Autistisch Schoeisel

1 paar schoenen houdt het bij mij meestal uit tot het midden van de volgende wandelvakantie. Hierop voorbereid neem ik daarom altijd 2 paar mee, waarvan ik er 1 achterlaat. Echter, op de laatste dag van de vorige wandelvakantie constateerde ik dat beide paren evenveel versleten waren zodat ik niet kon kiezen welke van de 2 ik moest achterlaten. Omdat ik ze niet beide kon weggooien, nam ik ze beide mee naar huis. 1 paar droeg ik, en 1 paar droeg ik.

Bij thuiskomst zette ik ze in de (nogal kleine) rij andere schoenen, die eigenlijk alle waren versleten, op 1 paar na dat ik enige tijd eerder al had aangeschaft maar nog niet had gedragen, ze zaten nog in de doos.
Ik moest nodig nieuwe kopen, wat ik dan ook deed bij de eerste de beste gelegenheid 8 weken later. Bristol biedt meestal snelle uitkomst. Zo ook ditmaal.

Net als met bowlingschoenen - of misschien juist doordat ik wel eens bowlingschoenen aandoe, welke een andere maat hebben dan mijn normale schoenen - weet ik nooit precies of ik nu maat 42 of 43 moet hebben, ondanks ezelsbruggetjes te over. Door een paar te passen - iets wat normale mensen sowieso al doen voor zij overgaan tot schoeiselaanschaf - kwam ik erachter, maat 43.
Ik ging de met nummer 43 corresponderende schappen af, lette op prijs, zool, aantal gaatjes en frutselloosheid, en binnen korte tijd had ik een paar gevonden dat mij beviel. Ik rekende af en zette ze thuis in de schoenenrij.
Nu pas bekeek ik de schoenen die ik eerder had gekocht maar nog niet had belopen. Het paar bleek identiek te zijn aan het paar dat ik zojuist had aangeschaft. Ik vermoed dat ik autistisch winkel.

lutek Zondag 28 Oktober 2012 at 2:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

In Opdracht

Laatst liep ik buiten op straat. Dat doe ik wel eens. Ik had daarvoor een goed excuus: ik was op weg naar mijn werk.
Plots werd ik staande gehouden door een man die mij ooit eens een nauwelijks te tillen doos met ongebruikte wandtegeltjes uit een vuilcontainer zag vissen, en daardoor weet dat ik mozaïeken maak.
Eerst was er alleen een groet, zoals wel vaker gebeurt, maar nog voor wij elkaar passeerden, zag ik aan zijn houding dat hij me iets wilde vragen, dus stopte ik en raakten wij in gesprek.

- Zeg, jij maakt van die mozaïeken, niet?
Dat beaamde ik. Toevallig had ik een foto van een recent werk op mijn mobiele telefoon en liet hem dit zien. Hij keek en begreep niet wat hij precies zag.
Of misschien begreep hij het wel. Het is bij deze man - ik heb vaker een kort gesprek met hem gehad - eigenlijk nooit duidelijk of hij begrijpt wat je zegt. Het is zelfs niet eens duidelijk of hij überhaupt naar je luistert. Hij praat over je woorden heen. Wanneer je zelf eventjes aan het woord mag zijn, zie je hem al bedenken wat hij nu wil gaan zeggen. Als hij weet wat hij wil zeggen, zegt hij het, geheel onafhankelijk van waar je zelf in je verhaal bent; tevens onafhankelijk van de strekking ervan.

- Wij willen op ons kantoor ook een mozaïek, op de muur.
Ik legde uit dat ik nog nooit in opdracht had gewerkt, maar los daarvan ook weinig trek had in een dergelijk groot project. Hooguit maak ik iets voor aan de muur, niet op de muur, niet de muur zelf.

- Ik zal je binnenkort wel laten weten hoe of wat.
Hij mompelde verder nog dat hij het zijn compagnon alvast zou laten weten, groette en liep door. Volgende keer zal ik hem opnieuw zeggen dat ik het niet doe.
Hoewel... ik kan hem natuurlijk gewoon een rekening sturen. Als hem zo slecht opvalt wat ik zeg, valt hem misschien even slecht op dat er geen mozaïek in zijn kantoor tegen de muur zit. Ik kan het allicht proberen.
Gelijk de nieuwe kleren van de keizer wijst hij trots naar een lege muur als er een klant op bezoek is. De bezoeker ziet niets maar houdt zijn mond. Of misschien zegt hij wel iets maar de man zal het niet horen.
Hij vertelt er iets bij, wellicht elke keer iets anders, dat doet er niet echt toe. Hij is dik tevreden. En een volgende keer groeten wij elkaar weer op straat.

lutek Vrijdag 26 Oktober 2012 at 12:09 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Tussen de Afwas en de Koffie

Goh, ik heb toch wel erg veel vrienden die zonder reden zo genoemd worden. Hoeveel? Zóveel? Het is ruimtijd. Even de borden nog.

Tussen de afwas en de koffie ruimde ik 25 mensen uit Facebook met wie ik geen band had, waaronder - zo zag ik eigenlijk later pas - ook een vriendin van jaren her. Een liegebeest, een egocentrist, een fantast, een die me keer op keer kleineerde, en een die een onoverkomelijk gebrek aan hersens had. Maar toch...  - en dit dacht ik ruim na het ruimen pas - ik had er ook mooie momenten mee beleefd.
Het is voorbij, zij is voorbij, ik ben voorbij. Laat het in godsnaam voorbij blijven.

Koffie! Ik hoor het al pruttelen.

De mooie momenten blijven. Altijd.

lutek Woensdag 24 Oktober 2012 at 10:02 pm | | default | Geen reacties

Deze Dan Maar

Natuurlijk had ik iets anders dan een broodje zalm kunnen nemen maar ik speelde op safe en nam een broodje zalm. Zalm is altijd goed, wat de keuken er ook bijverzint.
Maar toch, zalm... het is een zwaktebod. Het heeft er weliswaar niet direct de schijn van dat je eigenlijk niet kunt kiezen, dat je eigenlijk niet zeker weet of de rest van de kaart wel te eten is, en zolang je disgenote niet weet dat je het op andere gelegenheden ook altijd bestelt, hoef je niet bang te zijn voor gezichtsverlies, niettemin getuigt het van weinig fantasie.
Ik had alle tijd om hier op deze manier over na te denken aangezien mijn disgenote geen keuze kon maken.
"Alles is lekker!", riep ze uit, en haar wijsvinger ging nogmaals van boven naar beneden de lunchkaart af.
Enerzijds, zo mijmerde ik verder, geeft mijn snelle keuze haar wellicht het idee dat ze eens op moet schieten, 5 minuten is erg lang, er staan maar 12 verschillende dingen op de kaart; anderzijds had ik er zelf net zo uitgebreid over kunnen nadenken als zij wanneer ik de zalm niet had genomen, en in die tijd vast wel iets anders dan zalm kunnen kiezen.

Haar wijsvinger bleef steken bij... ik weet niet welke... nummer 3, geloof ik. Ze tikte op de kaart, wilde iets gaan zeggen, schudde toen toch haar hoofd en zocht verder.
Natuurlijk is het weer wel zo dat waar je ook zalm bestelt, het altijd anders is dan een vorige keer. Niet slechts door de reeds gemijmerde bijverzinsels maar ook omdat iedere zichzelf respecterende lunchroom het nodig vindt zich te onderscheiden van andere lunchrooms met een soort broodje dat alleen daar te koop is. Zo blijft het spannend.

Even later, halverwege een maaltijdbroodje zalm waaronder maar langzaam het bord zichtbaar werd, pakte ik een adempauze en een slokje cola. Mijn disgenote baande zich een weg door een geitenkaassalade. Ze dronk thee met bladeren.
"7 euro, dat is niet duur."
Dat was het zeker niet.
Het gesprek kwam op de herfst, de aankomende winter, en de daarbij passende kleding. Ze was op zoek naar een jasje dat nergens te koop was. Ik had juist enige dagen eerder een aantal truien gekocht. Ik was de winkel ingelopen, de truien gepakt, afgerekend, en had de winkel verlaten. Met 10 minuten was ik winterklaar.
"Ja", zei ze, "jij kijkt naar een trui (ik knikte), ziet of die past (ik knikte), en koopt er meteen vier (ik knikte), in vier verschillende kleuren (ik haperde...), en je hebt gewinkeld!"
Ze schudde afkeurend het hoofd. Ware het niet dat ik met een mond vol zalm zat, had ik met een mond vol tanden gezeten. Dit was namelijk exact hoe de aankoop had plaatsgevonden. Ik voelde mij betrapt en had bovendien het sterke vermoeden dat ik dat gevoel uitstraalde.
Ze vertelde verder over haar vergeefse speurtocht naar het jasje. Ik luisterde maar kon mijn aandacht er niet meer bij houden.
Waarom voelde ik mij toch betrapt? Het was nu te laat om dit nog te weerleggen. Winkelde ik niet goed? Of was de toevallige maar wel exacte aanduiding (4 truien, 4 kleuren) wat mij van mijn stuk had gebracht? Ik wist het niet.
Ik besloot om bij een volgende lunchafspraak geen zalm te bestellen.

lutek Dinsdag 23 Oktober 2012 at 10:27 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Takkenjong

Als ervaren wandelendetakkenopzichter ben ik bekend met tal van wetenswaardigheden over deze interessante diersoort, met name van de Eurycantha Calcarata, de monsterlijke Alienvariant. Hierin ben ik echter niet alleen.
Ondanks het somtijds geopperde idee dat iemand die van takken houdt vast erg eenzaam moet zijn, geen menselijke vrienden heeft en ze daarom maar in de dierenwereld zoekt, is het zo dat mensen van jonge leeftijd die takken houden vaak juist veel vrienden hebben, zij het (mogelijk niet geheel toevallig) dat hun vriendenkring vooral bestaat uit andere takkenliefhebbers.

Vandaag heb ik kennis gemaakt met een dergelijk exemplaar, Tim van elf. Dit takkenjong wist zo mogelijk nog meer van wandelende takken dan ik, maar was onbekend met de variant die ik hier thuis heb.
Zijn moeder en hij waren op bezoek - ze kwamen uit Barendrecht en hebben dus geen takkeneind hoeven reizen - om de beestjes te bewonderen. Ik maakte de slaapkoppen wakker.
'He daar, mafkezen, er is bezoek. Kom eens tevoorschijn, takkenbeesten!'
Hier waren de takjes niet van gediend en begonnen ons direct te onderzoeken op klautermogelijkheden en eetbaarheid, welke voldoende voorradig waren.

Tim wilde graag beheerder worden van een stuk of wat takjes. De meest nieuwsgierige werden derhalve in een faunabox gestopt en mogen hun oude dag slijten op het platteland, of hoe je Barendrecht ook precies wilt aanduiden. Ik wacht in spanning af hoe de overgeblevene zich zullen gaan gedragen nu ze opeens met minder zijn. (Eigenlijk is dit niet spannend. Ze merken er hoegenaamd niets van.)
We wisselden takkenverhalen uit en het was duidelijk dat Tim wist waar hij het over had. Hij wist ook waar ik het over had. En ik wist op mijn beurt weer waar hij het over had. Over takken natuurlijk! Let toch eens op!
Tot mijn verbazing zei hij o.a. dat deze soort knuffelbaar is. Iets wat ik zelf ook altijd zeg, met dat verschil dat ik het niet meen. Misschien is een wandelende tak voor een jongen wat een paard is voor een meisje. Ik heb geen flauw idee.
Behalve de beestjes gaf ik hem ook een paar honderd eitjes mee. Hopelijk komen die niet allemaal tegelijk uit anders heeft Barendrecht een probleem. Vast niet iedereen zal de takjes als knuffelbaar beschouwen.

Tim heeft nog andere soorten ook. Sterker nog, naar het schijnt lijkt het wel een dierentuin bij hem thuis. 's Morgens voor dag en dauw staat hij op, loopt alle hokken na, informeert of iedereen goed geslapen heeft en brengt ontbijt rond. Daar is hij zo'n 2 uur mee bezig. Snel rent hij dan naar school, waar hij uitsluitend converseert met andere takkenliefhebbers en belt gedurende de dag een paar keer naar huis om te vragen of er nog bijzonderheden zijn. Met het verzorgen van het avondeten is hij nog eens 4 uur kwijt. Aan huiswerk komt hij meestal niet meer toe. Dat doet hij in het weekend of hij koopt een klasgenoot om.
Kortom, ik heb er alle vertrouwen in dat de beestjes een geweldig nieuw tehuis hebben gevonden.

lutek Zaterdag 20 Oktober 2012 at 10:55 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Rik 1 Jaar

Rik heeft er geen weet van gehad maar hij is deze week 1 jaar oud geworden. Daar kan hij zelf natuurlijk niks aan doen, daarom deed Hannie er wat aan. Op woensdag op de crèche liet ze hem trakteren en werd er voor hem gezongen en was er taart. En nog had hij niet door dat het een speciale dag was. Hij is niet anders gewend.
Voor het verjaardagsgezang werd hij in een met slingers versierde stoel gezet. Voordat hij er in zat waren de slingers reeds snippers geworden, en de stoel hield het ook nog maar net.
Zaterdag was er tijd om zijn verjaardag thuis te vieren. Nog altijd volkomen onwetend van dit feit ontving Rik de ene na de andere gast. Wat hadden ze veel spullen bij zich. En het huis staat al zo vol. Goed dat mama stomtoevallig juist deze week een opbergkast heeft gekocht, anders hadden we echt geen ruimte voor al die spullen gehad.

Sommige cadeaus waren om mee te spelen, andere waren om aan te trekken. Waar ze ook voor waren, ze werden alle eerst en vooral op stevigheid getest. Aleer Rik de Riktest kon voltrekken moesten de cadeaus van hun pakpapier worden ontdaan. Rik begrijpt nog niets van dit feestelijk verrassingselement - dit woord in haar dubbele betekenis - zodat in de meeste gevallen het pakpapier de grootste aandacht kreeg. Nadat telkenmale opnieuw duidelijk was gemaakt dat het papier na verwijdering geen rol meer speelde, wierp hij zich vol overgave op de betreffende cadeaus zelf.

Het feest werd pas echt een feest toen de 3 nichtjes arriveerden. Voor de volwassen was dit ook een welkom welkom, daar er nu niet meer met speciale aandacht gelet hoefde te worden of je per ongeluk over 1 kind struikelde. Met 4 kinderen is het namelijk niet meer de vraag óf er net eentje voor of achter je langs kruipt, maar hoevéél er net voor of achter je langs kruipen. Je kunt je zodoende nooit vergissen.
Even, halverwege dit bezoek, dreigde er zowaar een bankfoto met 4 kinderen op rij te lukken, maar gelukkig gooide Rik net op tijd roet in het eten. Aan zulke foto's doet Rik mooi niet mee. Zijn we daar een haartje betoeterd!?
Plotseling waren we Rik kwijt. Wie had hem het laatst gezien en hoeveel seconde geleden was dat? Bij Rik staat 3 seconde ongeveer gelijk aan 4 meter, dus je kunt er van uitgaan dat wanneer je hem "nog zag toen je de koffie inschonk" hij inmiddels al achter in de tuin de tomatenplanten aan het oogsten is.
Ah, niets aan de hand, hij had zich in het pakpapier verstopt. Hannie zal het pakpapier binnenkort hergebruiken. Met Sinterklaas voor de deur, gaat de helft van de cadeaus morgen mooi opnieuw worden ingepakt. Op 5 December zal Rik er nogmaals net zo blij mee zijn als vandaag.

lutek Zaterdag 13 Oktober 2012 at 9:49 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

WORM, Einde van een Tijdperk (?)

Ik kan een opsomming geven van podia die getroffen zijn door subsidiestop (kijk maar: Watt, Waterfront, Heidegger, Dizzy, The Other Place, Exit) maar ik zou het ook niet kunnen doen.
(Kijk maar: . . . . )
Maar de lijst van podia zou denkelijk over een week al verouderd zijn.
Het ziet er naar uit dat WORM het volgende slachtoffer is. Nu was ik daar al 5 jaar niet meer geweest, toch wilde ik het graag nog eens van binnen zien.
Het zag er beduidend anders uit dan toen ik er een vorige keer was. Je kunt wel zeggen dat het onherkenbaar was veranderd. Dit kwam niet in de laatste plaats omdat WORM al 4 jaar op een andere locatie zit.

Het werd een avond om nooit te vergeten, al deed ik er alles aan om het tegenovergestelde te bereiken. Mijn bezoek viel, niet toevallig, samen met een bezoek van Palais Schaumburg, die er op hun beurt alles aan hadden gedaan om het geen onvergetelijke avond te maken: eerst ging Holger Hillers arm kapot en vervolgens ging Timo Bluncks gezondheid kapot, maar in onvolledige bezetting traden zij alsnog aan, en op.
(Oja, de auto van het voorprogramma ging ook kapot, zij kwamen helemaal niet meer opdagen.)

In een verwoede poging het (waarschijnlijk) onvermijdelijke zo lang mogelijk uit te stellen, kreeg ik bij binnenkomst een WORM-stempel op mijn hand gedrukt dat alle gesubsidieerde podia van Rotterdam ruim zal overleven. Een aandenken waar je niet omheen kunt. Hier zal ik nog jaren plezier aan beleven.
Vriend Koert stapte ook binnen, wat ook al geen toeval was. Samen genoten we van Palais Schaumburg. Dat wil zeggen: dat deden we ongeveer 1 nummer. Bij het volgende nummer hadden we al genoeg gezien en gingen we beneden verder werken aan de vermeende onvergetelijkheid van de avond.

Omdat WORM het publiek geen half programma wilde voorschotelen, hadden zij op de valreep nog wat extra muziek geboekt. Zo was er een niet noemenswaardig voorprogramma, en een wel noemenswaardig naprogramma: Brandy Row. Je had hem ook als de hoofdact kunnen beschouwen, ware het niet dat je dan alle kaartjes opnieuw had moeten drukken.
Ik hoorde pas 3 minuten voor aanvang dat Brandy Row zou optreden, en of ik hem wel of niet wilde zien deed niet ter zake, omdat zijn charmante Nederlandse tourmanager me bij de arm pakte en me meesleepte naar de zaal.
"Jawel, dit vind jij goed, dit ga jij zien, niet zeuren!"
Dit deed zij bij een stuk of wat mensen zodat de zaal nog redelijk gevuld raakte.

Ik vond het niet erg om door haar weggesleept te worden, mede omdat ik nauwelijks los kwam van een aardige Amsterdamse meneer die nogal speciale aandacht voor mij had en iets te vaak liet doorschemeren dat mijn trouwring hem zo afleidde. Ik heb nooit een goede reden gehad die af te doen en nu kwam hij me goed van pas.
Tijdens dit alles zat ik ook nog midden in een verhaal dat vriend Koert me vertelde, maar op het moment dat ik aan één arm werd meegesleept en hem gedag zwaaide, zag ik hoe hij gewoon zijn verhaal doorvertelde waar hij gebleven was, nu aan iemand anders die net in zijn buurt zat. Ik zag de bui al hangen: op deze manier zou dit nooit meer géén onvergetelijke avond kunnen worden.

Brandy Row speelde gitaar en zong als Nikki Sudden met een slok op. Als je bedenkt dat Nikki Sudden in nuchtere toestand al klinkt alsof hij wel 2 slokken opheeft, heb je ongeveer een idee hoe Brandy Row klonk.
De arme kerel had zelf waarschijnlijk ook nog maar 3 minuten tevoren gehoord van zijn charmante Nederlandse tourmanager dat ze een extra optreden voor hem had.
Als hij ooit nog eens in de buurt is, zal ik hem zeker weer opzoeken. De kans bestaat dan dat ik me de deze avond gespeelde nummers niet meer herinner. Mogelijk zal ik me dan afvragen of dat meer aan hem of aan mij gelegen heeft. Mogelijk ook heffen beide zaken elkaar op en is het om het even.

lutek Dinsdag 09 Oktober 2012 at 11:18 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Ouddorp

Laatst zag ik, op Facebook, dat Iemand 1 werd uitgenodigd even bij Iemand 2 langs te komen, op vakantie, op een Grieks eiland. Iemand 1 pakte zijn koffer en ging.
Ook zag ik, per zelfde medium, hoe Iemand 3 werd uitgenodigd eventjes op de koffie te komen bij Iemand 4, in Spanje. Toen ik knipperdeknip met mijn ogen knipperde was het vliegtuig hopperdepop reeds geboekt.
Ik voelde dat ik niet kon achterblijven in deze snelle, krimpende wereld en charterde Hannie (met Rik en met auto) een bezoek te brengen aan mijn moeder die op vakantie is in Ouddorp.
Mijn moeder verbleef daar al een paar maal eerder. Ik was er, behalve voor een begrafenis, nog nooit geweest. Ondanks het seizoen zit ze er in een zomerhuisje. Het huisje in mooi ingericht, van alle gemakken voorzien, en is gelegen op loopafstand van zowel dorp als strand. Voorts is er in de wijde omgeving geheel niets te beleven dus je zult vakantie moeten vieren of je nu wilt of niet.

Nog voordat we er waren kregen we reeds de uitnodiging een nachtje te blijven, en ook bij aankomst werd ons dit opnieuw verzocht. Wij bedankten allerhartelijkst maar zeer beslist.
Ouddorp laat zich het beste typeren als hoe het op een reclamebord in de Raadhuisstraat te lezen was. Daarop stond weliswaar simpelweg 'Ouddorp' maar door het gebruik van een ouderwetse krulletter leek het veel meer op 'Cuddorp'. Hiermee was alles gezegd, netjes maar wel duidelijk.

Ouddorp is overigens een zeer netjes dorp, maar het is ook de gemeente met het hoogste percentage SGP-stemmers van Nederland (Urk en Staphorst gecombineerd = Ouddorp).
Krijg op zondag svp geen lekke band.
Hier een fragment uit een opgevangen gesprek op de Hoenderdijk:
- Hallo, wat heb ik u lang niet gezien.
- Wat vliegt de tijd.
- Nou, ik zei laatst nog tegen mijn man, wat vliegt de tijd.
- Ja, het is ongelofelijk. Hoeveel kinderen heeft u nu, drie?
- Vier.
- Vier al, goed zo.
- En dat is uw kleinkind?
- Ja, één van de... eh, zes.
- Zes al, heerlijk, wat vliegt de tijd.
- Ja, wat vliegt de tijd.
- Dat zei ik laatst ook tegen mijn man, wat vliegt de tijd.

In tegenstelling tot wat ik hoorde, had ik het idee dat de tijd tot een totale stilstand was gekomen maar ik mengde mij, wijselijk, niet in het gesprek.
Wij keerden terug naar het huisje, waar de tijd tenminste gewoon doortikte. Op een nabijgelegen grasveld met speeltuig vermaakte Rik zich met een glijbaan en een trekker.
Moeder had een heerlijke middag gehad, en een heerlijke vakantie.

lutek Maandag 08 Oktober 2012 at 10:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Strafkamp Is Significant Meer Beduidend

De titel voor de beste bandnaam van Nederland gaat dit jaar naar Strafkamp. Wat kun je allemaal niet doen met zo'n naam? Een paar voorbeelden:
Strafkamp maakt alles beter. Strafkamp is er voor iedereen. Strafkamp is Nederlands hardste leerschool. Strafkamp doet wonderen. Strafkamp werkt zuiverend.
Er was een heuse Biergarten aangelegd in de stad, met bediendes in Biergartenpakjes, met pullen waarin een liter bier paste, met lange rijen tafeltjes en bankjes, en met een allengs dronker wordende menigte. De organisatie vond het een goed idee om Strafkamp te boeken voor een optreden in deze Biergarten.

Nu vind ik dat mensen die in Rotterdam in lederhosen lopen sowieso Strafkamp verdienen, dus ik juichte deze actie van harte toe. Doch ik had niet verwacht dat Strafkamp zo aan zou slaan. Muziek die bij enig nader inzien net niet dansbaar is, hoekige teksten (als iemand begrijpt wat ik daarmee bedoel), meer gedichten dan liedjes, dat gaat er meestal niet bepaald in als koek. Tussen de nummers door hoorde ik naast me iemand flarden tekst oplepelen van wat hij zojuist gehoord had, onderwijl onafgebroken hoofdschuddend, afkeuring en onbegrip was in zijn ogen te lezen. Maar langzaam veranderde die blik in één van fascinatie en bewondering. Alsof de beste man er zich, ondanks zichzelf, op betrapte dat hij toch maar mooi al die flarden tekst kon oplepelen. Kennelijk deed Strafkamp iets met hem waar hij zich, ook al wilde hij, niet tegen kon verzetten.
Ja, dacht ik, Strafkamp heeft weer toegeslagen. Ik was live getuige van een loutering.

Strafkamp heeft helaas geen CDs te koop. De zanger beweert dat als zijn stem wordt vastgelegd zijn ziel uit hem verdwijnt. Dat is een koopje, zou ik denken, maar de zanger is niet te vermurwen. Vermoedelijk speelt ook mee dat ze helemaal geen budget hebben om een studio in te duiken. De enige manier om ze te zien en horen is ze te gaan zien en horen.
Laat Strafkamp je leven veranderen. Geef je over aan Strafkamp. Reeds na één keer Strafkamp kreeg ik ongevraagd opslag, en bij de tweede keer kleurde mijn haar van grijs terug naar blond. Ik reken erop dat ik na een volgende keer een keur aan jongedames om mij heen zal vinden. Het lijdt geen twijfel, Strafkamp is significant meer beduidend.

lutek Zondag 07 Oktober 2012 at 8:14 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

De Crisis is Voorbij, op Papier.

Eens in het jaar lieg ik als ik op de Aangifte Inkomstenbelasting invul dat ik niet beleg. Overigens is dat al een leugen, want ik vul die aangifte niet zelf in, dat doet Hannie voor mij. Zij begrijpt er iets van, ik niet. Maar ik lieg dat ik niet beleg: ik beleg wel. En ook weer niet.
Hoe zit dat precies?

Jaren geleden hebben Hannie en ik voor de grap eens 100 euro ingelegd in een fonds. Even zoeken naar hoe het heet - ogenblikje - het BG-ING Information Techno Fund.
Ik maak mij sterk dat het fonds destijds een andere naam had omdat het nog was voor de overname van de Postbank door ING maar dit ga ik niet terugzoeken.
De eerste weken raadpleegden we met regelmaat online de Postbank om te zien of ons geld al aan het groeien was. Nou en of het groeide, na 2 maanden was de 100 euro al 102,78 waard. Dat zag er goed uit.
Een half jaar later - we waren het fonds alweer bijna vergeten - kregen we op schrift een (half?)jaarlijkse bevestiging van onze investering, inmiddels bedragend 104,15 euro.

Vervolgens vergaten we het fonds niet bijna maar helemaal. Tot een volgende schriftelijke bevestiging. Nu was het opeens nog maar 91,45 euro waard. Dat is niet het moment om het te verkopen, zo hadden wij ooit gehoord, dus wachtten we rustig op betere tijden.
De jaren verstreken. Ik geloof dat er tussendoor nog 1 of 2 crises zijn voorgevallen, ik ben er niet geheel zeker van.
De afschriften moet ik nog allemaal ergens hebben liggen, variërend in waarde van 85 tot 115 euro.
Enkele malen heb ik geprobeerd het geld terug te sluizen op mijn normale betaalrekening. Dat is niet gelukt. Hoe ik ook zocht, per keer zeker anderhalve minuut, ik kon de mogelijkheid tot overboeking niet vinden. Inmiddels is het geld, zoals gezegd niet meer van de Postbank maar van ING. Veel plezier ermee.

Vorige week kreeg ik weer een envelop met de stand van zaken. En wat voor zaken! Volgens mij is de crisis voorbij, de eerste of de tweede crisis, of misschien wel allebei, want wat ooit 100 euro was is nu opeens 130,33 waard. (Het ongerealiseerd rendement van het eerste kwartaal van dit jaar was 18,77 euro.)
Maar nog altijd kan ik er niet bij. Ook net heb ik weer online bekeken naar overboekmogelijkheden - zeker 2 minuten kon ik mijn aandacht er bijhouden - maar wederom heb ik die niet kunnen vinden. Vandaar ook dat ik vind dat ik eigenlijk niet beleg.
Al doende, of niet doende, word ik rijker en rijker, maar uitgeven kan ik het niet.

lutek Dinsdag 02 Oktober 2012 at 10:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: