Balkonbezoek

Op een dag dat ik me niet alleen voorgenomen had een keur van huishoudelijke bezigheden te verrichten maar er ook daadwerkelijk al een begin mee had gemaakt, werd ik halverwege de ochtend - goed, goed, aangezien ik niet om 6 uur was opgestaan, beschouwde ik 11 uur als halverwege de ochtend - opgeschrikt door een geluid dat niet van het balkon vandaan kwam. Het klonk als regen maar het kwam uit de keuken. Het waren de knakworstjes die aan de kook waren geraakt. Snel goot ik ze af en ging ontbijten.
Maar aangezien ik tijdens dit proces een blik op het balkon had geworpen ter verifiëring van de vermeende regen, was mijn oog gevallen op een beest dat de aandacht trok ook al maakte het geen geluid. Het was een duif. Ik maakte mij groot en liep naar het raam. De duif vloog echter niet direct geschrokken weg, zoals duiven gewoon zijn te doen wanneer ik mij op een dergelijke manier aanstel. Ik verorberde dan eerst mijn ontbijt maar en deed daarna een tweede verjaagpoging, op het balkon zelf. Nóg bleef de duif zitten. Wat een durfal. Ik pakte een borstel en ging hem - ksst ksst - te lijf, maar hij wist van geen wijken. Zulke brutaliteit had ik niet eerder medegemaakt.

Toen bemerkte ik dat ik de reden van zijn hardnekkigheid niet moest zoeken in zijn vermogen tot durf maar in zijn onvermogen tot vliegen. Het beestje leek vleugellam en ietwat mismaakt. Wellicht was het tijd om voor God te spelen, of beter gezegd, om voor mens te spelen. Ik overwoog de scherpte van mijn doortastendheid in combinatie met die van de messenset, maar meende dat die laatste het slagen van de onderneming geen goed zou doen. Per lezerstip nam ik contact op met vogelverlosser Hagel Schot, correctie: Karel Schot, een opvang op aan te fietsen afstand.
Mijn huishoudelijk programma kwam door al deze ontwikkelingen wel hopeloos in de knoei. Ik besloot enkele zaken te combineren. Ik wilde namelijk ook nog naar de kapper, en moest nog tegellijm halen bij de mozaïekwinkel. Ik onderzocht waar de kladden van de duif precies zaten en vatte hem daarbij. Zo, nu snel naar de kapper, hopelijk was er geen wachtrij.

Die was er wel. Terwijl ik wat in de verjaarde vergeelde lectuur bladerde, hield ik de duif uit het zicht van de andere aanwezigen en neuriede hard met de radio mee om de aandacht af te leiden van wat zich afspeelde in de tas op de stoel naast mij. Eindelijk was ik aan de beurt. Ik nam de tas mee op schoot onder het kapperslaken. Hier zat hij in elk geval uit het zicht van andere mensen. Ik had er niet bij stilgestaan dat ik mijzelf nu ook het zicht, en toezicht, op hem had ontnomen. Na enige tijd wist hij zich te bevrijden en ging rondkruipen. Ik hield de punten van het laken strak tegen mijn lichaam. Toch meende ik in de spiegel te zien dat de kapper opvallende interesse had in het geheel van onalledaagse gebeurtenissen in zijn haarwinkel. Maar hij zag waar ik mijn beide armen hield dus concludeerde hij dat ik niets onbetamelijks aan het doen was en zei er dan maar niets over. Toen hij was uitgeknipt en even omkeek, deed ik snel de duif weer in de tas.

In de mozaïekwinkel van mevrouw Melanie Kutzke was ik snel klaar met de aankoop die ik nodig had. Maar altijd als ik daar ben, zie ik dingen die ik eigenlijk niet nodig heb, wat de winkelduur doet vervoudigen. Doorzichtige steentjes? Ook mooi. Ik bedacht hoe ik die precies in een volgend werk zou kunnen inpassen. Naast mij hoorde ik iemand in de bakjes met blauwe dopjes en nopjes graaien. Die koop ik zelf bijna nooit. Ik hou er van mijn eigen stukjes te knippen en slechts een minimum aan voorgevormde hulpmiddelen te gebruiken. Opeens zag ik wie daar zo wild in de blauwe nopjes en dopjes aan het graaien was. Het was de duif! Verdomme, weer ontsnapt. Jij bent ziek en oud en je kunt niet meer vliegen, zei ik nog tegen hem, maar hij wilde niet luisteren. Snel rekende ik af en sprong weer op de fiets.
Eindelijk bij meneer Schot aangekomen, gaf ik het beestje uit handen. Tot mijn verrassing bleek het geen oude verzwakte dakduif met veeruitval te zijn, doch een jonge houtduif die nog in de groei was en het vliegen nog moest leren. Had ik dat geweten, had ik hem gewoon in het park uit kunnen zetten.
Het beestje zou verzorgd worden en met soortgenoten samenhokken tot het was aangesterkt. Mocht ik over een maand weer een duif op het balkon zien, ga ik er van uit dat het deze is.

lutek Zaterdag 28 Juli 2012 at 3:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

The Marble Heart Club

Ik zat dagen met het nummer 'Wise Man' in mijn hoofd, van FTW. Soms kun je dan maar het beste zo'n nummer opzetten, om het daardoor kwijt te raken. Soms ook niet. Het blijft een gok.
Ik zette het nummer niet op want ik hoopte dat het zondagavond in Rotown zou worden gespeeld. Die paar dagen konden er dan ook nog wel bij.

In Rotown werd de volgende band aangekondigd: 'De volgende band is The Marble Heart Club.' Daar was geen speld tussen te krijgen. Even later stonden er andere mensen op het podium en hoorde ik: 'De volgende band is The Marble Heart Club.' Ook daar was geen woord van gelogen.

Wie er ook op het podium stond, het was en bleef The Marble Heart Club. Dat is omdat deze club bestaat uit een stuk of 7 Rotterdamse bands; het is een soort vereniging, een stichting wellicht, een kring, een broederschap, een collectief, of zo u wilt gewoon een club; het woord zegt het ten slotte al.

Het zusje van de zanger stond achter een kraampje CD's te verkopen. Ik kocht geen CD omdat ik de CD al had. Het zusje van de zanger keek hierdoor buitengewoon beteuterd. Zodanig dat ik dan bijna toch nog een CD bij haar kocht. Bijna, maar het scheelde alleszins erg weinig.

'Wise Man' werd gespeeld en wel door een band die zich uitgaf als 'The Marble Heart Club'. Ik keek er inmiddels niet meer van op.
Ik controleerde of ik nog altijd met het betreffende nummer in mijn hoofd zat, wat inderdaad het geval was. Dat was ook eigenlijk niet zo gek aangezien de band het nummer nog aan het spelen was. Ik moest gewoon even geduld hebben.

Ik liep wat heen en weer en groette in het voorbijgaan een gezicht dat sprekend leek op dat van de barman van De Consul, voordat hij 7 jaar geleden vrijwillig naar Canada werd verbannen. Ik stopte met voorbijgaan... het léék niet alleen het gezicht van de barman, het wás ook het gezicht van de barman. Dat betekende dat de barman zelf ook aanwezig moest zijn.
In 7 minuten praatten wij 7 jaren bij. Tel uit je winst. Barman en ik zijn ofwel erg goed in samenvatten, ofwel beleven wij allebei niet zo heel erg veel.
Hierdoor miste wel ik een prachtig nummer van The Marble Heart Club dat me, had ik daar wel mijn aandacht bij gehad, had kunnen teletijdmachineren naar kant 2 van King Crimson's Earthbound. Beter kan bijna niet (of het moest kant 1 zijn).

Als de club niet samen een podium deelt, heten de afzonderlijke delen: Afka, Fuck The Writer, Sir Ian, Choca Alcazaba Quartet, The Yes Please, en Hidde van Schie (en Half Way Station, als die niet in Italië op tournee is). De afzonderlijke delen zijn ook zeer te genieten, maar - en scandeert u vooral even mee - The Marble Heart Club gaat nooit verloren, knoop het in je oren, van achteren en van voren!

lutek Maandag 23 Juli 2012 at 10:25 pm | | default | Geen reacties

Dohoof!

Vanmorgen werd ik wakker en was doof aan één oor. Ik schudde mijn hoofd, ik frummelde wat met mijn vinger, in bad waste ik alles goed uit, maar ik bleef doof. Het zou straks wel overgaan, dacht ik.
Het ging niet over. De hele dag heb ik maar de helft van het wereldse gewoel gehoord.
In communicatieve sferen moest ik mij aanpassen. Ik stond op een camping in Frankrijk en kreeg uitleg van de huisregels en instructies over het plaatsen van de tent. Ik luisterde goed naar de woorden maar gaf vooral mijn ogen de kost. Wat vertelt die mevrouw met haar mond, haar ogen, haar lichaam, haar houding, haar intonatie? Hannie was verbaasd dat ik zo goed Frans sprak. Ik sprak helemaal geen Frans. Ik had niet gehoord wat die mevrouw ons vertelde, ik had het gezien. Zo beleefde ik vandaag de dag.
Natuurlijk, als ik mijn collega niet goed verstond, ging ik niet de tent verkeerd opzetten, maar vroeg ik of hij herhalen kon wat hij had gezegd. Ik had niet eens een tent bij me, al moest ik daar wel aan denken.

Later op de dag dronk ik een biertje in De Riddert ter afsluiting van de werkweek. Ik was minder oplettend, minder attent dan op mijn werk. Naast me zat iemand iets te vertellen. Na enige tijd viel het me op dat er niemand aan zijn andere zijde zat. Nog enige tijd later viel het me op dat hij zijn verhaal aan mij vertelde. Snel knikte ik met mijn hoofd, op enige hopelijk strategisch goed gekozen punten van zijn betoog. Hij had het over iemand maar ik wist niet wie. De verteller vroeg of ik wist over wie hij het had. Ik wist het niet. Er volgde een smeuïg verhaal en we lachten wat af.
Kort daarop kwam Bram het café binnen. Bram is een vaste waarde in De Riddert. Ik bood hem, en ook meteen de verhalenverteller, een versnapering aan. De verteller leek nogal van zijn stuk geraakt. Met grote ogen keek hij van mij naar Bram en weer naar mij. Aarzelend wees hij op zijn glas. Zo eentje dan nog maar.
De verhalenverteller hulde zich daarna in stilzwijgen en rekende af bij de eerste mogelijkheid. Dat was jammer want ik had hem juist willen vragen om ook aan Bram dat smeuïge verhaal te vertellen. Ik groette hem maar de groet werd nauwelijks beantwoord.
Toen de barman vroeg of Bram al was bekomen van wat hem vorige week was gebeurd, begreep ik dat Bram de hoofdpersoon uit het verhaal was wat ik zoëven had gehoord.

Ik concentreerde mij opnieuw op mijn gehoor. Tijdens de stille stukken in de cafémuziek meende ik een pieptoon waar te nemen, al is het de vraag of je dat zo kunt zeggen. Er is natuurlijk geen pieptoon, er is een ontbreken van ander geluid. Waarom 'hoor' ik dan een pieptoon? Een merkwaardig fenomeen.

lutek Zondag 22 Juli 2012 at 10:45 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Mijn Slaap Begrijpt Me Niet

Mijn slaap begrijpt me niet. En dat is wederzijds.

Als 2 partijen ergens onenigheid over hebben wordt vaak gezegd dat onbegrip hieraan ten grondslag ligt. Maar als onbegrip heerst op 1 punt, is het niet ondenkbaar dat er onbegrip heerst op andere punten. Het is daarom aannemelijk dat in die gevallen de 2 partijen het op sommige andere punten slechts per toeval met elkaar eens zijn, en mogelijk zonder dat zij zich hiervan bewust zijn begrijpen zij elkaars motivatie niet (of zouden zij die niet begrijpen) omdat daar niet over gesproken wordt. Waarom zou je al te lang stilstaan bij iets waar je het toch al over eens bent?
Het lievelingsgetal van 2 partijen is bijvoorbeeld 2. Voor de ene staat de 2 symbool voor het samenzijn van 2 personen; voor de ander representeert de 2 het eerste van een even fascinerende als eindeloze reeks priemgetallen. Mogelijk hebben ze deze achtergrond nooit uitgesproken omdat ze beiden vermoeden dat de ander dit al weet en begrijpt.

Of heerst onbegrip alleen in die gevallen waarin begrip gezocht wordt?

Maar toen ik wakker werd en bovenstaande gedachte wilde opschrijven, was de gedachte al weer weg.

lutek Maandag 16 Juli 2012 at 10:12 pm | | default | Geen reacties

Aanraken is Zetten

In schaken, althans in een serieus gespeelde pot, betekent aanraken zetten. Als we alles buiten de schaakwereld nu eens voor de grap 'het echte leven' noemen, dan kun je stellen dat in het echte leven aanraken niet noodzakelijk zetten betekent. Je kunt altijd nog iets anders doen.
Goede voornemens, of beter gezegd: voornemens, worden veelal op 1 januari gemaakt met de bedoeling die vol te houden tot minimaal 31 december van datzelfde kalenderjaar. (Verder durft de voornemer meestal niet te kijken). Dit lukt slechts bij hoge uitzondering. Door het hardop uitspreken van een voornemen, geef je er gewicht aan. Tegelijk schep je daarmee echter verwachtingen, wat soms de zenuwen in de hand werkt, waardoor het plan juist kan falen.
En hoewel je soms dus beter af bent het niet hardop uit te spreken, doe je het toch. Dit is omdat het anders op de een of andere manier niet 'telt'.
Andere dingen die niet tellen als je ze niet van te voren hebt uitgesproken zijn bijvoorbeeld: het noemen van de winnende lottogetallen, het geven van de correcte uitslag van een wedstrijd, of het bepalen van de juiste datum voor het vergaan van de wereld.
"Lekker makkelijk is dat: Team X verliest altijd met 10-0 en nu winnen ze met 5-2 en jij had dat voorspeld?" Het is vaak logisch dat je dan niet geloofd wordt al zou dat ook onterecht kunnen zijn.
Maar een voorspelling maken is iets heel anders dan je iets voornemen. Misschien zit hem het verschil er in dat je een voorspelling maakt in het geval dat je zelf iets gelooft wat sommige anderen niet geloven, en je een voornemen maakt in het geval dat je iets zelf al niet gelooft wat anderen nog veel minder geloven.
"Jij, stoppen met roken? hahahahahahahahaha... hahahahahahahaha..." et cetera.

Je kunt ook andere zaken hardop uitspreken, bijvoorbeeld dat je nog eens de Kijimanjaro wilt oplopen. Sinds ik dit zelf hardop uitsprak, een week geleden, ben ik er niet bepaald zenuwachtiger door geworden. Ik ben ook nog door niemand opgebeld die vroeg of ik inmiddels al op weg was. Het is meer iets voor over een tijd. En iets voor over een tijd, dat kan nog een hele tijd duren. Eigenlijk is het ook meer een wens dan een voornemen.
En de reden om het hardop uit te spreken is vooral om mezelf (en anderen mij) aan die wens te kunnen blijven herinneren. Bovendien is het niet iets ergs, het is juist iets leuks; dit is waarschijnlijk het grote verschil met een voornemen.

Iets hardop uitspreken kan ook een geheel ander gevolg hebben. Laatst had ik onverklaarbare pijn in mijn donder, mijn kladden en mijn lurven. Tegelijk. Toen ik dat na enige tijd hardop uitsprak, vond ik vrijwel onmiddellijk dat die klachten eigenlijk wel meevielen. Wat zeurde ik?
Zoals iedereen die ooit een muisarm heeft gehad weet, moet je (anders dan wat de patiëntenvereniging zegt) gewoon doorgaan met wat je doet, anders worden de klachten alleen maar erger.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben alleen bang dat nu ik uitspreek dat ik het uitspreek, het weer averechts werkt. Ik voel al direct een akelige pijn opkomen, net boven mijn hurken.

lutek Maandag 09 Juli 2012 at 10:32 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Metropolis 2012

Omdat ik vlak naast Metropolis woon, hoef ik weinig tot niets te plannen omtrent aanvangstijd. Ik bedoel hiermee niet te beweren dat zolang ik niet op het festival verschijn, het festival nog niet echt begonnen is, maar dat ik gemakkelijk een veelbelovende band kan laten schieten als de weersgesteldheid op dat moment minder enthousiast blijkt dan de aankondiging vooraf.
Moet je kijken wat een wolken daar aankomen - weet je zeker dat het een goeie band is?
Dat idee.
Zondag maakte ik handig gebruik van dit topografische voordeel, en ik was daarin niet alleen. Twee muzikale gasten kwamen voor aanvang gezellig op de koffie. De volgorde van de eerste helft van de middag zag er zodoende als volgt uit:
Hartelijke verwelkoming / Koffie drinken / Wolkenbeoordeling / Negeren van sms'jes van mensen op het natte festivalterrein / Nog wat koffie drinken / Negeren van dringende sms'jes van natte mensen op het doornatte festivalterrein / Platenkastbespreking / Wolkenbeoordeling / Negeren van telefoontjes van doornatte mensen op het vloeibare festivalterrein / Huisdierenbespreking / Kledingadvies / Raadplegen buienradar / Negeren van mensen die per roeiboot inmiddels ter hoogte van de 7e verdieping stonden te roepen waar wij bleven / Begeven naar festivalterrein / Genieten van muziek en opklaringen.

Tussen tal van nieuwe en hernieuwde kennismakingen door, heb ik de rest van de middag zo goed als niets van de gepresenteerde muziek gezien. Debet hieraan is, kleinendeels, dat ik de namen van de podia door elkaar haalde. Maar grotendeels omdat de brandweer het optreden van Nick Waterhouse als onveilig bestempelde. Je kunt erover discussiëren of dat optreden echt zo onveilig was, of dat de beste man slechts zijn naam eer aan deed, of misschien vond de brandweer de kleurencombinatie van de tentdoeken gewoon teveel vloeken, maar het festival zat hoe dan ook met een vertraging van een half uur. Daar niemand echter enig idee had hoe laat het was, deed dat er in het geheel niets toe.
Tegen de tijd dat de brandweer alsnog toestemming voor het optreden gaf, was er intussen bij het hoofdpodium zoveel te beleven dat de meeste bezoekers daar waren. Wat wil je ook, inmiddels was er geen wolkje meer aan de lucht. Een zomerfestival doet het toch het best in de volle zon.

lutek Dinsdag 03 Juli 2012 at 8:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dag, Dokter

De huisdokter gooit de handdoek in de ring. Na 33 jaar heeft hij eindelijk een opvolger gevonden. Er was gelegenheid om hem te feliciteren en kennis te maken met de nieuwe dokter.
Wat is de vrouwelijke vorm van dokter; dokterin, dokteres, doctrine, doctorella? Volgens mij is het gewoon 'dokter'.
Dag, dokter. Hallo, dokter.
Ik heb er nooit de deur plat gelopen maar er waren enkele momenten dat ik veel aan zijn goede raad, bijstand en doorverwijzing heb gehad. Ik wilde hem daar graag voor bedanken. Handje schudden, grapje maken, bedanken, klaar. Het hoeft allemaal niet zo lang te duren. Daar dachten andere mensen anders over.

Van verre zag ik reeds dat ik niet de enige was. Ik sloot achteraan aan in de rij, waarna het nog een goed kwartier duurde voordat ik bij de ingang was. Vanaf de ingang kon ik de dokter al wel zien staan maar de afstand tussen hem en mij werd maar langzaam kleiner. De rij bestond, wat ik natuurlijk had moeten verwachten, vooral uit zieken, invaliden en bejaarden. Zelden heb ik me zo fit gevoeld als hier in de rij bij de dokter. Zowat iedereen klaagde: je kunt nergens zitten, wat duurt dat lang, mijn linkerbeen doet raar, ik voel mijn pols niet meer, ik heb nog een andere afspraak, ze hadden echt wel een bankje neer mogen zetten.
Ik begon te vermoeden dat ik in de verkeerde rij stond. Ofwel dat die mensen in de verkeerde rij stonden. Het leek meer op een rij voor een open spreekuur dan voor een receptie.
Achter mij dreigde iemand te bezwijken. Wie voor wilde, liet ik maar voor. Ik wilde niet op mijn geweten hebben dat iemand door mij te lang in de rij zou staan en afgevoerd moest worden naar de dichtstbijzijnde dokterspost. Vóór mij moest iemand aan het zuurstof. Dat schoot dan wel weer op dus dat vond ik niet zo erg.

Ik bedankte de dokter, maakte een grapje, schudde hem de hand. Dat was het dan.
Dag, dokter.

lutek Maandag 02 Juli 2012 at 9:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: