Wat Doen We Met Moeder Met De Kerst?

Met een, voor ons doen, vrij strakke planning (de ene kwam 'ergens vroeg in de middag waarschijnlijk', de tweede 'loop van de dag, ik zie wel', de volgende 'ongeveer met het eten ofzo, doen jullie eigenlijk aan eten?' en de laatste 'sja moeilijk te zeggen, even kijken') kon de gezamelijke Eerste Kerstdag onmogelijk mislukken.
Aan cadeaus doen we niet dus dat is makkelijk, hoewel je als verrassing eventueel iets mee kunt nemen voor de ene of de ander, afhankelijk van of je juist vorige week tegen een aardigheidje bent aangelopen - want dán is het tenminste een verrassing en dus leuk. En iedereen weet dat moeder altijd wel voor iedereen iets meeneemt. Tenzij ze van te voren zegt van niet, en het vervolgens toch doet, wat iets minder verrassend maar nog altijd erg leuk is.
Oh ja, moeder was de enige die duidelijk had gezegd hoe laat ze zou arriveren.

Ik stapte binnen bij Hannie Superkok toen ze juist alvast wat hapjes op tafel zette voor de eerste gasten, in een pan roerde, zei dat ze meteen Riks luier ging verschonen, en nog wat kerststukjes schikte want anders is het ook maar zo kaal. Verrassend, moeder was er nog niet.
We stonden net in de hal te proberen Rik om en om naar elkaar toe te laten lopen, want dat kan hij nu bijna, toen de bel ging. Ah, daar is ze.
Nee, daar was ze niet. Een meneer met een prachtig gekleurd, bijna lichtgevend pak vroeg glimlachend of Hannie Hannie was. Over zijn schouder zag ik zijn collega uit een auto stappen die evenzo kleurig van kleur was (zowel de collega als de auto) en vond dat carnaval dit jaar erg vroeg viel.

Hannie verklaarde dat zij inderdaad Hannie was. De meneer had een boodschap over haar schoonmoeder: die was onwel geworden maar inmiddels weer in orde.
Het duurde een bizar lange eeuwigheid van ongeveer 1/100e seconde voor ik me realiseerde dat Hannie's schoonmoeder mijn moeder was. Naar ik later hoorde, schijn ik op slag zo wit geworden te zijn (in een nog iets kortere tijd dan bovengenoemde eeuwigheid) dat ik zelf bijna een ritje in de carnavalsauto had kunnen maken, maar dom genoeg viel ik ten eerste niet flauw, en ten tweede verzaakte ik de heren een lift vragen (al mogen ze die vast helemaal niet geven).
De mededeling van de broeders dat "ze al weer praat had voor tien" stelde me echter bijzonder gerust.

In het ziekenhuis aangekomen, bleek natuurlijk alles wel mee te vallen. De bloeddruk was een beetje laag geweest.
Ze vertelde haar verhaal aan een zuster, ze vertelde haar verhaal aan een broeder, ze vertelde haar verhaal aan nog een zuster, ze vertelde haar verhaal aan een dokter, en ik stond erbij te luisteren of het allemaal een beetje overkwam bij deze en gene.
Vervolgens wachtten we op wat testen, we wachtten op wat uitslagen, we wachtten op wat besprekingen en we wachtten op wat mededelingen. We hielden de moed erin en maakten tussen de bedrijven door een balorige foto.
Moeder wilde het liefst direct al de tram weer instappen en zei dat het inmiddels ook eigenlijk wel tijd werd voor een roseetje. Ik vermoedde weliswaar dat we binnen afzienbare tijd alsnog bij Hannie terecht zouden komen maar dat daar tram noch rosé een rol in zouden spelen.

Het was avond toen we aanschoven aan de dis. Moeder liet zich alles goed smaken. Daarbij moest ze veel drinken, had de dokter gezegd, dat was goed. Dit viel niet op dovemansoren.
Water, ma, de dokter bedoelde water.
Oh, vooruit dan maar, water.
Lachen deed ze ook. Dat was dan wel niet specifiek voorgeschreven door de dokter maar dat leek ons allerminst een bezwaar.
Tweede Kerstdag is bij ons traditioneel altijd een stuk rustiger dan Eerste Kerstdag.
Dit jaar zeker.

lutek Woensdag 26 December 2012 at 1:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Lotte Teussink

Het atelier van Lotte Teussink is gelegen in de buitenste buitenrand van Rotterdam. Je gaat er, zeker als het regent en koud is, niet voor je plezier heen. Maar als je er bent, blijk je er toch voor je plezier te zijn.
Ik had de afspraak al 4 maanden geleden gemaakt. Door middel van een dergelijke planning kom ik nog eens ergens. Ik bedoel: een dag van te voren heb ik geen zin om iets af te spreken, blijf ik liever thuis. Echter, een afspraak maken 4 maanden tevoren is geen probleem. Het ligt op dat moment nog niet in de nabije toekomst. Niets dan tijd staat de gemaakte afspraak in de weg. Je kunt ten slotte moeilijk zeggen dat je over 4 maanden geen zin hebt om langs te komen.
Ik zou dat echt vaker moeten doen.

De afspraak was zo lang van te voren gemaakt omdat Lotte eerst nog even artist-in-residence ging zijn in de binnenste binnenlanden van Finland. Eenzaam opgesloten in een huisje op steenworp afstand van 'het niets' maakte ze daar tekeningen en schilderijen. De mensen die ze daar ontmoette - want mensen ontmoeten deed ze; Finnen zijn namelijk zelf verzot op het leven in de binnenste binnenlanden, weg van alles en iedereen - vonden haar een beetje vreemd. Wie gaat er nu 3 maanden vrijwillig de leegte opzoeken?
Als Lotte Fins had gesproken, had ze de lokale bevolking kunnen wijzen op het kromme aan deze redenering, want wat deden al die Finnen daar zelf dan? Maar Lotte spreekt geen Fins, ze spreekt alleen de universele taal van het glimlachen, dagenlang, maandenlang.
Dus groetten de Finnen haar en lieten haar verder rustig doortekenen en schilderen.

Nu was ze weer terug in Rotterdam en kwam ik niet onder mijn afspraak uit. In het atelier stonden doeken (sommige metershoog) met portretten die niet geschilderd leken te zijn door iemand die maandenlang glimlacht. Er is één schilderij met de titel 'The Despair', maar als ze zou zeggen dat alle doeken zo heetten, geloofde je haar ook.
Vol bewondering bekeek ik haar werk en vroeg haar indirect naar dit of dat detail. Nooit te direct iets aan een kunstenaar vragen, dat verraadt dat je denkt dat een kunstwerk maar op één manier kan worden geïnterpreteerd.
Van te voren wist ik al dat de doeken zelf buiten mijn budget vielen maar ze had ook diverse 'art prints' te koop, welke betaalbaar waren en ook een stuk handzamer en zelfs door kou en regen te vervoeren. Na enig wikken en wegen kocht ik er 2 en ze pakte deze voor mij in. Het waren mooie portretten zonder glimlach. Ze zouden overigens niet eens kunnen glimlachen want op zowat alle portretten ontbreekt de mond - hoewel te zeggen dat die 'ontbreekt' eigenlijk al een interpretatie is.
Ik moest vooral nog eens terugkomen, wat ik ook zeker zal doen. Maar als ik dat een beetje kan plannen, probeer ik dat te doen als ze juist op het punt staat een jaar naar de Zuidpool te gaan. Zo kom ik nog eens ergens.

lutek Zondag 23 December 2012 at 11:32 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Wijn met Kerst

De bel ging. Twee maal. Of eigenlijk vier maal, want ik heb een dingdongbel waarmee de 'ding' weerklinkt bij het indrukken, de 'dong' bij het loslaten. Je kunt aanvoelen hoe gehaast of geïrriteerd een beller is, of hoe doof dat hij verwacht dat je bent, aan de hand van de tijd tussen de 'ding' en de 'dong'.
Deze beller was behoorlijk geïrriteerd, meende ik.

'Hallo, u heeft wijn voor mij', klonk het op heldere en ietwat verwijtende toon door de luidspreker.
Dit was een mededeling die ik niet had verwacht en ik wist niets anders uit te brengen dat een vragend 'sorry?'.
Ondertussen maakte in deze korte tijdsspanne mijn nog maar recent wakker hoofd honderden verbindingen, zoektermen, combinaties van mogelijkheden, zocht naar oplossingen om de zojuist gehoorde boodschap te decoderen.
Wijn? Ik had gisteren enkele flessen als relatiegeschenk van kantoor mee naar huis genomen. Doelde de beller hierop?
De stem had iets weg van die van meneer Z. van de 12e verdieping, die aan afasie lijdt en soms de gekste dingen zegt. Maar dit was niet meneer Z. Inmiddels had hij zijn naam genoemd.
Alhoewel, dacht ik anderzijds, als meneer Z. zijn eigen naam noemt, is het niet ondenkbaar dat hij dit heel anders uitspreekt dat hij bedoelt.

'U heeft wijn van mij, ik heb hier een briefje.'
Een briefje? Iemand met een briefje? Heel even dacht ik - veel te laat, logisch bekeken - dat er een Jehova's getuige had aangebeld. Dat kon natuurlijk niet, een Jehova's getuige zou eerst iets hebben gezegd over God en dan pas over flessen wijn, als die überhaupt al ter sprake zouden zijn gekomen.
Plotseling ging mij een licht op.

Ongeveer 6 weken geleden had ik een doosje met een stuk of 4 flessen wijn beneden naast de liftdeur zien staan toen ik die passeerde op mijn boodschappenronde. Bij terugkeer stond deze er nog steeds.
's Avonds ging ik naar de stad en andermaal zag ik het doosje staan. Wat vreemd, dacht ik, zo lang laat je geen doos wijn staan. Misschien was de eigenaar zijn aankoop vergeten. Ofwel was het door iemand bezorgd, al is dit niet bepaald een plek om een doos wijn achter te laten.
Om 2 uur in de nacht kwam ik thuis en warempel, de doos stond er nog altijd, onaangeroerd (hoewel ik niet zeker was of het nog wel het oorsponkelijke aantal flessen telde).
Voor de grap besloot ik een briefje te schrijven en op de doos te leggen.
"Deze wijn staat hier al een hele dag; als niemand er interesse in heeft, mag het bezorgd worden op nummer 45. Dank u wel."
De volgende middag was de doos verdwenen, alsook het briefje, en vergat ik het voorval.

'Hier staat op dat ik het bij u kan afhalen', ging de stem krachtig verder. In gedachten zag ik de stem zich ietwat verheffen, op zijn tenen, over de microfoon in de hal torenend.
Ik verklaarde dat het een grapje van mij was geweest en legde de situatie van enkele weken geleden haarfijn uit. Ik had wel het briefje geschreven maar ik had de wijn niet meegenomen. De stem luisterde, maakte daarna nog enig bezwaar, maar klonk nu beduidend minder krachtig.
'Iemand moet het gestolen hebben, en het briefje achter hebben gelaten. Het spijt mij.'
De stem droop af.

Ik liep terug de kamer in, bekeek de flessen de ik van kantoor had meegenomen, en overwoog of ik de gedupeerde een flesje zou bezorgen. Het is ten slotte bijna kerst. Maar ik had zijn naam niet onthouden en wist dus niet hoe dit bij hem terecht zou moeten komen.
De enige mogelijkheid om nu nog te achterhalen wie hij precies was, zou zijn om beneden in de hal een opsporingsbriefje op te hangen. Maar dat zou een zekere weg naar nog veel meer verwarring zijn. Ik besloot het niet te doen.

lutek Zaterdag 22 December 2012 at 2:15 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Rik's Blog: Oppassen

Mama heeft vanavond een uitje. Dat werd eens tijd ook, ze zit bijna het hele jaar thuis bij mij. Natuurlijk is dat heel fijn, en heel lief van haar, maar ik begrijp best dat ze ook wel eens een avondje wat anders wil dan mij boterhammetje voeren, flesje geven, badje doen en in bed leggen. Dus ik hoop dat ze het goed naar haar zin heeft vanavond en eventjes niet aan mij denkt. Ze heeft er in elk geval alles aan gedaan om mij het avondlijk ritueel zo normaal als altijd te laten doormaken zodat ik zogenaamd niet merk dat er iets anders is dan anders.
Hoe heeft ze dat gedaan? Hou je vast: ze heeft Oom Lutek ingehuurd!
Ja, ik zal het even herhalen: Oom Lutek gaat proberen om mij te voederen en te laven en te badderen en te bedde te leggen. Geloof je het zelf? Dat wordt lachen.

Tot mijn verbazing is Oom Lutek op de afgesproken tijd op het kinderdagverblijf. Hij en de juffrouw wisselen wetenswaardigheden over mij uit. Dat vind ik altijd zo nant. Gaan ze bespreken hoe vaak ik vandaag in mijn broek heb gepoept. Dat gaat anderen toch geen donder aan. Stelletje freaks.
Dan word ik mee naar huis genomen - "hier gaan we naar links, hier gaan we naar rechts" - alsof ik dat niet weet.
Hij is de huissleutel niet vergeten, valt ook al mee, als ik eerlijk ben. En hij weet waar alles staat in de keuken. Ik had hem graag alles gewezen, want ik ben al in staat alle keukenkasten te openen, maar ik word helaas in mijn stoel gezet. Eten moet ik.

Oom Luteks timing is niet je dat. Pas als ik helemaal klaar ben met eten, gaat hij de melk eens een keer opwarmen. Hij kan zeker geen 2 dingen tegelijk. Het blijft behelpen met die vent.
Hij had trouwens wel snel door dat ik uitgegeten was. Dat was een beetje jammer. Nadat ik 4 stukjes brood op de grond had gegooid, haalde hij het bord al weg. Ik wilde die grap nog wat rekken maar daar kwam dus niks van terecht.
Ik moet trouwens poepen als een beer, maar ik blijf nog even lachen, des te groter is straks de verrassing. Ha!

De verrassing heeft niet het gewenste effect. Oom Lutek verblikt of verbloost niet. Damn!
Ik zet af en toe een flinke keel op, liefst op de meest onlogische momenten, om de verwarring zo groot mogelijk te maken, maar niets helpt. Ik zal dan maar gewoon meewerken want zo is er geen gein aan.
Maar gottogottogot, met het badderen weet hij niet wat koud en warm is, en na het afdrogen doet hij éérst mijn shirt en mijn broek aan, en dán pas komt hij er achter dat er nog een rompertje ligt te wachten. Téring!
En ik zei het nog tegen hem, maar luisteren, ho maar. Toen moest alles weer overnieuw natuurlijk. Je houdt het soms niet voor mogelijk.

Het is wel lief van hem dat hij nog een verhaaltje vertelt. Okee, het gaat natuurlijk helemaal nergens over: Hij geeft een samenvatting van 'Een dagje naar het strand', van Heere Heeresma. Dat vindt hij zo'n geweldig boek. Zogenaamde literatureluur - nou nou nou.
Hij danst nog even met me door de kamer, hij zingt wat (als je het zingen kunt noemen) en legt me dan in bed. Maar het is verdomme net 7 uur! Ja, dan ga ik dus echt nog niet slapen, dat snap je zeker wel?
Maar hij doet het allemaal zo lief, en al wil ik het niet toegeven, ik heb toch wel een beetje slaap.
Als hij weg is, ga ik zelf nog een half uurtje zingen. Hij luistert mee, beneden, met de babyfoon, dat weet ik wel. Ik moet niet te mooi zingen want voor je het weet geeft hij je op voor Holland's Got Talent of dergelijke ramptelevisie. En daar zit ik niet bepaald op te wachten. Lijkt me duidelijk, toch? Nee, dat moeten we niet hebben.
Waar was ik met zingen? Ach, ik zing ook maar wat. Een beetje zoals Oom Lutek een verhaal vertelt, zo zing ik, lekker onsamenhangend allemaal.
Pfoe, inmiddels geloof ik dat ik....

lutek Donderdag 20 December 2012 at 9:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Gehoor aan Serious Request

Wegens door anderen gepland late en, daar bovenop, door mij te ruim ingeschatte werkelijke aanvangstijd, is de nadere bestemming onduidelijk, want in december.
In de bus zie ik alleen maar bus, buiten zie ik alleen maar bus.
Behoudt een door buitenduister ingegeven illusie haar kracht als ik een woordenboek heb?
[il·lu·sie (de; v; meervoud: illusies) 1- droombeeld, hersenschim]
Toch door dingen niet te zien die ik niet zien wil, lijk ik minder naar het gat van de wereld te trekken.
Bij herhaling valt te lezen: volgende halte... eindbestemming... volgende halte... eindbestemming...
Ik stap uit op de eindbestemming; de bus rijdt verder.

Middelharnis is een mooi dorp. Het is er, zelfs met kerst, niet overweldigend goed verlicht en je hebt er lang niet overal telefonisch bereik dus kun je er rustig per ongeluk of express een greppel inlopen en verdrinken; niemand zal je ooit kunnen vinden.
Maar ik kwam diverse mensen tegen op mijn weg van bushalte tot doel, wat het ongemerkt een greppel inlopen verlastigde.
Ik groette de inwoners en zij groetten terug. Heel aardig. Het leverde een wederzijdsegroetingsscore op van 75%. (Als je koppels dubbel telt zelfs 83%.)

Het doel openbaarde zich op de afgesproken plaats, het JAC tegenover de Aldi. Omdat ik, die zelden goededoelt, al eerder deze week spontaan tweevoudige entree betaalde zonder dat hierom gevraagd werd, deed ik dat nu ook. Het geweten wil ook wel eens wat.
Bij binnenkomst bleek de bar slechts te voorzien in sap en fris zodat ik het hele idee een greppel in te lopen maar volledig liet varen, voor deze keer tenminste.
Waarom was ik hier ook alweer? Omdat Eva (van 'Eva Fluit Dwars') een benefietconcertavond had georganiseerd ten voordele van de stichting Serious Request. Ik was helaas veel te laat om Eva zelf te zien musiceren. Wel was ik precies op tijd om Mood-o waar te nemen.
Na 10 minuten had ik al 3 glazen cola gedronken wat direct en zonder omwegen begon op te spelen. In dit tempo konden er ongelukken gebeuren. Jus d'orange bood maar matige uitkomst. Ik drink nu eenmaal nogal snel als de alcohol het laat afweten.

Een mevrouw met michelinmannetjesjas stormde binnen en ging voor me staan met de mededeling dat ze haar kleinzoon even goed wilde bewonderen. Na 2 minuten klaagde ze dat het zo warm was in het zaaltje. Ze maakte echter geen aanstalten haar jas uit te doen, niet eens te openen. Integendeel knoopte ze haar das nog iets steviger om haar nek, een actie die ik niet hard genoeg kon toejuichen.
Na nog eens 2 minuten kwam ze erachter dat haar kleinzoon in het geheel niet op het podium stond en droop af.

Mood-o maakte wondermooi fijne muziek. Na afloop stonden de 3 muzikanten buiten af te koelen. Een passerende puber bedankte hen voor hun mooie optreden. Dat was erg aardig van hem. Minder aardig was dat hij kennelijk niet in de gaten had dat de bandleden de schoolgaande jaren reeds lang achter zich hadden gelaten (anders dan de leden van de overige bands), en opmerkte dat 'jullie echt potentie hebben'.
Ik deed of ik het niet gehoord had, keek wat om me heen en constateerde dat de huizenblokken in Middelharnis 2 hoog zijn, zodat daar vanaf te springen ook al geen erg garantievolle optie is.

Naar verluidt is de opbrengst van de avond het streefbedrag voorbij gestreefd.
Gefeliciteerd, Eva.

lutek Zondag 16 December 2012 at 8:40 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Bolivia Zonder Strijkstok

Op een doordeweekse middag las Arnon Grunberg enkele verhalen voor in Amsterdam voor de Stichting Netwerk Kleine Projecten Bolivia; het ging om een fondswerving. Als hij in een theater staat, verwacht je al snel enkele honderden bezoekers maar in de ruimte van de SNKP was het met 30, 35 mensen al aangenaam bevolkt. De sfeer was informeel en er was appeltaart.
De aanwezigheid van de appeltaart was ongeveer even groot aangekondigd als de aanwezigheid van Arnon, zodat het moeilijk was uit te maken waar de bezoekers vooral op afgekomen waren. Een ieder zou zich cultureel en culinair in ruime mate kunnen volzuigen.
Ik was er aan de vroege kant maar werd gastvrij onthaald door de organisatrice en kreeg alvast een kopje thee. Niet lang daarna kreeg ik ook een stuk appeltaart. Het was duidelijk waarom de appeltaart zo groot was aangekondigd, ze was voortreffelijk. Arnon zou nog behoorlijk zijn best moeten doen.

Twee kinderen, waarvan één Arnons peetzoon, besloten het werven van de fondsen serieus aan te pakken, zonder hierbij de kracht van de appeltaart uit het oog te verliezen. Als een duo 'good cop, bad cop' schoten zij de binnendruppelende bezoekers aan. Halverwege het uitdoen van een jas waren zij al een bord appeltaart rijker en een entreeprijs armer. Verbouwereerd zochten zij een mogelijkheid hun jas alsnog kwijt te raken zonder de appeltaart in gevaar te brengen.
Het duo streepte ondertussen de namen van de bezoekers van een namenlijst af. Niet alle bezoekers stonden op de lijst, zo bleek, zodat soms de lijst werd aangevuld met een naam, die vervolgens onmiddellijk weer werd doorgestreept.

Om half 5 kwam Arnon binnen, juist op tijd om Olaf Caarls te horen zingen en gitaar spelen, die ook nog was opgetrommeld.
Het duo sprong op. Daar is Arnon!, riep de ene. Moet Arnon ook betalen?, vroeg de andere.
Nee, Arnon hoeft niet te betalen, hij komt juist voorlezen voor ons.

Arnon las voor uit de verhalenbundel 'Amuse-Gueule' uit 2001, waarin verhalen staan die bij uitgave reeds als 'vroege verhalen' werden omschreven. Ik kende ze nog niet en moest regelmatig hardop lachen. Ik was niet de enige. De fundraising was duidelijk ook een funraising.
Het geld dat deze middag is opgehaald gaat voor 100% naar het doel van bestemming. Er is geen tussenkomst van tussenpersonen. Een hele schoolklas zal ermee in staat zijn een jaar verder te studeren. Als ze behalve de funds ook de fun van deze middag mogen ontvangen, gaat de school in Bolivia een goed jaar tegemoet.

lutek Zaterdag 15 December 2012 at 12:11 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Decemberfestiviteiten

Er worden genoeg sociale activiteiten georganiseerd hier in de flat. Voor de doelgroep. Ik behoor niet tot de doelgroep.

12 en 13 december - Kerststukjes
19 december - Klaverjassen
21 december - Kerstborrel
24 december - Kerstlunch
28 december - Oudejaarsborrel

Eigenlijk weet ik niet tot welke doelgroep ik wel behoor. Behoor ik wel tot een doelgroep?
Hoe ziet mijn eigen lijstje Decemberactiviteiten eruit?

12 december - Wikken en wegen of ik naar een lezing in Amsterdam ga
14 december - Knoop doorhakken over de soort van hangconstructie voor een schilderij
16 december - Overwegen of ik een kaartje koop voor een sportevenement ver weg
19 december - Beslissen welk mozaïekidee ik het eerst in praktijk breng
22 december - Niet al te veel opvallen bij een concert in Rotown
25 december - Kerstig samenzijn dat niet de hele dag duurt

Gelukkig heb ik na elk dezer activiteiten steeds minstens 1 dag om van de spanning te bekomen.
Het wordt een drukke maand.

lutek Zaterdag 08 December 2012 at 2:33 pm | | default | Geen reacties

Einsteinbarbie in Vibes

Wat nog leuker is dan een concert van Einsteinbarbie is een concert van Einsteinbarbie dat wordt afgelast maar opeens toch weer doorgaat. De paar weken tijds- en 1 kilometer plaatsverschil neem je voor lief.
Het publiek, daar zat ook een verschil in. Volgens aanvankelijke planning zou het concert in een (knuffel)bikerscafé worden gehouden, uiteindelijk vond het plaats in een danceclub waar iedereen die er normaliter komt dansen, wegbleef omdat er een concert was gepland (of nog lag te slapen; volgens heersende maatschappelijk onverantwoorde maatstaven), en iedereen die een goed concert wilde zien van mening was dat niet in een club te zullen vinden.
Echter is die opsomming niet volledig. Het was ook dat juist door deze programmaring flink wat publiek aanwezig was dat anders elders zou zijn geweest.

Juist voordat het optreden zou beginnen, liep ik snel naar de rookruimte voor een sigaretje. Aangezien de rokers werden verplicht naar een voetbalwedstrijd te kijken, beperkte ik de rookpauze tot een absoluut minimum. De wedstrijd werd per breedbeeld uitgezonden. Het beeld was zo breed dat het weinig scheelde of de spelers waren op een schaal van 1:1 te zien.
Het zou aardig zijn als Einsteinbarbie eens in een voetbalstadion mocht staan. Zonder dat er op dat moment gevoetbald wordt uiteraard. Anders is het een beetje smokkelen.

Einsteinbarbie heeft net een bescheiden hit gescoord met een nummer dat 'Petty Cash' heet, een daverend nummer met dito videoclip. Het nummer werd aan het slot gespeeld en bracht derhalve de zaal niet op de been daar het al op de been was. Je kon natuurlijk op iemand anders zijn been gaan staan maar, laten we wel wezen, ook dat is eigenlijk een beetje smokkelen. Of anders levert je het wel een knal voor je harses op.
Ik ging op niemand anders zijn been staan, en niemand is op een been van mij gaan staan. Wel hield ik een scheve heup aan het optreden over. Waarschijnlijk had de muziek te veel swing en te weinig swong, zodat mijn yin en yang niet in evenwicht waren. Of misschien had ik halverwege het concert moeten wisselen van zaalhelft. Dat kan natuurlijk ook.

Komend weekend staat Einsteinbarbie in Paradiso, in de finale van de Grote Prijs van Nederland. Als je bedenkt dat de winnaars van die prijs doorgaans snel worden vergeten, kunnen ze eigenlijk niet verliezen.
Succes!

lutek Maandag 03 December 2012 at 10:58 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: