Caso en la Casa

Case Mayfield zoekt huiskamers. Niet dat hij op zoek is naar woonruimte, een vaste verblijplaats heeft hij al. Althans, daar ga ik van uit. Wat hij zoekt is huiskamers om in op te treden. Hij deed hiertoe een publieke oproep. Ik schreef hem dat ik mijn huiskamer voor hem beschikbaar stel. Mijn e-mail was al 'de deur uit' voordat ik er goed over na had gedacht.
Een concert hier in de huiskamer, gaat dat wel? Ik heb al eens overwogen om TinyMusic te zeggen hier een optreden te verzorgen. Bij mooi weer kan de balkondeur open. Mijn huisdieren kunnen wel wat extra fans gebruiken. En als het een beetje meezit ontbreekt het het mooiste meisje van de avond aan een lift naar huis.
Maar het kan net zo goed pijpenstelen regenen die avond. Mijn huisdieren worden over het algemeen alleen maar eng gevonden. En iedereen weet dat het mooiste meisje ALTIJD een lift krijgt.
Met TinyMusic weet je ook nooit helemaal zeker wat je in huis haalt. Iemand met een gitaar is geen probleem, maar voor het zelfde geld staat er een hele band voor de deur. Waar laat je die? En hoe begripvol zullen de buren zijn?

Echter Case Mayfield alleen, met gitaar, dat zou in principe geen probleem moeten zijn, dacht ik, en verstuurde de e-mail.
Maar hoeveel mensen kan ik hier eigenlijk kwijt? Is hij op zoek naar de kleinst of de grootst mogelijke huiskamers? Dat stond niet in de annonce.
Ik kan gemakkelijk 20 gasten ontvangen. Ik kan ongemakkelijk ook nog wel 35 gasten ontvangen. Bij goed balkondeuropenweer zouden er nog een paar het balkon als 2e ring kunnen inrichten. Maar als ik meer mensen uitnodig bestaat er een reële kans dat er een paar van het balkon naar beneden vallen. En dan zal je altijd zien dat je daar net niet voor verzekerd bent.

Er stond maar weinig info in de oproep. Wanneer het zou plaatsvinden, bijvoorbeeld. En of hij nog kleedkamerwensen heeft. Wie weet wil Case wel een bad vol champagne of een doos Cubaanse knakkers.
Ja, er stond één ding vermeld. Hij komt graag zijn nieuwe liedjes in je huiskamer uitproberen, "in speedo".
In speedo?! Dat is toch zo'n nauwsluitend sportbroekje? Wil hij nu eigenlijk liedjes of nummers uitproberen in de huiskamer?
Vragen, vragen, en geen antwoorden. Maarrrrr... doorslaggevend is dat ik hem al eens in een huiskamer heb gezien! Ik weet dat wat er verder allemaal mis kan gaan niet opweegt tegen het moois dat Case Mayfield in een huiskamer met zich meebrengt. Laat maar komen!

lutek Dinsdag 27 Maart 2012 at 10:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Het Werd Een Uurtje Later

Aangezien ik in het geheel niet terecht was uitgenodigd, was ik in geen positie om ergens over te klagen. Klagen is ook niet het goede woord. Ik genoot met volle teugen van het concert van Harry Merry op de afterparty van het symposium van en voor kunstmatige studenten. Het symposium heb ik geheel links laten liggen op de Rechter Maasoever. De afterparty was op Zuid. Een thuiswedstrijd, een luttele 20 minuten lopen.

Vermoedelijk was ik te vroeg aanwezig maar ik twijfelde over de technisch juiste benaming. 'Te vroeg' impliceert dat er iets aanstaande is. Ik arriveerde echter op een tijd waarop de plaats van handeling dicht, duister en onbemand was.
Jawel, ik was toch 'te vroeg', want daar kwam juist Harry en bemanning aan. Ook was er iemand met een sleutel. De plaats van handeling was een rommelige loods waarin enkele studenten dingen kunstmatig in elkaar knutselden. Niet nu, nu waren de studenten nog op de pre-afterparty voorafgaand aan de afterparty die volgde op het symposium elders in de grote stad. Het wachten nam een aanvang.

De dame van de sleutel zette in afwachting van zo'n 40 studenten alvast bakken chips en popcorn neer. Harry had deze dag nog niet gegeten en viel aan. 5 minuten later waren alle bakken leeg. De sleutel keek beteuterd toe.
Er was nog niet 1 student, laat staan 40. Het zou nog wel een uurtje duren. We doodden de tijd in de bar boven. Hier mocht niet gedanst worden; de houten vloer zou het wel eens kunnen begeven, zo stond er op een vel papier te lezen. We hadden geen reden tot dansen.

Een uur later druppelden de eerste kunstmatigers binnen. Al snel had ik het idee dat Harry de enige normale van alle aanwezigen was. Iets wat maar zelden voorvalt. De ene student deed zich nog interessanter voor dan de andere. Ze boden tegen elkaar op. Met iedere nieuwe binnendruppelaar nam dit gedrag exponentieel toe. Ik hoopte dat de muziek snel zou beginnen. Dat duurde helaas nog een uurtje. Een deel van Harry's bemanning hield het reeds voor gezien.

Behalve Harry was er eerst een Portugese dame die liedjes zong en zichzelf begeleide op ukelele. Dat deed ze bijzonder aardig. Na afloop zei ze dat ze CDs te koop had. Ach wat, dacht ik, laat ik om een CD vragen. Helaas, ze had wel CDs maar die lagen nog in Portugal. Ik heb niet aangeboden haar thuis te brengen.

