Odyssea

Het was geen 16 juni toen ik op zoek ging naar een kompas - Ik maakte daartoe omzwervingen in winkelcentrum Zuidplein. Een kompas zou namelijk van pas kunnen komen tijdens mijn wandelingen gedurende een aanstaand verblijf op Rhodos. Ik had er niet op gerekend dat een kompas nog veel beter van pas had kunnen komen tijdens de omzwervingen in winkelcentrum Zuidplein zelf - maar het had 16 juni kunnen zijn.

Op het Zuidplein is tegenwoordig geen echte sportwinkel meer gevestigd. Een stuk of wat zaken verkopen sportkleding voor al dan niet sportieve mensen. Maar geen van die mensen zal ooit een kompas nodig hebben. Mogelijk hebben zij op hun vrije zaterdag behoorlijk wat moeite om het doel van de tegenstander te vinden, maar een kompas zal hen daar niet bij helpen. Minder moeite hebben zij overigens na afloop van de wedstrjd met het vinden van de kantine.
Ik wist al snel dat ik het niet bij de sportkledingwinkels moest zoeken.

Reiswinkels zijn ook dun gezaaid op het Zuiplein. Er zijn wel 2 winkels waar mensen je heel behulpzaam zijn om dingen in een computer in te vullen die je thuis ook had kunnen invullen, als je een computer had gehad, maar kom er niets vragen over de reis zelf. Hoe behulpzaam ze ook zijn, ze kunnen je niet helpen.

In een soort van grot achterin het Zuidplein ontdekte ik een zaakje waar men alles voor een euro verkocht. Misschien had ik hier kans van slagen. Ze hadden er wel duizend artikelen, teveel om alle goed in mij op te nemen, ik kwam ogen te kort. Had ik maar een derde oog, dacht ik nog. Bij de kassa vroeg ik of men er een kompas verkocht. Ik hoefde het antwoord niet af te wachten want eerst moest ik uitleggen wat een kompas was.
Het valt niet mee de moeite op te brengen iets uit te leggen als je al weet dat het zinloos is, maar ik dacht aan hen die na mij kwamen, andere verloren lopenden, dolenden, reizigers...

Nadat ik de grot verlaten had, stuitte ik een stukje verder op een winkel die o.a. fietsen verkocht maar ook electronische zaken voor de mobiele mens, om hem te begeleiden op zijn pad, te sturen, de weg te vergemakkelijken.
Nog voordat ik goed en wel de gehele zaak kon overzien, moest ik die al verlaten. Een wezen met slechts 1 euro in plaats van 2 maakte amok bij de kassa (iets met een verkeerde teruggaaf) en nog voor het winkelpersoneel in de gaten had wat er precies aan de hand was, gooide het wezen met 1 euro een stelling omver en baande zich stampend een weg tussen de stellingen door die nog overeind stonden naar buiten. Wat een toestand.
De stellingen wankelden na onder het geweld van het wezen met 1 euro. Misschien kon het wezen niet goed zien waar het liep. Ik dacht nog, had die maar een extra oog.

Een winkel verder verkocht men, zoals eerder in de grot, ook duizend dingen. Het verschil met de grot was dat je hier de weg niet af kon snijden. De stellingen waren zo gerangschikt, als een soort vangnetten, dat je het gehele pad van begin tot eind wel moest bewandelen. Zo werd ik blootgesteld aan de meest nutteloze verleidingen en vast had ik ook duizend dingen gekocht als ik had geweten wat die dingen waren. Maar wat ik ook zag, ik wist niet wat die dingen waren of waar ze toe dienden. Had ik maar een vierde oog, dacht ik nog.
Zeker wist ik echter dat men geen kompas voor mij had. Teleurgesteld en inmiddels onzeker over de exacte locatie waar ik mij bevond in het labyrint van Zuidplein, toog ik, toch onvermoeid, verder.

In een populair warenhuis waar ik ooit eerder was geweest - verheugd mij weer op een punt van herkenning te weten - bemerkte ik dat ik op zeker moment de tred en het tempo overnam - langs schappen, stellingen en uitstallingen - van de andere winkelende mensen. Hoe kwam dit? Plotseling begreep ik dat deze anderen allen al dood waren. Ik bevond mij in een dodenstad. Men bewoog wel, men liep (of schuifelde langzaam) in vierkante rondjes door de winkel, maar zonder doel, zonder emotie, zonder leven. En zonder kompas, dat wist ik zeker. Ik moest hier snel weg!

Een electronicawinkel misschien? Hier voelde ik mij op mijn gemak, de dodenstad achter mij gelaten, dit voelde als mjn eigen stad. Ruime paden, veel licht, er gebeurde van alles. Meerdere verdiepingen, je moest er wel een beetje de weg weten, een heuse metropool. Ik hoorde ook diverse talen gesproken worden. Maar had men er een kompas?
Zo groot als de stad was, en zo veel personeel als er liep, ik kon niemand aanspreken. Men was te bezig, te afgeleid, men had geen tijd. Wat moest ik? Een weinig ronddolen nog maar even, maar zonder veel animo. Misschien moest ik mijn verlies erkennen.

Hoewel ik niet wist waar ik precies heen liep, liep ik goed, terug naar huis. Ik passeerde 2 zwervers die ruzie maakten, ik begreep niet waarom. Als je niets hebt, heb je toch ook niets om ruzie om te maken, maar misschien bezag ik het met mijn 2 ogen en had ik het anders moeten zien.
Thuisgekomen belde ik iemand die alles ziet, zelfs met ogen dicht. Zij vertelde mij dat ik al een kompas heb, ingebouwd in waar ik mee belde. Al die tijd dat ik stuurloos dacht te zijn, verloren, wist ik al waar ik was, als ik het had geweten.
Het was een bewogen tocht. Het was een mooie thuiskomst.

lutek Woensdag 29 Augustus 2012 at 11:42 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dikke Bleek, Drie Bier

Sinds enige tijd heb ik een schoonmaakster, Joke. Dat was nodig want zelf maak ik niet schoon genoeg, hoewel ik daarbij graag aanteken dat ik ook erg weinig vuil maak.
Tijdens kennismaking en rondleiding door het huis wees ik hier en daar een stofnest of een fles ammoniak aan, zodat Joke alles zou weten te vinden. Het aanwijzen ging ongepaard met tekstuele uitleg daar ik, na het openingshallo, in het half uur dat ze hier was geen woord kon uitbrengen zonder haar te onderbreken in haar spraakwaterval. Steeds dacht ik dat ik een punt (.) hoorde in haar stem maar telkens bleek het weer een komma (,) te zijn.
Alleen bij de aanschouwing van de tussenkamer, waar ik aan een groot mozaïek werk, interrumpeerde ik haar met een krachtig 'Dit is verboden terrein'. Ik heb geen zin om ooit de stofzuigerzak uit te moeten strooien in een verder blinkend schoon huis op zoek naar opgezogen puzzelstukjes.

De eerste ontdekking kwam direct al na haar eerste bezoek. Ik bleek zowaar een eettafel te hebben! Ik had al enige tijd iets tegen de muur van de woonkamer zien staan, legde daar af en toe ook spullen op en onder, maar was helemaal vergeten wat het precies was en dat het zelfs een oorspronkelijke functie had gehad.
De tweede ontdekking kwam in de keuken, waar ik een notitie van haar vond: de boodschappen voor de volgende keer. 'Dikke bleek', stond er. Terstond ging ik de voorraadkasten af om alvast een boodschappenlijst voor het aankomende weekend te maken, en vulde aan: 'drie bier'.
De schoonmaakster en ik, wij werken met notities. Zo hebben we dat afgesproken, trouwens ook schriftelijk.

Behalve schoonmaken geeft Joke ook de huisdieren water en voer als dat zo uitkomt. Ze was al bekend met wandelende takken, had ze van te voren gezegd. 'Van die leuke groene sprietjes, die je pas ziet als ze bewegen'.
De takkenvariant die ik heb valt echter allerminst op die manier te typeren. Die zie je al wanneer ze aan de andere kant van de kamer zitten en dan hoeven ze niet eens te bewegen. Maar Joke verblikte of verbloosde niet. 'Ja, die zijn inderdaad wel een stukje groter, hè?'
Ik beaamde dat.
Eens in de zoveel tijd kom ik thuis en merk onmiddelijk dat Joke is geweest. Alles ruikt schoon. Alles is ook schoon. De wasem van iets te veel reinigingsmiddelen dringt de neusgaten met geweld binnen. Snel moet ik gaan zitten op de bank (ik heb ook een bank!) om er niet onder te bezwijken. Joke is weer geweest. Met haar dikke bleek. 'Drie bier', denk ik.

lutek Maandag 27 Augustus 2012 at 10:49 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Mr. Rama Doordeweeks

- Mr. Rama spreekt u. Weet u wel hoe laat het is?

- Mr. Rama, medium met duizend oplossingen, sleutel tot het bestaan etcetera etcetera, hier Mr. Lutek, ik heb mezelf weer eens buitengesloten, wat moet ik doen, help mij!

- Weet je verdomme wel hoe vroeg het is? Dit is geen tijd om jezelf buiten te sluiten. Bel me over 3 uur maar terug.

- Dat kan niet, ik sta in mijn onderbroek.

- ...

- Mr. Rama?...

- Ja, ja, ik ben er nog, ik heb - al begrijp ik zelf niet waarom - nog niet opgehangen. Wat doe je in je onderbroek buiten?

- Ik was aardbeien aan het plukken, op het balkon. Het is een wonder dat ik mijn mobieltje bij me had.

- *zucht* Ik moet even liggen, nee zitten, ik lig al.
Het is 7 uur in de ochtend. Je hebt jezelf buitengesloten omdat je in je onderbroek aardbeien ging plukken. Met een mobieltje. Op het balkon.

- Nee nee! Of ja, eigenlijk wel. Ik bedoel, het was een samenloop van omstandigheden. Maar straks komt de schoonmaakster!

- Nou, waar bel je mij verdomme dan voor wakker!?

- Ze mag me niet zien, op deze manier. Oja, en het bad loopt over.

- Mr. Lutek, u raaskalt.

- Mr. Rama, u tutoyeert me opeens niet meer.

- Nee, ik word een beetje bang van u. Dat heb ik niet vaak. U heeft me op een week na al 2 jaar niet gebeld, en dan staat u opeens op het balkon etcetera etcetera. Wat is er in hemelsnaam aan de hand?

- Mr. Rama, u bent mijn laatste... nou ja vooruit, mijn enige redmiddel. Redmedium. Maar ik moet zeggen dat het mij verbaasd dat u niet een pasklare oplossing heeft voor mijn acute probleem. Dat heeft u anders altijd direct, doorgaans al voordat ik zelf gezegd heb wat er aan scheelt. Hoe zit dat?

- Wat denk je zelf, pik! Het is 7 uur 's morgens. Ik lag er net in.

- Ojee, ik zie dat het water uit de badkamer nu onder de deur van de huiskamer loopt. Wat moet ik doen?

- *zucht* Zet je mobiel eens op face-to-face. Dan zal ik even rondkijken.

- Even kijken hoor, zo werkt dat, geloof ik. Ja, hebbes.

- Jezus, wat zie jij er belabberd uit!

- Moet je horen wie het zegt.

- Hallo, wie heeft hier wie nou wakker gebeld!? Deze opmerking kost je een extra vergoeding. En ik reken al dubbel tarief buiten openingstijden. Richt je toestel even de andere kant op. Kijk, daar, nee terug, daar, kun je niet gewoon door je raam terug naar binnen klimmen?

- Verdomme, dat ik dat zelf niet gezien heb.

- Nog een prettige dag, Mr. Lutek! En loop meteen even langs de brievenbus, de rekening had ik gisteren al op de post gedaan.

lutek Vrijdag 24 Augustus 2012 at 8:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Stranduitje

Anders dan andere jaren zat het dit keer vol in de strandtent in Noordwijk aan Zee. Hannie, Rik en ik waren ietwat verlaat door kleinschalig fileleed maar legden dit strategisch uit als een goede zet, daar in een afgeladen strandtent het makkelijker is je bij een reeds bestaande grote groep te voegen en zodoende min of meer legitiem andere bezoekers weg te duwen dan, wanneer je te vroeg bent, zelf een plek te creëren en die iedere seconde te moeten verdedigen tegen indringers. In noodgevallen hadden wij altijd nog troef Rik kunnen spelen: je laat hem los en binnen geen tijd maakt hij net zoveel ruimte als je maar nodig hebt, maar omdat Rik in dit gezelschap nog onbekend was, doe je zoiets liever niet te snel. Bezoekers afschrikken is één ding, de groep waar je deel van uitmaakt afschrikken is iets anders.

Anders dan andere jaren waren er meer kinderen dan volwassenen. In zulke omstandigheden kun je de kinderen het beste allemaal aan elkaar binden zodat je nooit op meer dan één tegelijk hoeft te letten. Maar omdat ze ook allemaal nog even de zee in wilden, was dat concept niet goed werkbaar.
Rik voerde een toneelstukje op, een soort quiz eigenlijk. Hij kreeg een oranje voetbal toegespeeld en raakte die dan steeds zo snel mogelijk kwijt aan een tegenstander. De vraag was dan welke van de spelers uit het Nederlandse elftal hij nadeed. Hiermee oogste hij veel bewondering en na afloop wisselde hij facebookadressen uit met het publiek.

Anders dan andere jaren had ik persoonlijk aan één salade meer dan genoeg. Het was te warm om te eten. Niet alleen de ingenomen alcohol zweette je direct uit, ook de salade zelf kwam zo weer uit je poriën tevoorschijn. We doken maar weer even de zee in.
We hoorden dat het een uur geleden nog veel drukker was geweest op het strand maar door de hitte waren er veel mensen gesmolten en door het zand weggesijpeld. Ondergronds stroomden zij langzaam naar de zee. Later op de dag werden ze weer teruggegeven aan het land. We doken maar weer even de strandtent in.

Ik waagde een begripvolle opmerking tegen een lid van het bedienend personeel: 'Gelukkig staat er nog een licht briesje, niet?', wat werd beantwoord met een welgemeend 'verdommenietuittehoudenhier!'
Daar had hij helemaal gelijk in, moest ik bekennen, en ik ging, om zijn woorden kracht bij te zetten, direct over tot de bestelling van een nieuwe versnapering.
Het laatste half uur van ons bezoek werd gevuld met het tellen der kinderen. Als je vanaf links begon telde je er 14, als je van rechts begon kwam je op 24. Het was heel ingewikkeld en het moest diverse malen worden overgedaan. Hoeveel het er uiteindelijk waren weet ik niet, en mogelijk hebben we er een paar te veel meegenomen. Dat zoeken we van de week nog even op ons gemak uit, als het wat minder warm is.

lutek Zondag 19 Augustus 2012 at 3:39 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Gavin Friday

Ik kon nauwelijks geloven dat het alweer een jaar geleden was dat ik naar Waterpop was geweest? En inderdaad, het was alweer twee jaar geleden.
Traditioneel was er meer zon dan water op Waterpop. En gras, veel gras. En er was Moss. Buitengewoon aangenaam allemaal. De hoofdact zou pas om 9 uur beginnen. Ik had, na Moss, halverwege de middag, derhalve alle tijd om van het gras te genieten.
Er waren tussendoor voldoende andere bands maar die konden me nauwelijks boeien. Niettemin waren er enkele educatieve momenten. Door het optreden van Rats on Rafts realiseerde ik me weer hoe fijn het is als liedjes een einde hebben in plaats van dat ze willekeurig ergens worden afgebroken. Je staat daar eigenlijk zelden bij stil. Zodoende heb ik toch nog iets opgestoken van hun concert.
Van 24 Pesos werd gezegd dat ze blues speelden. Dat was conservatief uitgedrukt. Er werd een volledig overhemd met lange mouwen neergezet.

Het publiek was een bont gezelschap van rockers, hippies, ouders, kinderen, bejaarden, drankorgels, muziekliefhebbers, fijnproevers, dagjesmensen, stedelingen en landlopers. Eén band, waarvan mij de naam ontschoten is, was in staat om al deze verschillende mensen samen te brengen. Weliswaar aan de andere kant van het festivalterrein, maar het was desondanks een hele prestatie.
Iemand zei me dat Gavin Friday niet de hoofdact zou zijn. Ik moest hier hard om lachen maar de persoon was zeer serieus. Hij haalde zelfs een festivalkrant tevoorschijn waarin gedrukt stond dat na Gavin Friday nóg een band zou optreden. Ik wimpelde het weg. Dat moest een grap zijn, weliswaar een ver doorgevoerde, maar toch een grap. Hoe kan - zo overtuigde ik hem ten slotte met enige retoriek - Hoe kan Gavin Friday nu niét de hoofdact zijn? Tsja, daar had hij ook geen antwoord op.

Het is niet alle dagen dat Gavin Friday (of Kevin Friday, zoals hij werd aangekondigd) je iets vraagt, maar als hij je iets vraagt dan doet hij het ook goed. "Did you ever have sex with a priest?"
Het meest veilige antwoord leek me: "I'm not sure". Hij zette hierna een romantisch liedje over de dood in. Of misschien ging het ergens anders over, dat weet ik niet meer precies.
Gavin Friday (of Oscar Wilde, zoals hij zichzelf aankondigde) had er zin in deze avond. Misschien omdat het maar een kort optreden was. Of wellicht leek het kort omdat hij er zo'n zin in had. Je kunt er naar gissen maar zeker weten doe je het nooit.
Na het laatste nummer liep ik direct het festivalterrein af. De hoofdact was ten slotte geweest. Tot mijn niet geringe verbazing klonk er opeens weer muziek achter me. Hoe was het mogelijk. De grap werd wel erg ver doorgevoerd, én met samenspanning van de organisatie, anders mocht die muziek nooit van op het podium geproduceerd worden. Een gedeelte van het publiek deed nota bene mee: ze bleven gewoon staan kijken en luisteren, alsof er werkelijk nog een band aan het optreden was. Ik moest toegeven, de grap was meesterlijk uitgevoerd, tot in de puntjes. Maar laten we wel wezen, Gavin Friday was natuurlijk de hoofdact.

lutek Maandag 13 Augustus 2012 at 10:49 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Rik's blog: Rikjesdag

Anderen noemen het 'rokjesdag', maar ik weet wat het vandaag echt is. Vandaag is 'Rikjesdag'. Nu ik er over nadenk, eigenlijk is het elke dag 'Rikjesdag'. Maar vandaag helemaal want ik ga naar Oom Lutek toe.
Mama heeft de auto nog niet geparkeerd of daar plakt Oom Lutek zijn neus al tegen de ruit. Ik schrik me altijd weer een ongeluk. We lachen het af en ik word in de kinderwagen gezet, volledig ingesnoerd. Mama heeft ontdekt hoe snel ik me kruipend over de grond kan bewegen en ook hoe ik mezelf tot staan kan brengen, en ze neemt geen enkel risico: hop, vastgespen die handel. Geeft niet, is goed voor mijn reputatie.

Eerst word ik rondgereden door het park. Er spelen kinderen in de zandbak en in een klimrek van touwen. Veel te vermoeiend op een warme dag als deze. Er spelen ook kinderen in het water. Dat is veel verstandiger. Ik zou ook wel in het water willen spelen maar ja, hoe moet je dat duidelijk maken aan de grote mensen? Je kunt praten als brugman maar begrijpen doen ze het niet, terwijl het toch zonneklaar is wat ik allemaal vertel.
Als we thuis bij Oom Lutek zijn mag ik tot mijn verrassing toch in bad spelen. Zouden ze me dan wel begrepen hebben? Dan is mijn opvoeding niet voor niks geweest. Oom Lutek praat mij na maar zijn uitspraak is tamelijk belabberd, en hij gooit de letters van de woorden helemaal door elkaar. Zo is er geen touw aan vast te knopen. Ik herhaal de taaloefening nog een paar keer. Oom Lutek is niet zo'n beste leerling, ben ik bang.

Met schone haartjes, schone kleren en een schone luier mag ik lekker in de woonkamer spelen. Wat zou Oom Lutek deze week allemaal gedronken hebben? Een fles limonade, een Chimay blauw, twee flessen koffiemelk en een pot erwtjes/worteltjes. Hé, dat is een soort fruithapje!
Mama heeft me gehoord want ze haalt meteen een fruithapje uit haar tas. Lekker. Mama begrijpt me tenminste, zij is een veel betere leerling. We zitten echt op dezelfde golflengte.
Oh, Oom Lutek legt aan voor het vaste onderdeel: de fotoreportage. Daar moet ik hem altijd hard om uitlachen. Gek genoeg moet hij dan weer om mij lachen. We lachen wat af, met z'n allen, op Rikjesdag.

lutek Zondag 12 Augustus 2012 at 10:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Vroeslands (3)

We verwonderden ons over de hoeveelheid mensen die de tweede dag waren toegestroomd, veel meer dan de eerste dag.
Andermaal werd het eerste optreden van de dag gegeven vanaf het kleine verplaatsbare podium dat nog altijd niet verplaatst was, en wel door het Belgische duo 'Zere Vingers'. Zij geloofden in publieksdeelname, ook wel 'audience participation' genoemd. De zangeres legde uit dat het publiek het geluid van regen kon maken door met de handen tegen elkaar te wrijven. Even oefenen, en inderdaad, het klonk als een heel lichte regen. Op een teken van de zangeres moest het publiek tijdens een lied invallen. Alles was goed doorgesproken, er kon eigenlijk niets verkeerd gaan.
Iedereen had inderdaad goed opgelet want de zangeres had het teken nog niet gegeven, halverwege het laatste nummer, of daar zette een dj een plaat op met een snerpende saxofoonsolo, een dame in rolstoel brulde dat er een wesp in haar oor zat, 37 kinderen gingen tegelijk tikkertje spelen, en achter het (naar verluidt verplaatsbare) podium viel er iemand languit in de vijver. Zoveel publieksdeelname had Zere Vingers nog zelden meegemaakt. Echter, van de handengewreven regen was spijtig genoeg niets te horen.
Ter compensatie kocht ik een ceedeetje.

We hadden geen enkele moeite om de plek terug te vinden waar wij de eerste dag hadden gelegen en gezeten, vlak naast de tent van het hoofdpodium. Die plek was namelijk vlak naast de tent van het hoofdpodium. In andere groepssamenstelling dan de eerste dag maar net zo uitbundig lieten wij ons neervallen in het gras en besloten daar de rest van de dag te verblijven. Dat plan slaagde in eerste instantie erg goed. In tweede instantie iets minder, toen iemand van ons per mobieltje een grote rode vlek op de buienradar gewaarwerd: neerslag in aantocht. Aanstonds zouden er maatregelen getroffen moeten worden. In derde instantie was de rode vlek niet meer te zien omdat het mobieltje zelf niet meer te zien was als gevolg van de enorme hoeveelheid regen die naar beneden kwam. De toegestroomde mensen stroomden plots massaal weer weg, of ze nu wilden of niet.
Alles was zo heerlijk kleinschalig geweest dit festival maar de regen was dat allerminst. De Braziliaanse regenwouden moesten het een dagje zonder water stellen want alles viel deze dag in het Vroesenpark. Iemand boven had verdomd goed op de handgewreven regen van Zere Vingers zitten oefenen en dat kwam er nu, zij het met enige vertraging, allemaal in één keer uit. Dit kon nooit de bedoeling zijn, althans niet die van ons.

Toen de regen eindelijk stopte had het park een behoorlijke metamorfose ondergaan. Een houten bankje dreef voorbij. Daar bovenop zat iemand een scène uit 'Titanic' na te spelen. Enkele verbaasde Brazilianen in een kano vroegen zich af waar ze precies verkeerd gevaren waren. En daar zagen wij ook opeens het kleine podium langskomen, het bleek dus toch verplaatsbaar te zijn.
Maar onder de tent van het hoofdpodium zat de sfeer er nog goed in. De muziek ging gewoon door. Het schijnt nog erg gezellig geworden te zijn maar dat heb ik niet meer meegemaakt. Ik zette mijn snorkel op en zwom naar huis.

lutek Dinsdag 07 Augustus 2012 at 01:03 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Vroeslands (2)

Het Vroesenpark, het festivalterrein van 'Duizel In Het Park' was nauwelijks te herkennen. Het was groen en van gras en je kon er naar believen op zitten of liggen. Dat was een jaar geleden wel anders. Als je toen een paar minuten op dezelfde plek bleef, had je kans dat je tot je middel wegzakte in de modder.
De zon liet zich veelvuldig zien en de voorspelde regen, later op de dag, was zó plaatselijk dat alle druppels op één hand waren te tellen.
Snel had ik een groepje bekenden gevonden. We genoten van de sfeer en vergaten helemaal dat er nog muziek was. De eerste zanger vergat dat trouwens ook. Hij hield een gitaar vast maar eigenlijk zong hij alleen maar. Het paste in de kleinschaligheid van het festival.

De zanger verplaatste zich naar elders, een schrijver stapte op het podium. Het was een heel klein podium, een podium op kleine schaal. Het was zo klein dat het verplaatsbaar was. Theoretisch althans, want het werd niet verplaatst. Dat kwam ons goed uit omdat wij ons ook nog niet wilden verplaatsen, zo vroeg in de middag. De schrijver, die klein van stuk was, las een klein stukje voor uit een niet al te groot boekwerkje. We kregen bijna het idee dat we in de Efteling zaten.
Toen ik een klein plasje moest doen, stond ik in een korte rij voor de kleine hoeveelheid toiletten. De dorst daarentegen liet zich deze middag niet vereftelingen.

De muziek werd dit jaar andermaal verzorgd door 'Tiny Music', groots in kleinschaligheid. Alles leek op de sfeer van het festival te zijn afgestemd want ook veel van de bands hadden speciaal voor vandaag minder muzikanten in de gelederen dan anders.
Het groepje mensen waar ik deel van uitmaakte werd na enige tijd als thuis- en uitvalsbasis gezien door tal van lieden. We waren een soort baken, of garderobe, of clubhuis. Dit beviel ons prima want zo hoefden wij de schijn niet meer op te houden dat wij nog in staat zouden zijn om onszelf te verplaatsen als we dat hadden gewild.

This Leo Sunrise kon het publiek erg bekoren. Ze hadden 5 CD's bij zich en verkochten die allemaal. De andere bands konden het publiek evenzeer bekoren, maar die hadden allemaal een ander aantal CD's bij zich. Ik weet niet precies hoeveel, ze waren niet op één hand te tellen want ik zat toen net aan het avondeten.
Dag 1 was geslaagd. We verwachten niet anders van dag 2.

lutek Zondag 05 Augustus 2012 at 12:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Vroeslands (1)

Spannend. Ik was al weer een hele tijd niet meer op een meerdaags festival geweest. Hoe zou het bevallen? 's Morgens stond ik al vroeg op. De onderkomens waren anders dan op andere meerdaagse festivals. Je zag geen rijen tentjes, en ook geen gezamelijke doucheruimtes, nee, iedereen stond verspreid in de omgeving van het festivalterrein. Zelf had ik een plekje op ongeveer 5 km van het park, in een flat op de 7e etage. Ik had een eigen toilet en badkamer. Echt luxe allemaal. Dat vind je bij geen enkel ander festival. Ik had ook een eigen bed. De lakens mochten wel weer eens in de was, maar verder had ik niks te klagen. Na het ontbijt, dat ik zelf moest klaarmaken, gaf ik de huisdiertjes nog even te eten. Ik had mijn huisdiertjes gewoon bij me. Dat kon allemaal.
Het enige verschil met andere festivals was dat je wat langer onderweg was naar het terrein zelf. Maar ach, dat had ik er graag voor over.
Ik was helemaal klaar voor de eerste dag. Kom maar op!

lutek Zaterdag 04 Augustus 2012 at 12:48 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

De Sport van het Geïnterviewd Worden

Sporters worden meer en meer behandeld alsof zij verantwoording hebben af te leggen aan de interviewer. Die interviewer gedraagt zich alsof hij 'De Boze Burger' (een prachtige, rake term van Maarten van Rossum) vertegenwoordigt. Hij onderwerpt de sporter aan een kruisverhoor. Hij vraagt niet hoe het ging, hij vraagt wat de sporter fout deed en waarom, en hij vraagt wat de sporter daar wel niet aan denkt te gaan doen in de toekomst. Hij doet of de sporter een op meineed betrapte politicus is.

Ook lacht hij de sporter eigenlijk uit, en hij doet dat o.a. door de prestaties van de ene mens op de schouders van een ander mens te leggen, hierbij tevens een bizar onderscheid makend tussen mensen die Nederlands zijn en mensen die dat niet zijn. Ondertussen springt hij brutaal heen en weer tussen vereenzelviging en verwijdering, mogelijk om betrokkenheid te veinzen, maar waarschijnlijk om zich zo te kunnen veroorloven namens "de Boze Burger" te spreken.
Merkwaardig is het volgende voorbeeld: Er zijn 4 zwemmers; 2 doen het goed en 2 doen het slecht. De verslaggever zegt dat de zwemmers het redelijk goed gedaan hebben, en (alsof dat zijn taak is) dat "er weinig op de prestaties valt af te dingen."
In een andere sport hebben alle deelnemers het slecht gedaan. De verslaggever zegt dan dat "alle sporters het hebben af laten weten."
De verslaggever maakt dus een onderscheid. Slechte prestaties van sporters met collega's die goede prestaties hebben verricht neemt hij niet kwalijk, slechte prestaties van sporters die niet zulke collega's hadden, neemt hij wél kwalijk.
De verslaggever is verbolgen, hij vindt dat de sporters wat uit te leggen hebben, want ze hebben gefaald. Hij verwijt hen hun wanprestaties. Hij zet vraagtekens bij opleiding, training, inzet, wat al niet.
Maar de 2 zwemmers die het niet goed deden, die laat hij met rust want de zwemmers "hebben het redelijk goed gedaan".

's Avonds of de volgende dag wordt het pas echt menens. Dan wordt de sporter op het matje geroepen bij de hoofdinterviewer - de rechterlijke drieëenheid in 1 persoon vertegenwoordigd. Deze meent te weten wat de sporter voelt, denkt, hoe de sport bedreven moet worden, en bovenal weet hij hoe je moet winnen. Hoe kan het dat de sporter niet heeft gewonnen? Als de interviewer in de plaats van de sporter had gestaan, nou, had hij het wel geweten. Dan had hij dit of dat of zus of zo gedaan en dan had hij gewonnen. Zoals het hoort.
Soms, als de sporter er bijna in slaagt een acceptabel antwoord, of beter gezegd: weerwoord te formuleren onderbreekt de interviewer hem ruw en werpt hij de sporter weer andere verwijten voor de voeten.
Inmiddels zijn veel sporters (maar niet alle) bedreven in het geven van de "juiste", oftewel de sociaal wenselijke antwoorden. Ze zijn doorgewinterd of hebben wellicht mediatraining gehad.
Maar wat er ook gebeurt, de conclusie van de interviewer zal zijn dat hij zélf verloren heeft omdat de sporter verloren heeft. En dat kan de interviewer de sporter maar moeilijk vergeven.

Gelukkig gedragen niet alle interviewers en verslaggevers zich op deze manier. Er is nog hoop.
Hoe zou het zijn als een dergelijke interviewer op bezoek ging bij een beginnende schilder?

- Het lijkt gewoon kliederen maar dat is het dus niet?
- Eh... ook goedemiddag, u heeft het over mijn werk?
- Dat daar, ja, dat heb jij dus gemaakt?
- Wat u daar ziet dat zijn studies voor...
- Is dat kunst? Of hoe moet ik dat zien?
- Dat speelt niet echt een...
- Het is kunst of het is geen kunst natuurlijk. Zo simpel is dat. Maar vertel dan eens hoe je dat zelf ziet.
- Nou, wat ik vooral doe is...
- Wat wil je er mee bereiken eigenlijk?
- Nou, ik werk nu aan een opdracht voor een grote...
- Maar dit is niet wat je wilt. Nee nee nee nee nee, jij wilt gewoon in New York hangen. En London en Parijs en Tokyo.
- Ja, ehh... dat wil iedereen wel.
- Juist! Nou, en wat doe je daar dan aan? Zó kom je er natuurlijk niet. En het zijn wel onze belastingcenten. Dit atelier, die verf. Ik bedoel, ik kan hier ook dit doek even volmaken. Dat is zo gebeurd. Waarom doe jij dat dan niet?
- Dat doek, dat hoort zo. Dat is af.
- Dat hoort zo?... En die dan?
- Dat heeft een heel andere geschiedenis, dat is...
- Leg mij dan eens uit wat het verschil is, want dat zien de mensen niet, hoor. Ik begrijp zelf wel wat je bedoelt maar ik wil het van jóu horen. Zeg dan eens wat je wilt bereiken.
- Schilderen is heel veel zoeken, veel proberen. Dat om te beginnen, maar...
- En ook hoe je dat gaat aanpakken. Dát wil ik horen. Kom op, die kont eronder en gaan! Je wilt toch niet je hele leven hier in dit atelier blijven zitten. Vooruit zeg.

Ik weet niet precies waar dit interview moet eindigen. Sorry. Dat komt misschien omdat ik de meeste sportinterviews tegenwoordig al afzet voordat ze bij het eind zijn.

lutek Woensdag 01 Augustus 2012 at 10:22 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,