FTW in Die Winkeltje

Fuck The Writer maakt muziek waar het publiek nog niet massaal op afkomt, maar door die onderdelen van het publiek die er wel op afkomen worden ze op handen gedragen, en niet om ze zo snel mogelijk buiten de deur te zetten. Integendeel, zou ik willen zeggen, wat ik dan ook doe: Integendeel.
Ter promotie van een promotie-optreden traden ze op in Velvet, bij sommigen beter bekend als 'Die Winkeltje', een dag voordat ze een album gaan promoten per podium elders in Rotterdam.
Het album moet nog gemaakt worden maar daar is nu juist de promotie voor. Het publiek kan zichzelf inkopen. Een goed plan want mooie muziek. Vandaar dan ook deze promotie voor de promotie.
Die Winkeltje zat goed vol omdat het net was begonnen te regenen. De band wist hoe ze de aanwezigen moesten boeien en ze hadden genoeg touw meegenomen.

Ik heb FTW laatst gezien in Luxor en had toen al het sterke vermoeden dat de staande bassist eigenlijk de hoofdrolspeler is uit de film 'Delicatessen'. Precies deze DVD stond deze dag vooraan in de DVD-bak van Die Winkeltje. Ja ja, de bewijzen stapelen zich op.
Er werd een half uurtje gemusiceerd en enthousiast geklapt. Halverwege het optreden schoot het de band te binnen dat zij flyers hadden ter promotie van de promotie van een dag later. Ze begonnen deze flyers wild in het rond uit te delen.
In de deuropening stond een dame aandachtig een meneer op te houden die natregende. De staande bassist nodigde haar uit, met overhandiging van een flyer, de volgende dag vooral aanwezig te zijn bij hun concert. Daar had de aandachtige dame wel oren naar. Maar ze moest wel eerst volleyballen.
De staande bassist greep zijn kans op extra publiek en nodigde het volledige volleybalteam uit. De aandachtige dame beloofde dit aan het team over te brengen, waarna de natgeregende meneer haar bruut meevoerde naar andere oorden.

De laatste twee nummers zag ik hoe de aandacht van de staande bassist van tijd tot tijd verslapte, ik zag een wazige blik in zijn ogen, hij zag Die Winkeltje niet meer, hij zag het volledige damesvolleybalteam voor zich, net terug van trainen en nog met hun natgezweten nauwsluitende volleybalpakjes aan.
Ik hoop toch zo voor hem dat hij ze te zien krijgt. Vooral omdat ik zelf ook ga.

lutek Vrijdag 30 December 2011 at 4:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Goede Voornemens 2011

Nu het jaar ten einde loopt maak ik een lijstje van goede voornemens voor 2011. Ik heb wel eens gehoord dat mensen goede voornemens maken voor het aankomende jaar, maar daar doe ik niet aan mee. Onzin. Je doet iets of je doet iets niet, en verder geen gezeik.
Bovendien, als je je dingen gaat voornemen die buiten je bereik liggen, doe je de haalbaarheid alleen maar geweld aan door ze je überhaupt voor te nemen. Merkwaardig gedrag.
Bovenbovendien, als je volgende week onder de tram loopt garandeer ik je dat je eerder controleert of je je benen nog hebt dan of je voornemens nog wel haalbaar zijn.
Doe niets, of doe als ik en maak een lijstje goede voornemens voor het afgelopen jaar.

Ik neem mij voor dat de scheiding tussen Hannie en mij er een was van papier. We hebben nog nooit ruzie gehad en ook in dit... andere jaar dan andere, is het niet voorgekomen.
Ik neem mij voor dat ik daadwerkelijk een begin maakte met verhalen schrijven. Het blog is al jaren een leuke vingeroefening maar de bedoeling was dat ik korte verhalen zou gaan schrijven. Veel!
Ik neem mij voor dat op mijn leeftijd de afbraak van ingenomen feestartikelen van vloeibare aard nu eenmaal langer duurde dan tien jaar geleden, en ik me daar dan ook naar te gedragen had. Algehele mindering was uiteraard niet nodig - van nicotine evenmin - ik liep nog altijd, ongetraind, 3x sneller de Pyreneeën op dan ieder ander.
Ik neem mij voor dat ik minder en minder last had van onbegrip. Uiteindelijk ga je zoals je kwam: alleen.
Ik neem mij voor dat alles waarvan ik nog weet dat gebeurde, ik nog weet omdat het in mijn hoofd gebeurde. Ik stond ooit eens in een platenwinkel met een zeldzame elpee in mijn hand en kocht die niet omdat ik niet met zekerheid wist of ik hem nu eigenlijk al thuis in de kast had staan of niet.

Dat ziet er, vind ik zelf althans, best mooi uit, dat lijstje. Laat ik het jaar feestelijk afsluiten door een plaat op te zetten met mooie muziek. In mijn hoofd.

lutek Woensdag 28 December 2011 at 10:22 pm | | default | Geen reacties

Meer Kerstgedachten

Dat ik zo veel aan kerst denk, komt vooral omdat het bijna kerst is en ik daar van diverse kanten op wordt gewezen. Het belangrijkste aan kerst vind ik die (dit jaar) ene vrije dag die je er aan overhoudt. Of overhoudt... je kunt die dag niet meenemen, je moet hem meteen opmaken, invullen. Dat dan weer wel.
Ieder geeft eigen invulling. Televisiekijkers kijken kersttelevisie. Bezoekers maken een kerstbezoek. Eters genieten een kerstdiner. Zelf doe ik voornamelijk niets, dus met kerst doe ik een dag extra niets. Kerstniets. Hierbij vraag ik mij af of ik door een extra dag nietsdoen nu meer of juist minder (niets) doe. Ik zou een hele dag over het antwoord na kunnen denken maar ik zou het ook niet kunnen doen.

Ik heb, net als ieder jaar, een kerstkaart ontvangen van Ineke en Wesley, of misschien van Ineke Wesley, dat is dubieus. De kerstkaart was gericht aan een (waarschijnlijk) vorige bewoner van dit huis, minimaal 8 jaar geleden. De afbeelding van de kaart is hartaanvalverwarmend, en de kaart komt dan ook niet op de voorste rij te staan.
Ik had vandaag nog boodschappen willen doen maar heb het uur dat dit doorgaans duurt zojuist bespaard door te bedenken dat genoemde (in feite ongenoemde) boodschappen ook volgende week nog gehaald kunnen worden. Weer een extra uur! Maar weer een uur dat niet kan worden meegenomen naar later tijdstip; het gaat nu in en moet direct worden besteed.

Als ik het adres zou weten van Ineke dan wel Wesley had ik een kaart teruggestuurd. Niet deze die ik heb ontvangen maar een andere.

lutek Zaterdag 24 December 2011 at 1:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Kerstgedachten

De muziekband-zonder-einde van Sky Radio heeft een lengte van ongeveer 3 uur. Iemand heeft die band aangezet, de dag na Sinterklaas, en deze draait rond en rond en rond tot de dag na Kerst. Op een werkdag hoor je zo ongeveer 3 keer dezelfde nummers voorbijkomen. Net als gisteren. Net als morgen.
Hey, denk ik soms ineens, ik zit met een liedje in mijn hoofd. En dat liedje blijkt dan net aan te staan, of net geweest te zijn. Meestal is het een vervelend liedje. Maar omdat er daarna wéér een vervelend liedje komt, zit je er gelukkig nooit al te lang mee in je hoofd. Ik geef toe, het woord 'gelukkig' is wat ongelukkig gekozen.

Op weg naar huis hoor ik nog altijd dat kerst 'the most wonderful time of the year' is, ook al ben ik ver buiten bereik van de radio. De kou is hevig. Het regent. De as van mijn sigaret waait in mijn ogen. Ik ben het niet eens met de tekst van het lied.
Aan de overkant van de straat was 5 weken voor kerst een Zweedse Kerstmarkt geopend. Die heeft er geloof ik een dag gestaan. Ik weet niet waarom. Ik weet ook niet waarom die er nu niet meer staat, nu kerst in aantocht is.
Het kerstpakket dat ik van kantoor meekreeg, weet ik heelhuids thuis te brengen.

Thuis vind ik kaarten in de bus. Post op maandag, eens in het jaar gebeurt dat. Hey, wie schrijft mij aan als 'Lutik'? Ik hoop op een stille bewonderaarster, al dan niet met spraakgebrek.
Het is de buuf van nummer 23 in de C-flat'. Ik heb geen idee wie er op 23 woont, maar iedereen die ik niet ken noem ik voor het gemak 'de buuf van nummer 23 in de C-flat'. Nummer 23 is een erg groot appartement. De kaart is eigenlijk meer voor Hannie dan voor mij.
Ik loop de buurman van hiernaast tegen het lijf. Hij nodigt me uit een borreltje te komen halen van de week. Ik zeg toe. Het is ten slotte bijna kerst.

lutek Maandag 19 December 2011 at 10:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

OceanAir op Restaurant

Ik ben altijd in voor een uitje. Zeker met de zeer genietbare collega's van OceanAir. Eten en drinken doe ik ook wel eens dus een voorstel om gezamelijk op restaurant te gaan sla ik niet licht af. Het is, populair gezegd, goed aan mij besteed.
In het scheepvaartkwartier zit een restaurant met een nogal scheepvaardige naam, verscholen tussen andere restaurants. Nu is het altijd veruit het handigst om het restaurant binnen te gaan waar je hebt gereserveerd; het doet er nu even niet toe of je dat telefonisch of per email hebt gedaan; dáár heeft men namelijk op je komst gerekend; wat wij dan ook deden.
Waarom zou je ook een ander restaurant binnengaan. De naam staat toch duidelijk aangegeven? Doe dan even niet zo moeilijk, zeg. Hop, naar binnen.

De genietbare collega's positioneerden zich aan de bar - ik schaarde mijzelf daarbij voor het gemak. Wij werden allen op ons wenken bediend, en na verloop van tijd werd ik zelfs op andermans wenken bediend. De vooruitgang, je houdt het niet tegen.
Hier zaten we een uurtje en verkochten elkaar zoveel mogelijk onzin als maar menselijk mogelijk was, maar ruim voordat we volledig onze mouw had leeggeschud meldde de ober dat de tafel voor ons in gereedheid was gebracht. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig dus de ober hoefde zijn boodschap maar één keer te herhalen.

Op de kaart stond dat we "dag verse over heerlijke gerechten" geserveerd zouden krijgen. We hoopten dat de gerechten zelf meer aan elkaar zouden hangen dan de schrijfwijze, wat gelukkig heel erg meeviel. Sowieso kon niets de constante stroom onzinverkoperij onderbreken.
Toen alle onzin op was, waren de borden net leeg. Timing is alles. Een ieder ging huiswaarts. Ik per metro. In de metro heb ik geen onzin verkocht.

lutek Donderdag 15 December 2011 at 10:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

TinyMusic Op Het Toneel

'Ik heb nog eens in Het Oude Luxor op het toneel gestaan', zal ik later kunnen zeggen. Of eigenlijk zal ik dat vanaf vandaag al kunnen zeggen, omdat het gisteren gebeurde. Er zat weliswaar niemand in de zaal maar het klinkt indrukwekkend.
TinyMusic sloot het muziekjaar af in Het Oude Luxor. Op het podium. Zowel de muzikanten als het publiek bevonden zich op het podium. Ik maakte onderdeel uit van het publiek.
Eerder dezelfde dag had Seth Gaaikema nog op dit podium gestaan maar daar waren gelukkig geen resten van terug te vinden.

'Hoe gaat het?', vroeg iemand me. 'Goed', zei ik. Ik werd stil en indringend aangekeken. Misschien had ze me niet goed verstaan. Ik stak een duim op en trok een glimlach, ter verduidelijking.
Er werd verwachtingsvol gesproken over de dra optredende bands. Maar er was nog ruim een uur drenteltijd, dus drentelden we naar overal en nergens.
In overal en nergens aangekomen vroeg iemand me hoe het ging. 'Goed', zei ik. Ik werd stil en indringend aangekeken. Misschien had ik het verkeerde antwoord gegeven.
Ik voelde aan mijn neus die sinds vorige week bij herhaling de twijfel ondergaat of die nog deel uitmaakt van mijn anatomie. Mogelijk heb ik hem zó hard gesnoten dat ik hem heb gekneusd, al weet ik niet of dat technisch wel mogelijk is.

Bruno speelt bas. Bruno is de bas. Bruno en de basgitaar zijn één. Wonderlijke, mooie composities, toverklanken, effecten-loops en speelplezier. Voor ik het wist kon ik niet kiezen en kocht ik 2 CDs van hem in plaats van de geplande 1.
Ik zei hem dat ik een jaar geleden zo genoten had van zijn Beefheart-nummers toen hij die speelde op een tribute-avond. Hij accepteerde het compliment maar half want "het zijn de nummers van Beefheart die het hem doen." Dat kan wel wezen, dacht ik, maar Beefheart is dood en jij speelde ze.

No Ninja Am I speelde zonder 4e man, die gewoonlijk o.a. altviool speelt. We zullen nooit weten hoe belangrijk de 4e man was (of je moet het boek er op nalezen). Ter verduidelijking zei de band dat de 4e man een gebroken elleboog had opgelopen bij een ongeluk; dan is het inderdaad lastig om viool te spelen, alt of anderszins. Het publiek vond het jammer. Ter extra verduidelijking benadrukte de band dat het ongeluk niets met het nuttigen van drank te maken had. Het publiek vertrouwde dit voor geen meter. Dat hadden ze beter niet kunnen zeggen.
De band zette het volgende nummer in, wat ook het vorige had kunnen zijn. De nummers bleven me niet echt bij.

Iemand vroeg me 'Hoe gaat het?' Ik zei 'Goed' en werd stil en indringend aangekeken. In de verte noch dichtbij kraaide een haan. Gelukkig, ik hoefde me de rest van de avond geen Petrus te noemen.
De promofoto van Fuck The Writer alsmede het ver opengeknoopte overhemd van de zanger hadden bij mij een "It's the final countdown"-verwachting geschept, wat wel het laatste was waar ik de band mee associeerde toen ik ze hoorde spelen. Ik weet na 10 jaar nog altijd niet precies wat Americana is maar ik vermoed dat het daar wel iets mee te maken heeft. Hop, daar kocht ik weer een CD. Welke CD het was bleef onduidelijk. Er zijn er nogal wat opgenomen die niet zijn uitgebracht, wat bij de aankondiging van sommige nummers verwarrend werkte.
"Het volgende nummer staat niet op de vorige CD." Nee, want die is niet uitgebracht. (?)
Ondertussen bedacht ik waar ik de staande bassist (die trouwens zelf ook stond) eerder had gezien. Hij speelde de hoofdrol in de film 'Delicatessen', zo meende ik, of anders had hij vast de film een keer gezien. In die film speelde hij een zingende zaag. Deze had hij vanavond niet bij zich. Misschien was hij het toch niet.
(Ter verduidelijking: hij speelde in die film OP een zingende zaag. Ook speelde hij die OP het dak, maar dat is nauwelijks ter verduidelijking.)

De afterparty - enkele vrienden en ik houden vanaf de vorige editie van TM keihard vol dat er iedere keer een afterparty is, en zullen dit zo doende een self fulfilling prophecy maken - was dit keer in Spiegel. Dit etablissement bleek pas om half 2 te sluiten, iets waar we pas om half 2 achter kwamen. Tegen die tijd was het te laat om uiterlijk 12 uur naar huis te gaan.
De volgende afterparty valt hopelijk weer op een vrijdag- of zaterdag- in plaats van een zondagavond.

lutek Dinsdag 13 December 2011 at 12:29 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Dordrecht Vroemt

Een bevriende rederij gaat de traditie aan kart-avonden te organiseren. Je moet maar durven. Nu al voor het derde opeenvolgende jaar, en het einde is nog niet in zicht.
Sinds de uitnodiging hieraan deel te nemen op de virtuele deurmat viel, vier weken geleden, heb ik niet anders dan in koude kleren gezeten. Ik kan helemaal niet karten. Toch wilde ik graag van de partij zijn.

Verzamelpunt was deze keer de Merwehal te Dordrecht. Er is daar een kartbaan. Gelukkig maar, anders zou het een slecht gekozen verzamelpunt geweest zijn.
Omdat het exacte verzamelpunt ongeveer 3 meter verwijderd was van de te betreden kartbaan, was het direct bij aankomst duidelijk dat er geen weg terug was. Men moest meedoen.
Ik had van te voren tal van al dan niet verzonnen uitvluchten bedacht om het vroemgeweld aan mij te laten passeren, maar eenmaal ter plekke bleek geen ontkomen aan deelname. Edoch, bedachte uitvluchten of niet, niets bleek eenvoudiger om in de eerste ronde reeds uitgeschakeld te worden dan simpelweg mijn best te doen. Mijn beste kunnen bleek ruim voldoende om eenvoudig laatste te worden.
Aan het pak heeft het niet gelegen. Wat een mooie pakken hadden we aan. Nabij de garderobe bekeken de deelnemers elkander en als vanzelf weerklonk een eenstemmig meerstemmig 'Bassie en Adriaan'-gezang uit alle aanwezige kelen. (Dat wil zeggen: één stem per keel.)
Nee, de pakken waren prachtig. De helmen dan? Nee, daar was ook niets mis mee. Wel moest ik even zoeken naar de juiste maat. Ik verwonderde mij erom dat, hoewel de 'small' helmen een variant 'extra small' hadden en de 'large' helmen een variant 'extra large', de medium helmen een variant 'extra medium' moesten ontberen. Toch vond ik er één die me paste.

Voorafgaand aan de wedstrijd was er 12 minuten tijd om in te rijden. Veelbetekend lootte ik de achterste kart van het veld. Ik heb in de daarop volgende 12 minuten niemand weten te passeren. Wel werd ik zelf 17 of 23 keer gepasseerd. (Ik raakte bij 20 de tel kwijt dus ik wist het niet meer zeker.)
Halverwege kreeg ik medelij met de mannetjes van de kartverhuur; je zou een lamme schouder krijgen van het constante gezwaai met zo'n blauwe vlag.
Na enige tijd kreeg ik door welke bochten zich het meest leenden voor de oploop van gekneusde ribben, respectievelijk dikke knieën. Vanaf dat moment zorgde ik dat ik ook in die bochten nog langzamer reed dan ik al had gedaan.

Na de race volgde de medaille-uitreiking. De nummers 1, 2 en 3 bleken 2, 1 en 3 geworden te zijn. Hoe dat kon wist niemand. Het deerde niet. Nu waren er belangrijkere zaken aan de orde. De inwendige mens.
Een waar bacchanaal brak aan, eten en drinken en nog meer eten. Vanuit de keuken hoorde ik de chefkok roepen om meer koeien. De beesten waren niet aan te slepen.
Vanuit het restaurant had je een mooi overzicht op de kartbaan. Een nieuwe ploeg was daar nu bezig de nagels uit de planken te rijden. Ik zag dat wij gewoon met een geweldig goede ploeg waren geweest. Had ik met deze ploeg meegedaan, zou ik geen laatste zijn geworden. Er was echter geen enkel atoom in mijn lichaam dat er serieus, of anderszins, aan dacht om nogmaals in een kart te stappen.
Over een jaar hoop ik weer van de partij te zijn. De kart-avond wordt al echt een traditie. Het lijkt me het beste om dan opnieuw laatste te worden. Ook dat is een mooie traditie.

lutek Donderdag 08 December 2011 at 12:48 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zoals De Zaken Thuis Staan, Staan Ze Nergens

Hannie moet lachen. Ze ziet dat ik de toilettas van de Zuid-Frankrijk-wandeling nog niet heb uitgepakt. Die wandeling maakte ik 3 maanden geleden.
Er is niet echt een zaak, laat staan een noodzaak, om de toilettas uit te pakken.
Het is hier allerminst rommelig in huis. Waarom zou ik dingen op een andere plaats zetten als ze daar niet om vragen? Ik zie het nut niet. Sterker nog, ik zie de dingen niet eens, laat staan het nut.
Nee, als ik zo om me heen kijk, geloof ik dat de meeste dingen wel op hun plaats staan. Of als het niet 'hun' plaats is dan in elk geval een plaats die de hunne zou kunnen zijn.

Ik was erg blij dat Hannie weer op bezoek was. Niet alleen om haar en om Rik te zien, maar ook omdat ze me weer eens geknipt heeft. Dat was voor het laatst gebeurd lang voor de Zuid-Frankrijk-wandeling. Het is te laat voor een voor/na-foto.
Ik liep met Hannie mee naar de auto. Rik werd ingepakt, de wandelwagen werd ingepakt, 37 dozijn luiers werden ingepakt. Toen ze wegreed zag ik dat de auto een beetje bol stond. Goed voor de wegligging, het kan soms hard waaien op de dijkjes.
Het was weer een doordeweekse dag zoals geen enkele andere doordeweekse dag.

lutek Dinsdag 06 December 2011 at 10:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Kartonnen Koffers

Aan de bar van De Riddert zat Pieter. Pieter vond dat het weekend was en bestelde een tweede glaasje witte wijn, met een glimlach of het eigenlijk niet mocht. Het was al jaren geen weekend meer voor Pieter want Pieter werkte niet meer. Ik vroeg me af of Pieter ooit gewerkt had want hij was jazzmuzikant. Jazzmuzikanten werken meestal niet, als je musiceren voor het gemak even geen werken noemt.
Hij noemde namen van muzikanten die al dood waren. Pieter was nog niet dood. Hij had een hersenbloeding gehad, 15 jaar geleden, maar alles deed het nu weer. Hij had een beter geheugen en betere motoriek dan menig andere jazzmuzikant van 65 jaar. Maar tot mijn verbazing was Pieter van 1925.

"Ach, iedereen heeft zo zijn verhaal", zei hij, nadat hij verteld had dat hij in 1950 Rijk de Gooyer nog aan de contrabas had zien plukken. Johnny Kraaijkamp trouwens ook. Toen nog niet samen. (Zij waren van hetzelfde jaar. Hij had ze allebei overleefd.)
Iedereen speelde overal in combo's en trio's. Manke Nelis, kende die ook. Die had nog naar Amerika willen gaan maar dat was hem afgeraden. 'Jongen, ze zitten daar echt niet op je te wachten, in Amerika.'
Contrabas was makkelijk, het kwam er niet zo op aan hoe je plukte, zolang je de beat maar een beetje gaande hield. Zo begon je in die tijd. Deed iedereen. Pieter speelde mondharmonica.
Die Rijk, dat was een figuur, altijd iedereen beledigen. Een keer in Amsterdam, kwam Remco Campert het café binnen met een gekleurde vriendin, maakte die daar een rotopmerking over. Ach, was ze niet gekleurd geweest, had hij een andere rotopmerking gemaakt, gewoon om te stangen, zo was Rijk.
Die geweldige artiesten, dat verwacht je niet, maar die hebben vaak een heel andere kant.

Ik bood Pieter nog een wijntje aan. Dat kon wel. Het was weekend, vond Pieter.
"Ach, iedereen heeft zo zijn verhaal", zei hij, nadat hij verteld had hoe hij met de razzia van November '44 met 52.000 andere Rotterdamse mannen was opgepakt. Koffer pakken en meekomen. Snel wat spullen in de koffer, riem er omheen om het bij elkaar te houden, want die waren van karton hè, die koffers toen.
Mijn moeder was in 1 dag 4 zoons kwijt. Ik was een nakomertje, maar wel net oud genoeg. Voorbij Utrecht stonden we in de polder. En de volgende dag stonden we daar nog steeds want ze hadden geen idee waar ze ons heen moesten brengen. We werden te werk gesteld maar er was geen werk. Er was helemaal geen plan. Uiteindelijk ergens tussen Winterswijk en Borken op een soort boerderij terecht gekomen. Was niks te doen. En die Duitsers, joh die geloofden er al lang niet meer in, die wisten al meer dan een jaar van te voren dat ze zouden verliezen. Die deden niet zo moeilijk.
Nee, de SS, daar moest je voor oppassen, maar die gewone Duitsers, dat waren helemaal de kwaadste niet, welnee.
Nog een keer naar Winterswijk geweest, mocht niet natuurlijk, daar werd soep uitgedeeld. Wij illegaal met de trein. Zijn nog anderen opgepakt. Wij hebben mazzel gehad. En terug, ja lopen.

Later moesten we weer ergens anders heen, naar het Noorden, in Nederland zaten we toen. In een dorp met maar 2 Duitsers. Ach daar had je ook geen last van. Maar toen we daar heengingen, 's nachts in de trein weer, moesten we er opeens allemaal uit, kwamen vliegtuigen aan. Overdag, elke dag, waren er bombardementen, op ieder dorp en iedere stad. En dan 's nachts nog een keer.
Wij de trein uit, ik was de laatste, en ik struikel en ik blijf hangen aan de lijnen van zo'n hekje, krijg mijn voet niet los. Ik zie die lichten op me afkomen en ik denk 'nou, dat was het dan hè', maar die bom raakt alleen de locomotief. Hadden ze opdracht voor. Dan konden de treinen niet rijden.

Pieter vertelt meer en meer en ik luister met open mond. Vooruit, nog één wijntje dan, het is weekend. Hij lacht. Hij heeft niks aan de oorlog overgehouden. Zijn goede humeur nam hij mee terug en is altijd bij hem gebleven. Ik hoop dat het iedere dag weekend voor hem is.

lutek Zaterdag 03 December 2011 at 4:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,