Orlando

Ik heb dame Tessa al twee keer eerder zien zingen, beide keren in de gelederen van de band Wooden Saints. (zie link en link)
Zelf heeft ze ook een band, Orlando. Die zag ik voor het eerst.
Als dame Tessa in nog 27 andere bands zou zingen, had ik die ook allemaal willen zien. Het is duidelijk, dame Tessa kan wat mij betreft niet stuk.

In het kader van de optredensserie '3voor12' was Orlando te zien in De Unie. Eerst dacht ik dat 3voor12 sloeg op de gelijknamige website van de vpro maar toen het optreden begon bleek het te slaan op het aantal muzikanten dat speelde voor het aantal toeschouwers. Een teleurstellende opkomst.
Dat kon je eerder op de avond al een beetje aan zien komen. Het was warm, iedereen stond voor de deur, drankje in de aanslag, te wachten op publiek. Maar wie wilde er op zo'n warme avond nu binnen zitten?
Kijk, daar kwam iemand aangelopen. Een man met een Spasmodique-shirt. Zou hij...?
Nee, hij liep door.
Even later zagen we iemand met een Moss-shirt. Snel sloten we weddenschappen af aangaande het reisdoel van deze persoon. Jammer, ook die liep door.
Tegen een drager van een Kane-shirt hebben we gezegd dat de gehele band die middag was verongelukt met een sportvliegtuigje; daarentegen bood ik een drager van een Gerhardt-shirt spontaan aan voor hem de entree te betalen, wat hij zo'n leuk gebaar vond dat hij meteen toehapte, niet wetende dat er helemaal geen entree geheven werd.
Iets waar je zo maar naar binnen kunt lopen is lang niet zo interessant als iets wat minder kost dan je eerst denkt. 'Gratis' lubriceert de inloop.

Tegen het eind van het concert was er toch nog een verdubbeling in bezoekersaantal te registreren. Hopelijk is er binnenkort iets van het concert te beluisteren op de website 3voor24.
[Daarna was er nog een band. De zanger had leuke schoenen aan.]
Na afloop zag ik dame Tessa weer. Had ze zelf ook van het concert genoten? Ja zeker had ze dat. Mooi, ik ook.
Binnenkort (26 juni, Rotown) doet ze het nog eens dikketjes over. Dikketjes, want 3 blazers zullen zorgen voor een verdubbeling van het aantal muzikanten. Ik reken op minimaal een vernegendubbeling van het aantal bezoekers.
Hopelijk zal er ooit iets van dat concert te horen zijn op een vpro-website (waarvan het adres zich vooralsnog laat gissen).

lutek Dinsdag 29 Mei 2012 at 9:58 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ackerdijkse Plassen

Er is een plek, hier niet heel ver vandaan, waar 200 verschillende soorten vogels te vinden zijn: de Ackerdijkse Plassen. Het wordt een vogelparadijs genoemd wat eigenlijk wil zeggen dat het een Lutekparadijs is. In de vroege ochtend, het was nog nacht, ging ik op weg om dit van dichtbij te aanschouwen.
Vrij snel wist ik dat ik iets essentieels was vergeten. Ik had kijker, kaart en fototoestel bij me, ik had een fles water en een hartige snack meegenomen, maar toen ik direct bij aankomst begroet werd door een stuk of 200 gevleugelde vrienden van een heel andere orde, namelijk die van de insecten, wist ik dat ik ook een flesje deet had mee moeten nemen. Weide, slootjes, plassen, zonsopkomst, wat je noemt een muggenparadijs. Het werd een gretige begroeting. Mocht ik mijn lichaam ter beschikking stellen aan de wetenschap zal men niet half zo gulzig van de gelegenheid gebruik maken als de muggen dat deze ochtend deden. Toen ze na 5 minuten geen enkel plekje op mijn lichaam meer konden vinden dat nog niet gestoken was, dropen ze teleurgesteld af en kon ik me bezighouden met waar ik voor gekomen was.

Je kunt als bezoeker het gebied van 134 ha niet betreden, je kunt er alleen omheen lopen, maar er valt vanaf de omtrek genoeg te zien. Bovendien zijn er enkele strategisch geplaatste uitkijkposten, waarvan één op enkele meters hoogte. Strategisch zeg ik, maar de plassen bevinden zich geografisch op enkele kilometers boven Rotterdam airport. Mogelijk hebben sommige vogels zich laten inspireren door de daar opstijgende vliegtuigen. Ik had nog maar net een post beklommen die uitkeek over een stuk weide met een verderop gelegen plas toen ik bijna onthoofd werd door een paar passerende knobbelzwanen. Fasten your fucking seatbelts, anders lig je in één keer weer beneden.

Beneden aangekomen bleef ik even liggen luisteren naar het prachtige gezang van een vogel die verscholen zat in het riet. Ik vermoed dat het een aria uit de Rigoletto was. Ik noemde de vogel een rietzanger wat later ook precies bleek te kloppen. Even verderop zat er een mus in het gras, die ik voor het gemak een grasmus noemde. Ook dat bleek te kloppen. Op deze manier waren de vogelsoorten wel heel gemakkelijk te onderscheiden van elkaar. Lastiger is het om te bepalen wat nu een wulp, een grutto en een tureluur is. Maar aangezien ik (denk ik) geen van die 3 heb gezien, is dat niet erg van belang.
Nadat ik even wat in het rond had gefoerageerd, vervolgde ik mijn pad. Of beter gezegd, ik vervolgde het pad om de plassen. Dat lag er ten slotte al.
Met de mensheid op veilige afstand vermaakten de vogels zich prima, en ik ook. Had ik een vogelpak bij me gehad, zou ik zelf even door de drassige weilanden hebben gaan lopen.

lutek Maandag 28 Mei 2012 at 2:35 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Openmicsessie

Wat is er mooier dan Tamara vorige week gezien te hebben? Antwoord: Tamara deze week nog eens gezien te hebben.
Café Voorheen Voigt heeft ongeveer elke maand een bonte avond, sorry, een open podium. Hierop mogen muzikanten plaatsnemen en de wereld versteld doen staan. Beginners en doorgewinterden, een ieder is welkom. Tamara organiseert de avonden en speelt zelf ook een paar nummers.

Ik had een prachtplek, heel strategisch tussen bar en podium, en genoot met volle teugen. Wacht eens, zat ik niet iets té strategisch? "Gevangen in de eerste rij", zoals Campert dat noemde; als het volgende optreden kut is, is het lullig om opeens ergens anders te gaan zitten.
Ik maakte me zorgen om niets, want zowat alle optredens waren de moeite waard. Ik bleef zitten waar ik zat. En ook met de barman had ik innig sociaal contact. Dat kwam omdat ik steeds opnieuw vroeg welke pauzemuziek hij nu weer opzette. De ene keer dacht ik Sonic Youth te herkennen maar bleek het Masters of Reality te zijn. In een volgende pauze meende ik dat Black Sabbath opstond maar was het Masters of Reality. Weer later bleek Screaming Trees gewoon Masters of Reality te zijn. En toen Queens of the Stone Age voorbij kwam was dat niet Queens of the Stone Age maar Masters of Reality. Ik moet mijn eigen platenverzameling eens grondig nalopen. Misschien heb ik wel heel veel platen van Masters of Reality zonder het zelf te weten. Aan het eind van de avond werd een nummer van Neil Young gedraaid maar ik was als de dood om dat te verifiëren.

Tamara had op vooraf geponeerd verzoek een keyboard op het podium gezet, wat een aanwezigheidsgarantie opleverde van Talitha. Talitha gaat het nog lastig krijgen de komende jaren om de vergelijkingen met andere dames die achter een piano zitten van zich af te slaan. Of misschien wel de dames zelf van zich af te slaan. Van mij mag ze want ik hoef de andere dames achter een piano niet meer te horen nu ik haar achter een piano heb gehoord, al was het dan een keyboard.
Overigens, nu dat keyboard er toch stond, was er ook een meneer die van de gelegenheid gebruik maakte er achter plaats te nemen. Het plaatsnemen ging uitstekend. Het plaatsen van zijn handen iets minder. Hij hield zijn handen boven het keyboard of het een Querty betrof, terwijl het toch gewoon een Yamaha was. Soms beroerde hij meer toetsen dan de bedoeling was, soms wat minder. Maar het uiteindelijke resultaat was indrukwekkend en iets waar Wim Mertens zijn vingers bij af zou likken, zij het niet op een moment dat hij zelf aan het spelen was.
Dan waren er nog wat dames en heren met een gitaar. Eén daarvan zong een liedje dat hij voor zijn huwelijksdag had geschreven. Zijn vrouw had 'ja' gezegd, al durf ik niet te raden naar wat ze daarna nog allemaal gezegd heeft.
Al zat V/h Voigt goed vol, het had nog iets drukker mogen zijn. Misschien kwam dat omdat tegelijkertijd de halve finale van het Eurovisie Songfestival op televisie werd uitgezonden. De thuisblijvers hadden ongelijk en alle muzikanten in V/h Voigt gaan door naar de finale.

lutek Vrijdag 25 Mei 2012 at 12:17 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Voebele

Wat hangen die oranje slingers nog lang na koninginnedag op straat.
Ach nee, ik ben abuis, het is tijd voor voebele. Nu ja, 'tijd', het duurt geloof ik nog een maand voor het begint, maar sommige mensen zijn al flink aan het decoreren geslagen. Een Europees kampioenschap hier ver van huis. Hoera, dan maar.
Ik raakte aan de praat met drie voetbalanalisten in De Riddert. Het was mijn eigen schuld. Ik had ook ergens anders kunnen gaan staan.
Vanzelfsprekend waren ze alledrie ervan overtuigd dat Nederland zal winnen. Voetbalanalisten worden zelden gestoord door enige realiteitszin. Hoewel "we toch ook wel voor Duitsland moesten uitkijken", analyseerde er één hardop, en kreeg bijval van de andere twee.

Op neutrale toon en niet zonder belangstelling vroeg ik met welke andere landen Nederland in een poule was ingedeeld, en met welke andere landen Duitsland was ingedeeld. Ik merkte direct dat ik iets vreemds had gezegd. Het bleek dat Duitsland en Nederland samen in dezelfde poule zitten; met Portugal en nog een ander land.
Gelukkig heb ik inmiddels een leeftijd bereikt waarop ik na het maken van een dergelijke opmerking niet meteen door voetbalanalisten mee naar buiten word genomen. Niettemin werd ik enige tijd zeer argwanend aangekeken.
Ter afleiding begon ik wat over een overhemd te redeneren, of twee eigenlijk. De analisten droegen overhemden met respectievelijk horizontale streepjes, verticale streepjes en helemaal geen streepjes (of het moesten streepjes in de zelfde kleur van het overhemd zijn maar het was een beetje duister in De Riddert dus dat kon ik niet zien). Horizontale streepjes sorteren een merkwaardig effect: het maakt de drager voor het oog korter, om maar te zwijgen van het toenemende 'Hello Sailor'-gehalte. Te laat bedacht ik dat als ik ergens over moet zwijgen, ik dat niet hardop moet zeggen. Voetbalanalisten hebben over het algemeen een bijzonder laag 'Hello Sailor'-gehalte, menen zij zelf. Ik zei het dan wel tegen de kleinste van het stel maar wie weet hoe veel korter hij voor het oog gemaakt werd door genoemde horizontale streepjes; voor het zelfde geld was hij twee koppen groter dan hij leek!

Net op tijd gooide ik het roer om en verkondigde dat het me zojuist te binnen schoot dat ik zelf de wedstrijd Nederland-Duitsland zal meemaken, per groot scherm, aangezien ik daartoe uitgenodigd ben geworden door een bevriende groepeur. Nóg argwanender werd ik nu aangekeken. Hoe was het mogelijk dat iemand eerst vraagt in welke poule die beide landen spelen, om vervolgens te zeggen al op de hoogte te zijn van de georganiseerde wedstrijd?
Daar had ik zelf ook niet onmiddellijk een verklaring voor, behalve dan dat het hele voebele me geen ene ruk interesseert, doch daar ik in een vrij korte tijdsspanne al zo veel verkeerde antwoorden had gegeven, hield ik nu wijselijk even mijn mond dicht. Sterker nog, die hield ik dicht tot ik een vrije kruk aan de bar zag en mij van het driekoppig gezelschap excuseerde.

lutek Woensdag 23 Mei 2012 at 12:14 am | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

Grote Prijs

Tamara Woestenburg, of, zoals ze bekend is onder haar artiestennaam, Tamara Woestenburg, kwam uit in de categorie 'singer/songwriter' van de Grote Prijs van Nederland, Appeltje-eitje, zou je zeggen. Ze hoeft maar twee noten te spelen in ze staat in de halve finale. Echter, de verplichte voorronden waren nu eenmaal al uitgeschreven dus was het wel zo netjes om die dan ook eerst maar even af te werken.
Bij binnenkomst in Grounds bekeek ik onverwijld het programma van de avond. Als eerste zou optreden "Jus d'orange", vervolgens "Thee", en daarna "Armeense taart". Het beloofde een mooie avond te worden. Maar waarom stond Tamara er niet tussen? De dame van de bar lichtte me bij en hield me het werkelijke programma onder de neus. Dat was andere koek. Tamara zou als vijfde en laatste optreden.

Ik was vroeg genoeg om de eerste act mee te maken, iets wat me een half uur van mijn leven kostte. Liever dan de eerste act had ik een half uur naar een glas jus d'orange gekeken, of desnoods naar een Armeense taart. Maar terugdraaien wat is gebeurd is niet mogelijk.
Het publiek was (behalve dan voor de eerste act) overigens niet voor niks aanwezig. Het publiek had een stem. En als het publiek een stem heeft, berg je dan maar. Met afgrijzen bezag ik dat 90% van de leden van het publiek haar stem al in de daartoe bestemde stembus liet afdalen zonder nog een noot van de te genieten muziek genoten te hebben. Dat stemde niet bepaald hoopvol. Voor een volgende editie zal ik de stembus - ik weet nu hoe die er uitziet - namaken en vlak voor de telling verwisselen met een bus waar slechts 1 stem inzit, de mijne. Wel zo gemakkelijk voor de telling en voor de duidelijkheid van de uitslag.

Van de 5 acts waren er 3 serieus te nemen. Maar aangezien het publiek mocht stemmen, werd er 1 van de andere 2 tot winnaar verkozen. De winares - ik ben haar naam even kwijt maar dat geeft niet - doet het vast uitstekend tussen de schuifdeuren als ze op visite is bij haar favoriete tante in Brabant, maar wat ze op het podium te zoeken had ontging me.
Tamara was teleurgesteld. Ik ook. Eigenlijk waren de meeste mensen wel teleurgesteld. Er is nog een vakjury met stemrecht, maar die sprak zich deze avond nog niet uit. Tamara's kansen op een halve finale zijn dus nog niet geheel verkeken.
Laten we wel wezen, de enige die het eigenlijk niet nodig heeft een 'Grote Prijs' te winnen is Tamara. Het zou alleen zo verdomd terecht zijn als ze 'm wél wint!

lutek Zondag 20 Mei 2012 at 10:28 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Eco-Marathon

Vanuit mijn woonkamer kijk ik uit op sportpaleis Ahoy'. De afgelopen twee jaar kijk ik er nog meer op uit dan daarvoor; niet omdat er iets aan mijn ogen is veranderd maar omdat Ahoy' wat groter is geworden. Voor sommige concerten die er gehouden worden verzamelen massa's mensen zich op het plein voor het sportpaleis, al uren voordat de deuren opengaan. Soms al in de ochtend.
Als K3 er optreedt herken je het publiek dat voor K3 komt, als Metallica er optreedt herken je dat publiek. Maar niet altijd kun je het concert identificeren aan de hand van het publiek. In zulke gevallen moet ik even op de website van Ahoy' kijken. Ah, denk ik dan, Toto - vandaar dat het publiek nergens op lijkt.
Het zou aardig zijn om eens een tiental foto's te maken van het publiek op tien verschillende middagen. Als quiz. Wie komt waar op af?
Eens in het jaar komt hier ook de marathon langs, of kun je wat verdwaalde deelnemers aan de Roparun voorbij zien waggelen, of heb je ereplaatsen voor de start van de Tour de France (als je tenminste slim genoeg was om niet precies in die week op vakantie te zijn).

Vandaag zie ik iets anders. Voor Ahoy torent een reuzenrad uit boven de groene bomen. Enkele bakjes zijn bezet met mensen zonder hoogtevrees. Er zit nog weinig beweging in, kennelijk moeten er steeds enkele mensen instappen, voor mij buiten beeld. Er hangt een groot doek aan het rad maar het is gedraaid zodat ik niet kan lezen wat er op staat. 'Marathon'? Ik zie het niet goed.
Er loopt weliswaar een enkele sportieveling in trainingspak over het plein maar, bedenk ik, iemand die een trainingspak draagt hoeft niet noodzakelijk sportief te zijn. Een pak is maar een pak, het zegt verder niets over de drager.
Boven het groen lees ik nu 'eco-marathon'. Iemand is goed bezig, dat is fijn om te zien. Iemand met hart voor moeder aarde, die zich inzet voor een beter milieu, een schonere toekomst.
Het reuzenrad draait verder; verbijsterd lees ik 'Shell eco-marathon'...

Teleurgesteld om zoveel cynisme draai ik de lamellen dicht.
In de Algemene Beleidsuitgangspunten van Shell staan zinnen als 'onze kernwaarden van oprechtheid, integriteit en respect voor mensen', 'bijdragen aan het algemeen welzijn van de gemeenschappen waarin wij werken', en 'het in acht nemen van normen voor veiligheid, gezondheid, welzijn en milieu.'
Maar er staat ook "voor zover dat binnen de legitieme rol van het bedrijfsleven past". Je hoeft maar te kijken op de website http://worsethanbad.org/ van Milieudefensie om te zien waar het volgens Shell niet in de rol van het bedrijfsleven past.
Shell is een man met een heel dikke buik die zich in een veel te klein trainingspak heeft gehesen. Shell is niet sportief.

lutek Donderdag 17 Mei 2012 at 1:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Blijdorp

Moeders werd 75, hoera!
Je kunt om dit te vieren een dag van te voren besluiten om naar de dierentuin te gaan maar je kunt het ook al 4 maanden van te voren plannen. Op die manier heb je in de tussenliggende periode voldoende tijd om de plannen een paar keer aan te passen, in overweging te nemen, nog eens aan te passen, bij te stellen, bij te schaven en te heroverwegen, en uiteindelijk te besluiten inderdaad naar de dierentuin te gaan.
We gingen naar de dierentuin.

Veel dieren hadden een hoog knuffelgehalte. Hier en daar verzuchtte één der genodigden dat je 'ze zo mee zou willen nemen'. Ik meende behulpzaam te zijn door hieraan gehoor te geven, wat nog helemaal niet meeviel. Het in je tas stoppen van een stokstaartje gaat nog wel maar om hem daar dan ook in te houden...
Een wasbeertje was bovenin een boom gaan zitten, ver buiten handbereik. Die had ons waarschijnlijk van een afstand al aan zien komen en was niet te vermurwen naar beneden te komen.


de drie gratiën

Doordat dit jaar veel dierenverblijven worden opgekalefaterd, zijn niet alle looppaden begaanbaar. Iets wat bijdraagt aan het puzzeltochtgehalte dat de diergaarde sowieso al hoog in het vaandel heeft.
We zagen bordjes olifanten waar geen olifanten waren, en ijsberen waar geen ijsberen waren. Er klopte werkelijk niets van. Omdat ik toch al in een behulpzame bui was, besloot ik direct de orde te herstellen. Ik had natuurlijk de bordjes kunnen verplaatsen maar dan had ik het gevoel dat ik me er met een jantje-van-leiden van af zou maken. Nee, beter meteen goed aanpakken en de dieren zelf verplaatsen.
Voor mensen die vanaf vandaag de dierentuin bezoeken: de neushoorns staan nu bij de flamingo's; de apen zitten in de vlindertuin; de vlinders in de pelikaanvijver (die konden natuurlijk niet bij de apen blijven, dat zou gek zijn); de kamelen zijn gelijkelijk verdeeld over de noord- en zuidpool, de giraffes zijn nu te bewonderen in de apenkooi, kunnen ze ook eens lekker klauteren, en de tapirs snuffelen rond tussen de bezoekers in het middenstuk van de Rivièrahal.
Helaas kwamen hierdoor de krokodillen er nogal bekaaid af: ik heb alle soorten moeten samenvoegen en die liggen nu met zijn allen in de toiletruimtes onder het Oceanium. Pas even op als je moet.
De olifanten kon ik nergens meer kwijt dus die heb ik aan de poort verkocht aan de hoogste bieder.


de drie gratiën

Moeders vond het allemaal even prachtig, en daar ging het om. Ik had nog een leuk klein zeehondje voor haar meegenomen maar omdat we met verschillend vervoer naar huis gingen, ligt die tijdelijk hier op het balkon in een opblaasbaar plastic badje. Hij vermaakt zich prima en ik moest iedereen de groeten doen. Hij heeft trek in vis, ik ga hem zo uitlaten in het Zuiderpark.

lutek Zondag 13 Mei 2012 at 11:18 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

In De Riddert

De buitenkant van de deur van De Riddert is als de binnenkant van de deur van de TARDIS: je weet nooit wat of er zich aan de andere kant van bevindt. En al weet je dat Dr. Who zijn wilde avonturen altijd overleefd, al moet hij soms een beetje regenereren, iedere keer is er die onzekerheid over de goede afloop.

"...want wat is er nou helemaal te beleven, in Rotterdam, qua concerten?"
Ik giste vooralsnog naar de maatstaf en kon derhalve geen wetenschappelijk antwoord verschaffen op zijn toch al retorische vraag. Mijn wenkbrauwen maakten duidelijk dat ik zijn stelling tot mij had genomen en dat het daarbij bleef.
"Kijk, in Schiedam, daar heb je de..."
Hij moest even denken maar kwam toen met twee klinkende namen van kroegen waar men livemuziek programmeerde. Zeer klinkende namen, ze klonken nog minutenlang na. Dat kwam omdat hij de namen nog een stuk of 12 keer herhaalde.
"Maar in Rotterdam, wat is daar nou, behalve Rotown?"
Mijn wenkbrauwen voerden het onvertogen woord.
"En de Unie, en Le Vagabond. Ja, in Voigt hebben ze ook wel eens wat."
Mijn wenkbrauwen voerden de boven- en ondertoon.
"En Roodkapje. En Worm. En ken je die tent onder het spoor?"
Bird, gokte ik.
"De Bird, ja. Maar verder..."
Hij nam nog een slok. Ik nam nog een slok.
"Verder heb je nog Hemingway... en Grounds en de Machinist, maar ja, dat zit tegenover elkaar, ten minste, schuin."
Mijn wenkbrauwen keken om me heen. Hij zag de hint.
"Ja, hier hebben ze ook wel eens wat. En er is elke week wel een of ander festival in de stad, maar ik bedoel, wat heb je nou verder in Rotterdam?"
Ik wenkbrauwde om de rekening en verliet het perceel.

lutek Zaterdag 12 Mei 2012 at 12:56 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Het Nakijken

Soms hoop ik op te vallen maar meestal niet. Het is leuk om op te vallen om de juiste redenen, maar 'Kijk, hij daar, hij heeft echt wat te zeggen, let maar op' is doorgaans niet wat mensen denken als ze iemand over straat zien lopen. Ik heb dat zelf ook nog nooit bij iemand anders gedacht. Als ik iets denk is het 'Zo, die ziet er leuk uit', of 'Kolere, wat een uitslover'. En daar blijft het bij.

Het valt me op dat sinds een paar weken er veel mensen mij aanstaren als ik over straat loop. Ongetwijfeld is dit een vertekend beeld: vandaag bijvoorbeeld kwam dat helemaal niet voor. Drie dagen geleden ook niet en vijf en zes dagen geleden ook niet. Maar die dagen vergeet ik, en de dagen dat het me wel opvalt denk ik 'zie je wel, iedereen kijkt mij aan, nu al een paar weken'.
Toch vraag ik mij dan af waarom ik aan- of nagekeken wordt. Laat één ding duidelijk zijn, ik koester niet de minste illusie dat dit om mijn prachtige uiterlijk is want dat heb ik niet.
Dertig jaar geleden liep ik geruime tijd met een strop om mijn nek, iets wat volgens mij niemand anders ooit heeft gehad. Leuk idee. En nagekeken dat ik werd. Iedere dag was er wel iemand met een originele opmerking. Toen wist ik waarom ik nagekeken werd. Nu weet ik dat niet.

Ik stel mij diverse dingen voor.
Zou ik scheef lopen zonder dat ik het weet? Mensen die een verstopte ader in de hersens hebben kunnen dat doen. Je gezicht hangt dan scheef, je loopt raar, terwijl je dat zelf niet doorhebt. Als ik een spiegelruit tegenover me zie, constateer ik dat dit niet het geval is. Gelukkig maar.
Hangt per ongeluk mijn piemel uit mijn broek? Dat is mij in een droom een keer overkomen - of eigenlijk had ik toen helemaal geen broek aan - maar in het echt nooit. Nee, alles zit keurig.
Heb ik de laatste modetrend gemist en loop ik met idiote kleren? Ach, ik heb de laatste 485 modetrends gemist, het zou gek zou als dat plotseling enige betekenis krijgt.
Wat staat er nog meer op de checklist? Is mijn kop op televisie geweest? Zelf kijk ik zelden tv dus ik ben dan de laatste die dat te weten komt. Ooit heb ik 's nachts door de Maastunnel gelopen, de autotunnel, en hoorde weken later dat daar beelden van op TV Rijnmond waren geweest. Iemand had mij herkend aan mijn tred, mijn jas, en mijn nogal grote button van 'The Fall'. Zelf wist ik van niks, althans, niet van de tv-beelden.
Misschien berust dit alles op een misverstand. Misschien dat ik, wanneer ik het idee heb dat ik aangekeken wordt, zelf mensen nét iets langer terug aankijk dan anders, waardoor een wisselwerking optreedt. Dat zou zeer wel mogelijk zijn. Als dat het geval is, is er sinds enige weken een enorme toename van mensen in Rotterdam die menen dat ze opeens veel meer worden aangekeken dan anders. Die zitten zich nu allemaal af te vragen of ze misschien een infarct hebben, of dat hun piemel uit hun broek hangt, of dat ze weer eens hopeloos achter lopen op de mode, of dat ze met hun bakkes op televisie zijn geweest.
Bij voorbaat mijn excuses.

lutek Dinsdag 08 Mei 2012 at 9:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Binnen Handbereik

Sinds enige tijd ben ik in het bezit van een iphone. Ik kan er al diverse zaken mee: bellen, een sms versturen, foto's maken, iets opzoeken op het internet. Maar de belangrijkste zaak waarvoor ik de iphone heb ik dé zaak. Het werk dus. Ik kan er als ik thuis ben de e-mails op lezen die ik op het werk ontvang. Dat is natuurlijk erg nuttig. Niet alleen kun je vragen 's avonds beantwoorden van mensen in andere delen van de wereld (en zodoende 24 uur uitsparen omdat die mensen anders pas de volgende middag je antwoord zouden lezen). Ook kun je jezelf al voorbereiden op wat voor werk er de volgende ochtend op je ligt te wachten. Ik ben er heel blij mee.

Sinds vorige week is er echter iets merkwaardigs aan de hand. Het apparaat heeft opeens "geen netwerk" wanneer ik thuis ben en daar de computer aanzet. Eerst moest ik er om lachen, een iphone die h/erkent wanneer die zelf overbodig is, alsof het ding tegen je zegt: 'Je hebt nu toch je computer, dan heb je mij niet meer nodig, ik schei er mee uit'. Maar nu vind ik het toch behoorlijk lastig worden.
Ik heb gemerkt dat het apparaat in sommige gevallen wel naar behoren functioneert. Als ik van en naar de metro loop. Als de computer al een tijdje uitstaat en ik voor het slapen gaan een boek lees in bed. En ook als ik op het Zuidplein aan het winkelen ben.

Een paar dagen geleden verwachtte ik een belangrijke e-mail uit Peru. Ik liep juist van de metro naar huis toen ik die ontving. Het bericht gaf helaas geen antwoord op alle vragen die ik had, sterker nog, het maakte dat ik er nog een paar meer moest stellen. Maar omdat ik bijna thuis was, besloot ik door te lopen en thuis op mijn gemak een nieuwe e-mail te sturen. Helaas, thuisgekomen lukte het me wel de e-mail te schrijven maar niet om die te versturen. Maar ik moest toch nog een brood kopen, bedacht ik, dus trok ik mijn schoenen weer aan en liep even naar het Zuidplein. Halverwege zag ik dat mijn bericht verstuurd was. Nu maar hopen dat ik snel een antwoord kreeg.
Dat kreeg ik niet. Het duurde een kwartier. Of langer, dat weet ik niet precies, want tegen die tijd was ik al lang en breed weer thuis en kon ik geen e-mail ontvangen. Misschien als ik even naar de metro liep om te proberen...
Bij de metro aangekomen, bleek ik mijn abonnement vergeten te hebben. Ach wat, ik kocht dan maar een kaartje, stapte de metro in, en kreeg warempel na twee stations een bericht uit Peru. Jammergenoeg had ik de metro richting stad genomen, zodat ik net ondergronds ging en weer geen bereik had toen ik terug wilde mailen. Ik stapte snel uit, nam de metro terug en verstuurde mijn bericht. Het zou wel weer even duren voordat ik iets terug zou lezen. Intussen ging ik naar huis, ging in bad (soms heb ik in de badkamer opeens bereik), en besloot er maar een vroege nacht van te maken. Ik dook met een boek in bed. Na anderhalf hoofdstuk hoorde ik de iphone vrolijk trillen ten teken dat er een bericht binnenkwam. Het was uit Peru. Ik sprong uit bed, wilde antwoorden en... was het netwerk weer kwijt. Voor het raam van de huiskamer stond ik in het donker te kijken hoe 15.000 fans van de Backstreet Boys nagenietend Ahoy verlieten. Ze zagen mij niet staan in mijn onderbroek, waar ze niets aan misten.
Het was wel een mooie zachte avond eigenlijk. En omdat ik nu toch weer klaarwakker was, schoot ik snel een kamerjas aan en besloot de hond uit te laten langs Ahoy en het Zuiderpark. Halverwege dit rondje realiseerde ik me dat ik toch niet zo klaarwakker was geweest als ik net tevoren nog had gedacht, want ik heb helemaal geen hond. Wel kwam er een bericht binnen uit Peru, dat mijn laatste vragen naar volle tevredenheid beantwoordde.

Gisteren gebeurde iets dergelijks als een paar dagen geleden. Zodoende heb ik inmiddels genoeg brood in huis voor de komende drie weken, heb een bekeuring voor zwartrijden in de metro (Ik had er geen rekening mee gehouden dat twee haltes staduitwaarts betekent dat ik in een andere zone terechtkom), en heb ik gehoord dat de politie op zoek is naar een potloodventer, opererend in de omgeving van het Zuiderpark, zonder hond.
Ik hoop dat de iphone snel weer naar behoren functioneert, want ik word er nu een beetje moe van om elke avond om zeven uur naar bed te gaan om nog een uurtje of zes te liggen lezen.

lutek Woensdag 02 Mei 2012 at 10:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,