Vence op Feest

Dagenlange griepte heeft de herinneringen van vorig weekend danig in de war gegooid. Denk ik (want uit de voorgaande opmerking spreekt dat ik het niet zeker kan weten).
Ik meen dat Graaf Florian (het niet te vermijden bekende gezicht bij alle TinyMusic-avonden; net als ikzelf overigens) 30 jaar geworden is. Nee wacht, dit weet ik zeker. Het is gemakkelijk terug te zoeken. Het klopt.
Lastiger is het er achter te komen wie ik allemaal gesproken heb op zijn geslaagde muzikale feest. Op Facebook heb ik opeens een handvol vrienden meer dan vorige week. Het lukt me niet direct om vast te stellen wie dat zijn maar het één zal ongetwijfeld samenhangen met het ander. Tot zo ver niets aan de hand.
Dan liggen er 2 CDs op het bureau hier, 1 van Tom Copson en 1 van Vence. als ik de mogelijkheid heb om een CD aan te schaffen van een kleine band die klein optreedt - support the artist - doe ik dat graag, al beluister ik de muziek thuis meestal niet eens meer.

Foto's op mijn fototoestel getuigen inderdaad van 2 optredens. Ik zal toch de CDs maar eens opzetten.
Verdomd goeie muziek, zeg, vooral Vence. Wat leuk dat ik die nu eindelijk eens live gezien heb. Ze komen uit Groningen, lees ik. Nou, dat is een behoorlijk eind rijden.
Voorts ontving ik in de post een doosje chocola met een bedankkaartje. Nu wordt het spannend... wie zou mij willen bedanken? Zal je net zien, heb ik me eindelijk eens als een gentleman gedragen, weet ik het niet meer.
Ik kijk de verzameling foto's door op zoek naar aanwijzingen die er niet zijn. Ik kan natuurlijk wel wat aanwijzingen verzinnen maar misschien is het beter om Graaf Florian volgende keer zo tussen neus en lippen mogelijk te informeren naar zijn samenvatting van zijn afgelopen 30 jaar, toegespitst op de gebeurtenissen van het vorige weekend.
Kortom, het was een geslaagd muzikaal feest.

http://www.youtube.com/watch?v=-qBYoUygcTY

lutek Woensdag 30 November 2011 at 11:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Terecht in Utrecht

Als je van te voren weet dat het spoorwegennet rond Utrecht enkele uren platgelegd wordt wegens technische storingen, zorg je ervoor ervóór reeds ter plaatse te zijn. Weet je dat niet - en dat kun je ook niet weten - en ben je geheel tegen je oorspronkelijke planning in toch al uren eerder ter plaatse, kan er niet anders zijn dan sprake van toeval én geluk. Dit alles vanzelfsprekend alleen in het geval dat je ook werkelijk iets in Utrecht hebt te zoeken op dat uur anders zou je geen reden hebben naar Utrecht af te reizen. Dan zou je juist zo snel mogelijk weer uit Utrecht weg moeten zien te geraken, als dat tegen die tijd nog mogelijk is natuurlijk, met die niet van te voren aangekondigde technische spoorwegennetstoringen; dat hoef ik hopelijk niet uit te leggen.

'Wij' is altijd iets veranderlijks, maar 'wij' waren dit keer Mevrouw Fien, Meneer Maurice en ik. En wij waren halverwege de middag al in Utrecht, uren voordat Tivoli, ons doel, zijn deuren opende, en maakten tot die tijd de tijd vol met omzwervingen en stadsloperijen.
De inwendige mens werd tot topzwaarte gefêteerd en moest hoe langer hoe meer ondersteund worden door de uitwendige, zwalkende van café naar restaurant naar café.
In het restaurant deden wij ons behalve aan eten tevens te goed aan tal van toespraken van bedenkelijk allooi die iets te maken hadden met een manifestatie van akelige politiek correcte aard. Brrr!
Tijdens een buitenrookpauze werd in het voorbijgaan de burgemeester van Utrecht de hand geschud alsmede die van zijn bevallige echtgenote. Of misschien was het zijn minnares. Of anders zijn buurvrouw. We hebben het niet gevraagd. De burgemeester was te herkennen aan zijn ambtsketen, de dame was te herkennen aan het feit dat zij achter de meneer met de ambtsketen aanliep. Wij waren te herkennen aan de bijna aangestoken sigaret in onze mondhoek.

We moesten ons nog haasten om op tijd in de zaal van Tivoli te geraken. Tivoli zelf was snel bereikt maar de rij van 8 meter waarin wij stonden schuifelde in zo'n laag tempo naar binnen (20 minuten) dat het niet veel scheelde of we hadden de eerste nummers van Richard Buckner over het hoofd gezien.
Fien en Maurice gingen daarna een ander concert in een andere zaal zien. Ik bleef in Tivoli om DJ Betonnie een hand te geven, me kapot te vervelen bij Pinback, nogmaals 20 minuten in een rij van 8 meter te staan om te mogen pinnen, en een aanschaf te doen van 'Letters to Emma Bowlcut', een boekwerkje van de hand van Bill Callahan.
Bill Callahan, of Smog, zoals sommige mensen zeggen, schudde of het niets was eventjes het concert van het jaar uit zijn mouw, bedankte de bezoekers en ging heen. Heengaan leek ons een goed idee en wij volgden zijn voorbeeld. Van storingen van technische aard was niet langer sprake.

lutek Zondag 27 November 2011 at 10:13 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Hoop

met kilo's als weken maakt
bij hoge uitzondering
tijd zich beweeglijk
weegbaar

met verweken van maanden
meent de tijd zich
als vanouds te kunnen
meten met zichzelf

met gewichtige jaren
in de waagschaal is het
tijd om af te tellen

je kunt er op wachten
genoegen mee nemen
of niet op wachten
en genoegen nemen

lutek Vrijdag 25 November 2011 at 12:22 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

fluisterend... zingend... lachend...

Rik is stoer - ja hoor, Rik is heel stoer - kijk eens hoe stoer jij bent - jij kan al helemaal zelfstandig in de wagen liggen huilen - dat is heel knap van je - ik zou dat niet kunnen - huilen lukt misschien nog wel maar in een kinderwagen liggen kan ik niet - jij wel, want jij bent stoer.

Mama Hannie komt zo weer terug - huil je daarom? - dat mama even weg is - ze is even bij de buurvrouw de VVE-papieren aan het doornemen, want die is niet zo stoer als jij - of heb je gewoon weer dorst - het is ook al een half uur geleden dat je voor het laatst hebt gedronken - zal ik je anders nog maar even de fles geven - hopla, klim maar in mijn trui - daar word je stil van, niet - gelijk heb je - moet ik een slaapliedje voor je zingen? - 'Slaap, kindje, slaap' is nog wat te kinderachtig voor jou - dat is iets voor over een jaartje of wat.

Mama zei dat ik maar moest bellen als je niet kon slapen, als je zou blijven huilen - maar daar luisteren we lekker niet naar - nee, natuurlijk niet - ik kan jou wel stil krijgen hoor - ik loop lekker met je door de kamer - zet ik meteen even het gas onder de pannen uit - ik was al met eten begonnen zonder met jou te overleggen - dat was niet zo handig van mij - nou dan eten mama en ik gewoon een half uurtje later - is dat goed? - okay, een uurtje.

Wat ben je toch stoer - je kunt gewoon al trappen zonder dat je een trappenzakkenpakkie aanhebt - en dat kun je op mijn buik terwijl je tegelijkertijd mijn linkeroor een stukje langer maakt - dat is stoer, zeg - wat een kereltje ben je al - nee, wij eten wel een andere keer - geen probleem - eerst krijgt Rik de fles - dat is de goede volgorde - ik loop nog een stukje met je door de kamer - daar word je lekker stil van - opeens valt er niks meer te huilen - je kijkt je ogen uit - ik zie wel dat je je ogen uitkijkt want je kijkt zo scheel als een konijn - knap hoor - dat gaat vanzelf wel weer over, heeft mama gezegd.

Daar is mama al weer - ik zal zeggen dat ik net aan het eten wilde beginnen - nu mag mama met je door de kamer lopen - dag, kereltje.

lutek Maandag 21 November 2011 at 8:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zakdoekjes

Ik zat in de metro naast een meneer die een aantal malen achter elkaar zo hard moest niezen dat hij pardoes een keer zijn hoofd stootte tegen de de stoelleuning voor hem... twee keer... drie keer!
Met bebloede kop keek hij opzij, keek me verontschuldigend aan en zei: "Ja sorry, ik heb geen zakdoekjes bij me", op een toon die een verklaring deed vermoeden, maar die ik niet kon vinden. Ook de strekking van zijn woorden verklaarde niets.
Pas toen hij me wees op enkele spetters bloed op mijn spijkerbroek begreep ik zijn excuus. Ik zocht in mijn tas naar een pakje zakdoekjes maar voor ik die gevonden had vroeg ik mij af of het nu de bedoeling was dat ik die aan hem gaf of dat ik die zelf moest gebruiken. Gelukkig was het een nieuw pakje, zag ik toen ik het in handen en voor ogen kreeg, zodat we er beiden gebruik van konden maken.
Voordat het echter zo ver was, schoot mij te binnen dat de man voor niets excuses had gemaakt, sterker nog, dat hij dat beter niet had kunnen doen, omdat de spetters op mijn spijkerbroek waren gekomen juist omdat hij opzij keek om mij zijn verklaring te geven. Had hij dat niet gedaan, dan was er geen sprake van gespetter geweest.
Ook vroeg ik mij af hoe het toch komt dat wanneer je niest, vooruit, je hoofd niet de andere kant op beweegt, achteruit, wat je zou verwachten, het fenomeen 'actie geeft reactie' indachtig houdend.
Waarschijnlijk komt dit omdat je longen zo snel leeg worden geblazen dat de kracht hiervan, mankend vergelijkbaar met een stomp in de maag, sterker is dan de waarschijnlijk wel degelijk aanwezige reactiebeweging van het hoofd.
Maar longen worden niet leeggeblazen, mijmerde ik vervolgens na; het zijn de spieren die longen vol- en leeg laten lopen. Wil ik er het fijne van weten, zou ik dit alles later op mijn gemak nog eens moeten uitzoeken.
Al met al was het een merkwaardige maar aangename metrorit. De zon was al onder maar de zonsondergang scheen mooi over het water van de Maashaven.

lutek Donderdag 17 November 2011 at 10:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Piet Paaltjens

Als iemand zegt dat ik te vaak in Schiedam kom, kan ik daar weinig tegen inbrengen. Meer dan 1x per jaar is al te vaak. 1x per jaar is echter precies genoeg, en wel op de dag van de bekendmaking van de winnaars van de jaarlijke 'Piet Paaltjens' schrijfwedstrijd, georganiseerd door bibliotheek Waterweg aldaar. Sterker nog, die dag is het zeer aan te raden om in Schiedam te zijn, want de winnende verhalen worden voorgelezen en dat is iets wat je niet wilt missen.
Er is overigens ook een jaarlijkse dichtwedstrijd, dus vooruit, 2x per jaar voet zetten in Schiedam is ook nog toegestaan.

Omdat ik meedeed aan de wedstrijd, en al wist dat ik in elk geval bij de bovenste 20 was geëindigd en daarom in bundelvorm gepubliceerd, zat ik er op de middag van de finale bekendmaking temidden van andere kanshebbers en belangstellenden te wachten op de uitslag.
Voordat de uitslag werd bekend gemaakt was er eerst een interview met, en voorleesbeurt van een inmiddels uitgegeven schrijfster. Tussen het voorlezen door sprak zij haar bewondering uit voor de aanwezigen, met name het huisvlijtige aspect van de schrijvers in spe: de noeste arbeid, het tomeloos positivisme, het rotsvaste geloof in het eigen kunnen. Het schrijven en schrappen in de late uurtjes van de avond, omdat er overdag gewoon gewerkt moet worden. Waar halen mensen de tijd en de energie vandaan?
Ze vroeg een meneer in het publiek naar zijn geluk in de publieke letteren. De meneer had al 4 volledige romans van eigen hand in de kast staan maar had daar in 10 jaar tijd geen uitgever voor kunnen vinden. Mistroostig keek hij naar de grond. De schrijfster zocht naar woorden om hem op te beuren. "Dan ben je toch een on-ge-lo-fe-lij-ke...."
Hier dacht ik even dat ze "loser" zou gaan zeggen maar ze zei "doorzetter!"
Gelukkig maar, een crisis was afgewend.

De middag werd muzikaal ondersteund door troubadour Kees Wagenaar die op grootse wijze tal van reisliederen ten gehore bracht, zelfs verleidde tot meezingen.
De pauze kwam op tijd voor de toiletgang. In zalen waar geen temperatuur heerst moet ik altijd vaak naar het toilet. Niet warm, niet koud, helemaal niks - onprettig.
Na het toilet waste ik mijn handen bij de kraan. Zo'n moderne kraan, met een oog, die aangaat wanneer je je handen eronder heen en weer beweegt. Of je hoofd, want ik wilde ook iets drinken. Ik boog me voorover en de kraan begon te lopen.
De ondersteboven gehangen flacon vloeibare zeep die naast de kraan hing, was van een zelfde moderne mechanisme voorzien. Ook die begon te lopen. De zeep trok een keurige streep van rechts naar links over mijn achterhoofd. Gelukkig hing er een handdoekje.

Na de pauze was het al snel mijn beurt om naar voren geroepen te worden. Ja hoor, ik had de derde prijs te pakken. De 3 winnaars moesten, zoals gezegd, hun verhaal voorlezen. Ik word vast niet snel een goed spreker en ik geloof ook dat ik deze keer weer niet veel bijgeleerd heb. Ik deed mijn best, was niet zo zenuwachtig als vorig jaar, en kreeg af en toe een paar mensen aan het lachen. In elk geval viel er niemand in slaap.
Mijn openingsgrap [-Ben ik voor iedereen goed te zien en te horen? -Ja. -Daar was ik al bang voor.] verknalde ik doordat ik de microfoon verkeerd beethad, zodat ik inderdaad niet goed te horen was voor iedereen.

Na afloop schoot me te binnen dat ik 's morgens geen extra kaartjes ter blogpromotie in mijn portemonnee had gedaan. Dom dom dom. Ik doorzocht alle vakjes en vond er nog twee. Als er meer belangstellenden zouden zijn, zou ik ze hooguit een kaartje van Café De Ooievaar of van Bowling-restaurant Zuidplein kunnen geven. Als ik maar niet per ongeluk de uitslag van mijn laatste bloedonderzoek op geslachtsziekten aan iemand zou overhandigen. Dat geeft wellicht een verkeerde indruk. Je weet nooit wat mensen dan gaan denken.

De bij de derde prijs behorende troffee - zie foto - gemaakt door Jeffrey Burger en Ronald de Graaff krijgt een plek boven de schoorsteen.
De winnende verhalen zijn te lezen op:
http://www.bibliotheekwaterweg.nl/digibieb/downloads/category/3-piet-paaltjens

lutek Maandag 14 November 2011 at 10:58 pm | | default | Vijf reacties
Gebruikte Tags:

Normale Mensen

Hannie gaat haar handtekening zetten. Op zich niet zo bijzonder, die zet ze wel vaker. Maar het zetten van deze handtekening zal haar eigenaresse maken van een droomhuisje op IJsselmonde. Hoera, driewerf!
Vandaag haalde ze me op met de auto om me het huis van de buitenkant te laten zien. Het was een prachthuis. Ze is er terecht heel blij mee.
We waren niet de enigen die er stonden te kijken. Het huis staat nog op internet en trekt geïnteresseerden die nog niet weten dat ze in principe geen kans meer maken.
En behalve de andere bezoekers waren we nog niet de enigen. Hannie's aanstaande buren stonden net voor de deur. We maakten een praatje: het huis, de zon, de tuin, de boom. En natuurlijk de vorige bewoners, en die daarvoor. Buuf slaakte een zucht van verlichting, ze was blij met Hannie. Buum verduidelijkte de eerste indruk met een welgemeend: 'Blij dat er eindelijk normale mensen komen wonen.'
Afgezien van het feit dat ik er niet ga wonen, waren we blij dat we getypeerd werden als normale mensen.

Hierna reden we door naar Middelharnis om vrienden en vriendinnen te ontmoeten. Rik sliep de hele reis op het wiegen van de autobroem. We dronken champagne op het nieuwe huis. Iets wat volgens de dochter des huizes 'lekker slim' was. Als we op het huis drinken, moesten we volgens haar met zijn allen helemaal naar Rotterdam toe. Zelf maak ik hele dagen zulke flauwe opmerkingen dus ik voelde me helemaal thuis.
Rik kreeg een cadeautje: een Elmo-pop met buikgeluid. Na 20 Elmo-buikgeluiden maakte Rik al geluiden die niet meer van die van Elmo waren te onderscheiden.

Proost! Op het nieuwe huis! Op de normale mensen!

lutek Zaterdag 12 November 2011 at 11:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

De Ontsnappende Tak

's Morgens voordat ik de deur uit ren, spuit ik de beestjes nog even wakker met behulp van de plantenspuit (die ik overigens niet voor de planten gebruik). Ze zijn ingedut en moeten er aan herinnerd worden dat het tijd is om te gaan slapen. (Het zijn nachtdieren.)
Half happend in een blad, ondersteboven in het water, of tijdens het leggen van eitjes - deze beestjes hebben narcolepsie tot een kunst verheven.
De plantenspuit heeft een verstuiver zodat ik ze (de kleintjes althans) niet per ongeluk met een verkeerd gemikte straal water tegen de achterwand aan kwak.
Zo komen ze niet om van de dorst.

's Avonds doe ik dit nog eens twee maal, met dat verschil dat ik daarna niet meteen de deur uit ren.
In de avond heb ik - zeker nu het winter wordt - de warmtelamp ook nog een paar uur aan, wat de snapbaarheid van het verschil tussen dag en nacht niet bevordert voor de beesten. Gelukkig zijn ze ook nog eens stekeblind.

Deze ochtend - bedenk dat ik zelf ook nog ergens inzombie tussen waken en slapen - zag ik iets bewegen, niet in, maar op het terrarium. Het was een stilzittend beestje. (De reden dat ik het zag bewegen moet ik bij mezelf zoeken.)
Hela, hoe kwam die daar nu? Jij hoort in de kooi, niet erbuiten.
Hij luisterde niet. Met enige aansporing en aanmoediging leidde ik hem via mijn hand weer naar binnen en miste de geplande metro.
Deze avond zag ik weer iets zitten, nu uit een andere ooghoek. Jawel hoor, weer een beestje dat de benen had genomen.
Beide beestjes waren niet heel erg klein. Ik ga er daarom van uit dat ze zijn ontsnapt precies op het moment dat ik de glazen schuifpui opendeed om de waterhuishouding op orde te brengen. Maar zeker weten doe ik het niet.
Misschien zitten ze wel de hele nacht tv te kijken als ik zelf lig te slapen en zijn ze daarom 's morgens zo duf. Misschien moet ik zelf eens een nachtje opblijven om dit te controleren, en hopen dat ik zelf niet indut halverwege een glas melk of een koekje.

lutek Dinsdag 08 November 2011 at 10:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Al James

De organisatie van TinyMusic had een prachtlocatie uitgezocht voor de editie van 5 november, alleen werd die locatie pas een week van te voren bekend gemaakt. Vóór die tijd werd er slechts een hint gegeven van waar het was: het heeft iets met schaken te maken.
Schaken... Onmiddellijk dacht ik aan de Watertoren. Ja, dat zou een zeer fraaie locatie zijn. Of anders misschien onder de Koninginnebrug (hoewel ik uit mijn hoofd niet zeker wist of er, behalve water, wel iets onder die brug is waarop een concert gegeven zou kunnen worden.)
Verder schoten mij geen schaakstukken te binnen dus ook geen mogelijke locaties. Ik speculeerde over dit alles met mede-TinyMusicliefhebber Z. en hij meende dat het niets anders dan de Watertoren kon zijn.
Het bleek echter geheel bezijden de waarheid. Het was in de oude tramremise aan de Nieuwe Binnenweg. Ach ja, natuurlijk: remise, dat heeft ook met schaken te maken. We voelden ons mooi bij de neus genomen. Ten minste, ik voelde dat. Ik wist niet wat Z. voelde want ik heb hem daarna niet meer gesproken.

Aangekomen in de oude tramremise moest ik mijn ogen ruim de tijd geven om te wennen aan het licht. Na 5 minuten bedacht ik dat ik er beter aan zou doen mijn ogen te laten wennen aan het donker want er was helemaal geen licht. Deze techniek werkte inderdaad een stuk beter.
In een hoek van de kale maar goed gevulde ruimte was een podium geïmproviseerd door een markering met waxinelichtjes. Reuze gezellig. Er waren al heel wat bezoekers, ook gezellig, al herkende ik niemand die niet in de buurt van de waxinelichtjes stond. En - zolang de voorraad strekt - was er Olmbier, wat altijd gezellig is geweest. Helaas is Olm nu failliet door toedoen van zeikbier Heineken. TinyMusic moet op zoek naar een andere sponsor.

De muzikaliteit werd deze avond in gang gezet door de T.S. Eliot Appreciation Society, een meneer uit Utrecht met een gitaar van formaat. Om precies te zijn van een formaat dat past bij TinyMusic. Desondanks maakte het instrument een overweldigend geluid. En ook uit de keel van de bespeler kwam een overweldigend geluid, iets wat mij deed vermoeden dat hij ook wel eens ergens op een hoek van Hoog Catharijne is te vinden.
Al James speelde daarna een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van zijn band Dolorean. De muziek had een hoog kabbelgehalte maar kon de aandacht toch goed gevat houden.
Ik kreeg een sms'je van Z. waarin hij liet weten dat hij zich behoorlijk bij de neus genomen voelde - dus toch - want het was helemaal niet in de Watertoren. Hij zat inmiddels al op de fiets op weg naar de Koninginnebrug. Ik sms'te terug dat ik nu geen bereik had maar dat ik hem morgen zou laten weten wat hij allemaal gemist had.

Na afloop van het concert volgde nog een tiny afterparty in de nabijgelegen Ooievaar (volledige vegunning). Al James moest mee. Hij had geen keus want hij zou bij mij blijven logeren. We bespraken de toestand in de wereld en alle andere belangrijke zaken in het leven: Wonen in Portland, Native Americans, de Muze en de muziek, God en religie, en wat nu eigenlijk de leukste aflevering is van South Park.
Omdat zijn hobby 'Trout Fishing' verkeerd werd verstaan als 'Trout Fisting' stonden we daar niet langer bij stil dan strikt noodzakelijk.
Al James kwam heelhuids thuis (met dank aan een lift van Ingrid), en ik heb hem de volgende ochtend weer heelhuids op de metro gezet. Next stop: Ottersum.

lutek Zondag 06 November 2011 at 11:25 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Palazzo

Er staat een tent naast Ahoy. Palazzo is in town: diner en variété. Een leuk en afwisselend programma vol show, zang, acrobatiek, grapjes en goochelarij. Zo niet geheel maag- dan toch zeker avondvullend, en met cabaretesque muzikale ondersteuning. Hannie en ik liepen hier warm voor. Niet té warm, want het was al warm genoeg in de spiegeltent.
Het was de eerste avond na de generale repetitie. Ik vroeg een bedienende dame hoe de generale was geweest. Tot mijn grote genoegen maakte ze grimassen die deden vermoeden dat ze eigenlijk meer bij de variété-artiesten dan bij de keuken hoorde. Mooi zo. Een slechte generale levert meestal een uitstekende première op.

Graaf Voronin was de hoofdpersoon in de show en hij was de enige van de circa 10 artiesten die de hele avond niets zei. Zijn zwijgen verhoogde zijn mysterieuze voorkomen. Zelfs zijn levende marionet zei meer dan hij. In het echte leven heet die marionet Svetlana Perekhodova en als er geen andere artiesten waren geweest, behalve zij, dan nog zou de avond zijn geslaagd. Sterker nog, als er ook geen eten en geen ander publiek was geweest, had de avond misschien nóg mooier kunnen worden. Maar, zoals gezegd, het was nu al erg warm in de tent.
Dit alles echter, mijns inziens, was slechts om te verbloemen dat Graaf Voronin in het echte leven eigenlijk Mark E. Smith heet en zanger is van The Fall, al deed hij nog zo zijn best om deze avond op Graaf Dracula te lijken. Vanaf nu ga ik heel anders naar de muziek van The Fall luisteren.

We zaten aan een tafel van zes: Hannie en ik en vier onbekenden. Onbekenden? Echt niet, de halve flat had gereageerd op de uitnodiging van Palazzo (zie post) dus we zaten naast de buuf van 32 met haar moeder, en het stel van 54 uit de C-flat. Probeer dan nog maar eens op de juiste momenten te lachen om de grapjes die worden gemaakt.
Wat onder andere erg fijn was aan de show, was dat niet alle grapjes en handelingen breed werden uitgemeten. Geen 'kijk-mij-eens-ongelofelijk-ongelofelijk-zijn'. Zodoende werd de ouderwetse kunst van het ontdekken weer eens wakker getrapt. Die kunst had, sinds de uitvinding van de televisie, jarenlang in Siberische winterslaap gelegen.

Tussen de gangen en de show door grepen er in de kantlijn ook nog tal van alleraardigstheden plaats. Je kwam ogen te kort. Opeens liep daar Mark E.Smith langs de tafels en liet overal een trucje zien. Hij kwam ook aan onze tafel, schudde onverwachts iets pluizigs uit zijn mouw waarmee hij de moeder van de buuf liet schrikken en liep weer door naar de volgende tafel. Althans, zo was het de bedoeling geweest. Helaas was de moeder van de buuf zo kippig als een draaideur zodat het haar volkomen ontging dat ze ergens van had moeten schrikken. Ze dacht dat Mark E. Smith een praatje kwam maken of iets dergelijks. Tegen de tijd dat ze haar bril had opgepoetst was Mark al drie tafels verder.
Even later vroeg één van de artiesten iedereen de kaarsen op tafel te doven om een bepaald visueel effect te bereiken. Het publiek vond het geweldig, maar ik meende tot twee keer toe een doffe plof in het gangpad te horen wat erop duidde dat het bedienend personeel hier aanzienlijk minder enthousiast over was.
Hannie's rug was inmiddels op haar billen gaan lijken, en die billen leken al geruime tijd op het hout van de smalle bankjes waar we op zaten. Ze besloot daarom zelf maar even een handstand op de tafel te maken, wat niet eens zo erg opviel in de verder al bijzonder acrobatische avond.

De show kwam tot een goed einde. Het werd net geen nachtwerk. De drie-sterrenkok werd bedankt. De artiesten werd bedankt. Het publiek werd bedankt. Het was een mooie avond.

lutek Zaterdag 05 November 2011 at 1:27 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,