Lente (met Groeigarantie)

De lente had vandaag moeten beginnen, om een uur of half 10 in de ochtend. Dat was zo afgesproken, met Hannie. Regen zorgde voor enig uitstel. 12 uur dan? Ook een mooie tijd voor het begin van de lente.
Wij vonden elkaar bij de ingang van het tuincentrum. Hannie per auto, ik per fiets, Rik per buggy. Aan voor- en achterzijde van Hannie's huis is een jungle omgetoverd tot een voorbeeldige tuin. Slechts één ingrediënt ontbreekt nog: planten. Een tuin wordt pas echt wat als er iets in groeit en bloeit. En Hannie's tuin kan nog zo mooi aangelegd zijn, er staat juist steeds minder in. Laatst was er nog een behulpzame buurman die de enige overgebleven publiekstrekker, een eeuwenoude druif, zo vakkundig kortwiekte dat er nu alleen nog maar een stam van over is.
"Is goed voor de groei, hoe minder takken, hoe beter de energie wordt verdeeld over de rest."
Na zijn behandeling was er geen rest, alleen maar stam. Tijd dus voor nieuw leven in de tuin.

Hannie ging voorzichtig te werk, wat aardbeienplantjes, wat ditjes en wat datjes.
Het balkon bij mij kan ook wel wat groen gebruiken. Er staat genoeg maar wat er staat is bruin. Ik ging iets minder voorzichtig te werk en probeerde een appelboompje en wat zakjes gemengde fleurigheden.
Rik ging van ons het meest onvoorzichtig te werk. Dat had niets te maken met zijn groenkeus maar alles met het feit dat hij tegenwoordig een race-auto is.
Brrrrrrrrrrrrrmmmmmmmmmmmmmmppppppfffffffffffff pruttel pruttel brrrrrrrrrrrrrrrmmmm  brrrrrrrrrrrrrrrrrmmmmmmmmfffrrrrrrrr pruttel.
Bezoekers van het tuincentrum sprongen links en rechts de plantenbakken in als Rik in zijn buggy de hoek om kwam racen.

Wat was dat? Zagen wij dat goed? Zes rijen groen werden aangeboden "met groeigarantie". Rik moest daar hard om lachen. Dat is iets wat Rik niet nodig heeft. Rik lijkt zoals Obelix ooit in een pot toverdrank te zijn gevallen. Bijmesten is niet nodig.
Behalve met Asterix en Obelix is het tuincentrum ook een verbintenis aangegaan met De Efteling. Er worden talloze sprookjesbosartikelen aangeboden in miniatuur.
Ah, maar De Efteling is tegenwoordig meer dan alleen Het Sprookjesbos, hoor ik sommige mensen zeggen, er zijn ook achtbanen en draaimolens. Jazeker, maar ook dat is in het tuincentrum ingebouwd. De uitgang bestaat namelijk uit twee roterende deuren die net te klein zijn, net te snel gaan, en net te dicht op elkaar volgen om er in één keer heelhuids doorheen te geraken, zeker met een kar vol sprookjesbosartikelen. Een buitengewoon spannende attractie die dagelijks talloze slachtoffers eist. Een aanrader, als je eens een half uurtje niets te doen hebt, en nog gratis ook.
De lente vroeg bij thuiskomst om nog wat meer uitstel. We hebben dan maar besloten dat de lente morgenochtend eindelijk echt zal beginnen.

lutek Zaterdag 28 April 2012 at 5:28 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Bovenbuurman

Soms valt er tijdens een gesprek een stilte en wordt die stilte opgevuld door iemands kuch. Grote kans dat die kuch bijval krijgt.
In de korte pauzes tussen de delen van een symfonie heb je dat ook. De dirigent houdt er tijdens een uitvoering vaak zelfs al rekening mee. Hij wacht iets langer met de inzet van het volgende deel dan de componist mogelijk zal hebben bedoeld.
Ik betrap me er wel eens op zelf in een dergelijke stilte te verkeren. Als ik dan iemand hoor kuchen moet ik de neiging onderdrukking dat ook te doen. Ik denk bij mezelf: "Ik moest toch helemaal niet kuchen? Waarom zou ik nu opeens..."
Tegen die tijd is het al te laat. Want al voelde ik het ene moment eigenlijk niets, het volgende moment zit er daadwerkelijk opeens een kikker in mijn keel - (waar komt die nou vandaan?). En die kikker moet eruit. Ik kuch.

Hou dit even vast. Er volgt nu een korte pauze en dan een nieuwe alinea. Er mag gekucht worden.

Ik liep gelijk met bovenbuurman de flat in. Hij zag me en groette me al van op afstand. Zijn stem draagt nogal ver. Als hij me had gegroet toen ik een kwartier eerder nog in de stad liep, had ik het waarschijnlijk ook gehoord.
Terwijl we in de hal op de lift wachtten, begon hij over de lekkage die niet alleen mijn huiskamerlinkerbovenhoek teistert, maar ook die van hem, en van nog wat buren boven zowel als onder ons. Bij iedereen op de zelfde plek.
"Hoeveel last heb jij er nu van?"
Ik schetste de grootte van de schade alsof ik een flinke Middellandsezeevis had gevangen.
"De plek bij mij is niet zo groot", zei hij.
We praatten nog wat over het aanpakken van de schade, dat dat zo weinig zin heeft zolang de oorzaak niet is weggenomen, tot we, 3 meter boven ons, een andere flatbewoner de liftknop op zijn verdieping hoorden indrukken.
De lift zou er nu wel bijna aankomen en bovenbuurman vatte ons gesprek nog even kernachtig samen met de woorden: "Nee, dan is de jouwe veel groter dan de mijne".

Behalve dat de stem van bovenbuurman dertien verdiepingen door het open trappenhuis nagalmde was het even erg stil in de hal. In de hal waar wij stonden maar vooral ook in de hal één verdieping boven ons waar de onzichtbare andere flatbewoner voor de lift wachtte.
Maar niet zo maar stil. Je hóórde hoe die andere flatbewoner uit alle macht probeerde om vooral niet te kuchen. Kuchen zou er op duiden dat hij had gehoord wat bovenbuurman zojuist had gezegd. Kuchen zou betekenen dat hij wist dat wij dat wisten. Kuchen zou betekenen dat hij het niet gehoord had willen hebben. Kuchen zou betekenen dat hij niet wilde kuchen maar het toch deed.

. . . Hij kuchte.

lutek Woensdag 25 April 2012 at 8:57 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Record Store Day 2012

Sommige mensen moeten zich haasten, ik ben al uren op; Record Store Day kan me niet vroeg genoeg beginnen. Plato is net iets te ver van het middelpunt der festiviteiten verwijderd zodat de pendeling er vandaag één is tussen Velvet en Plaatboef. Hoogtepunten zijn Bart Constant en Spinvis. Hiermede de muziek samengevat hebbende, kan ik overgaan tot de orde van de dag.

Aan de lopende band zie ik bekenden. Zo veel dat ik al snel weet dat ik later op de dag ook heel veel mensen ongezien opeens zal kwijtgeraakt zijn. Record Store Day is wat dat betreft net het leven zelf.
Tussen de optredende bands door is er veel gesjouw met snoeren en instrumenten. In de drukte en chaos struikelt hier en daar een bezoeker over een viool of een versterker, maar omdat zowat alle bands toch al in een kleinere opstelling spelen dan gewoonlijk is het verschil in het uiteindelijke resultaat nauwelijks merkbaar. De sfeer is heel gemoedelijk.

Diverse artiesten hebben speciaal voor RSD een plaat uitgebracht; hoe kan het ook anders. Ik koop een plaat van The Wedding Present en krijg er gratis een single van Spinvis bij. Als ik even later een plaat van Spinvis koop blijkt deze 'verdubbelaar' niet vice versa inzetbaar. Dat geeft niet want RSD kost de artiesten al meer dan genoeg. Zo wordt bij de Plaatboef een LP van de Hospital Bombers, die daar net optreden, speciaal vandaag onder de inkoopsprijs aangeboden. Het effect hiervan is dat hoe beter de band speelt, hoe meer platen ze verkopen, hoe meer verlies ze lijden. Iedereen is gebaat bij een slecht optreden, wat maar ten dele lukt.

In Velvet wordt een opname gemaakt voor Rijnmond TV. De camera volgt acteur Sjoerd Pleysier in zijn poging een CD af te rekenen bij Manfred. In het script staat dat Sjoerd iets moet vragen over een bepaalde plaat. Manfred zet deze plaat op en antwoordt iets. Wat hij precies antwoordt is onduidelijk omdat de bepaalde plaat met een decibel of 130 door de luidsprekers van Die Winkoltje knalt, wat de geluids- en cameraman op één hartverzakking elk komt te staan. De conversatie zal t.z.t. in de dubroom worden nagesynchroniseerd.

Emil van FTW vraagt me of ik zin heb in wat muziek. Een gekke vraag want FTW is al klaar met hun optreden in Velvet. Nee nee, hij bedoelt het beluisteren van hun plaat: de langverwachte LP is gearriveerd, gemixt en wel, en persklaar. Natuurlijk heb ik hier twee oren naar; meer als ik er meer had gehad. Reuze handig is in dit geval dat één der bandleden precies boven Velvet woont. Geen verbazing: de plaat is geweldig. Toch verbazing: er staan een hoop onbekende nummers op, van de nogal stevige soort.

Spinvis in de Plaatboef trekt veel bekijks. Een half uur van te voren staat de winkel al vol. Zo vol dat niemand doorheeft dat Spinvis zelf zich al 10 minuten lang een weg probeert te banen tussen het bekijks door. Iedereen vroeg zich al af waar hij bleef. Na afloop signeert hij graag voor het bekijks zijn platen en merkt enkele malen op dat 'ze in Rotterdam toch veel mooie en bijzondere namen hebben'. Een nogal opvallende uitspraak voor iemand die Spinvis heet.

Ik pendel nog wat meer op en neer. Of eigenlijk pendel ik nog een laatste maar op, niet meer neer, naar Velvet, doe daar een impulsaankoop, bedank iedereen voor de mooie dag, waaronder enige mensen die nietsvermoedend zomaar even de winkel inlopen, maak mijzelve schaars en vertrek richting De Riddert voor een privé-afterparty.
Na een hele dag pendelen tussen Velvet en Plaatboef hakt zo'n afwijking van de route er behoorlijke in wat merkbaar is aan mijn lichamelijk evenwicht. De afterparty is zodoende van korte duur.

lutek Maandag 23 April 2012 at 12:17 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Rik's Blog: Muziekmarathon

Ome Lutek maakt een grap: hij heeft tegen mensen gezegd dat hij vandaag met de marathon meedoet. Die mensen denken dan dat hij de lopende marathon bedoelt, terwijl hij het over de muziekmarathon heeft.
Ome Lutek is niet de enige hier, er zijn nog 15 mensen aanwezig. Jammer dat die niet allemaal tegelijk aanbelden want nu vindt Ome Lutek het nodig zijn grap 3x te maken. Hij heeft een nogal beperkt repertoire. Het is een beetje behelpen met hem.
Gelukkig dat hij zo lief is want anders had ik voor de grap even in zijn nek geboerd, zo in zijn iets te ruime overhemd. Dát is een grap die je wel 3x achter elkaar kunt maken.

Ome Lutek heeft mama geholpen met boodschappen doen. Terwijl ik hier van hand tot hand ga, staat mama nu in de keuken eten klaar te maken. Als je ziet wat ze allemaal maakt, zou je denken dat er straks nóg 15 mensen zullen aanbellen. Of misschien is het de bedoeling dat ik ook mee-eet. In dat geval is het nog maar krap aan.
Iedereen wil me even vasthouden. Dat snap ik wel want ik ben nu eenmaal ongelofelijk lief en knap en stoer. 100% stoer, staat er op mijn shirt. Dat is een voorzichtige schatting, lijkt me, maar ik zal er maar niks over zeggen.

Het is de eerste keer dat ik aanwezig ben bij een muziekmarathon. Ik heb van de oudjes begrepen dat ze dit 2 of 3 keer per jaar organiseren. Iedereen draait omstebeurt een plaat met een bepaald thema. De één heeft als thema 'filthy fifties', de andere heeft als thema 'optredens van TinyMusic' en weer iemand anders heeft als thema 'liedjes uit 1968 die gemaakt zijn in landen waar destijds een dictatuur heerste maar de liedjes zelf hoeven geen protestliedjes te zijn'.
Ik verzin het niet, mensen, ik verzin het niet.

Ome Lutek heeft een nieuwe hobby: mij de hele dag manneke-manneke noemen. Ik lach maar naar hem want dat schijnt hij leuk te vinden. Er is vandaag, behalve de oudjes en wat kinderen, nog een manneke aanwezig. Hij is bijna 3 jaar ouder dan ik maar slechts 3 centimeter langer. Die heb ik zo ingehaald. Nou ja, ingehaald, hij kan lopen en ik nog niet, dus in de praktijk is hij 60 centimeter langer dan ik. Of nee, wacht, ik lig in de box of word op handen gedragen, dus dan ben ik weer langer dan hij, variërend van 50 tot 100 centimeter. Ik weet niet zeker of dit wiskundig allemaal nog wel klopt - sorry - ik heb nog nooit wiskunde gehad.
Het andere manneke vindt het leuk om af en toe mee te zingen met de muziek. Dat vindt Ome Lutek niet mooi. Maar als Frank Black staat te schreeuwen, dan vindt hij het opeens wel mooi. Ik hoor geen enkel verschil.
Hier, Mark E. Smith geeft een uithaal, is mooi. Manneke geeft een uithaal, is niet mooi. Screaming Jay Hawkins met een uithaal, is weer mooi. Dat valt toch niet uit te leggen! Een kind wil duidelijkheid. Begrijp dat dan.

Wat is dat? Opnieuw de bel. Nieuwe mensen. Welja, kan er ook nog wel bij. Hallo zeg, die meneer is wel heel erg lang. En hij heeft een rolcontainer met platen bij zich. Die gaan ze toch niet allemaal draaien vandaag? Ik moet aan mijn rust denken. Maar eerst is het tijd voor een flesje. Ze zeggen dat ík veel drink. Nou, als je ziet wat ze hier allemaal uit de keuken vandaan halen dan valt het best mee met mij. Het naar de keuken lopen en terug is bij elkaar ook een marathon voor sommigen. Ik zal geen namen noemen maar ik hoor hem zojuist voor de 4e keer dezelfde grap maken.
Ah, een impromptu popquiz, dat is leuk. Eens kijken of ik ook wat antwoorden weet. Ik herken The Babys. En 'Mama' herken ik natuurlijk ook. 'Für Elise' zou ik vast herkend hebben want die hoor ik dagelijks uit de speeldoos komen, maar die zit helaas niet in de quiz. Ik vrees dat ik nog een beetje moet oefenen. Hopelijk is er snel weer een volgende muziekmarathon.

lutek Dinsdag 17 April 2012 at 9:51 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Onbeperkt TinyMusic

Raaf opende haar deuren voor alweer een editie van TinyMusic, alweer op Zuid. Het wordt nog eens wat met dat Zuid. Technisch gezien opende Raaf niet haar deuren voor TinyMusic want Raaf heeft maar 1 deur. Of eigenlijk is dat ook weer niet helemaal waar. Ze hebben nog een deur maar die is meer voor personeel dan voor bezoekers. Kortom, Raaf opende 1 van haar deuren voor alweer een editie van TinyMusic, alweer op Zuid. Het wordt nog eens wat met dat Zuid.

Raaf opende haar keuken voor onbeperkt pannenkoeken. Ik ga er voor het gemak van uit dat Raaf meer dan 1 keuk heeft, dus keuken. Dit kan ik niet verifiëren daar ik de pannenkoeken in al hun ongelimiteerdheid volledig aan mij voorbij heb laten gaan, wat te maken had met dat ik struikelde over de mate van onbeperktheid. Op de aankondiging was namelijk vermeld dat dit gold van 17.00 tot 19.00 uur, iets wat mijns inziens het onbeperkte aspect behoorlijk in diskrediet brengt.
En ik struikelde nog wat verder over de aankondiging aangezien er niet op vermeld stond wat je precies met die pannenkoeken moest doen. 'Onbeperkt pannenkoeken.'
Ja goed, onbeperkt pannenkoeken wát!? Eten? Bakken? In je haar smeren? Wees een beetje duidelijk, godverdomme!
Een andere reden is dat ik pas om 8 uur ter plaatse kon zijn. Bovendien hou ik helemaal niet van pannenkoeken.

TinyMusic opende haar programma met een optreden van Will Stratton. Will Stratton heeft nog geen CD uit maar verkocht alvast een illegaal gebrand exemplaar. Heel verstandig van Will. Al is je CD nog niet uit, je zegt geen nee tegen een Europese tournee.
Door bezigheden eerder op de avond, moest ik wat vaak van het privaat gebruik maken. Dat heeft Raafs energierekening ongetwijfeld flink opgeschroefd. Op het toilet was een heteluchtoven geïnstalleerd die bij de minste of geringste beweging in de omgeving al aansloeg. De eerste keer werd ik er door overvallen en bijna geroosterd. De tweede keer klampte ik me vast, vergeefs, aan de tegenovergestelde muur en kwam er af met wat lichte brandwonden. De derde keer nam ik geen risico en in plaats van de deur te nemen, groef ik een gat vanuit het belendende vertrek tot vlak voor het witte keramiek. Ik dacht zo de heteluchtoven te slim af te zijn maar weer hoorde ik hem aanknippen, en ik meende hem zelfs te zien grijnzen.
En het was al zo warm in Raaf.

En het werd nog warmer want Elenne May trad ook op, met band. De 4 bandleden hadden zich samen uitgedost als 1 indiaan. Het zal ongetwijfeld symbool voor iets hebben gestaan, zelf vond ik het belangrijker dat de muziek mooi was.
De TinyMusic-muziek leek geen beperkingen te kennen want er was nog een derde optreden. Paleo had bijna alles bij zich: zijn schoenen, zijn gitaar, zijn kapsel, zijn ietwat gemaakt hartstochtelijke inzet, zijn imago, zijn CD's. Maar hij had keuzes moeten maken bij het inpakken van de koffer en helaas had hij daarom zijn stem thuis moeten laten.

Op Zuid gebeurt niet veel maar nu is TinyMusic al 2 keer achter elkaar op Zuid gebeurd. Het wordt nog eens wat met dat Zuid. Zover is het echter nog lang niet. De traditionele afterparty moest daarom reeds tussen het 2e en het 3e optreden worden gehouden want na het 3e optreden ging Zuid al dicht. Het blijft vooralsnog behelpen. Maar - bedacht ik me opeens in een filosofische bui (of 'aangeschoten bui', zoals sommige mensen zeggen) - hoe meer beperkingen Zuid kent, hoe onbeperkter de mogelijkheden zijn om er ooit nog eens iets van te maken.
Onbeperkt nagenietend liep ik naar huis.

lutek Maandag 16 April 2012 at 11:43 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Rotterdam Rules After Work Party

Er was een havensectorgerelateerde party georganiseerd. Niet alleen werd deze party gehouden na het werk maar ook naast het werk. Na, in tijd; naast, in afstand. Je zou bijna kunnen zeggen dat het voor mij een thuiswedstrijd was, ware het niet dat ik behalve werk ook nog een huis heb.
Ik ben eerder bij havensectorgerelateerde party's geweest en ken inmiddels het draaiboek: na aftastend enige tijd vriendelijk glimlachend met niemand in het bijzonder te hebben gesproken, stap ik resoluut af op iemand die er net zo verdwaald uitziet als ik, praat een warboel bij elkaar over het feit dat ik nog niemand gezien heb die ik ken, waarna de toehoorder zich bekend maakt als iemand die ik dagelijks aan de telefoon heb en met wie ik bovendien de vorige keer nog anderhalf uur o zo gezellig heb staan praten. Sommige mensen zijn niet goed in namen, anderen niet goed in gezichten; ik weet die beide kwaliteiten meesterlijk in mijzelf samen te brengen.

Ditmaal was ik echter uitgenodigd door iemand die ik al kende, van naam, van gezicht, van telefoon, en van eerdere ontmoetingen. Ik zou me vastklampen aan haar en de avond goed doorkomen. Een strak plan.
Ik was wat aan de vroege kant (klokslag 6 uur), het was nog erg stil. Sterker nog, ik was de eerste. Ik wierp een korte blik naar binnen maar besloot eerst een hoek verder bij café Loos een kwartiertje uitstel te bestellen alvorens de werkelijke entree te maken. Café Loos stond vol met mensen die een kwartiertje uitstel hadden besteld, allemaal mensen die de eerste waren geweest en dat niet wilde zijn.

Mijn uitnodiging presenteerde zich en we liepen terug naar het party-terrein. Direct al zag ik overal mensen die ik meende te kennen of herkennen maar ik was verstandig genoeg om geen gehoor te geven aan de impuls om op die mensen af te stappen. Als ik mensen direct meen te herkennen, kan ik er donder op zeggen dat het mensen zijn die tot vandaag nooit één voet in Rotterdam hebben gezet. Gelukkig hoefde ik geen gehoor te geven aan die impuls omdat mijn uitnodiging en ik al voldoende te bespreken hadden: aangaande het leven, de liefde, verse versnaperingen en af en toe een enkele mooie dame die voorbij liep. Zij en ik hebben voor het gemak een zelfde voorkeur op de diverse gebieden.
De avond vloog werkelijk om; niet alleen omdat het reuze gezellig was maar vooral ook omdat ik om 7 uur al weg moest voor een andere afspraak. Snel verruilde ik mijn laatste plastic muntjes voor bier en wijn voor deze en gene, wat geen enkel netto effect sorteerde omdat het bier en de wijn als een boemerang weer bij me terugkwam. Dat werd dus nog hard werken op de After Work Party.

lutek Zaterdag 14 April 2012 at 11:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Doctor Kie

Enige tijd geleden heb ik mijn sleutelbos laten lezen. Handlezers, voetlezers, kontlezers (u dacht dat die niet bestonden?), oorlezers of buiklezers, ze mogen van mij allen gevoeglijk de vliegende vinketering krijgen, maar naar het inzicht van een sleutelboslezer was ik wel benieuwd. De lezer in kwestie heet geheel toepasselijk Doctor Kie. Hij zetelt online op doctorkie
Je kunt eventueel ook contact zoeken via zijn assistent 'minikie', maar dan moet je die eerst zien te vinden, dus ik weet niet of dat nu zo handig is.
Zijn stelling: je sleutelbos is het visitekaartje van je ziel!
Wat hij las in mijn bos, en wat hij in andere bossen las, is op bovengenoemde site te vinden. Ik raad een ieder aan een kijkje te nemen.
Mocht je belang stellen in het laten lezen van je eigen ziel, sorry: sleutelbos, maak er dan eerst een foto van, en ga dan pas lezen. Gij zult niet smokkelen!!

Wat er precies wel of niet klopt van de lezing doet er niet zo veel toe, want anders dan met neplezers het geval is - waarom breng ik ze toch opnieuw ter sprake, ze zijn een volstrekt ander slag volk - leest Dr. Kie wat hij zegt dat hij leest: je sleutelbos.
Een handlezer leest niet je hand, een voetlezer niet je voet; ze lezen de persoon. En die persoon is a priori al goed leesbaar, vatbaar en goedgelovig, en geeft zelf al de antwoorden op alle vragen zonder dat hij het doorheeft.
De zelfde methode wordt gebruikt door lezers van oren en buiken. De kontlezers hebben mogelijk een extra afwijking waar ik sowieso niet te lang bij stil wil blijven staan.

Dr. Kie leest wat hij zegt dat hij leest: je sleutelbos. En geen geouwehoer.
Leest hij dit visitekaartje correct? Ja. Kloppen zijn beweringen altijd met de werkelijkheid? Nee, natuurlijk niet. Doe niet zo dom!
Wat wel zo is, is dat de beweringen hádden kunnen kloppen.
Dit verschil, als de lezer - de bloglezer bedoel ik nu - dit niet zo snel ziet, is te vergelijken met, enerzijds, de bewering dat een liefhebber van Johnny Cash automatisch ook van Garth Brooks houdt ("allebei countrymuziek" = foute conclusie) en, anderzijds, de bewering dat een liefhebber van The Residents ook van Primus houdt ("andere soort muziek, maar zelfde onderliggende kenmerken" = juiste conclusie).
Dr. Kie's spreekuur is gratis. Dit neemt echter niet weg dat hij af en toe met vakantie is. Laat dat u niet weerhouden. Leg uw sleutelbos eens bloot.

lutek Donderdag 12 April 2012 at 10:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

UFC145

Als (non-actief) liefhebber van MMA (mixed martial arts) sla ik geen enkele show van de UFC over. De UFC is de grootste en belangrijkste organisatie van MMA-evenementen. Het is niet de enige, sterker nog: nieuwe organisaties schieten de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond, maar de hele vechtwereld kijkt in de eerste plaats naar de UFC.
Het programma van de UFC is het laatste jaar zo uitgebreid dat er sinds 1 januari jl. bijna wekelijks een evenement is gehouden. De UFC heeft inmiddels concurrenten Pride, Strikeforce en WEC al opgeslokt en heeft nu dus ook die vechters onder contract. Het 'roster' groeit en groeit.
Bovendien is de enige reden dat uitblinkende vechters van andere organisaties daar kampioen willen worden om zich te kunnen profileren en zich zo snel mogelijk te laten wegkapen door de UFC.

Heerlijk, dacht ik, toen ik half maart de agenda zag: niet één evenement tot 21 April. Maarliefst 5 weken geen UFC-evenement! Dat betekent dat ik eindelijk weer tijd heb om wat te schrijven, wat meer te lezen, misschien zelfs opnieuw te gaan mozaïeken. Zo wordt het nog eens wat met die vrije tijd.
De andere promoties gooiden echter roet in het eten. Die mikten juist nu op een groter publiek. En dat wilde ik ook niet missen. Zodoende keek ik de afgelopen weken naar shows van One FC, Bamma, TUF, Deep, Bellator, RFA, Legend, Legacy en SFL. Aan evenementen van Shark Fights, M1-Global, Titan FC en Bushido ben ik nog niet toegekomen.
Aan lezen en schrijven ben ik al helemaal niet toegekomen!

lutek Dinsdag 10 April 2012 at 11:14 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Pokeren

"We gaan een avondje pokeren, kom je ook?"
Ik had al een tijd niet gepokerd, een hele tijd zelfs, al zeker tien jaar niet meer. Het was wel weer eens leuk om te doen. Ja, ik zegde toe.
Ik had er niet bij stilgestaan dat het edele pokerspel in de tussenliggende jaren behoorlijk aan populariteit heeft gewonnen, dat er zelfs pokertoernooien op tv worden uitgezonden. Het gevolg is dat het tegenwoordig gespeeld wordt zoals het op tv wordt gespeeld. Niet meer in losse op zich zelf staande spelletjes maar in een reeks van spellen. Dat betekent dat als je fiches op zijn, je niet meer meedoet en moet wachten tot alle anderen, op één na, ook uitgespeeld zijn. En dat kan even duren.
Ik lag vrij snel uit het spel, als eerste van de tien deelnemers. De eerste verliezer moest voor de hapjes zorgen. Ik ging op hapjesjacht. De keuken leek me voor dat doel een uiterst geschikte plek. Dit bleek te kloppen. Ik vond een brok kaas, sneed die aan bonken en presenteerde die aan de hongerige troep aan de pokertafel. Neerzetten hoefde ik het niet eens, het was al op voordat het op tafel stond. Er was trouwens geen ruimte op tafel. Die stond vol met torenflats aan fiches. Een schitterend gezicht. De Rotterdamse skyline was er niets bij.

Opnieuw ging ik op zoek en boorde een voorraad worsten aan. Die gingen er ook in als koek. Ik merkte op dat de skyline in de tussenliggende tijd behoorlijk aan architectonische grillen onderhevig was geweest. Zo snel kunnen ze in Rotterdam niet bouwen.
Wederom begaf ik mij naar de keuken. Inmiddels was er een half uur gepasseerd en had de tafel een volgend slachtoffer geëist. Getweeën draaiden wij de keukenkasten binnenstebuiten en jawel hoor, er lag nog ergens een poot van een koe. We dachten nog na over de bereiding ervan toen we vanaf de tafel mensen hoorden roepen om meer. Er was geen tijd te verliezen, we pakten een handzaag en brachten de koeienpoot terug tot hapklare proporties.
'Two Pair', zei iemand. 'Straat', zei iemand anders. De straat had gewonnen, en inderdaad, aan één kant van de tafel was inmiddels een hele boulevard aan fiches aangelegd. We stutten de tafel meteen even voordat verzakking zou kunnen plaatsvinden. Toen we opkeken stonden we mooi met lege handen, al het voer was alweer op. Een derde verliezer hielp ons de rest van het huis te doorzoeken, er moest vast nog wel ergens wat te eten zijn.
Dat was er, niet in huis maar in de kelderbox. Het leek op een enorme homp worst. We kwamen er niet helemaal uit wat het precies was maar het was ingevroren dus zou het wel eetbaar zijn. Even wachtten we op nog twee extra afvallers want met ons drieën was het niet te tillen. Toen we terug boven in de keuken eerst met de handzaag maar toen liever met de cirkelzaag de homp aan alle kanten hadden ingesneden en we er ons verder een weg doorheen baanden met pikhouweel en klopboor, hoorden we opnieuw kreten van de spelers om meer, meer, meer...

We moesten ons haasten. Ik zette een mijnwerkershelm op en begaf me met dubbele kracht in de homp. Na nog een half uur hakken en bikken was de homp uiteindelijk in hompjes verdeeld. Met kruiwagens tegelijk reden we het resultaat naar binnen, voor elke speler één kruiwagen. Door de handzaamheid van de porties, en onder invloed van de kamertemperatuur, waren de hapjes inmiddels niet meer bevroren. We zagen nu pas dat het geen worst was waar we ons met vereende krachten op hadden gestort maar de soepvoorraad voor de komende drie jaar. De pokeraars maakte dat niets uit, ze propten alles in geen tijd naar binnen.
Gelukkig waren er snel weer twee afvallers. Het eind was in zicht. Er waren nog drie metropolen aan fiches te zien waarachter de respectievelijke spelers schuilgingen. We hoorden af en toe iets mompelen maar konden hen niet meer zien.
'All in', riep er ene. Dra vielen de bouwwerken in elkaar en mocht er iemand zich winnaar noemen. Het was volbracht.
In het tweede spel lag ik er bijna net zo snel uit als in het eerste. Ik zocht de inmiddels opgekomen zon op omdat er niets meer te eten viel te presenteren, al heb ik gehoord dat men later nog het bankstel en het hele keukenblok heeft verorberd. Wanneer de organisatie nieuw meubilair heeft aangeschaft zal een volgende pokeravond worden georganiseerd.

lutek Vrijdag 06 April 2012 at 5:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Mond

Omdat ik wel eens de deur uit ga en noodzakelijkerwijs nogal wat ontmoetingen heb, zowel zakelijk als privé, zie ik regelmatig mensen met gezichten. Mogelijk dat anderen ook wel eens mensen met gezichten zien, ik zal daarin denkelijk niet alleen staan. Des te beter.
Wat wil het geval: het valt mij op dat de meeste mensen die een gezicht hebben ook in het bezit zijn van een mond, een neus, twee ogen en twee oren. De plaats op het gezicht van deze hulpstukken, of 'apps' zo u wilt, is in de meeste gevallen min of meer dezelfde. Als je tien, twintig gezichten gezien hebt, weet je ongeveer wel welke die plaats is en kijk je er niet meer van op.

Wat mij ook opvalt is dat veel van die mensen met gezichten een meestal onbewuste neiging hebben hun hoofd ietwat naar één kant te kantelen. Dat valt gek genoeg niet iedereen op. Toch is het zo. Naar welke kant de kantelvoorkeur uitgaat verschilt van persoon tot persoon doch over het algemeen kun je stellen dat het de linker- of de rechterkant is. Meer kanten schieten mij zo snel ook niet te binnen.
Kijk nu niet meteen in de spiegel om te controleren of u dat ook doet, want als je er op gaat letten weet ik vrij zeker dat je je hoofd recht houdt. Bekijk eens wat spontane 'en face' genomen foto's van jezelf, en zie of het zo is.
Wat blijkt nu het frappante... (en is er mogelijk de oorzaak van dat dit fenomeen zo weinigen opvalt) - dat de mond in een scheef hoofd waterpas staat! Hoe is dit mogelijk en hoe te verklaren?
Met scheef bedoel ik de natuurlijk gekantelde houding van een hoofd. Bij de één is dat een paar millimeter, bij de ander 2 centimeter. Maar hoeveel het ook is, de mond heft de kanteling in tegengestelde richting op (geen 2 cm natuurlijk want de mond zit dichter bij het middelpunt van het gezicht), zodat deze voor de kijker recht staat t.o.v. de aarde.

Wat ik mij afvraag is of een geleidelijke kanteling van het hoofd er in jaren voor heeft gezorgd dat de mond tegengas geeft, of dat de mond eerder was en het kantelen daar een reactie op is. Of misschien is er nog een andere oorzaak.
Ik weet het niet.

lutek Woensdag 04 April 2012 at 6:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

TinyMusic en De Dingen

In de voortdurende serie 'musiceren in mijn woonkamer' heb ik nu al voor de tweede maal op rij de muzikant(en) niet gevraagd een liedje te spelen. Ik heb daar heel toepasselijk ook geen filmpje van gemaakt. Had ik er een filmpje van gemaakt zou ik kunnen hebben laten zien dat er niet gemusiceerd is in mijn woonkamer. Dat heb ik niet dus moet u mij maar op mijn woord geloven dat dat niet gebeurd is.
Het leek me zo leuk en aardig, muzikanten op doorreis die hier een slaapplek genieten 's morgens bij de koffie te vragen de gitaar en de stem ter hand te nemen, dat te filmen en op internet te delen. Ik vermoed nu dat ik in het vervolg de traditie zal voortzetten en wederom geen filmpje maak van enig gemusiceer in mijn woonkamer dat niet heeft plaatsgevonden. Het doet in elk geval de naam TinyMusic eer aan.

Het was een lange avond geweest, een avond die de grenzen van de definitie ruimschoots overschreed. Reeds om 5 uur begon de avond, om 3 uur was die pas ten einde. TinyMusic had een editie op Zuid georganiseerd. Op Zuid gebeurt doorgaans niet zo veel dus moet je zorgen dat je zelf iets laat gebeuren. Op Noord kun je je mee laten voeren, op Zuid moet je zelf de dingen in werking zetten. Het in werking zetten der dingen nam te vroeg een aanvang. Ondanks dat viel er veel te genieten van Ormonde en Mood0. Omdat de avond zo vroeg was begonnen, had de avond bij de klanken van het laatste nummer wat mij betreft ook wel meteen afgelopen mogen zijn. Maar de dingen dachten daar anders over. Dat is wel vaker met de dingen, je zet ze in gang maar voor je het weet gaan ze een eigen leven leiden.
Ik bedacht een plan: ik zou de dingen buiten van een afstandje gadeslaan, het gebeuren, de voortgang, de omstandigheden, het woeden, en bij het naar buiten komen zou ik het pootje lichten of bespringen, afhankelijk van de grootsheid ervan. Ik verschanste mij achter een boom en wachtte de dingen af. Op miraculeuze wijze wist ik een uur later de dingen zo van elkaar te scheiden dat ik overbleef met precies de twee muzikanten die ik een slaapplek zou bieden. Het plan was geslaagd. We liepen naar huis.

Robert en Anna-Lynne vormen het duo Ormonde. Ze tourden al een goede week door Nederland en Duitsland, hadden alle verplichte musea en historische bouwwerken nu wel gezien en waren daarom aangenaam verrast te constateren dat ik boven een bowlingcentrum woon. Dát was nu eens precies waar ze zin in hadden. Snel ontdeden wij ons van bagage en huurden een baan. Anna-Lynne speelt al bijna een jaar geen gitaar meer i.v.m. een polsblessure, laat staan dat ze zou kunnen bowlen. Robert daarentegen had goede handen, goede zin en goede dorst: de drie belangrijkste ingrediënten voor optimale beleving van het edele bowlingspel. Robert gooide regelmatig in de rechtergoot, ik verkoos de linker. Ons beider doorsnee zou vast een wereldpartij hebben gespeeld, doch met de afzonderlijke delen was het behelpen. We namen de dingen zoals ze kwamen.
Intussen moedigde Anna-Lynne ons aan, bestelde drankjes, en liet barman Mark al haar verzoekjes draaien. Ook die dingen namen we zoals ze kwamen, en min of meer in die volgorde.
's Morgens liet ik hen uitslapen, maakte ontbijt klaar en zette koffie. Nadat ik ze een paar uur later op het station had uitgezwaaid en terug thuiskwam vergewiste ik me ervan dat de dingen alle verdwenen waren. Ik liet mij in bad glijden en wachtte op de dingen die komen zouden.

lutek Zondag 01 April 2012 at 8:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,