Harry begon! 40 studenten luisterden aandachtig naar het eerste nummer. En het tweede nummer. Het derde nummer ging ook nog maar toen begon langzaam maar zeker het grote wegdruppelen, naar de bar boven met de houten vloer waarop niet gedanst mocht worden. Harry paste niet in het wereldbeeld van de kunstmatigers. Een paar nummers later was het natuurlijk evenwicht hersteld en speelde Harry verder voor nog een man of acht. Ik hoopte dat er boven flink gedanst zou gaan worden.
Na het concert herstelde ik mijn eigen natuurlijk evenwicht door terug naar huis te lopen. De buitenlucht deed mij goed. Over de terugweg deed ik maar liefst 80 minuten. Dat kwam omdat het onderweg een uurtje later werd.

lutek Zondag 25 Maart 2012 at 3:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Wooden Saints II

Rotown. Donderdagavond. Concert.
Deze keer besloot ik voor de verandering eens vooraan bij het podium te gaan staan. Omdat het concert niet was uitverkocht, kon dat ook erg gemakkelijk. Te gemakkelijk, vond ik; ik vertrouwde het zaakje niet en dacht na: wie heeft er baat bij dat ik vooraan bij het podium sta? Ik keek Rotown rond maar zag geen verdachte individuen of handelingen.
Het bleef knagen.
Toen de band opkwam en begon te spelen - in die volgorde - begreep ik het. De bánd had er baat bij dat ik vooraan bij het podium stond! Natuurlijk, hoe had ik dat over het hoofd kunnen zien?
De band in kwestie was Wooden Saints. Niet geheel toevallig vind ik dit een erg goede band. Sterker nog, je kunt wel stellen dat als de band er deze avond niet was geweest, ik er ook niet zou zijn. Dan was ik ergens anders. Maar waar precies, zou ik niet onmiddellijk kunnen zeggen. Misschien thuis.
Ja, waarschijnlijk thuis. En dan zou ik ook niet vooraan bij het podium hebben gestaan. Thuis heb ik niet eens een podium.

Er zijn mensen die zeggen dat de hele wereld een podium is, maar als je dat doet vind ik dat je consequent moet zijn, wat inhoudt dat ieder mens als publiek beschouwd en entreegeld gevraagd moet worden. Dit zou echter zodanig drukke werkzaamheden vereisen dat deze levensbeschouwing het best slechts op een echt podium geüit worde.

Aangaande onderhavige band, Wooden Saints, wil ik op levensbeschouwend terrein nog wel een uitzondering maken. Zij hebben namelijk een dusdanig tal bandleden dat het bijna ondoenlijk is om die allemaal tegelijk op één podium te zetten. Wil je dat toch - en dat wilde men in Rotown - zie je je al snel genoodzaakt een speciale kooiconstructie op te stellen waar je de bandleden één voor één van bovenaf in naar beneden laat zakken. Zo kunnen ze ook niet halverwege stiekem weglopen.

De liedjes van Wooden Saints doen vaak wat organisch aan. Ik bedoel daarmee niet dat het liedjesverloop heel voorspelbaar is, maar dat de liedjes van alle kanten 'kloppen', ze zijn heel natuurlijk. Het is geen bij elkaar geharkte rommel. Op A volgt B, op B volgt C, enzovoort.
Dit kun je op conto schrijven van de liedjesschrijvers maar veel eerder heeft het volgens mij te maken met de hoeveelheid mensen op het genoemde podium. Ze staan allemaal zó dicht op elkaar dat wanneer bijvoorbeeld de trombonist zijn instrument naar voren schuift de drummer verplicht is de snaredrum een knal te geven. Hierdoor schrikt de gitarist, die één of ander wonderakkoord aanslaat en tegelijkertijd met zijn elleboog de toetsenist een por geeft, waardoor die pardoes zevenentwintig toetsen beroert, en wel precies op de toonhoogte die de zangeres aanhoudt, die op haar beurt al was begonnen te zingen doordat de bassist haar een bas tegen het achterlijf aansloeg nadat hij een draai om zijn oren met de trombone had gekregen waar het allemaal mee was begonnen. Organischer kun je het bijna niet krijgen.

Na afloop stond een speciaal team van medici klaar om de bandleden operatief uit de diverse instrumenten te verwijderen. De bassist liep al blauw aan met de trombone om zijn nek maar kon gelukkig als eerste geholpen worden. Alles is nog goed gekomen, heb ik gehoord. Hun volgende optreden gaat gewoon door.

lutek Zaterdag 24 Maart 2012 at 2:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Beknopte (Levens)Loop door IJsselmonde

Het maakt niet uit of het weer nu tegenvalt omdat er geen zon is, of meevalt omdat het niet regent, het staat ons niet in de weg een rondje Park "De Twee Heuvels" te maken.
Rik huilt gewoonlijk al weinig maar wil je er zeker van zijn dat hij stil blijft, zet hem dan in de auto of in de kinderwagen: je hebt gegarandeerd geen kind aan hem.
Omdat het niet is toegestaan met de auto door het park te rijden, nemen we de kinderwagen.
Kijk, Rik, dat is een eend, zeg maar 'kwak' tegen de eend.

Eén heuvel in het park kun je gerust een heuvel noemen, de andere is net iets meer dan een hobbel. Dat heeft ongetwijfeld nog voeten in de aarde gehad toen het park haar naam kreeg, maar andere suggesties (Park "De Heuvel en De Hobbel", of Park "De Twee Heuvels, Weliswaar Ietwat Naar Boven Afgerond" of Park "Dan Kun Je Het Net Zo Goed Vier Heuvels Noemen Want Dit Slaat Toch Nergens Op") kregen allemaal te weinig stemmen.
Ik vraag of Hannie de kinderwagen overneemt als ik in de verte een Bullshit Terriër aan zie komen rennen die ik bereid ben een niet mis te verstane trap tegen zijn lompe harses te geven als die ook maar naar Rik zou durven kijken! Gelukkig rent de hond op enkele meters voorbij.

