijk uit van het principe dat mensen met auto's die liever niet uit auto's stappen zichzelf best wel sportief vinden als ze een leeg blikje en passant in een vangnetje mikken. Er ligt helaas slechts 1 leeg colablikje in het vangnet.

Dat mensen met auto's liever niet uit auto's stappen is iets wat ook de zich immer aanpassende natuur is opgevallen, met name de spin. Aan de achterkant van het vangnet heeft een spin een eigen vangnet gemaakt, en is hiermee duidelijk succesvoller. De spin heeft dan wel geen colablikje in zijn net gevangen, maar wel diverse vliegjes en andere insecten die op het colablikje in het vangnet waren afgekomen. Ondertussen passeren er enkele mensen in auto's die liever niet uit auto's stappen. Zij zien de slimme spin niet. Zij zien iemand staan die een foto maakt van een vangnet en kijken niet begrijpend.

Als de reis de bestemming is, rest de vraag wat de bestemming eigenlijk is. De bestemming is de Rhoonse Grienden. Ik lig er een uurtje tijdloos te zijn, lees wat hoofdstukken boek en stoor mij niet aan de bazin van Turbo, Hummer en Prada, die zelf meer geluid maakt dan haar 3 hondjes samen.
Op de terugweg groet ik de spin en Wally Tax.

lutek Donderdag 06 Oktober 2011 at 11:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,