The Harbour Club

In Het Park bij de Euromast loop ik vaak de lunch te verteren. Ik hoor een vogel en gok van welke soort die is. Als ik de vogel niet zie weet ik niet of ik goed of fout heb gegokt. Als ik de vogel wel zie weet ik dat trouwens ook niet. Er is geen vogelliefhebber te vinden die zo weinig van vogels weet als ik.
Vorige maand werd een groot gedeelte van Het Park voor lunchverterend publiek afgesloten. Het evenement 'China Light' had er een mooi verlichte plastic stad opgebouwd die de openingsceremonie van De Spelen in Beijing volledig in de schaduw stelde. Het was een sprookje van jewelste.

Door deze wandelbeperking liep ik de laatste maand naar verhouding iets intensiever dan anders langs The Harbour Club. Ooit heette dit Parkzicht. In Parkzicht ben ik ooit binnen geweest (ver voor de house-perikelen), in THC niet. Daar is nu verandering in gekomen. Een zeer geslaagd kantooruitje bracht ons hier.
Het eerste wat me er opviel was dat de vogels binnen veel gemakkelijker te herkennen waren dan buiten. Zo ook de vissen. En de zoogdieren. Ze stonden namelijk allemaal op de kaart en je hoefde ze alleen maar op te lezen. Een reuze handig systeem. Dat zouden ze buiten ook eens moeten doen.
Aan het verteren had je echter een hele kluif, zo bleek, maar daar waren we dan ook speciaal voor gekomen.
Alle aanwezigen lazen voor uit het menu alsof het een sonnet van Shakespeare betrof. Het ene gerecht klonk nog mooier dan het andere, en het andere nog mooier dan weer een andere. Logischerwijs, zou je zeggen, betekende dit dat er 1 gerecht moest zijn dat nooit zo mooi als al die andere kon klinken, maar welke dat was, is ons niet opgevallen. Misschien dat niemand het bestelde.

Toen de gerechten ter tafel kwamen, keek iedereen rond of hij of zij het juiste had gekozen. Dat doe je doorgaans niet door het gerecht te vergelijken met de beschrijving maar door het te vergelijken met wat de anderen hebben besteld. Ook hier bleek weer dat het niet mogelijk was een verkeerde keus gemaakt te hebben.
De wijn bracht een soortgelijke ervaring. Het ene glas was nog lekkerder dan het andere.
Tussen de gerechten door rookten we af en toe een sigaretje voor de deur van het restaurant. Het Chinese sprookje lag er mooi bij. Vogels hielden zich koest, het was avond, en de keuken was nog niet gesloten.
In de avond kwam het sprookje nog beter tot zijn recht dan overdag.
De volgende dag liep ik weer door Het Park en herkende geen enkele vogel.

lutek Donderdag 31 Januari 2013 at 9:54 pm | | default | Geen reacties

Bettie Serveert

"Bettie serveert? Bettie serveert? Wat serveert ze dan?"
Dat is een uitspraak van iemand die duidelijk niet op de hoogte is van de Nederlandse popmuziek, waarschijnlijk een jong persoon, maar dat kan ik niet met zekerheid stellen omdat ik de persoon in kwestie daarnet zelf pas heb verzonnen en er in de gauwigheid nog geen rijtje kenmerken aan had gehangen.
Maar vermoedelijk jong, ja, want de meeste fans van Bettie Serveert zijn oud, relatief dan.
(Hoewel ik hierbij kan aantekenen dat 'oud' pas relatief 'oud' is wanneer er ook 'jong' aanwezig is. En dat was er dus niet. Zo bekeken zijn de fans van Bettie Serveert gevrijwaard van enige leeftijd in het algemeen, en tijdens een concert in het bijzonder.)

"Bettie heeft geen nieuwe aanwas", zei mijn buurman. Daar had hij gelijk in.
Onbegrijpelijk, want het is al 20 jaar één der beste bands van Nederland. Zelf, moet ik toegeven, heb ik ook te weinig platen van hen in de kast staan, daar heb ik geen excuus voor.
Bijna had ik er meer gehad, na het concert in Rotown. Ik stond al in mijn handen met - ik kan nooit kiezen - 2 elpees, 1 ceedee, een tasje en een t-shirt. Toen ik echter een Bettie-Serveert-slipje zag liggen, vielen al die artikelen spontaan uit mijn handen.
Een slipje? Wat doet een koper daarmee? Fantaseer je dat je Carol ligt te wippen als je dat kado doet, ofwel dat je haar bent?

Ooit zag ik ze spelen in, ik meen, Drunen. (Ik heb ze heel vaak gezien.) Die keer arriveerden we bijzonder vroeg. Het organiserende clubhuis was nog niet eens open, althans niet voor het avondprogramma. We zagen Carol en Peter die een potje aan het tafeltennisen waren. Dus dáár kwam de bandnaam vandaan! We hadden het geheim ontsluierd.
Ze werden vast gek van mij. Telkens kwam ik ze tegen, al dan niet in gezelschap van vaste muziekvrienden.
Eén keer kreeg ik zelfs een lift met hun busje ('tourbus' is iets te groot uitgedrukt) vanaf een festivalterrein tegen de Duitse grens naar iets met een A. (Apeldoorn, Arnhem, Amersfoort? Ik weet het niet meer.)
Los van de anekdotes - dat is waar ook, ik moet nog eens een boek schrijven - is Bettie Serveert nog altijd één der beste bands van Nederland.

lutek Donderdag 24 Januari 2013 at 12:07 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Saskia van den Heuvel

Podium Perdu doet aan poëzie. Uitgeverij Marmer doet aan poëzie. Saskia van den Heuvel doet aan poëzie. De laatste is door de middelste van publicatie en door de eerste van publiek voorzien. Dit vond plaats op donderdag 17 januari 2013, een dag die nooit meer terug zal komen, al geef ik toe dat dit voor meerdere dagen geldt.
Menigeen zal een bundelpresentatie spannend of interessant vinden, anderen wellicht boeiend of buitengewoon, Saskia vond het vooral leuk. Ze vond eigenlijk alles leuk. Ze vond het leuk dat iedereen er was. Ze vond het leuk dat ze haar eigen bundel in handen had, ze vond het leuk dat ze die kon signeren, leuk leuk leuk.

Reisgenote H. en ik namen de trein naar de hoofdstad om bij de presentatie aanwezig zijn. Onderweg namen wij een rijtje Facebookgenoten door en beoordeelden die op leukheid. Een dame tegenover ons schrok op en begon ons zeer onderzoekend niet aan te kijken, op het verdachte af. Wij keken hiertengevolge haar zo mogelijk nog onderzoekender niet aan. Dit kon nog heel spannend worden. Was zij 1 van de door ons genoemde mensen? Sterker nog, was zij ook op weg naar Perdu? De spanning steeg bij ieder station waar zij niet uitstapte. Wij hielden onze adem in.
Uiteindelijk duurde het tot Schiphol voor wij een nieuwe ademtocht naar binnen haalden. Net op tijd, we begonnen al behoorlijk paars aan te lopen. Ik verdacht de dame ervan dat zij eigenlijk al in Den Haag de trein had moeten verlaten maar een omweg nam, louter en alleen om ons te pesten.
Of misschien moest ze echt in Amsterdam zijn maar werd haar de spanning zelf te veel. Wellicht hield zij ook al vanaf Schiedam haar adem in. Gelukkig had de trein onderweg nauwelijks vertraging.

Voor Perdu werden wij woordenloos aangesproken door weer een andere dame. Deze dame beschikte over een vragende hoofdhouding die schreeuwde om introductie. Ik was de beroerdste niet en gaf hieraan gehoor. Het gehoor pakte echter uit in nietgeplande richting, en wel zodanig dat de dame dacht dat ik dacht dat zij Lutek was. Zij raakte hiervan dermate van streek dat ze nog de hele avond heeft gedacht dat zij daadwerkelijk Lutek was.
In werkelijkheid was zij iemand 'die er bijhoorde'. Maar ja, iedereen die aanwezig was, hoorde er op de een of andere manier bij. Verhelderingsgewijs kwam niemand hiermee een stap verder.
De dame wist zo goed vol te houden dat zij mij was dat ik op enig moment begon te vermoeden dat ik best wel eens iemand anders zou kunnen zijn. Het gaf enige bevrijding dat ik toen juist werd aangesproken door iemand die mij herkende.

Er waren veel bekenden aanwezig, bekend via Facebook, je kunt ze samenvatten als 'the usual suspects'.
Poëzie, zo wordt vaak gezegd, is voor alle leeftijden, en dat werd door de aanwezigen bevestigd. Er waren namelijk alleen maar mensen aanwezig die al decennialang zeiden dat poëzie iets is voor alle leeftijden.
Hey kijk, daar had je Saskia. Leuk. Ze stond naast een bos tulpen. Ook leuk. Straks zou zij gaan voordragen, en op de uitgeverstafel lag haar bundel reeds gepresenteerd. Leuk. Nieuwsgierig keek ik alvast een exemplaar in... Mooi!
Maar eerst was er nog tijd voor het publiek om zich te mengen. Leuk.

Iemand ving mijn naam op (of misschien de naam van de dame die 'er bijhoorde') en vroeg of ik Pools sprak. Dit vroeg zij in het Pools zodat ik het idee had dat zij zich verslikte. Een recent genoten BHV-cursus kwam van pas: ik bonkte haar enkele malen stevig op de rug wat het, gewenste, resultaat bereikte dat zij, nu weer verstaanbaar, haar vraag herhaalde. Tegen die tijd bleek mijn antwoord ('nee') haar niet meer te verbazen.

De presentatie verliep vlekkeloos, ik mag wel zeggen: leuk. De bos tulpen stond er ondertussen heel aardig bij. Diverse sprekers bekogelden elkaar met woorden van dank. Het leek wel een tenniswedstrijd.
Na afloop mengde het publiek zich weer met zichzelf en zag ik mijn kans schoon een bundel te laten signeren. Saskia straalde van trots en leukigheid. Nog altijd was alles leuk.
Reisgenote H. en ik besloten een sigaretje te roken in de speciale rookruimte, welke via de zijdeur van de zaal bereikbaar was. Deze ruimte was erg ruim en dakloos. Sterker nog: we stonden gewoon naast het gebouw in de open lucht. Snel terug naar binnen hoorden we hoe Saskia het zo leuk vond dat... Ik ving het niet precies op. Het was in elk geval leuk.
Maar ik had stiekem al een paar gedichten gelezen en wist wel beter: niet leuk, maar mooi.
De tulpen stonden er nog altijd leuk bij.

http://www.youtube.com/watch?v=avGPXTv6nW4 (link naar 'Misschien gebeurt er vandaag iets')

lutek Vrijdag 18 Januari 2013 at 11:38 pm | | default | Geen reacties

Geen Exacte Wetenschap

Ooit sliep ik te veel, toen te weinig. Nee, bij nader inzien was het misschien andersom: eerst sliep ik te weinig, toen te veel. Het heeft te maken met het verschil tussen in slaap zijn en in bed liggen. Het zit zo...
Ik heb altijd maar weinig slaap nodig gehad. Bovendien telt mijn biologische klok een uur of 36 per etmaal (gok ik, want werkelijk na te gaan is dat niet). Dat geeft je het gevoel dat je altijd te vroeg in bed ligt, met urenlang wakker liggen tot gevolg. Iedere ochtend is het echter een opgave om op te staan.
Een jaar of 15 geleden had ik genoeg van dat wakker liggen en besloot pas te gaan slapen als ik moe was. Hierdoor viel ik inderdaad 's avonds ('s nachts) altijd snel in slaap maar iedere ochtend bleek het een nog grotere opgave om wakker te worden.
De laatste tijd is hier echter een weinig verandering in gekomen: ik merk dat ik meer slaap nodig heb. Hier nu stuit ik op een geweldig probleem.

Ik probeer het aantal uren slaap per etmaal te fine-tunen. Als een auto die je - en nu ga ik vast rare dingen zeggen want ik heb totaal geen verstand van auto's, ook niet van één auto - zo efficiënt mogelijk laat rijden door de kleppen te stellen, de wielen uit te lijnen, de velgen te epibreren, en nog zo het een en ander.
Sorry, ik zei al dat ik geen verstand heb van auto's
[overigens, terwijl ik op het indernet zoek naar kretologie aangaande auto's en hun onderdelen, kom ik er achter dat fine-tunen iets heel anders betekent dan ik altijd heb gedacht: het proces behelst slechts de controle op juiste plaatsing van ramen en deuren]
Maar elke verandering die je aan één onderdeel maakt, heeft een effect op de werking van alle andere onderdelen. Hier schuilt een gevaar in omdat die neveneffecten lang niet altijd positief zijn. De truc is om te ontdekken hoe het geheel van veranderingen tot het meest efficiënte resultaat leidt.

Alzo, ik ga nu gemiddeld genomen eerder naar bed dan de afgelopen jaren, doch niet zo vroeg als de jaren daarvoor. Ik lees eventueel nog even een boek om beter in de slaapmodus te komen. Hier begint het gedonder al.
Als het boek te mooi en boeiend is, vat ik lang zo snel de slaap niet als wanneer het een slecht geschreven boek is. En als ik bijvoorbeeld zie dat ik nog maar 6 bladzijden hoef te lezen tot het eind van een hoofdstuk, besluit ik vaak nog langer door te lezen. Jammer genoeg merk ik halverwege die 6 bladzijden dat ik moeite heb mijn aandacht erbij te houden, waardoor ik langzamer lees (en ik lees al zo langzaam: op voordraagtempo). Tegen die tijd hoef ik echter nog maar 3 bladzijden zodat ik toch doorlees.
Het is duidelijk dat ik die nacht te weinig slaap krijg.

Laten we aannemen dat ik me de volgende ochtend niet verslaap (en je kunt wel stellen: dat is een behoorlijk gevaarlijke aanname), en op tijd opsta.
Gedurende de eerste uren voel ik mij nog wat brak maar in de middag ben ik helemaal wakker. Dat duurt dan tot na het eten. Veel mensen voelen na het eten een dipje in hun staat van paraatheid maar op deze dag voel ik dat ik onmogelijk onder een dutje uit kan komen. Dit is gevaarlijk! Alarmbellen horen nu te gaan rinkelen en daar zorg ik dan ook voor: het dutje mag vooral niet langer duren dan een dutje, anders loopt het slaapschema volledig in het honderd.
Ik kan ook besluiten geen dutje doen, maar ik weet dat ik me dan pas tegen 11 uur weer enigszins helder voel en opeens weer uren vooruit kan, een tijd waarop veel andere mensen juist gaan slapen.
Koffie lijkt geen enkel effect op me te hebben, ik heb het althans nooit kunnen ontdekken. Wel vermoed ik dat een biertje (ja, één biertje) me tegenwoordig op ongeveer een half uur extra slaapbehoefte komt te staan.

Ik moet altijd lachen om mensen die de zomertijd verafschuwen omdat zij zeggen tot 2 weken na de tijdsverandering uit hun ritme te zijn. Die mensen beweren dus eigenlijk dat zij het gehele jaar door op exact de zelfde tijd opstaan en exact dezelfde tijd gaan slapen, en dat geloof ik niet.
Er is zelfs aangetoond dat er meer mensen overlijden in de week na een tijdsverandering. Ik denk dat er al iets behoorlijk mis is met die mensen, zomertijd of niet; de nieuwe aardappelen zouden zij toch al niet hebben gehaald.

Laat ik het een en ander nog eens nagaan:
Opgelopen achterstand van eerder deze week = + 1 uur
Gisteren te lang gelezen = + half uur
Niet verslapen(!) = 0 uur
Algemene dagactiviteit: klein = - 1 kwartier
Dutje = - 1 kwartier

Maar wacht even, de opgelopen achterstand van eerder deze week is deze nacht allang geen vol uur meer, het slijt. En dat biertje, staat dat echt voor een half uur als ik het om 9 uur dronk en niet om 12 uur? En dat dutje van een kwartier, dat was een heel diepe slaap, dat telt zeker voor een uur.
Als ik alle plussen en minnen optel, blijkt dat ik precies nog 1 uur wakker mag blijven. Tevreden met de uitkomst, gun ik mezelf een biertje, een alcoholvrije wel te verstaan; ik ga de berekening nu natuurlijk niet meer in de war gooien.
Plotseling schiet me te binnen dat het morgen zaterdag is, en ik mezelf niet per se om 7 uur uit bed hoef te slepen. Verdomme, zo kan ik de slaapbehoefte natuurlijk nooit wetenschappelijk correct in kaart brengen.
Maandag zal de studie andermaal opnieuw van start gaan.

lutek Zaterdag 12 Januari 2013 at 11:52 am | | default | Geen reacties

Zwemmen in Emmen

'Zullen we met Rik naar het zwembad gaan?', vroeg Hannie. Dat leek me een goed plan.
'Er is een leuk zwembad in de buurt van Emmen', zei ze. Ik vond het nog steeds een goed plan maar zocht ondertussen op de kaart waar Emmen ook alweer precies lag. Dat bleek nog maar net binnen de grenzen van het koninkrijk te zijn.
'En als we dat nu eens combineren met een bezoek aan de dierentuin aldaar, kunnen we er een mooi weekendje-weg van maken.'
Op deze manier combineerden wij dus een uitje met een hoe-doet-Rik-het-in-andere-omstandigheden-test.

Aangekomen bij en rondkijkend over de landerijen rond het hotel nabij Emmen, moest ik sterk denken aan de openingsscène van 'Once upon a time in the West', waar de camera links en rechts uitkijkt over een woestenij, een enorm grote kale stille vlakte, slechts doorkruist door één enkele spoorlijn. Het verschil tussen Emmen en de scène uit die film is dat er in Emmen niet eens een spoorlijn loopt. Het was goed dat Hannie van te voren reeds een programma had samengesteld.
Nadat we onze intrek hadden genomen, reden we naar het zwembad dat zich bevond op enige kilometers afstand van het hotel. Van de mensen en de geluiden raakte Rik geenszins onder de indruk, maar in het kikkerbadje gezeten, keek hij bevreemd naar deze nieuwe omgeving. Behalve dat hij niet begrijpt dat je een waterstraal niet beet kunt pakken, weet hij zo ongeveer wel wat water is - thuis heeft hij ten slotte ook een badje - maar zo veel water in één keer had hij nog nooit gezien. Het was even spannend, en niet alleen voor hem. Hoe zou hij reageren?
De spanning duurde nog geen minuut. Zo lang duurde het namelijk voordat Rik de belangrijkste eigenschap van water had ontdekt. Die eigenschap is niet dat het drinkbaar is en ook niet dat je erin kunt zwemmen maar dat je er met je handjes plats! plats! plats! plats! plats! mee kunt doen.
Zijn lach werd slechts overstemd door die van Hannie.

Rik's Blog: Weekendje-Weg

Ik neem het blog maar even over van Ome Lutek want die is opeens andere dingen aan het doen. Gisteren lekker gezwommen, vannacht lekker geslapen, vandaag... niet naar de dierentuin!
Niet naar de dierentuin, wat krijgen we nou? Zijn we daarom helemaal naar Drenthe gereden, alleen om te zwemmen? Dat was niet de afspraak.
Alles liep volgens plan tot mama vanmorgen een telefoontje kreeg. Prompt hoorde ik Ome Lutek zeggen dat hij de doodstraf wilde invoeren, maar dat was gelukkig maar even. En mama zei 'dat ze het belangrijkste in elk geval niet mee hebben genomen'. Ik snap er allemaal niets van.

Afijn, toen ik gisterenavond moest gaan slapen haalde ik mijn bekende truc weer uit: alle knuffels uit het kinderbedje gooien, en dan roepen en huilen omdat ik geen knuffels heb. Dat lukte een stuk of 5 keer, en midden in de nacht ook nog even, maar het vervelende van moe zijn en vervelend doen, is dat je moe bent en daarom het vervelend doen per definitie niet lang kunt volhouden. En zo heel veel knuffels en speelgoed had ik nu ook weer niet bij me. Het was niet dat de hele kamer bezaaid lag met rommel. Hoe dan ook, het is een van mijn liefste bezigheden, dingen door de kamer heen gooien.

De autorit naar huis was saai. Zelf was ik flink uitgeslapen en praatte honderduit. Mama en Ome Lutek waren stomvervelend, ze zeiden bijna niks de hele reis. Wat één telefoontje al niet teweeg kan brengen.
Thuis aangekomen wist ik niet wat ik zag. Ik bedoel: ik hou ervan om dingen door de kamer te gooien, maar wat ik hier aantrof... Daar kan ik nog heel wat van leren. Wat een bende. Hier waren duidelijk professionals bezig geweest. Zelden heb ik zoveel dingen door de kamer zien liggen. Maar ja, dan moet je het ook allemaal weer opruimen, ben je uren mee bezig.
Al met al kun je wel stellen dat op deze manier je weekendje behoorlijk weg is. Gelukkig maar dat ik gisteren zo fijn heb gezwommen, of hoe dat precies ook heet als je met je handjes doet van plats! plats! plats! plats! plats!

lutek Zondag 06 Januari 2013 at 11:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Het Lijkt Nergens Op In Rotown

Een niet vaak gehoorde vraag is: "Zeg, hoe zit dat tegenwoordig eigenlijk met die bandjes uit Rotterdam, is dat nog wat?"
Je kunt daar verandering in brengen door de vraag een paar keer hardop voor te lezen, maar je kunt je ook afvragen hoe het komt dat je die vraag zo weinig hoort. Dat is simpelweg omdat het antwoord al bekend is. Ja, het zit nogal goed met die bandjes uit Rotterdam.
Zelf ben ik nogal verbolgen over het feit dat Strafkamp niet minimaal eens per week ergens optreedt, maar naar ik mij heb laten vertellen komt Strafkamp slechts ten dele uit Rotterdam zodat ze eigenlijk buiten de jurisdictie van dit blog vallen.

In welke muziekstijl ook, ik word altijd erg blij van bands die nergens op lijken. En dat doen de bands uit Rotterdam. (Dat is extra opvallend als je bedenkt dat er diverse muzikanten zijn die in meerdere bands spelen, maar dat even tussen haakjes, zoals de oplettende lezer al had gezien.)
Half Way Station is met name een band die nergens op lijkt. Behalve op zichzelf uiteraard. Het is dan ook volkomen nutteloos om de muziek te beschrijven, iets wat popjournalisten zich eens wat vaker zouden moeten realiseren.
Half Way Station speelde in Rotown en het was goed. Meer valt er niet over te zeggen.
Op dezelfde avond speelden The Yes Please en Mark Lotterman, zodat de schoonheid van de avond niet eens alleen van hen afhing, maar ook als die anderen er niet waren geweest, zou de schoonheid van de avond al zijn gewaarborgd.

In Rotown hangt de agenda aan de muur in de vorm van posters voor de bands die er de komende weken en maanden zullen optreden. Dat is altijd aan mooi gezicht.
Vaak hangt er een dusdanige hoeveelheid posters dat je je een kleine jongen in een snoepjeswinkel waant. Of klein meisje natuurlijk, al naar gelang je je het liefst voelt, gesteld dat je als kind van snoep hield en je je goed voelde als je midden in een snoepjeswinkel om je heen keek en het overweldigende aanbod in ogenschouw nam. Tenzij je blind bent, en was, en die ervaring nooit hebt kunnen hebben, doch in dat geval is je reukvermogen waarschijnlijk - ter compensatie - beter ontwikkeld dan bij de ziende medemens.
Dit maal zag de agenda er echter minder indrukwekkend uit dan wel eens het geval is geweest. De enige band die voldoende mijn interesse had om te overwegen een kaartje voor hun optreden te kopen, daar had ik al een kaartje voor gekocht.
Nee, ik moest niet verder kijken dan mijn neus lang was. Ik keerde terug naar het heden, genoot met volle teugen van Half Way Station en van de andere bands en dacht: Ja, het zit nogal goed met die bandjes uit Rotterdam.

lutek Dinsdag 01 Januari 2013 at 9:01 pm | | default | Geen reacties