Even later in het winkelcentrum bekijkt Hannie wat etalages. Schoentjes voor 5 euro bij de ene winkel, broeken voor 10 euro bij een andere. De broeken zijn nog te groot, pas voor over een jaar of nog later.
"Kijk", zegt Hannie, "een goedkope jassenwinkel". De winkel is inderdaad niet duur maar de jassen zijn pas voor over 10 jaar.
Naast het winkelcentrum is een middelbare school. "Alles is hier in de buurt", zegt Hannie.
"Is het niet wat te vroeg om daar aan te denken?", vraag ik als we even voorbij de school een uitvaartcentrum passeren, "hij moet eerst volgende week nog naar het consternatiebureau."
"Ze zullen hem wel weer te groot vinden", lacht Hannie.
Thuis krijgt Rik een fruithapje. Dan mag hij op schoot bij Ome Lutek met de pluche trommel spelen. Dat maakt zulke mooie geluiden, zowel de trommel als Ome Lutek, vooral wanneer die twee oogcontact met elkaar maken.
Dan maakt Ome Lutek nog snel even 8 miljard foto's en mag Rik gaan slapen.
Welterusten.

lutek Maandag 19 Maart 2012 at 9:12 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Wooden Saints

Een band die over enige tijd vast volle zalen trekt, zou optreden in Velvet aan de Oude Binnenweg, zo las ik per elektronische uitnodiging. Weinig vermoedend muisklikte ik een bijgevoegde link naar muzikaliteit aan. Plots zat ik meervermoedend recht en aandachtig te luisteren. Dra ging ik zelfs op zoek naar meer, en likte alras mijn denkbeeldige vingers af bij het horen van allerlei klanken, met name toegespitst op de saamhorigheid hiervan.
Kort daarop had ik het stadium van vermoeden achter mij gelaten en wist het zeker: dit is een band die ik wilde zien: Wooden Saints.

Ik arriveerde bij Velvet en zag niemand buiten staan, niemand binnen staan, en even stond er zelfs niemand achter de toonbank, maar dat laatste was omdat de Velvetmeneer van dienst net een nieuwe CD opzette. Er zijn diverse Velvetmeneren, snel verscheen dan ook een tweede exemplaar.
Goed, met de Velvetmeneren zat het snor, maar waar was het publiek en, belangrijker nog, waar was de band? Gedrieën doorzochten we de winkel (ook bekend als 'die winkeltje') per vierkante meter. Nee, geen spoor te bekennen van publiek of band, ik was de enige bezoeker.
Nu kunnen mensen zich wel eens in de tijd vergissen. Toch verwacht je niet dat een dergelijke vergissing zowel door de leden van de band als de leden van het publiek tegelijk en zo massaal gemaakt wordt.
Misschien had het anders iets met de zomertijd te maken. Die was dan al wel 5 maanden geleden afgelopen maar sommige mensen kunnen daar nog erg lang last van hebben.
Ik besloot een naburig terras te bezichtigen en een half uur later terug te keren.

Een half uur later was er goed nieuws te melden. De band was gearriveerd en het publiek had zich in aantal verdubbeld, we waren nu met ons tweeën. De band staat normaliter met 10 man (m/v) op het podium maar ziekte, zaken en wellicht ook zomertijd had het aantal deze dag teruggebracht tot 3. Geen probleem, 3 konden er ook wat van.
Zangeres Tessa zong o.a. mijn favoriete liedje. De anderen deden ook allerlei dingen - ik geloof dat zonder de toetsenist de hele band niet had bestaan - maar ik stond slechts gebiologeerd naar Tessa te kijken. Oh, wat zong ze mooi! en Oh, wat zong ze mooi! en Oh....
Iemand vroeg mij om een vuurtje en ik werd weer wakker.

Omdat dit optreden in Velvet, of eigenlijk vóór Velvet, ter promotie was van een volledig optreden in Rotown over enkele dagen, liet Tessa niet na het optreden in Rotown, over enkele dagen, veelvuldig te promoten. Oh, wat promootte ze mooi! Oh, wat promootte ze mooi!...
Inmiddels had zich wat nietsvermoedend winkelpubliek gehalvecirkeld rond de band. Wie weet zijn die mensen ook aanwezig in Rotown, over enkele dagen, al dan niet met de zware boodschappentassen die zij nu met zich meetorsten.
Ik was onbesluitelijk een LP of CD van de band te kopen. Tessa maakte het me gemakkelijk door de CD bij de LP te voegen. En Oh, wat verkocht ze de CD en LP mooi!...

"when you sing you cheer us up, you cheer us up
and we'll sing to cheer you up, to cheer you up"

http://www.youtube.com/watch?v=Y_uNy5OE5Cc

lutek Zondag 18 Maart 2012 at 8:14 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Saoto

Ingrediënten en bereiding Saotosoep in 3 simpele stappen:
stap 1: Men hebbe een vriendin die op vakantie gaat naar Suriname en daar op een kookcursus de soep leert maken.
stap 2: Men worde uitgenodigd op proeverij van deze soep.
stap 3: Men schuive aan en lepele de hele handel naar binnen.

Zo. Simpeler kan ik het niet maken. Iedereen kan het.
Veel lastiger is het om op tijd te zijn voor bovengenoemde aanschuif* [*zie ingrediënten en bereiding, stap 3].
Ik wereldreis wat af de laatste tijd. Laatst ging ik nog naar Papendrecht, nu naar Hendrik-Ido-Ambacht. In beide gevallen moest ik me enigszins haasten voor de bus, vanaf Zuidplein. In beide gevallen zag ik niet zo snel bij welke halte die bus zou stoppen; er zijn wel 20 haltes voor 100 bussen. In beide gevallen vond ik net op tijd de juiste halte en viel de juiste bus binnen. In beide gevallen had ik eerst een rondje Zuidplein gerend langs alle andere haltes en bleek ik de dichtstbijzijnde te moeten hebben, de halte die ik meteen passeer als ik hier de deur uit loop.

Om de avond een extra exotisch tintje te geven, had ik mijn Ghanese overhemd aangetrokken. Een prachtig en feestelijk kledingstuk. Ghana en Suriname liggen weliswaar op verschillende continenten maar van hieraf gezien is het allebei best een behoorlijk eind weg. Bovendien heb ik geen overhemd uit Suriname.
Erg exotisch was ook dat op een haar na geen van de tafelgenodigden elkaar kenden. Ideale omstandigheden voor een whodunnit. Maar omdat er niemand vermoord werd, beperkten wij ons tot een whoisit.
De een vertelde over haar werk, de ander vertelde over zijn muziek, de volgende over welke landen hij zoal bezocht had, en ik lulde een beetje met iedereen mee zoals ik dat meestal doe. Op den duur gaat het helemaal vanzelf.

De avond verliep gesmeerd en we hadden geen enkele reden om van tafel op te staan, wat goed uitkwam omdat iedereen zich onbeweeglijk had gegeten aan de lekkere soep. De meneer die als eerste probeerde op te staan, viel voorover neer en heeft een half uurtje languit midden in de huiskamer op zijn buik gelegen. Aan een omhooggehouden duim konden we zien dat hij het verder goed maakte.
De dame die als tweede opstond wist zich redelijk staande te houden. Althans op de heenweg naar het toilet alwaar een plasje gedaan moest worden. Voor de terugweg ontbrak de nodige kracht echter, zodat de conversatie daarna enige tijd op iets luidere toon moest worden voortgezet opdat iedereen alles kon blijven volgen.
Zelf rolde ik in een moment van onachtzaamheid pardoes van mijn stoel op de grond maar zette de gemaakte neerwaartse vaart handig om in een horizontale, richting balkon, en maakte aldaar van de gelegenheid [sic] gebruik een sigaretje op te steken.

De gastvrouw raapte ons uiteindelijk maar weer op en rolde ons de lift in. De lift had geen andere keus dan naar de begane grond te zakken - we hoefden de knop niet eens in te drukken. Buiten stond een takelwagentje klaar dat iedereen veilig thuisbracht.

lutek Zaterdag 17 Maart 2012 at 9:01 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Relativeringstheorie

Op zondagavond is het hard werken geblazen om een verpozingsgelegenheid te vinden in de stad. Uitgestorven is het. Vagabond: 2 mensen, Voigt: 3 mensen, Riddert: dicht, Hemingway: dicht.
Voigt dan maar. De kaartjesknipdame uit Papendrecht neemt een Bob, ik neem een Bier. De avond kabbelt voort. Wij kabbelen naar Rotown.
In Rotown is het absoluut niet druk maar relatief een gekkenhuis. Wij gaan voor de absolute getallen, daar ben je relatief beter mee uit.
Doodse stilte voor Kim Jansen. De stilte is absoluut, laat staan relatief. Maar relatief mag het er ook zijn, die stilte, zoals wel blijkt uit het applaus dat ieder nummer volgt.
Kim Jansen zingt mooi. Dat hoef je hem zelf natuurlijk niet te vertellen maar dat doe ik voor de zekerheid toch. Na afloop. Anders geeft dat zo'n lawaai, naar verhouding.

Case Mayfield speelde anderhalf jaar geleden nog in Rotterdam voor 5 mensen. Het zal wellicht op een zondagavond geweest zijn, ergens tussen Le Vagabond en Voigt in. Nu staan er in Rotown 150 man in stilte, nogmaals van doodse kwaliteit, te luisteren.
De muziek is allerminst van doodse kwaliteit. En het wordt nog iets verlevendigd ook, door bestelling van een Bob en een Bier.

Case' muziek lijkt helemaal nergens op. Een groter compliment kan ik niet geven. Daar is niets relatiefs aan, want onvergelijkelijk. Duidelijker kan ik het niet maken.
De prachtavond wordt ruw benadrukt door mij ter ore gesteld slecht nieuws van Meneer Barman. Hij zegt dat ik de allerallerlaatste Affligem-dubbel bestel. Dat is het slechtste wat ik sinds jaren in Rotown heb gehoord, afgezien van sommige muzikale fragmenten uit de halfjaarlijkse popquiz.
De kaartjesknipdame uit Papendrecht Bobt ondertussen gewoon verder maar ik kan wel janken. Wat nu, of beter gezegd: wat volgende keer? Leffe is ook wel lekker maar doet onder voor Affligem. Van relatieve ontzetting en absolute afschuw ledig ik het glas niet eens tot de bodem. Ik heb dus, absoluut gezien, niet de laatste Affligem geledigd. Toegegeven, ik had er naar verhouding al aardig wat op.

Na afloop van het concert hebben de meeste mensen absoluut geen zin om te blijven hangen, of misschien moeten zij allen relatief vroeg op; een ware run op 'de jassen' is het gevolg, een exodus die niet minder dan bijbels te noemen is. We kabbelen mee op de mensenzee en staan buiten. Een relatief snel eind van de avond.

lutek Woensdag 14 Maart 2012 at 9:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Fetish

Joy Division moet niet worden nagespeeld. Dat kan helemaal niet. Doe je het toch is dat gedoemd te mislukken. Verbazing en lof mijnerzijds derhalve bij het optreden van Fetish in Roodkapje, want de door hen gespeelde Joy Division-nummers klonken als klokken. Het klokken werd bovendien luister bijgezet door ciderversnaperingen. Het luistergenot werd daardoor op zijn beurt weer beklonken. Alles paste in elkaar, geloof ik.

Ruim voor aanvangsuur was ik aanwezig. Iets te ruim naar mijn smaak waardoor ik besloot eerst nog 7 keer om het gebouw heen te lopen voordat ik naar binnen ging. Toen ik enige tijd later iets na aanvangsuur dan toch de zaak betrad, was ik nog altijd belachelijk vroeg aanwezig, omdat ik niet wist dat de werkelijke aanvang pas 2 uur later zou zijn.
Met weemoed dacht ik terug aan de concerten in De Bunker, 25 jaar geleden. Die stonden steevast aangekondigd om 9 uur te beginnen en begonnen nooit voor half 11. En steeds later en later omdat het publiek dit doorkreeg en zelf pas om half 11 of half 12 arriveerde. Door deze wisselwerking was De Bunker uiteindelijk genoodzaakt concerten voor de zaterdag al voor de vrijdag ervoor aan te kondigen.

Inmiddels moest ik behoorlijk naar het toilet. Dat moet ik de laatste tijd wel vaker. Laatst dacht ik nog: Ik zal toch niets aan mijn blaas mankeren.
Voor de zekerheid ben ik nog niet naar de dokter geweest. Voordat je het weet, heb je iets wat je daarvoor nog niet had. En daar heb ik helemaal geen trek in.
Iemand die net als ik ook voor het eerst in Roodkapje was, ging mij voor. Na u, nee, na u. Heel beleefd allemaal. Hij ging een deur door, ik ging de deur door. Hij ging een trap af, ik ging de trap af. Beneden aangekomen zag het interieur er aldaar nogal belabberd uit, kaal verlicht door 1 peertje. Mijn voorganger klopte op de enige deur die de ruimte bezat. Hij klopte nog eens, riep of het daar achter een beetje wilde lukken en klikte toen wat schakelaars aan en uit, waaronder die van het peertje.
Maar al die tijd kwam er geen reactie van achter de deur. Wel stak er iemand zijn hoofd naar beneden en informeerde of we de lichtshow a.u.b. konden staken.
Mijn voorganger probeerde de deur nog een laatste maal. En jawel, het bleek de meterkast. De toiletten waren gewoon boven.

De band, zoals gezegd, was in formidabele vorm. En al mijn favoriete zelfmoordnummers kwamen langs, steeds vaker liftte ik mee; kennelijk was ik zelf ook in formidabele vorm. Voordat de dood er op zou volgen nam ik afscheid van Roodkapje. Ik had het weekend nog meer te doen.

lutek Zondag 11 Maart 2012 at 7:13 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Meneer Dabrowski Is Overleden

Sinds jaar en dag krijg ik geadresseerde spam in de bus. Ik bedoel straatpost, geen email. Geadresseerde spam geeft de illusie, zo hoopt de verzender, van persoonlijke interesse. Een brief die zegt "U heeft 12.000.000 euro gewonnen" gooi je net iets sneller weg dan een brief die zegt "U heeft 12.000.000 euro gewonnen, Meneer Dabrowski", zelfs al staat de naam net ietsje scheef, of in een ander lettertype, of is het gedrukt met een andere kleur inkt.

Veel spammail wordt gestuurd door verzenders (verzender klinkt onpersoonlijker dan afzender, vind ik) die mijn naam en adres uit het telefoonboek hebben gehaald. Ik sta niet in hun bestand omdat ik ooit iets met hen te maken heb gehad. Er is dan geen sprake van enige vorm van relatie.
Maar dat is niet altijd het geval. Er wordt ook spam verstuurd door bedrijven en instellingen die ik in het verleden zelf heb benaderd: een verzekeringsmaatschappij, een goed doel, een autoverhuurbedrijf, dat soort dingen.
Nu sta ik, zoals bekend, niet bepaald vooraan in de rij om 'de wereld' te redden, maar spam die ik van die bedrijven krijg vind ik zonde. Van een bedrijf dat mij kent, mag je verwachten dat zij een track record bijhouden van mijn koopgedrag. En dat track record is zeer ondubbelzinnig: 'NEE'.
Nooit van mijn leven heb ik iets aangeschaft n.a.v. een dergelijk aan mij gericht poststuk. Het moet toch een keer opvallen dat ik niets koop, nooit meer iets koop, na de oorspronkelijke aankoop waardoor ik bij hen in het bestand belandde. Ik ben niet voor reclame te vangen.
Oh, zegt u, dat heb ik vaker gehoord, maar onbewust....
Neen! zeg ik u, ook niet onbewust. Sterker nog, ik maak er een punt van artikelen niet te kopen, of  zelfs niet langer meer te kopen, als een reclame van het merk een bepaalde debiliteitsgrens passeert. En die wordt mijns inziens al snel gepasseerd.

Ik vind dit zelf gemakkelijk te begrijpen. Reclame en werving vindt dit moeilijk te begrijpen. Ooit gaf ik een kleine donatie aan Greenpeace, eenmalig. Ik had met koeienletters op 4 plaatsen vermeld dat mijn donatie eenmalig was en dat ik niet in de spammolen terecht wilde komen.
Het laat zich raden: tot 4 jaar daarna kreeg ik ieder kwartaal post: verzoeken en smeekbeden, opgeteld voor de somma van 3x mijn donatie aan porti. Vanzelfsprekend heb ik nooit meer iets aan Greenpeace gegeven. Als ze het liever een postzegels opmaken dan aan iets anders...
Ook de verzekeringspremie en de dalurenkaart hadden elk een tientje goedkoper kunnen zijn, als ik niet zo vaak post had gekregen. Reuze irritant.

Tegenwoordig hanteer ik een methode om snel van deze spam af te geraken. Ik stuur een email naar de afzender/verzender met de mededeling dat De heer Dabrowski helaas is overleden. Dit werkt uitstekend, kan ik wel zeggen.
Ik scherp het nog een beetje aan ook. Tegen Europcar heb ik gezegd dat ik overleed bij een auto-ongeluk. Aan de NS heb ik laten weten dat de 9.06 vanuit Dordrecht mij fataal is geworden, en Free Tibet denkt dat ik ben omgekomen in het hooggebergte van de Gobiwoestijn.
Het maakt niet eens uit of ik per ongeluk in de eerste persoon schrijf i.p.v. de derde persoon, je wordt dan hooguit gecondoleerd in de tweede.

Maar laatst was ik iets te snel met mijn mailtje. De NS, die ik al noemde, heeft nu mijn treinkaart geblokkeerd. Wel hebben ze eerst keurig een pro rata restbedrag teruggestort, maar toen ik gisteren de trein in wilde stappen werd op opgepakt door de spoorwegpolitie. Probeer dan nog maar eens uit te leggen dat je het echt zelf bent.
Ik zal in het vervolg iets beter opletten als ik mezelf weer eens dood verklaar door elektrocutie (eneco), verdrinking in de polder (waterschapsbelasting), of ophanging aan een boom (opzoomeren).

lutek Vrijdag 09 Maart 2012 at 8:39 pm | | default | Geen reacties

Mama op Toneel

Ernest heeft een bril, een behoorlijk in het oog springende bril. Deze eigenschap geldt vooral voor anderen, gelukkig niet voor hem zelf.
Laatst hoorde ik enkele mensen hardop menen dat hij zijn bril juist om die eigenschap gekozen zou hebben. Ik geloof dat niet. Als er iemand goed is in zelf- en boekpromotie, dan is Ernest het wel. Maar iets aan je uiterlijk te veranderen wat niet 'jezelf' is... nee, ik geloof niet dat hij daartoe over zou gaan. Wel heeft hij dan weer, tot 2 maal toe, zijn naam verloochend door zich uit te (laten) geven voor andere schrijvers, maar of die doorgaans brildragend waren weet ik niet.

Toen ik precies om 8 uur Luxor naderde, zag ik hem poseren voor een fotograaf. Tot 3 keer toe werd er een laatste foto genomen. Ik wachtte niet om te zien of dit nog verder gerekt werd. Ik was allang blij dat ik op tijd was.

[wat hieraan vooraf ging...]
Verheugd had ik aan vrienden gemeld dat ik na 10 jaar eindelijk eens Het Nieuwe Luxor zou betreden. Net iets te laat naar wens maar met behulp van eigen schuld stapte ik in de metro en was enkele haltes verder ter plaatse. De metro was snel geweest zodat ik nog precies voldoende tijd had om buiten een sigaretje te roken. Even later stapte ik naar binnen, groette de kaartjesknipmeneer en zag aan zijn zorgelijke blik dat er iets niet in de haak was. Ik moest tóch in Het Oude Luxor zijn!
(Mijn vergissing zal vermoedelijk iets te maken hebben gehad met de op mij gemaakte indruk van de foto's op de bezochte website tijdens mijn kaartjeskoop - niet goed gekeken.)
Met behulp van enige rasse schreden en dito metro, geraakte ik alsnog tijdig op de juiste bestemming.

Het naar binnen lopen bij Het Oude Luxor werd, behalve door de aardrijkskunde van het gebouw, ietwat bemoeilijkt doordat 500 anderen op hetzelfde moment ook naar binnen liepen. Ik hoorde 'genodigden' hier en 'genodigden' daar. Ik was denkelijk zo'n beetje de enige die zelf een kaartje had gekocht.
Ik zat eerste rij, in het midden, nog dichter bij de acteurs dan toen ik laatst in Amsterdam een repetitie bijwoonde.
Het stuk, 'Mama Tandoori', werd halverwege plotseling en onverwachts onderbroken, niet alleen door een overbodige pauze, maar ook door iemand in de zaal.
Mocht je een onderbreking verwachten, zou je denken dat Ernests moeder iemand van het podium af ging hengsten met haar deegroller, al dan niet volgens een script, maar nee, er was iemand flauw gevallen in de rij achter me. Ik had net schone kleren aangetrokken zodat ik vrij zeker wist dat ik hier niet de oorzaak van was. Ik controleerde ook mijn schoenen maar die waren keurig, hermetisch gestrikt.
Het bleek de warmte die de flauwte mogelijk had gemaakt. De bezoekers kregen zo doende extra waar voor hun geld, voor zover zij dat hadden uitgegeven. Zo niet, dan maakten ze zelfs winst.

Na afloop van het spektakel zag ik zowel in de foyer als in de verte een bril tussen de gasten doorschuiven. Ik liep naar Ernest toe en feliciteerde hem met de voorstelling. Verderop zag ik ook zijn moeder. Ze had de deegroller thuisgelaten. Ze glunderde.

Lees meer

lutek Woensdag 07 Maart 2012 at 12:18 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , ,

Stof Genoeg

Er is een theorie die zegt dat stoffen (stof afnemen, stofzuigen) slechts dan zin heeft als je het vaak genoeg doet, en dat is vaker dan eens per 3 maanden.
Want, zo wil het geval, na 3 maanden komt er geen stof meer bij het stof dat er al ligt.
Of - daar wil ik van af zijn - misschien dat het stof wordt vervangen door ander stof. Weet ik veel, in elk geval neemt de totale hoeveelheid stof niet meer toe, na drie maanden.
Ik voelde er wel wat voor om deze theorie te toetsen aan de praktijk.
(Om eerlijk te zijn, was ik daar al een tijdje geleden mee begonnen, nog voordat ik bovenstaande theorie had vernomen. Maar toen het mij ter ore kwam, ben ik meteen op de uitvoering ervan overgegaan.)
'Uitvoering' is wellicht een groot woord: je bent geneigd te denken dat ik niets uitvoer. Maar wacht, dat is een te snelle conclusie. Het wekelijks nauwkeurig in kaart brengen (met liniaal en notitieboekje) van de hoeveelheid stof op diverse strategische plekken in het huis neemt misschien nog wel meer tijd in beslag dan het stoffen zelf. Alles voor de wetenschap, is mijn motto.

Laat ik om te beginnen eens behandelen waarom de theorie zou moeten kloppen. Dat is, wetenschappelijk gezien,  misschien niet de eerst te nemen stap, maar omdat de meetperiode van 3 maanden nog in volle gang is, begin ik er toch maar mee.
De meetperiode is bovendien langer dan 3 maanden. Sterker nog, na 3 maanden begint de werkelijke toesting van de theorie pas.
Ik neem aan dat de hoeveelheid stof een verzadigingspunt kan bereiken (al dan niet na 3 maanden) omdat het almaar verplaatst wordt door luchtstroming. En wanneer er meer stof is, stroomt er vanzelfsprekend meer weg.
Maar gaat het dan niet ergens anders liggen?
Ja, natuurlijk gaat het ergens anders liggen, wat dacht je dan? Stel niet van die stomme vragen alsjeblieft.
De vraag is waar het dan gaat liggen.

Het zal niemand verbazen, veel stof ligt gewoon op de vloer. En stof dat op de vloer ligt, is constant in beweging. Iedere keer dat ik over de vloer loop, wordt het verplaatst, en afgezien van een enkele rare bui die ik wel eens heb, loop ik net als ieder ander voornamelijk over de vloer, als ik loop.
Ja ach, dan beweegt het stof een beetje, maar of het nu hier of daar of een stukje verder ligt, per saldo ligt er evenveel.
Komt er ook stof bij? Jazeker. De deur gaat wel eens open. De schoenen zijn niet altijd blinkend schoon. Ik pak wel eens een elpee uit de kast die zijn beste tijd gehad heeft. Ik heb wel eens een prangende vraag die stof tot nadenken creëert. Kortom: ja, er komt steeds een beetje stof bij.
Maar aan de andere kant gaat er ook steeds stof weg: Het raam gaat wel eens open, ik poets mijn schoenen soms, ik gooi eens een elpee over het balkon naar buiten, en ik los wel eens een puzzel op.
Het is ontegenzeggelijk waar: stof komt en stof gaat.

Natuurlijk zijn er kamers waar minder vaak het raam open staat; theoretisch zou ik hier dus minder stof doen opwaaien. Maar dat zijn dan net de kamers die ik ook minder vaak betreed, waar dus ook minder stof zijn entree maakt. Ik kom er tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar om het stof te meten.
[Ik kom hier straks even op terug.]

Goed, we hebben het stof op de vloer gehad. Dan is er ook nog stof op boekenplanken, het zg. boekenplankenstof. Wat dat stof daar doet is me niet helemaal duidelijk. Ik heb het er niet neergelegd in elk geval.
Vermoedelijk ligt er meer stof op planken waar minder populaire boeken staan. Om dit probleem de kop in te drukken, ben ik voornemens wat meer te gaan lezen.

Wat de toetsing helaas momenteel een beetje bemoeilijkt - ik had beloofd hier nog op terug te komen - is het volgende. Vorige week, tijdens de wetenstoffelijke bezigheden, legde ik in een moment van onachtzaamheid bij het noteren van de metingen heel even de liniaal neder, waardoor deze vrijwel onmiddellijk aan het oog werd onttrokken. Ik kon hem met het blote oog niet meer lokaliseren. Vanzelfsprekend wilde ik geen grondige zoektocht beginnen daar dit zeker tot vernietiging van de proefopstelling zou hebben geleid. Aangezien dat niet de bedoeling is en te allen tijde vermeden dient te worden, liggen de metingen thans tot nader order stil.

lutek Maandag 05 Maart 2012 at 11:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Hij Doet Heel Erg Zijn Best

Jarenlang was ik vaste, en bijna enige klant van Kapsalon Hannie. Die kapsalon zat op de 7e verdieping van het Zuiderterras, in de badkamer. Maar Hannie heeft nu andere bezigheden dus besloot ik weer eens mijn oude kapper op te zoeken. Mijn oude kapper was destijds al een oude kapper en hij bleek er inmiddels mee te zijn gestopt. [Vul hier uw eigen woordgrap in.]
Op de plek van de oude kapperszaak, diep in Oud Charlois, was nu een winkel. Ik stapte binnen in vergeefse hoop nog iets te vernemen over de beste oude man. Niemand wist echter waar hij tegenwoordig was. Nee, hij zou wel gestopt zijn, was de algemene mening.
Een klant die in de winkel stond vertelde me dat schuin aan de overkant een andere kapperszaak zat, een Marokkaanse meneer, heel goed, en 'hij doet ook heel erg zijn best'.

Even later betrad ik verwezen kapperszaak.
'Doe maar lekker kort, centimetertje over, het wordt zomer', schalde ik door de kleine ruimte. De man leek niet geïnteresseerd. Hij zou zelf wel even zien hoe of wat, daar had hij mijn advies niet voor nodig.
Nadat hij de restanten van een vorige klant had weggeveegd, graaide hij een tondeuse uit een la en viel meteen aan. De grijze vlokken vlogen in het rond. Hij wees iets aan bij mijn bakkebaarden. Ja, zei ik, dat mag er af, tot aan de bovenkant van mijn oren.
Hij gebaarde dat dat nogal wiedes was, maar dat hij iets anders bedoelde. Wat hij bedoelde werd me niet duidelijk.
Op het geluid van de tondeuse na, was het even stil.
Toen vroeg hij waar ik woonde, en of ik altijd al in Nederland had gewoond. Hij vroeg dit ongetwijfeld uit interesse, of beter gezegd, omdat hij het idee had dat hij bij een nieuwe klant toch ten minste enige interesse moest voorwenden, doch met welke beweegredenen hij het ook vroeg, het had veel meer weg van een verhoor dan van iets anders.
Het ging nog door: Was ik getrouwd? Had ik kinderen?
Mogelijk dat ik hier een antwoord gaf dat zijn goedkeuring niet kon wegdragen, want opeens bleef het stil. Ik zat te wachten in de stoel op wat ging komen.

Er gebeude niet veel. Een andere meneer had inmiddels de zaak betreden en de twee heren wisselden enige beleefdheden uit in het Darija, of wat ze dan ook precies spraken.
In de spiegel zag ik dat de kapper zich naar mij omdraaide. Hij keek me aan, zag mij kijken, en gebaarde dat ik uit de stoel mocht komen. Hij was al klaar!
Ik keek eens goed naar mijn bol. Hier en daar zag ik nog een plukje dat er best af had gemogen. En links achter voelde ik duidelijk een ongelijke lok. Die kon ik niet zien, want er was maar één spiegel voor me, en geen spiegel achter me.
Omdat ik van te voren niet had gevraagd wat knippen zou kosten, kon hij me berekenen wat hij wilde, wat hij dan ook deed. Trouwens, wat knippen kostte deed er niet toe, want hij had bijna alleen maar de tondeuse gebruikt.

Ik was al met al nog geen 5 minuten binnen geweest. Mijn hoofd jeukte aan alle kanten. Haren waren achter van mijn nek in mijn shirt gekropen. En ik had het idee dat de tondeusetanden hier en daar iets te diep op de materie waren ingegaan.
'Tot ziens', groette de kapper me. Ik betwijfelde het.
Maar ik had een lekker korte kop, wat immers de oorsponkelijke bedoeling van dit uitstapje was geweest. De weg terug naar huis op deze maartzaterdagmiddag was frisser dan de heenweg.

lutek Zondag 04 Maart 2012 at 2:18 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

Goedemorgen

Het is heerlijk om vroeg wakker te zijn, het gevoel te hebben dat de hele dag nog voor je ligt. Je bruist van energie, hebt plannen, en geniet al van het vooruitzicht allerlei dingen te doen. Heerlijk ook, dat moment met de eerste koffie in de hand, even naar buiten te kijken en te zien dat de rest van de wereld nog slaapt. Vandaag wordt groots!
Des te vervelender is het dat ik de laatste tijd met geen mogelijkheid wakker ben te krijgen. Doordeweeks lukt het opstaan nog wel, met behulp van een tweetal wekkers, maar in het weekend faalt het lichaam of de wil, of een combinatie van die twee.
Begrijp me niet verkeerd, lekker vroeg opstaan is niet iets waar ik een jarenlange reputatie mee heb opgebouwd. Het is niet zo dat die opstaanmoeite van recente aard is. Maar ik heb tegenwoordig genoeg te doen op zaterdagen en zondagen om te rechtvaardigen dat ik al om 7 uur naast mijn bed zou moeten staan. Waarom kom ik er dan toch pas om 11 uur uit?

Ik denk dat het volgende aan de hand is: mijn onderbewuste vindt, vermoed ik, dat ik er beter aan doe zo lang mogelijk in bed te blijven liggen. Niet met het idee dat ik buiten bed meer kapot maak dan me lief is, maar omdat de dingen die ik te doen heb niet van die belangrijke aard zijn dat ik mij daar de hele dag mee bezig zou moeten houden.
"Kom op joh", zegt mijn onderbewuste, "een stukje schrijven, paar boodschappen doen, kleine parkwandeling maken, hapje eten, dat kan je ook wel in 15 uur tijd, daar heb je geen 18 uur voor nodig. Of was je werkelijk van plan vandaag de kamer te stofzuigen? Nee toch zeker!"
En inderdaad, daar kan ik hem geen ongelijk in geven. Ik draai me dan nog eens om, nadat ik de wekker per ongeluk uit heb gezet in plaats van de snooze-knop te hebben ingedrukt, en word 3 uur later pas weer wakker.

In de ochtend slaap ik licht en zo komt het me voor dat ik me sommige dromen nog kan herinneren, beter in elk geval dan dromen van in de diepe slaap. Ik geniet van mogelijk gemaakte onmogelijkheden, met dank aan Morpheus.
Ik denk aan de dingen die ik doe, die ik kan doen, die ik niet doe, die ik zou moeten doen, en die ik ooit nog eens doe.
Misschien is het zo beter dan te vroeg op te staan en me in wakkere toestand niet te realiseren dat ik niet doe wat ik van plan was te doen of dat ik vergeet wat mijn plannen waren.
Nu eerst ga ik een paar boodschappen doen, een kleine parkwandeling maken en een hapje eten.

lutek Zaterdag 03 Maart 2012 at 12:24 pm | | default | Geen reacties

Vergadering

8 jaar geleden heb ik eens een vergadering bijgewoond van de V.V.E. hier te flatte, of van de bewonersvereniging; ik haal dat altijd door elkaar. Halverwege die avond, of misschien al iets eerder, had ik besloten dat ik de volgende zou overslaan. Ik heb er zelfs meerdere overgeslagen, maar nu Hannie niet langer deel uitmaakt van flatse bewoning, en omdat de ongevraagde lekkage hier te huize niet op de vorige notulen voorkwam, besloot ik weer eens een kijkje te nemen.

Vooraf strikte ik de veter van mijn linkerschoen iets te strak, die van de rechter iets te los: Planning... het zou me iets te doen geven.
Ik maakte aantekeningen om de tijd, tussen mijn veters door, nog wat verder te doden.
Dat zag er ongeveer als volgt uit:
-Notulen vorige vergadering goedgekeurd. Wat is eigenlijk het enkelvoud van 'notulen'? Misschien iets voor de rondvraag.
-Aanwezigen: best aardig wat. Bijna alle blauwe stoeltjes zijn bezet. Wat een akelig motiefje heeft die bekleding eigenlijk. Als er meer mensen zouden geweest zijn, was me dat vast niet opgevallen.
-Niet aanwezig: ook best wel veel mensen. Wie allemaal, dat weet ik niet precies. Ik heb al genoeg moeite mensen te herkennen als ik ze zie, laat staan als ik ze niet zie.

Toen zag ik dat mijn buurman verrassend veel interesse had in mijn aantekeningen en borg deze op. Erger nog, misschien zou hij me voordragen voor notulist.
Halverwege de avond stonden mijn hersens stil. Op een kwart van de avond functioneerden ze nog en had ik al besloten de volgende 8 jaar weer geen enkele vergadering bij te wonen.

Geen van de sprekers was in staat een hele zin te maken, wat de begrijpelijkheid van de diverse uiteenzettingen niet ten goede kwam.
Opeens was er een stemming. Ik wist niet zo goed waarover gestemd werd, maar probeerde af te kijken bij mijn buurman. Helaas, die hield nu op zijn beurt zijn notities akelig goed voor mij verborgen. Ik vulde lukraak wat in op het stemblad en wilde dit net afgeven toen ik zag dat ik de achterkant hiervan eerder deze avond had gebruikt om mijn aantekeningen te maken. Snel besloot ik tot onthouding van stem, en kuchte ter verduidelijking.

Tegen het eind van de vergadering, 2 en een half uur later, vertelde er iemand iets over een gekozen verfkleur voor de kozijnen, en of voor de deuren, en of voor de pijpen.
Niemand wist van te voren dat hierover een besluit moest worden genomen, de spreker zelf ook niet. Het bleek echter onmogelijk een besluit te nemen - überhaupt waarover dan ook - omdat de spreker het verkeerde verhaal vertelde. De voorzitter was inmiddels in slaap gevallen, de notulist was een sigaretje gaan roken, en de secretaris ging op de vuist met iemand uit het publiek. Ik strikte mijn schoenen nog eens en lette goed op op wat ging volgen.
Langzaam ontstonden er, aangaande de kozijnen, verschillende kampen: Kamp 'grijs', kamp 'oranje', kamp 'gebroken wit', en kamp 'alles behalve grijs maar misschien groen dat enigszins op blauw lijkt of anders rood'.
Geen van deze kleuren paste dan weer bij de kleur van de deuren. Jammer.
Ook werd niet duidelijk wie er nu eigenlijk zou beslissen. De vergadering, de commissie, de bewoners, de voorzitter, de aannemer. Niemand wist het.

Er werd geen datum genoemd voor de volgende vergadering, maar dat vond ik niet erg.

lutek Donderdag 01 Maart 2012 at 12:16 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: