Een Eigen Band

Toen ik klein was wilde ik gitarist worden. En drummer. En bassist leek me ook wel wat. Zanger in elk geval.
Met een toen al oude cassetterecorder nam ik... eh...nummers op. In gedachten speelde ik voor uitverkochte zalen. Iedereen kocht mijn platen en zong de... eh... nummers mee.
Probleem was wel een beetje dat ik helemaal niet kon zingen en voor instrumenten had ik geen geld. Dat was misschien maar beter ook want maat houden kon ik absoluut niet, en toen ik eens een grofvuilgitaar in de schoot geworpen kreeg, bleek dat ik niets begreep van de vingerzetting van zelfs de meest simpele akkoorden. Ik was ook veel te lui om die te leren.
De teksten (van de eh-nummers) getuigden van een ongelofelijk beperkte kennis van de Engelse taal, in woordenschat, grammatica en uitspraak.

Ik heb toen het beste besluit genomen wat ik had kunnen nemen. Ik werd geen zanger of gitarist of drummer of wat dan ook. Dit besluit gaf mij enerzijds de mogelijkheid me dan maar met andere dingen bezig te houden, anderzijds bespaarde het mijzelf en mijn... eh... publiek de schaamte van ooit op, respectievelijk voor, een podium te moeten staan.
Dit is precies het besluit dat de band die ik gisteren zag ook had moeten nemen.

Gelukkig waren er nog andere optredens (o.a. Mark Lotterman) zodat de avond zeker niet verloren was.
Het was de eerste editie van een nieuwe reeks kleine concerten. Nu Tiny Music is overleden, gaat Maurice Dielemans alleen verder met het organiseren hiervan, nu onder de naam Werklichtsessies, niet toevallig gehouden in het Werklichttheater.
Je weet nooit wat je krijgt voorgeschoteld op zo'n avond. Het blijft leuk en verrassend. Om de toegangsprijs hoef je sowieso niet thuis te blijven.

C.J.Boyd speelde basgitaar en frutsels. Voordat hij begon vroeg hij of iemand een halt kon toeroepen aan een bepaald repeterend geluid in de huistechnische sfeer. Zoiets kan best hinderlijk zijn. Voor zijn muziek zou het echter een meerwaarde zijn geweest omdat hij juist, met behulp van snufjes delay, een set speelde die louter bestond uit repeterende patronen.
Enigszins hierdoor gehypnotiseerd kocht ik na afloop een CD van hem. Gelukkig was ik niet zodanig gehypnotiseerd en in een repeterende groove geraakt dat ik in navolging van zijn optreden CD na CD na CD na CD na CD kocht.
Wel ben ik in een dusdanige groove geraakt dat ik, net als met Tiny Music, keer op keer naar de Werklichtsessies zal komen.

lutek Vrijdag 30 November 2012 at 10:12 pm | | default | Geen reacties

Dordrecht Kart

Een bevriende rederij uit Antwerpen had me uitgenodigd voor een kartavond in Dordrecht. Ik hapte toe. Nu heb ik al jaren last van pijnlijkheden in rug, nek en knie, en gaan mijn ogen sneller achteruit dan dat ik zelf in een kart vooruit ga, maar dat weerhield mij niet om vrolijk mee te doen. Onder het maken van dezelfde grappen als een jaar eerder ('Wel helmen extra large en extra small, maar geen helmen extra medium; hoe kan dit, wat is dit voor een zaak?') hield ik de stemming hoog.

Heel even had ik het idee dat ik ook echt meedeed. Ik zag mijn naam als 2e op het bord. Me niet realiserend dat dit slechts betekende dat ik zojuist de tijdsmeting op start/finish had gepasseerd, raakte ik zodanig gedesoriënteerd dat ik direct 3 mensen voorbij liet gaan. Ik kon niet eens aanklampen. De enige manier om die 3 weer terug te zien was om me nog een keer te laten inhalen.
De 2e manche eindigde identiek aan de 1e, waarna ik werd begroet met de felicitatie de meest constante rijder van het veld te zijn. Ik schermde met de bewering in de 2e manche veel minder vaak te zijn ingehaald dan in de 1e, maar realiseerde me niet dat dit louter het gevolg was van de startpositie die ik de 2e manche had toegewezen gekregen, overeenkomstig het behaalde resulaat uit het verleden.

Geheel volgens verwachting hoefde ik geen finale te rijden. Maar er viel tijdens het aansluitende bacchanaal genoeg na te karten. Ik mocht plaatsnemen tussen 2 verleidelijke exemplaren van de organisatie. Misschien was dat alleen maar om de andere genodigden te beschermen, maar ik legde het uit als een ereplaats.
Plotseling hoorde ik hoe iemand mijn naam in verband bracht met een in ontvangst te nemen prijs. Klopte dit wel? Jawel, het klopte: ik werd uitgeroepen tot meest sportieve deelnemer van de avond. Er was geloof ik een andere titel voor maar daar kwam het ongeveer op neer.
Met dank en, voor zover ik weet, enige nederigheid nam ik de licht alcoholische prijs in ontvangst. De prijs zal tijdelijk een ereplaats krijgen in de kast en, vrij kort daarop, een permanente ereplaats in mijn ingewanden. Dit weekend nog, naar ik vermoed.

lutek Zaterdag 24 November 2012 at 2:17 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,

De Overgebleven Beestjes

De (overgebleven) beestjes begrijpen het niet meer zo goed. Ze snappen het niet. Ze zijn niet meer zichzelf.
Een maandje geleden hebben een paar soortgenoten een nieuw onderkomen gekregen, bij een medewandelendetakkenliefhebber. Er zitten hier ter huize derhalve nog maar 5 beestjes. Aangezien de takken blind, doof en te stom voor woorden zijn, had ik niet gedacht dat ze iets van de bevolkingsuitwas zouden merken.
Tot mijn niet geringe verbazing echter, hebben de overgeblevene zich sindsdien nauwelijks nog verroerd. Een spiegeltje voor hun snuit geeft nauwelijks uitsluitsel over het al of niet nog in leven zijn, aangezien ademen ook al niet echt tot hun hobby's behoort.

Vermoedelijk is dit wangedrag een gevolg van de recente exodus. Je zou het wel denken.
Maar ho nu even, ik beweer niet dat de overgebleven beestjes de andere missen, nee nee, geenszins. Dan denk ik eerder dat het komt omdat er een tekort aan impulsen is. Er gebeurt te weinig in de woonruimte, er is te weinig interactiviteit, te weinig actie-reactie, met als gevolg dat er nog minder gebeurt dan er al gebeurde. Een neerwaartse spiraal.
Maar voor hetzelfde geld hebben ze spontaan besloten mij na te apen. Uiteindelijk weet je het nooit zeker.

Misschien moet ik ze wat entertainment geven.
Ik kan een draaiende glitterbol ophangen en huismuziek in de kooi opzetten maar, zoals bekend, dat is nogal zinloos op zintuigen inspelen die niet gebruikt worden.
Dan kan ik beter tequila door het water gooien. Of wat dacht je van vleesetende planten ik de kooi zetten?
Nee wacht, ik heb het, ik zet een reuzenrad neer! Goed, het hoeft niet reusachtig van formaat te zijn, maatje 'muis' volstaat. En als het hen bevalt, kan ik uitbreiden met een draaimolen en een wipwap. Hebben ze daar nog niet genoeg aan, zorg ik voor een achtbaan.
Hopla, leven in de kooi!

lutek Maandag 19 November 2012 at 11:06 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Het Lot van Lotterman

Ik die nooit een naam of gezicht weet te plaatsen, herken zowaar iemand, groet hem en... word zelf niet herkend.
Daarentegen, de mij volkomen onbekende dj praat tegen me, vraagt me even bier te halen en even op zijn spullen te letten als hij wegloopt, of hij mij al jaren kent.
Zo'n avond.

Gratis toegang, dat betekent een package deal: vroeg genoeg aanwezig zijn om toegelaten te kunnen worden maar dan ook vroeg genoeg aanwezig zijn om het voorprogramma te moeten bijwonen.
Zo'n avond.

Package deal plus: Net als ik voor de 100e keer definitief weet dat ik eigenlijk niet goed genoeg tegen alcohol kan om er een volledige avondsessie aan te wijden, ben ik nog altijd vroeg genoeg aanwezig om, al drink ik in minimaal tempo, er toch minimaal aangeschoten van te moeten worden.
Zo'n avond.

En het moet allemaal nog beginnen.
Over een half uur ga ik denken dat ik nog best een uur thuis had kunnen zitten (hoewel dan het 'gevaar' had bestaan dat ik helemaal niet meer naar de stad was gekomen).
Over een uur denk ik dat Mark Lotterman de beste muzikant van Nederland is.
En om 12 uur denk ik dat ik nog ruim voldoende tijd heb om vóór de laatste metro even een afzakkertje in De Riddert te halen.
Zo'n avond.

Maar het moet allemaal nog beginnen.
Het voorprogramma komt op met een warme wintermuts terwijl het minstens 30 graden in de zaal is. Het lijkt me vreselijk als je imago je zo in de weg zit. Misschien heeft hij niets anders dan dat.

Mark Lotterman heeft voor zo ver ik kan beoordelen geen imago. Vorige week was hij hier en daar op de radio te horen ter promotie van zijn nieuwe plaat 'Funny', en viel het de presentator dan ook niet mee om hem (Mark) in de tussendoorse interviews ergens op vast te pinnen. 'Ach, ik speel maar wat', was de algehele strekking.
Het deed me denken aan een heel oud interview met The Pixies.
Interviewer (onzeker) : What is your philosophy?
Pixies (elkaar aankijkend) : Eh... We eh... We don't have one.
Interviewer (ongemakkelijk) : ...Ehm...
Pixies (breed glimlachend) : We used to have one, I think, but we don't have one anymore.

Het lot van Lotterman is ook het mijne, denk ik ergens tussen bovengenoemde punten 2 en 3 in. Onzin, we hebben niets met elkaar gemeen, maar het is een wankele brug.
Hij wordt gevraagd naar zaken waarover maar erg weinig te zeggen valt, of als hij iets zegt kan het verkeerd begrepen worden. 'Laat mij maar zingen'.
Mij wordt niets gevraagd, wat goed uitkomt omdat ik ook eigenlijk beter niets kan zeggen. Laat mij maar schrijven.
Soms denk ik, laat mij maar fotograferen, maar de camera denkt daar vanavond anders over en gaat plots op zwart. Er zit niets anders op dan te luisteren naar wat Mark Lotterman het beste doet: 'Laat mij maar zingen.'

Het in-nipjes-in-nopjes-tempo houd ik de hele avond goed vol. Toch mis ik de laatste metro.
Zo'n avond.

lutek Maandag 12 November 2012 at 11:27 pm | | default | Geen reacties

The Big Lebowski

De Amsterdamse uitgeverij Lebowski heeft 4 Rotterdamse boeken uitgegeven, zowel oud als nieuw werk, de lancering waarvan verspreid was over 2 dagen: eerst 2 heruitgaven, dan 2 nieuwe boeken. De meeste Rotterdamse schrijvers zijn al dood, in elk geval de heren Vaandrager en Loesberg, dus zij waren zelf niet aanwezig bij de presentatie van hun heruitgegeven werk. Wel waren er familieleden die een eerste exemplaar in ontvangst mochten nemen.

Het was druk en gezellig in Boekhandel Van Gennep op de Oude Binnenweg 131B te Rotterdam. Er werden grapjes gemaakt, er waren hapjes en drankjes. Iedereen stond handen te schudden met elkaar en er werd veel gelachen.
Ik herkende diverse gezichten, zowel van dichtbij als van op afstand, maar wie de eigenaars ervan waren wist ik in de meeste gevallen niet. Mijn geleerde broer, die nog gewoon een functionerend geheugen heeft, gelukkig wel. Ik besloot in zijn buurt te blijven.

Sommige mensen vroegen zich hardop af of 'het' 'al tijd was om te beginnen'. Door mijn veelvoorkomende afwezigheid op boekenpresentaties wist ik niet dat er een heus programma was gepland.
Plotseling klonk er muziek en luisterde iedereen aandachtig. Toen de muziek was afgelopen, werden er boeken overhandigd, speeches gehouden en Peter Bulthuis gaf een beschouwing van een der uitgegeven boeken.
Plotseling klonk er muziek en begon iedereen weer te praten. Er werden flink wat boeken verkocht van Vaandrager en Loesberg, die eerste vooral aan mensen die het boek in een vorige uitgave reeds thuis in de kast hebben staan. Dat geeft niks want zo lees je het nog eens opnieuw.
Links en rechts ving ik nog wat anekdotes op over de opgegraven schrijvers. Ze mogen dan al een tijdje dood zijn maar met de jaren worden zij steeds levender.

lutek Zaterdag 10 November 2012 at 12:12 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Crime in Haarlem

Er zit weinig op dan de vergelijking te trekken: Als je van Crime and the City Solution houdt, hou je waarschijnlijk ook van Nick Cave. Als je van Nick Cave houdt, hou je waarschijnlijk niet van Crime and the City Solution. Dat komt, sneu genoeg, omdat veel mensen die van Nick Cave houden Crime and the City Solution helemaal niet kennen.

Crime heeft in vele incarnaties bestaan, tot 22 jaar geleden. Nu, tijdens een reünietour, bestaan ze uit weer een nieuwe. Het was dringen geblazen op het podium in Het Patronaat te Haarlem. De band had o.a. leden van Wovenhand, Dirty Three en Einsturzende Neubauten in de gelederen. En nog was, sneu genoeg, de zaal niet geheel uitverkocht.

Soms roep ik na afloop van een concert dat het het beste concert van het jaar was, soms roep ik het tijdens een concert al. In dit geval riep ik het reeds maanden van tevoren.
Simon Bonney handgebaarde een optreden lang een soort zwartmagische kunsten, alsof zijn stem niet voldoende is om je te voelen of je eenzaam zit opgesloten in een ondergrondse kerker. David Eugene Edwards zag eruit of hij pas vandaag te horen had gekregen dat de rest van de band niet in God gelooft. Hij keek de zaal in met een blik die je deed verlangen naar eenzame opsluiting in een ondergrondse kerker, wat dus goed uitkwam.

Maar eenzaam was het niet in de zaal, de zaal stond vol met ouwe lullen die de leeftijd hadden Crime al een kwart eeuw geleden gezien te kunnen hebben. Hier en daar herkende ik een exemplaar, allen fijnproevers. Ik bevond mij in goed gezelschap.
Er werden enkele nieuwe nummers gespeeld wat er op duidt dat er over enige tijd een nieuwe plaat zal worden opgenomen. Wie weet wordt het de beste plaat van 22 jaar geleden.

lutek Dinsdag 06 November 2012 at 8:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Naar-Beneden-Buurvrouw

Er is een buurvrouw in de flat... nu ja, buurvrouw... Als ik niet precies weet waar iemand woont, bestempel ik die al snel als buurvrouw, mits van het vrouwelijk geslacht. Ik heb derhalve tientallen buurvrouwen.
Eigenlijk gaat de bestempeling in dit geval niet op omdat ik bij deze buurvrouw nu juist wel weet waar ze woont, of in elk geval op welke verdieping. Iedere keer als ik haar zie zegt ze dat namelijk.
Dat zegt ze niet in de vorm van een uitnodiging, zeker niet. Integendeel, ze ziet me liever niet dan wel (en dat gevoel is wederzijds).

Ik stap in op de 3e verdieping. Daar staat ze. Ze zucht en kijkt me verwijtend aan. "Je hebt me weer naar beneden gehaald!"
Al weet ik inmiddels wat ze bedoelt, de toon van haar stem brengt me altijd een moment van mijn stuk. Dan begint ze haar beperkte reportoire af te draaien: "Ik moest van de 8e naar de 9e, maar ik ging naar beneden. Je wordt bedankt."
Ze is goed ter been waarom ik niet snap dat ze überhaupt de lift neemt om van de 8e naar de 9e verdieping te gaan. Maar los daarvan vraag ik me af hoe het mogelijk is dat deze situatie zich zo vaak voordoet.
Laten we aannemen dat zij niet minder dan dagelijks bij haar vriendin op de 8e is, en ook nog eens dagelijks op dezelfde tijd vertrekt (op de tijd dat ik thuiskom van werk) ; hoeveel seconden zitten er tussen het moment dat zij de liftknop op de 8e indrukt en dat ik die op de 3e indruk? Hooguit een handvol.
Het gaat dus om een geweldig kleine tijdsspanne waarin het geschetste scenario kan plaatsvinden. Waarom gebeurt het dan keer op keer?

"Goed, jij kan er ook niets aan doen", zegt ze op een toon die alles behalve vergoeilijkend klinkt, "maar ik moest naar boven!"
Ik antwoord inmiddels niet meer. Daar ben ik bij de 20e keer mee gestopt. Ik zwijg en kijk naar de voorbijgaande verdiepingen.
Zou ze vergeetachtig zijn? Zou ze instappen op de 8e en vergeten de knop in te drukken? Ze staat daar enige tijd, in de lift, misschien een paar minuten, misschien langer, totdat er iemand op de 3e verdieping de lift met een druk op de knop in beweging zet. Op dat moment realiseert ze zich dat ze niet naar de 9e gaat. Geërgerd drukt ze alsnog de knop in, juist op tijd om mij te begroeten met een zucht en een welgemeend "Je hebt me weer naar beneden gehaald!"

lutek Donderdag 01 November 2012 at 11:06 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: