Bonte Avond

Ik weet niet of een uitstapje naar Papendrecht doorgaans onder 'vakantie' of onder 'werk' valt. En nu ik in Papendrecht ben geweest weet ik het nog altijd niet. Het was misschien een soort vakantiewerk.
Ik was er vrijwillig en vol goede moed. Toen ik er eenmaal was, viel er aan de vrijwilligheid weinig meer toe te voegen maar voor de zekerheid bestelde ik wel direct wat extra goede moed, ad 2 euro 20 per glas.
Paulien Cornelisse trad op in het theater, met haar programma 'Hallo Aarde'. Echter, ook hier twijfelde ik: viel het theater wel onder 'theater', of was het de aula van de middelbare school? Alles is één in Papendrecht. Misschien was het een soort bonte avond maar dan zonder leerlingen.
De hele avond bleven dit soort vragen door mijn hoofd spelen. Een ander voorbeeld: Vond mijn buurman het optreden echt niet leuk of mocht hij het van zijn (buur)vrouw niet leuk vinden?
Zelf vond ik Paulien Cornelisse erg leuk. Ze sprong heen en weer op het podium, voornamelijk in gedachten, maar af en toe ook met haar lichaam. Soms ook hing ze een tijdje in een acrobatendoek een stukje boven het podium te zweven en gedachtesprong onderwijl gewoon verder.

Ik was uitgenodigd de voorstelling bij te wonen door de dame van de kaartjesknip. "Echt iets voor jou", had ze gezegd, en inderdaad was dat zo. Ik maak vaak een zelfde soort gedachtenfratsen.
"Zou jij dat ook niet willen, zo op een podium?".
Ik overwoog een carrière als publieke spraakwaterval, maar juist op dat moment hing Paulien weer ondersteboven in haar acrobatendoek, dus verwierp ik al snel het hele idee. Ik zat liever in de zaal dan er voor te staan, ook al was het dan een veredelde aula.
Ik bleef het gevoel houden dat op enig moment het schoolhoofd het podium op kon komen stormen, 'en nu is het afgelopen!', als Paulien iets zei dat als schokkend ervaren kon worden in Papendrecht. De drempel ligt in Papendrecht lager dan in de rest van Nederland. Doch, het verhaal over de dolfijnengroepsverkrachting kwam ongeschonden door de censuur.

In de zaal te zitten, op de juiste plaats, was trouwens op zich al heel wat. Ik was ruim van tevoren aanwezig in de kantine, sorry, de foyer, en had voldoende tijd te bestuderen welke zaaldeur ik in zou moeten lopen. Er waren twee deuren. Op de eerste deur stond 'Rij X tot en met Y, lage nummers', op de tweede deur stond 'Rij X tot en met Y, hoge nummers.'
Hier presenteerde zich een probleem: Tenzij ik nummer 1 op mijn kaartje had staan (wat niet zo was) kon ik met geen mogelijkheid weten wat een laag en wat een hoog nummer was. Alles is relatief, zeker in Papendrecht.
Zou het zo zijn, dacht ik, dat het aantal plaatsen varieert van voorstelling tot voorstelling? Dat moest bijna wel. Maar goed, de dame van de kaartjesknip had me al verteld dat de voorstelling niet was uitverkocht. Ik gokte daarom dat ik hoe dan ook wel ergens zou kunnen gaan zitten.
Bij het betreden van de zaaula sloeg de twijfel opnieuw toe. Wacht eens, dacht ik, als het aantal stoelen variabel is, heeft men dan wel de doorlopende stoelnummering gehandhaafd? Als ik bijvoorbeeld stoel 24 had (wat ook zo was) zou ik dan de 24e stoel moeten nemen, of de stoel waar '24' op stond?
Ik zat uiteindelijk goed, uitstekend zelfs. Degene die niet goed zat was mijn buurman, want die zat naast zijn (buur)vrouw. Verder had iedereen het naar zijn zin.

lutek Zaterdag 25 Februari 2012 at 12:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Ober, een Omer

Café NRC heeft veel te bieden. Ruimte, bijvoorbeeld. En ook muziek. Tevens een restaurant. En tal van biertjes.
Het eten kan me niet boeien; eten is trouwens zwaar overschat. De ruimte is indrukwekkend, maar omdat de ruimte goed is gevuld, is de beschikbaarheid beperkt. De muziek heeft mij gelokt: Fuck The Writer geeft een concert. Ik vul de aanloop naar de muziek met biertjes.
In de uitstalling onder de toog valt mijn oog op een mij onbekend flesje. Het flesje staat zo gedraaid dat ik het etiket niet helemaal kan lezen. 'Omer' lees ik, maar er lijkt nog een letter voor te staan, misschien zelfs twee letters.
Is het wellicht Homer-bier, waar je 'doh' van gaat zeggen? Of is het Zomer-bier, om de regen te vergeten die deze avond opeens massaal de zwaartekracht opzoekt? Of anders Lomer-bier, waar je na 2 slokken niet meer van uit je stoel komt, eventueel met seizoensvariant Slomer? Dromer-bier toch niet, waarvan je - marketingtruc - de volgende dag niet meer weet hoe het ook al weer smaakte (of hoe je thuis gekomen bent, of waar je je portemonnee gelaten hebt)?
Fantomer-bier, g-nomer-bier, klaarkomer-bier, mogelijkheden te over. Ik kan niet beslissen en kijk mijmerend op naar de barman en naar zijn koksschort waarop met grote letters 'OMER' prijkt.
'Omer!', roep ik uit, en hij schenkt er eentje voor me in.

FTW heeft het niet makkelijk. Ze moeten in een kleine hoek opbouwen. Het geluid mag vast niet te hard staan. En er is een verlengsnoer zoek. Het lijkt wel een Fuck-Fuck-The-Writer-avond.
Intussen maak ik een mooie foto van een pilaar. Het is een mooie pilaar en hoewel ik geen bouwkundig ingenieur ben, geloof ik dat hij op een terechte plaats staat. Nee, ik zou hem niet verplaatsen. Maar een foto maken?
Een boodschap op de pilaar is interessant. Of eigenlijk maakt de combinatie pilaar-boodschap het interessant en fotogeniek: 'WC'+ neerwaartse pijl, alsof je tegen die pilaar aan moet pissen als je naar het toilet moet.

Terwijl ik de foto neem, zie ik uit een ooghoek links twee mannen twee armen omhoog steken. Ik onderdruk de verleiding hen aan te kijken. De foto mislukt waarom ik er nog eentje maak. Voor de zekerheid zoom ik iets in om de heren niet in beeld te brengen. Wederom zie ik de armen de lucht in gaan. De foto is gelukt en ik draai me terug om naar de bar.
Even later word ik op mijn schouder getikt.
"Hallo, ben je van de politie?
Eén van de heren komt verhaal halen. Ik laat hem de foto zien.
"Ah ja" - een opgeluchte maar toch ietwat zenuwachtige glimlach breekt door - "je bent een echte fotograaf" ('in ogen en geest', of zulks gebaart hij) en stamelt nog iets over mafia die niet gepakt wil worden.
Dat laatste zegt hij zo 'casual' dat ik het niet serieus kan nemen. Het moet een grap zijn. Niettemin ben ik blij dat ik de heren niet op de foto heb gezet.

Ook ben ik blij dat FTW begint. Thema van de rest van de avond zou 'roken en toilet' kunnen zijn. Ik was vergeten dat FTW geen slechte nummers heeft en zie dan ook geen kans op een rook- of plaspauze.

lutek Vrijdag 24 Februari 2012 at 12:01 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Takkenwinter

Braam, het hoofdvoedsel voor de wandelende takjes, groeit en bloeit in lente, zomer en herst. In de winter groeit het niet. Wel is het winterhard, dus zolang de gemeente-onkruidverwijdering de struiken niet snoeit is het het hele jaar door voorradig.
Het doorstaat kou, het doorstaat sneeuw en het doorstaat droogte. Wat het niet doorstaat is kou en sneeuw en droogte tegelijk. Maar ja, wanneer komt dat nu voor in Nederland?
Antwoord: vorige maand.

Omdat de term 'hongerwinter' wat gevoelig ligt, beschouw ik deze winter daarom als improvisatiewinter, gezien vanuit takjesoogpunt.
Twee weken geleden heb ik geprobeerd een nieuwe voorraad te plukken maar dat is niet gelukt. Niets eetbaars vond ik, al nam ik wat ik vond nog mee naar huis. Een armzalig hoopje braam, nauwelijks als zodanig herkenbaar, niet voor mij en al evenmin voor de takjes.
'Wat nu, Grote Tak?', vroegen de takjes me (want ze beschouwen mij als hun gelijke).
'Dat weet ik niet, meiden', zei ik (want het zijn vooral damestakjes die hier wonen).

Ik probeerde ze te voeren met andere zaken. Als het maar groen is, dan eten ze het meestal wel. Zo vond ik een groene placemat, een groene handdoek en een groene kaarsenstandaard. Helaas, ze lustten geen van die zaken. Ook de groene zeep en het groene lichtje van de geluidsinstallatie stuitte op desinteresse.
Ondertussen nam het geluid van knorrende maagjes in welluidendheid toe. Als ik zat te bellen, hoorde ik soms niet meer wat er aan de andere kant gezegd werd. Ook was de buurman al eens verhaal komen halen.
'Dit is goed voor de lijn', probeerde ik ze nog te overtuigen, maar daar trapten ze niet in.

Toevallig kwam ik enkele dagen geleden in aanraking (hoewel ik van rechts kwam) met een struik klimop die zijn naam nauwelijks eer aan deed: hij groeide naar beneden. Klimop of klimneer, het maakte mij niet zo veel uit, het was groener dan groen en stemde mij blij. Ik nam voldoende mee om de komende weken mee door te komen. De takjes waren mij zeer dankbaar en hebben een liedje voor me gezongen. Het was een ontroerend moment.

lutek Dinsdag 21 Februari 2012 at 11:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

TinyMusic op Locatie

Een van de aanlokkelijkheden van fenomeen TinyMusic is dat elke editie op een andere plek wordt gehouden. Zo zie je nog eens wat van Rotterdam en kom je nog eens ergens. Soms moet je zoeken naar de locatie, soms woon je er vlakbij, soms is de locatie mobiel. Het is altijd een verrassing.
De editie van vorige week werd gehouden in een in opbouw dan wel inrichting zijnde Marokkaanse jurkenwinkel op de Nieuwe Binnenweg. Ter locatieverduidelijking ging de organisatie vooraf uitgebreid topografisch te werk om de bezoekers in goede banen te leiden, zelfs fotografisch materiaal kwam er aan te pas. Iedereen moest het kunnen vinden. Toch leken er minder bezoekers dan verwacht. Wie weet waar deze ontbrekende zielen reeds dagen dolen...
Zelf liep ik er in één keer naar toe. Bij binnenkomst miste mijn grap (op luide toon uitroepen 'oh, het is naast de Sexorama! had dat meteen gezegd') ieder effect doordat niemand mij hoorde, wat weer het gevolg was van dat ik niemand kon zien. Het was nogal donker in de winkel-in-inrichting.

Maar daar kwam al iemand aangelopen. Het was 'hoofd licht', meneer Edwin. Tevens was daar 'hoofd knus', mevrouw Fien. Samen zorgden zij voor de waxineverlichtingsinrichting. Het was te merken dat zij beiden geen aflevering hadden gemist van de laatste drie seizoenen 'Eigen Huis in Puin'. De ruimte ging, letterlijk, zienderogen vooruit in aangenaamte.

De eerste band, Luik, bezat een gitarist die iets weg had van Pete Townshend, een drummer die iets weg had van de drummer van Codeine, een bassist die iets weg had van Roger Waters, en een toetsenist die niets weg had van Mick Jagger.
Ik stond vanuit zo'n hoek te kijken dat het net leek of de drummer een been miste. Gezien de snelheid van de liedjes had dat ook makkelijk gekund. De liedjes waren zó langzaam, hij had eigenlijk nóg wel een been kunnen missen. Niemand zou het hebben gemerkt, niet eens hij zelf.
Na afloop kocht iedereen een CD en de band was tevreden.

Het tweede optreden was van een zanger-gitarist-toetsenist die iets weg had van Will Samson. Erg veel zelfs. Het was hem!
Vooraf werd gevraagd zo stil mogelijk te zijn; Bij voorbeeld, als je naar het toilet moest, het doortrekken samen te laten vallen met het applaus na een liedje.
Uitgerekend nu moesten er diverse mensen naar het toilet. En de liedjes duurden telkens nogal lang. Er stond halverwege het optreden al een flinke rij voor de deur van het toilet, en toen had hij nog maar 2 nummers gespeeld.
Na afloop kocht iedereen een CD en het publiek in Groningen, een dag later, was pisnijdig want de CDs waren precies op.

Zo dicht bij 'De Ooievaar' was een kleine afterparty onvermijdelijk. Hier was het eerste luchtgitaaroptreden van een man-in-pak die de enige was die dacht dat hij iets weg had van Angus Young.
Het tweede optreden was van diezelfde man-in-pak (maar de man zat inmiddels steeds minder in zijn pak, en zijn haar plakte op zijn voorhoofd) die de enige was die dacht dat hij iets weg had van Axl Rose.
Het publiek was zeer tevreden maar hij verkocht geen enkele CD.

lutek Zaterdag 18 Februari 2012 at 7:04 pm | | default | Geen reacties

Plus Minus

Mijn oog viel op een bosje paarse eustoma's. Voor mij stond een moeder met dochter. Zij wilden ook de eustoma's, de witte, zei de dochter.
Verkoopster: De witte doen? Ze zijn niet helemaal wit.
Moeder: Wat zegt u?
Verkoopster: Ze zijn geelwit. Die andere zijn wel wit.
Moeder: Nou, mijn dochter wil de witte.
(Moeder wijst de geelwitte aan; dochter wijst de witte aan.)
Verkoopster: Déze doen?
(Dochter wijst de witte aan)
Moeder: Ja, jij wilde de witte toch? (Moeder wijst de geelwitte aan)
Dochter: Die! (Dochter wijst de witte aan)
Verkoopster: Déze? (Verkoopster wijst de geelwitte aan)
Moeder: Ja, de witte. (Moeder wijst de geelwitte aan)
(Dochter zwijgt en wijst helemaal niks meer aan)
Verkoopster rekent af.
Daarna vroeg ik om de paarse, want die wilde ik graag. Bovendien heb je dan de meeste kans dat je krijgt waar je om vraagt.

(Later die dag...)
Mevrouw 1 - Het klopt niet hoor. Het was 18. En nu heb ik er 3.
Mevrouw 2 - Tel het nog eens op.
Mevrouw 1 telt alles nog eens op. Zinloos, want een kassabon telt alle bedragen zelf al op. Ik ga er van uit dat die optelling kloppend is. Ooit, in een aflevering van Jonathan Creek bleek het eens niet te kloppen en werd de kassa gesloten, maar in televisieland kloppen wel meer dingen niet.
Ik kijk mijn eigen kassabon na - niet optellen maar nakijken - en constateer dat ditmaal de koffie, de tomatenpuree en (uiteraard) de wijn verkeerd is 'aangeslagen'. Echter, voor de verandering, alle in mijn voordeel.
Mevrouw 1 loopt terug naar de kassa.
Mevrouw 1 - Hallo, ik denk dat u een fout heeft gemaakt met het wisselgeld.
Kassa 13 - Dan moet u bij de balie zijn, daar.
Mevrouw 1 - Maar u heeft me een euro te veel terug gegeven.
Kassa 13 - ... !?
Kassa 13 is niet ingesteld op een euro te veel. Lichte paniek maakt zich van Kassa 13 meester. Wat nu? Waar komt die euro vandaan? Kassa 13 bekijkt de kassabon. Zinloos, want mensen achter kassa's worden niet aangenomen op hun rekenvermogen.
Omdat Mevrouw 1 al geruime tijd met de euro in haar hand klaar staat om deze aan Kassa 13 te overhandigen, beweegt Kassa 13 een arm omhoog om die aan te nemen, zij het zonder enige aandacht, de blik nog gericht op de kassabon. Op het moment dat de euro haar hand raakt, lijkt ze wakker te worden, schudt verward het hoofd, bekijkt de euro, bekijkt de mevrouw, en zegt vertwijfeld: 'Ehm... ja, dan krijgt u deze nog van mij', en geeft de euro terug aan Mevrouw 1.

lutek Donderdag 16 Februari 2012 at 10:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Weekje Weg 5 – waarin onze held een ontdekking doet

De pijpen, de verwarming, de deuren, alles beukt en slaat en kraakt, het is hier een ongelofelijk oude boel. Het expansievat lijkt meer een explosievat. Soms maken mijn ingewanden geluiden die precies in dit huisje passen, dat komt door mijn tuinhuisdieet van de afgelopen dagen – ik ga op het huisje lijken. Na een tijdje doet alles raar. Maar ook dat went. Alles went.
De vloer is koud. Blijft koud. De warmte vliegt naar boven; de vloer, direct op de prairiebodem, blijft onverwarmd. Soms trek ik mijn schoenen een paar uur aan, maar dat zit niet lekker, dus doe ik ze weer uit. Ik schrijf een verhaal van 12.000 woorden en was tevreden.

Laatste avondmaal genoten in het restaurant op de prairie. Toen ik er eerder deze week zat, mocht ik genieten van Ajax-tv en PSV-tv, vanavond was ik te gast bij Feijenoord-tv. Ik kwam ogen tekort en besloot thuis direct een ander abonnement af te sluiten.
Nee wacht, misschien dat het beter is alle abonnementen af te sluiten. Vreemd dat ‘afsluiten’ twee tegenovergestelde dingen kan betekenen.
Een dame met ontwapenend zachte G bediende ontwapenend zacht. Ik vroeg mij af hoe ontwapenend haar zachte G-plekje zou zijn, onderwijl genietend van een ontwapenend zacht klaargemaakte varkenshaas, zo goed als ik die zelf kan klaarmaken (waarmee, toegegeven, lang niet alles is gezegd).

Tijdens het genieten maakte ik bijna een dansje op mijn stoel, mijn blik gericht op toekomstige slok van Grimbergen Dubbel - waaraan handenwrijving voorafging. Ik dacht: ik zou mezelf eens moeten zien, zo blij als een kind. Ik stelde me aan, maar dat gaf niet, want er was niemand die mij zag.
Nog een hap en nog een slok, het kon niet op. Ik mmm-mmm-mmmde dat het een lieve lust was. Was zat ik te genieten en wat… wat hoorde ik?... in de hoek van het restaurant zat nog een gast! Ik was helemaal niet alleen. Die andere gast had mij al minutenlang zien zitten, zien acteren, zien overdrijven, zien dansen, zien onzin verkopen, zien praten tegen mezelf, zien aandacht trekken, zien…
En ik dacht: Dít is precies hoe ik schrijf. Nee wacht, dit is precies omdat ik schrijf. Nee wacht, dit is precies ondanks dat ik schrijf. Nee wacht, dit is…
Ik weet dat het onzin is, schrijven. Het is aandachttrekkerij, het is onmacht, het is doen alsof je (je) iets voorstelt, het is zinloos, het is lelijk, het is al die dingen waaraan ik een hekel heb (met name aandachttrekkerij)… maar ik zou het ook doen als ik dacht dat niemand keek.

lutek Woensdag 15 Februari 2012 at 12:26 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Weekje Weg 4

Omdat het brood toch niet lekker is, maakt het me niet uit dat het snel oud wordt.
De gordijnen schuif ik iets minder ver open dan gisteren. Omdat de zon toch niet schijnt is het verschil in lichtinval te verwaarlozen, maar beperk ik zo de warmte-uitval.
Eén van de zwarte katten had een muis ontdekt. Hij speelde er even mee, hier vlakbij de achterdeur waar de bladeren waaien. Maar de muis was geen leuk speelkameraadje. De muis was al een tijdje dood en inmiddels stijf bevroren. Dat speelt niet leuk. Er moet iets te stribbelen zijn, liefst tegen. Maar de muis gaf niet thuis.

Langzaamaan verfijn ik de verhouding koffie : water. De verhouding Lutek : sigaretten heb ik al goed op peil. De verhouding Lutek : wandelen is echter zeer scheef. Hier zou ik iets aan moeten doen, vandaag. Want morgen, weet ik nu al, komt daar niets van.

Gisteren schreef ik een heel verhaal van 5300 woorden. Achter elkaar. Ik was tevreden. Vandaag begin ik weer van voor af aan. Zoals elke dag telt de voorafgaande niet meer.

Ik zie in dat de kassajuffrouw misschien gelijk had. Ik lijk zelf ook gedacht te hebben dat ik met mijn vieren was toen ik eerder deze week inkopen deed. Mogelijk ga ik niet meer uit eten, niet uit financiële zuinigheid, maar omdat ik het vervelend vind gemaakte aankopen ongebruikt achter te laten.

Hedenmiddag de verhouding Lutek : wandelen op peil gebracht, wat wel ten koste ging van de verhouding voeten : aangenaam. Maar de verhouding slemprosé : literfles brengt alles weer in evenwicht.
Het ‘Rondje Reindersmeer’ is een bestaande wandelroute, gemarkeerd met rode paaltjes. Voor het gemak ook met groene paaltjes, met genummerde paaltjes en met ruiterpaaltjes. Iemand die hier verdwaalt doet dat express en behoeft geen zoektocht.
Een makkelijke route dus. De grootste moeite die ik me vandaag moest getroosten om van één punt naar een ander te komen, was toen ik terug bij het huisje tot 14 maal de keycard in het slot moest steken vooraleer de deur volautomatisch open ging.
Ik ging er niet van uit dat flora-aanschouwing vandaag een rol zou spelen. Hertjes bijvoorbeeld, lachte ik, ha! die zitten hier vast niet eens. Je hoort te veel honden in de omgeving, en er zijn huizen in de buurt (aan de Noordwestzijde van het meer, waar ik begon) maar tot mijn verbazing en verrukking – ik had de gedachte de bovenkamer nog niet eens goed en wel laten passeren – zag ik twee hertjes vrolijk in het rond springen. Toen zij mij gewaar werden, sprongen ze, wellicht iets minder vrolijk en iets meer gehaast, het bos in, uit mijn gezichtsveld. Ik had op dat moment direct de eerste bus terug kunnen nemen; de wandeling was al geslaagd.
Maar ik liep door want was er nu toch. Wat zou ik nog meer willen zien? Ik overwoog een uil. Maar nee, een uil is een nachtdier, die laat zich nu zeker niet zien. Hooguit zou ik een andere roofvogel… Flats! daar was een roofvogel, een joekel van een roofvogel.
In dit tempo zou ik op één middag heel Blijdorp tegen het lijf lopen.
Maar daar bleef het bij. De beestjes vertoonden zich in de eerste tien minuten, daarna niet meer. Een prachtige visuele buit op deze frisse maar zonnige wintermiddag.

lutek Maandag 13 Februari 2012 at 10:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Weekje Weg 3

De stekkers zeggen boem en de schakelaars knal. Gisteren schatte ik het bouwwerk en de inhoud op 35 jaar oud. Vandaag geloof ik dat het allemaal nog veel ouder is. De CV loeit zich een hartverzakking, en mij.
Buiten gebeuren dingen die binnen niet mogen. Bladeren schuren over het voetpad. Het is gaan waaien. Twee zwarte katten hebben het gemunt op mijn opendeurpolitiek. Ik presenteer ze een koude kermis, de deur gaat niet open.
Een merel weet dat de deur gesloten blijft en is niet bang zich op een meter van mij op te houden. De kracht van het glas. Maar ik lees bijzonder ornithologische interesse in de blik van beide katten, zodat ik voor de merel hoop dat hij wel snapt dat de twee katten niet zoals ik door glas van hem zijn gescheiden.
Anderzijds, de twee katten lijken al enige dagen niet gegeten te hebben. Weet je wat, die natuur daar buiten, die zoekt het maar lekker zelf uit.

Ondertussen, heden hier binnen, heb ik ontdekt dat het huisje zonder mijn aanwezigheid nog kaler was dan ik had vermoed. Er hangt niet eens een handdoekje. Gelukkig had ik er zelf één mede genomen. Hiermee kan ik na het douchen één helft van mezelf afdrogen.
Ik stond daarnet nog te dubben of vandaag de linker- of de rechthelft zich hierin gelukkig mocht prijzen, toen me een betere oplossing te binnen schoot. Ik heb een shirt tot handdoek gepromoveerd, en zo kwam ik toch nog helemaal droog uit de douche.

Ik hoop op sneeuw. Veel sneeuw. Knisperknaspersneeuw. Dwingsneeuw. Sneeuw die mij dwingt toch vooral naar buiten te gaan om te wandelen. Morgen misschien.
De zon is weg. De kou niet. Er is geen plek om te schuilen. De katten hebben het zwaar.
De wind neemt af en de sneeuw gaat er bij liggen. Misschien dat over een uur het uitzicht helemaal wit is, op twee zwarte vlekken na. Misschien ook dat zelfs de zwarte vlekken wit zullen zijn.

Vroeg in de avond ga ik eten in het restaurant op de prairie. Men serveert er een uitstekende magnetronmaaltijd. Voedsel zou ik het niet direct willen noemen maar het stilt de trek.
Neil Diamond staat op maar wordt afgezet. Simply Red komt er voor in de plaats. “Jammer”,  zeg ik tegen de ober. Hij vindt het ook jammer “maar ja, het is toch wat de mensen willen, dus…”
Ik kijk om me heen. Ik ben de enige gast in het restaurant.
“De mensen”? Welke mensen? En wat ben ik dan precies?
Zenuwachtig vraagt de ober of het heeft gesmaakt.

lutek Zondag 12 Februari 2012 at 7:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Weekje Weg 2

Installatie van het huisje op de prairie duurt ongeveer zo lang als installatie van de geleende laptop. Een leentop dus eigenlijk.
Ik heb nog uitzicht vanuit het huisje. Over een uur niet meer. Niet omdat dan de zon onder is, maar omdat ik tegen die tijd de gordijnen al dicht heb gedaan. Buiten spreekt men van Elfstedenkoorst, ik houd het liever warm; dichte gordijnen helpen daarbij.
Uitzicht uit huisjes op de prairie is zonder uitzondering van weidse kwaliteit. Ook als er – zoals heden hier – 7 huisjes op 1 kluit staan. Daar is over nagedacht, door de architect, of in elk geval heeft de architect goed naar de ontwerpen van zijn voorgangers gekeken.
Het huisje heden hier is er een dat niet verschilt van alle voorgaande, zij het dat het interieur ervan me meer dan ooit terugbrengt naar de knusse jaren ’70. Je kunt veel zeggen van de jaren ’70 maar niet dat ze niet knus waren. De 70-er jaren is ongetwijfeld het knuste decennium van de vorige eeuw.
Behalve dat hier stroomvoorziening is, bestaan de moderniteiten verder uit 3 verkleurde replica’s van respectievelijk een Van Gogh, een Monet en een De Nittis.

De leentop is er om tekst te verwerken en nergens anders om. De leentop is niet aangesloten op het internet. Ook heb ik geen installatie-CD-rom bij me. Het was niet bij me opgekomen die mee te nemen. Toch vraagt de leentop hier om nadat ik hem vraag om wat tekst te verwerken in ‘word’. Hij stelt zelfs een ultimatum: internet of CD-rom, of anders geen ‘word’. Zoals gezegd, ik heb geen van beide. Als hij het, bijbels opgevoed als hij is, 7 keer gevraagd heeft, stopt hij met zeuren en opent ‘word’ alsnog, zonder mokken.

Het huisje installeren bestaat uit boodschappen doen bij de supermarkt en deze opbergen in, onder andere, de koelkast. Behalve voor bier en sap is er gelukkig nog net wat ruimte voor een leverworst. Een ‘fijne leverworst’ maar liefst. Ik kan niet goed ontdekken waarom het een fijne leverworst is. Waarschijnlijk is het een worst voor mensen met een fijne lever. Als je het de kassadame zou vragen, zou ze denkelijk zeggen dat ik niet voor een dergelijke positie in aanmerking kom. Haar beoordeling van de boodschappen deed haar daarnet bij het afrekenen hardop vermoeden dat ik met mijn vieren was.

De prairie heden hier is, evenals het uitzicht vanuit de 7 huisjes op 1 kluit zelf, geheel inwisselbaar voor een andere. Alle prairies met huisjes (of ‘heides met hutjes’, als daar je voorkeur naar uitgaat) zijn min of meer hetzelfde.
Het is hier verrassend druk, vind ik, maar ik vermoed dat er veel gasten zijn die hier resideren, een eigen huis hebben in het statige deel van de prairie. Gezien de bodemprijs die ik betaalde voor een verblijf van 5 dagen in het niet-statige deel, ga ik er van uit dat men niet eens op bezoekers rekent in dit seizoen dat geen seizoen is, gezien vanuit het perspectief van de prairiehuisjesexploitant. En de veelvuldig, volstrekt overbodig geplaatste borden ‘verboden te zwemmen’ duiden er op dat men de winter sowieso al in het geheel niet serieus neemt.

Hier op de prairie is niets te doen. Gelukkig maar. Of toch, ja, er is een visvijver, maar de visvijver is, gelijk de niet-zwemvijver, heden hier niet in vloeibare staat. Nachtvissen is (of zijn) overigens niet toegestaan.
Het restaurant sluit om 9 uur. Het café ook. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat je hier langzaam dood gaat, maar liefst met inachtneming van de openingstijden, dank u wel.

Het enige wat hier wel te doen is, is niet hier te doen maar verderop in de omgeving: wandelen. Ondanks voornemens zal ik echter vast niet ’s morgens om 5 uur op kunnen staan – de mooiste tijd om een wandeling te beginnen – dus reken ik er niet op deze week een wandeling te maken. Ik blijf in het huisje en ga schrijven en luieren. Af en toe zal ik de gordijnen open of dicht doen. Daar blijft het bij.

lutek Zaterdag 11 Februari 2012 at 3:13 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Weekje Weg 1

Omdat ik laatst had gehoord dat onderuit(gezakt) zitten eigenlijk beter voor je rug is dan rechtop, voldeed ik bij wijze van uitzondering aan de voorschriften. Af en toe kwam er een station voorbij. Bij sommige stations bleef de trein staan. Ik had geen idee waarom, niemand stapte in of uit.
De aanblik van een idyllisch winterwonderland in combinatie met de lage warme zon werkte slaapverwekkend. De aanluister van 2 Engelse 'business men' werkte katalyserend.

Witte dingen in de verte, witte dingen heel dichtbij
Witte dingen, boven onder, links en rechts en van opzij
Witte dingen, voor en achter, witte dingen gaan voorbij

Iets anders kon ik er niet van maken. Alle dingen waren wit.
Als 2 dingen 1 gelijke eigenschap hebben, ga je al snel op zoek naar van elkaar verschillende eigenschappen. Kleur, grootte, vorm, substantie, levensvatbaarheid. Zo lukte het me in het winterwonderland onderscheid te maken tussen een boom, een zendmast, en een watertoren terwijl die alle drie wit waren.
Ook ontdekte ik een verschil tussen een handtas en een voetgangerstunnel. De handtas bleek bij nader inzien beige wat een zeker determinatievoordeel verschafte.
Tussen 2 vooraf ingepakte boterhammen ontdekte ik geen verschil. Ze waren niet wit maar wel even groot, voorzien van hetzelfde beleg en smaakten gelijk.

De 'business men' stapten zakelijk uit maar de zon bleef ontspannen zitten. De sluimer hield aan.
In het veld stond een kameel. Die had ik niet verwacht. Ik had zo snel geen acht geslagen op het verschil tussen een dierentuin en een boomkwekerij, laat staan op eventuele overeenkomsten.

Na de treinrit volgde een busrit. Ik bekeek bij welke halte de aansluitende bus zou stoppen.
Een vrouwtje op halte A (ik stond net op halte C) vroeg roepend of ik ook naar het ziekenhuis moest. Misschien dat ik er niet zo gezond uitzag. Nabij het huisje (op de prairie) waarnaar ik op weg was, wist ik een thermaal bad (niet bij de prijs inbegrepen). Mogelijk zou ik daar gebruik van moeten maken.
Het vrouwtje was door iemand naar halte A verwezen maar geen van de bussen die daar stopten ging naar het ziekenhuis. Ze keek me aan of ik daar iets aan kon doen, en zo niet of ik dat dan ten spoedigste zou willen bewerkstelligen. Ik verontschuldigde mij dat ik niet 'van hier' was (hoewel het geen verontschuldiging waard is niet 'van daar' te zijn).
Nou, zij ook niet!!!, liet ze me weten, en voegde me een blik toe die geen genoegen nam met mijn excuus.
Ik draaide me om en liep terug naar halte C, en nu ik toch in beweging was meteen maar door naar halte F, die ook nog eens de juiste bleek te zijn.
Na aankomst op de prairie had ik het huisje binnen 1 uur warm gestookt. De week nam een aanvang.

lutek Vrijdag 10 Februari 2012 at 5:37 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

We Hebben Publiek!

Mama Tandoori beklom reeds de boekenlijsten en zij liet reeds her en der haar gezicht en tanden zien. Nu dan bespringt zij ook nog eens het toneel. Komt allen, anders zwaait er wat!
Het boek van Ernest van der Kwast is bewerkt voor theater. De repetities zijn in volle gang. De première is op 3 maart in het Luxor te Rotterdam. Vandaag kocht ik een van de laatste kaartjes. Er was nauwelijks enige stoelkeus. Kennelijk boezemt Mama Tandoori behoorlijk ontzag in, want ik zit nu noodgewongen op de 1e rij, precies in het midden.
Mocht Mama Tandoori, die op de avond zelf aanwezig zal zijn, mij of anderen per ongeluk of met opzet met een deegroller te lijf gaan, hoop ik me te kunnen verdedigen met een gelijksoortig huis-tuin-en-keukenwapen. Ik ding namelijk mee naar 'De Gouden Deegroller'.
Deze prijs wordt uitgereikt aan de maker van het mooiste filmpje dat is gemaakt van de repetities. Aangezien ik, vooralsnog, de enige ben die een filmpje heeft ingestuurd, maak ik een redelijke kans, me dunkt.

'Bezoek de repetities, maak een filmpje, en maak kans...' enz enz.
Het was Ernest in eigen persoon die de mensheid hiertoe opriep. Geheel in de (handels)geest van Mama Tandoori - gratis is goed - besloot ik genoemde repetities te bezoeken.
Nu had Ernest voor het gemak verzuimd om deze oproep door te spelen aan de acteurs. Lichte verbazing was dan ook hun deel toen ik aanklopte op de deur van Studio 16 van het complex aan de Isolatorweg te Amsterdam en mijn aanwezigheid duidde dan wel verklaarde. Gelukkig had één van hen inderdaad iets gelezen over mogelijke aanklopperij.
'We hebben publiek!', riep de regisseur die me hartelijk verwelkomde en me snel even de opbouw van het stuk uitlegde. Ik nam plaats en zag hoe de personages tot leven werden gewekt.
Het was prachtig om te zien hoe er gezamelijk aan de vorm werd geschaafd.
'Probeer eerst eens dit en dán pas dat, zodat je al bij de tafel staat wanneer...'
'Wacht eens, we moeten het hele toneel gebruiken, als je hier begint moet je alvast naar voren lopen om straks...'
Het was om te smullen. Alle rollen zullen tot hun recht komen, dat was nu al duidelijk. De acteurs móeten ook wel, anders zwaait er wat!

link: Mama Tandoori in het theater

lutek Zondag 05 Februari 2012 at 8:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Er Was Eens...

Ik waande mij onzichtbaar voor de wereld. Niet omdat ik me juist in een handdoek gewikkeld had, hoewel dat wel de aanleiding van het wanen was, maar omdat ik in de badkamer stond in een huis in een flat in een stad waar niemand was behalve ik.
Misschien dat er anderen in de stad waren, dat kon best, dat was zelfs heel aannemelijk, maar die waren onzichtbaar voor mij, zoals ik voor hen. In de badkamer stond niemand anders, dat wist ik zeker, en zeer waarschijnlijk in het huis ook niet.
Toen de handdoek zijn taak had volbracht en mijn hoofd in de spiegel zichtbaar werd, zag ik hoe mijn haardracht een sterke gelijkenis vertoonde met die van de roodharige tekenfilmfiguur uit de serie "Er was eens...", iets wat me 30 jaar geleden al was gezegd door klasgenootjes, wat dan ook de reden was dat ik nu die gelijkenis zag. De gelijkenis was er, goed, maar dat zou me nu vast niet zijn opgevallen zonder die herinnering aan klasgenootjes van 30 jaar geleden.
Met enige ferme kamhalen teletijdmachineerde ik mijn haardracht weer naar het heden.
Ik ben zelf niet roodharig, maar ik weet dat de tekenfilmfiguur dat was omdat wij destijds thuis net in het bezit waren van een kleurentelevisie. Nóg vaker zaten wij aan de buis gekluisterd. Een zomer eerder kozen we de televisie.
'Vakantie of kleurentelevisie' was de keus die moeder ons gaf. We hadden geen spijt van onze keus.

Zonder haast in de badkamer terwijl het geen weekend is. Ik had een vrije dag. Is een vrije dag die gevuld is met afspraken een vrije dag? Soit, het is maar een aanduiding.
Ik zou mijzelf dra zichtbaar moeten maken voor de wereld, met tussenkomst van een uitgeverij.
Nee, laat ik niet te hard van stapel lopen. Laat ik mezelf eerst maar eens zichtbaar zien te maken op de uitgeverij. Dat is al moeilijk genoeg.
Treinsneeuw en tramadvies maakten dat ik een uur te laat aanbelde bij het pand aan de Herengracht. Op 43 jaar is 1 uur te verwaarlozen.
Redacteur Fictie ging mij voor. Als gevolg van interne verhuizing zit hij tegenwoordig hogerop. Gelukkig had ik mijn bergschoenen aan.
Mijn verhalen zijn de moeite van het uitgeven waard. Maar zonder enige bekendheid is het lastig naam maken en al helemaal onmogelijk om ook nog een paar exemplaren van een boek aan de man (m/v) te brengen. Waar te beginnen? Wellicht kan een voorleesbeurt hier en een voorpublicatie daar het ijs testen, zo meende Redacteur Fictie. Het schoot me te binnen dat ik even tevoren tweemaal bijna was uitgegleden. Maar dat was buitenlopend, nu was ik binnenzittend.
Misschien moest ik maar eens flink op mijn bek gaan, al dan niet zichtbaar. En dan weer opstaan en doorgaan en al die dingen. Uiteraard wil ik mijn naam op een boek hebben, maar als dat niet gebeurt ga ik er niet minder om schrijven.

Er is ooit...

lutek Zaterdag 04 Februari 2012 at 7:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

ehhh....

dekbedpakket  dekbedpakket
€ 8,25 p.p. Bij aankomst ligt het pakket in uw verblijf klaar. Inhoud: 1 dekbedhoes of bovenlaken, 1 onderlaken en 1 kussensloop (alle 1-persoons).

dekbedpakket inclusief beddenopmaakservice  dekbedpakket inclusief beddenopmaakservice
€ 13,15 p.p. Bij aankomst zijn de bedden fris opgemaakt. Inhoud: 1 dekbedhoes of bovenlaken, 1 onderlaken en 1 kussensloop (alle 1-persoons).

dekbedpakket (vanaf 16 stuks) incl. beddenopmaakservice  dekbedpakket (vanaf 16 stuks) incl. beddenopmaakservice
€ 10,90 p.p. Bij aankomst zijn de bedden fris opgemaakt. Inhoud: 1 dekbedhoes of bovenlaken, 1 onderlaken en 1 kussensloop (alle 1-persoons).

dekbedpakket (10-16 stuks) incl. beddenopmaakservice  dekbedpakket (10-16 stuks) incl. beddenopmaakservice
€ 11,30 p.p. Bij aankomst zijn de bedden fris opgemaakt. Inhoud: 1 dekbedhoes of bovenlaken, 1 onderlaken en 1 kussensloop (alle 1-persoons).

eindschoonmaak (2-5 persoons accommodatie)  eindschoonmaak (2-5 persoons accommodatie)
Geniet met volle teugen van uw vakantie. Kies voor gemak en laat uw verblijf door ons schoonmaken op uw vertrekdag. € 61,- p. st.

kinderlakenpakket  kinderlakenpakket
€ 4,50 p.p. Bij aankomst ligt het pakket in uw verblijf klaar. Inhoud: 1 bovenlaken en 1 onderlaken. Excl. kinderdekentje. Alle ledikanten in de kinderbungalows en campingbedjes van het Kinder-Plus-Pakket zijn voorzien van een kinderdekentje.

textiel compleet pakket  textiel compleet pakket
€ 12,75 p.p. Bij aankomst ligt dit complete pakket in uw verblijf klaar. Inhoud p.p.: 1 badhanddoek, 1 handdoek en 1 dekbedpakket en daarnaast, per verblijf 2 theedoeken en 1 keukenhanddoek.

textiel compleet pakket inclusief beddenopmaakservice  textiel compleet pakket inclusief beddenopmaakservice
€ 17,65 p.p. Bij aankomst vindt u de bedden met frisse dekbedden opgemaakt en ligt het pakket voor u klaar. Inhoud p.p.: 1 badhanddoek, 1 handdoek en 1 dekbedpakket en daarnaast, per verblijf 2 theedoeken en 1 keukenhanddoek.

textiel compleet pakket (vanaf 16 stuks) incl. beddenopmaakservice  textiel compleet pakket (vanaf 16 stuks) incl. beddenopmaakservice
€ 13,90 p.p. Bij aankomst vindt u de bedden met frisse dekbedden opgemaakt en ligt het pakket voor u klaar. Inhoud p.p.: 1 badhanddoek, 1 handdoek en 1 dekbedpakket en daarnaast, per verblijf 2 theedoeken en 1 keukenhanddoek.

textiel compleet pakket (10-16 stuks) incl. beddenopmaakservice  textiel compleet pakket (10-16 stuks) incl. beddenopmaakservice
€ 14,60 p.p. Bij aankomst vindt u de bedden met frisse dekbedden opgemaakt en ligt het pakket voor u klaar. Inhoud p.p.: 1 badhanddoek, 1 handdoek en 1 dekbedpakket en daarnaast, per verblijf 2 theedoeken en 1 keukenhanddoek.

lutek Woensdag 01 Februari 2012 at 9:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: