In Tokio

Soms denk ik dat ik iets zou moeten ondernemen. Meestal word ik al moe bij de gedachte.
Een oplossing is om het niet eerst te bedenken maar het meteen te doen, zodat ik niet moe kan worden bij de gedachte omdat ik die simpelweg nog niet heb.
Het nadeel van deze methode is dat ik dan misschien iets doe wat ik helemaal niet wil of kan of leuk vind.
- Hoe kwam ik er toch bij om juist dit nu te doen?
- Niet, ik kwam er niet bij, het ging vanzelf.
Probeer dat maar eens uit te leggen aan Oom Agent, als die niet L'étranger of Dice Man heeft gelezen.

Vraag: Waarom wil ik eigenlijk iets ondernemen?
Antwoord: Wie veel reist, kan veel verhalen.

Natuurlijk kan ik ook veel verhalen over dingen die ik niet meemaak. Mogelijk niet zo gedetailleerd als wanneer ik ze wel had meegemaakt, echter wel met meer fantasie. De fantasie wordt niet geremd door de realiteit. En als niemand aan wie ik het vertel hetzelfde (niet) heeft meegemaakt, loop ik geen kans door de mand te vallen.
Zo was ik laatst in Tokio en zag daar tot mijn verbazing een meneer lopen op hakken die tot zijn knieën kwamen. Nu ja, ze zouden tot zijn knieën zijn gekomen als hij er naast had gelopen.
Ik vroeg hem waarom hij op zulke hoge hakken liep. Toen hij stil hield en zich naar mij toe boog om me te antwoorden, viel hij om. Ik hielp hem overeind, of althans, ik hielp hem zitten. Hij had zijn elleboog bezeerd en hij wreef erover. Aan zijn gezicht zag ik dat hij pijn had. Ik vroeg hem of ik iets voor hem kon doen maar dat hoefde niet. Toch vond ik het onbeleefd om verder te lopen dus ging ik ook zitten. Zo zaten we een tijdje op het trottoir naast elkaar. Diverse mensen passeerden ons. Ze lachten vriendelijk.
Na enige tijd kreeg ik trek en nodigde de man uit een hapje te eten. Dat vond hij een goed idee. Met enige moeite ging hij weer staan, en voor de zekerheid ondersteunde ik hem naar de dichtstbijzijnde sushibar; dat terwijl ik helemaal niet van sushi houd. Eigenlijk leek het er meer op dat hij mij begeleidde, een indruk die door het hoogteverschil werd gegeven.

Aangekomen in de sushibar bestelde ik alleen maar wat fruit, wat gelukkig ook werd verkocht, en daarna nog een taartje. De man bestelde het ene bord sushi na het andere. Ik liet hem begaan, hij was er ten slotte op mijn uitnodiging.
Hij vertelde dat hij oefende voor een theaterstuk. Sterker nog, hij was daarnet op weg geweest naar het theater voor een voorstelling. Ik wilde al opstaan om snel naar het theater te gaan maar hij zei dat het niet nodig was. Het hoefde niet meer, hij was al veel te laat en hij zou nu wel ontslagen zijn. Als hij zich niet meer liet zien, zou hij zich in elk geval de schande van een ontslag besparen.
Daar moest ik erg om lachen. Te laat had ik door dat hij dit in volle ernst had gezegd. Nu dacht hij dat ik hem had uitgelachen. Hij wendde zijn hoofd af, misschien moest hij huilen.
We spraken daarna niet zo veel meer. Hij was inmiddels gestopt met eten. Gek genoeg kreeg ik juist meer trek dan ik hiervoor had gehad maar besloot om dat niet te laten merken. Ik wachtte tot hij afscheid van mij nam omdat ik het vervelend vond van hem weg te lopen.
Misschien dat hij het net zo vervelend vond om van mij weg te lopen, of misschien mocht hij volgens de heersende gebruiken niet als eerste opstaan, na een uitnodiging.
Zo kwam het dat we nog tot diep in de avond in de sushibar bleven zitten, een beetje voor ons uit starend. Soms kruisten onze blikken elkaar, per ongeluk, en keken we weer snel een andere kant op.
Midden in de nacht werd ik wakker gemaakt door de eigenaar van de sushibar. De man was weg. Hij had zelf al voor zijn eten betaald.

lutek Woensdag 27 Februari 2013 at 10:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Kus In Antwerpen (5/5)

De laatste dag van mijn verblijf in Antwerpen kwam Hannie op bezoek! Samen zouden we rond kunnen lopen, banjeren, struinen, flaneren.
Van te voren had ik gevraagd of zij een bepaald museum wilde zien, of de Antwerpse zoo, of anderszins, maar zij had geen speciale wensen. De geplande culturele bezoeken had ik derhalve al afgewerkt, zodat wij samen ontspannen konden doorbrengen zonder vastomlijnd plan.
Dat is ook precies wat wij deden, zij het dat de koude ons een weinig parten speelde. Het struint beter als het kwik boven nul staat, om van flaneren nog maar te zwijgen.
Maar Antwerpen is behalve al het andere ook en vooral één grote winkelstraat zodat we, behalve oren tekort kwamen van de kou, tevens ogen tekort kwamen voor het gebodene. Gooi er dan nog diverse tussenstopjes in voor de inwendige mens, en het slotdagje was compleet.

Als een doorgwinterde (sic) Antwerpenganger liet ik haar de leukste winkelstraten en -straatjes zien, wat er verdacht vaak op neer kwam dat zij na 2 uur al wist waar wij ons precies bevonden en ik slechts kon opmerken: "ah ja, dit is waar ik gisteren verkeerd liep, nu zie ik het weer."

Hannie probeerde graag haar nieuwe fototoestel uit, wat aanzienlijk mooiere resultaten gaf dan het mijne. Ik registreerde slechts, zij maakte echt foto's.
Niet vreemd dus dat wij bijvoorbeeld bij Het Steen uitkwamen, een vrij fotogeniek punt, vlak aan de Schelde. Nadelig was dat de wind hier vrij spel had. We snelden ons naar terug naar de Grote Markt en verder richting automobiel. Met een uurtje waren we weer thuis.
Antwerpen is eigenlijk heel dichtbij. Zo'n uitstapje kun je best vaker maken, bijvoorbeeld als het niet vriest.
Warm in hart en hoofd, niet alleen door de verwarming in de auto maar zeker ook door het verblijf in Antwerpen, was er nog lang en veel na te genieten.

lutek Maandag 25 Februari 2013 at 10:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Kwatsch In Antwerpen (4/5)

Tussen kunst en... ik heb eigenlijk geen kitsch gezien in Antwerpen, was het zaak om ook wat aardse zaken in mij op te nemen, met name de Belgische biertjes. Ik had tijdens diverse tussenstopjes al enkele wonderen der naar de hand gezette natuur mogen leren kennen (o.a. een heerlijke Keizer Karel) maar ik wilde het nog onbekender zoeken.
Zo kwam ik terecht in een klein buurtcafeetje dat lokale specialiteiten schonk waar nog niet de rijkst gesorteerde bierhandel van had gehoord. De dame achter de bar hield me dit voor en hield me dat voor, en omdat ik niet kon kiezen probeerde ik het allemaal, zij het niet tegelijk maar opeenvolgend.
Ik moest zelf de flesjes en glazen aanpakken omdat de dame niet ver genoeg kon reiken. De toog was niet zo breed maar zij zelf was zo klein. En daarbij moet nog worden aangetekend dat er achter de bar een verhoging was gemaakt.
"Dit bier is van 6 graden, en dit bier is van 7 graden", gaf zij uitleg in plat Antwerps, waarbij ze procenten als graden aanduidde.
"En dit hier wordt gebrouwen door een vriend van een neef van...", enzovoort enzovoort.
Het was allervermakelijkst en ik hoefde anderhalf uur later maar 2 keer de weg te vragen voordat ik het hotel had gevonden.

lutek Maandag 25 Februari 2013 at 5:43 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Kwast In Antwerpen (3/5)

Tussen andere, reeds eerder beschreven kunstbelevenissen door heb ik ook nog het Rubenshuis bezocht. Als het hier in Rotterdam had gestaan, had ik er niet eens van geweten, maar als je in Antwerpen bent, bezoek je natuurlijk het Rubenshuis.
Fotograferen in een museum is toegestaan, wellicht een kniebuiging onder invloed van de voortschrijdende techniek: Je houdt het nu eenmaal toch niet tegen. Zolang je maar foto's zonder flits neemt.
Aanraken mag natuurlijk niet. In het Rubenshuis mocht je in sommige zalen ook de wanden niet aanraken daar deze van het kwetsbare goudleer was vervaardigd. Hoewel ik slecht van de schilderkunst en zijn geschiedenis op de hoogte ben, was ik toch aanzienlijk meer onder de indruk van de schilderijen dan van de wanden.
En al moest ik steeds bij het tentoonstellingsboekje te rade gaan of ik naar een werk van Rubens of dat van een tijdgenoot stond te kijken, kon ik constateren dat ik ofwel een ouwe lul ben geworden, ofwel meer in schilderijen zie dan 10 jaar geleden het geval was.

Dezelfde bevinding openbaarde zich in de Koningin Fabiolazaal alwaar een tentoonstelling van Permeke en tijdgenoten was ingericht. Met de neus bovenop een doek zie je 10 keer meer dan wat je op een foto ervan kunt zien. De schilderijen leven, krijgen een verhaal, en blijven je bij.

In de OLV-Kathedraal hingen enkele gigantische doeken van o.a. Rubens die ook zeer de moeite waard waren. De kleine donatie ter bezichtiging zou hopelijk aan onderhoud worden besteed en niet aan uitbreiding van het katholicisme, al kon ik dat helaas niet nagaan.
Later op de dag, op zo'n 100 meter afstand van de kathedraal, zag ik een stelletje elkaar op de foto zetten, kathedraal op de achtergrond. De jongen zag me kijken en merkte op dat het 'best wel een mooi gebouw' was. Dat leek me een understatement van jewelste, maar het was me te koud om daar verder op in te gaan.

lutek Zondag 24 Februari 2013 at 9:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Kunst In Antwerpen (2/5)

"Hij is toch eigenlijk een behoorlijke pias", zei mijn Nederlandse buurman in de concertzaal. Ook hij had Mertens eerder gezien, ook in België, omdat Mertens nu eenmaal nooit in Nederland optreedt.
Wim Mertens was groots. Sterker, hij was fenomenaal. En - mijn buurman had wellicht gelijk - ook was hij een behoorlijk pias. Die indruk kreeg je een beetje wanneer hij keer op keer het publiek bedankte met een soort van stripfiguren handgebaren.
De handgebaren zijn hem zo eigen als zijn pianospel, zijn stem, en de eigengemaakte taal waarin hij zingt. Hij is uniek en onnavolgbaar. Mijn verblijf in Antwerpen was reeds na de eerste avond een succes.

Antwerpen is niet gebombardeerd, wat het gebruik van een plattegrond geheel rechtvaardigd. Doch ook met de plattegrond in de verkleumde hand liep ik enkele malen volledig verkeerd. Alles in Antwerpen is gelukkig aan te lopen, maar dus ook verkeerd aan te lopen. Het gaf niet.
Zo kwam ik in wijken die ik anders wellicht had gemist. In de diamantwijk (die officieel vast anders heet) mocht ik vele orthodoxe Joden bewonderen met van die lange wappers. Ik moest continue aan Jim Jefferies denken ("Where in the bible does it say: 'If thou lovest Me, thou shalt look like a dick'?") maar weerhield me ervan dit openbaar te maken.

Door venijnige wind en lichte sneeuw liep ik naar de beeldentuin van Museum Middelheim. Ik had hooguit een aardige wandeling door een parkje verwacht. Wat ik kreeg was niet minder dan een adembenemende rondgang door een wijds park, ik zag een gigantische collectie van prachtbeelden, zeer gevariëerd, alle uniek, en alle stijlen waren vertegenwoordigd. Ik viel van de ene verbazing in de volgende euforie. Zoiets moois had ik zelden gezien.
Ondanks tegenwind leek ik te zweven op de terugweg naar het Historisch Centrum, high van de opgedane indrukken. Ik zal er zeker eens terugkeren.

Na Wim Mertens kon Antwerpen al niet stuk, na Middelheim nog minder. Toch wist ik de volgende dag nóg een mooie ontdekking te doen: een handgeschreven 'Boontje' bij de antiquair. Louis Paul Boon zou er voor de prijs ervan liever een avondlang pintjes hebben besteld, of wel 2 avonden, maar Lowieke is er niet meer en zijn handgeschreven 'Boontje' wel.

lutek Zondag 24 Februari 2013 at 10:50 am | | default | Geen reacties

Kou In Antwerpen (1/5)

Goedgemutst ging ik naar Antwerpen. Hoe goed? De avond ervoor knipte ik mijn teennagels omdat ik wist dat ik 4 dagen veel zou gaan lopen, verknipte mij tot bloedens toe zodat het lopen verlastigd werd maar legde dit uit als zijnde gunstig omdat ik mezelf dan niet overhoop zou kunnen lopen met allerlei pijnlijke gevolgen van dien. Zó goedgemutst ging ik naar Antwerpen.
In Antwerpen is waarschijnlijk minder te zien dan in Brussel of Gent. Zeker weten doe ik dat niet, ik woon er niet, maar dat is mijn indruk. Niettemin kun je per benenwagen erg veel ontdekken en er een goedgevulde, vooral culturele midweek doorbrengen.

Waar het niet waaide voelde het als koud, waar het waaide als ijzig. Nog altijd was ik goed maar helaas gemutst noch gewant; wel gesjaald. Tegen de kou viel echter niet aan te lopen, ik moest of ik wilde of niet diverse tussenstops inlassen tijdens de dagelijkse rondgang in net wat voor een gelegenheid er op mijn weg kwam.
Daar binnen roken uitgesloten is in gans Antwerpen duurden de stops nooit erg lang.
Reeds na anderhalve dag voelde ik mij lappenmanderig maar wist door lange periodes van slaap des nachts de gevatheid van enge ziektes overdag in de kiem te smoren. Of misschien hadden de ziektekiemen het zelf nog kouder dan ik en besloten zij een vliegtuig naar het Zuiden te boeken.

Omdat waardigheden pas bezienswaardig werden na 10 uur in de ochtend, kwam ik al snel in de knoop met mijn planning. Maar omdat ik 1 museum van mijn voorkeuze schrapte en er een ander niet open bleek, kwam de planning toch weer als vanzelf in orde.
Mijn verblijf was eigenlijk nogal ad hoc geboekt. Ik wilde in eerste instantie slechts een optreden van Wim Mertens zien, de eerste avond. Maar waarom niet direct een paar dagen blijven?
Het hotel lag op een steenworp afstand van het station. En dan zou genoemde steen niet letterlijk geworpen moeten worden want eigenlijk lag het daar te dichtbij voor.
Omdat het optreden geslaagd was, meende ik diezelfde avond al dat de andere dagen als het ware extra waren, zodat ik in immaterieel opzicht alleen nog maar winst kon behalen. Dit bleek ook helemaal te kloppen.

lutek Zaterdag 23 Februari 2013 at 10:41 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Beste Fabian

Beste Fabian,
En trouwens ook 'Slechtste Fabian' - grapje: ik ken geen andere Fabian, zodat iedere gradatie die ik je geef automatisch de juiste is. Ik had ook kunnen zeggen 'Dikste Fabian' of 'Dunste Fabian'.
Dat je dus niet denkt dat je slecht bent. Althans niet dat ik weet. Ik impliceer er niets mee.
Sorry, ik realiseer me op dit moment dat ik er tegelijkertijd mee beweer dat je ook niet noodzakelijk al te 'best' bent, omdat met 'best' zo min als met 'slechtst' een vergelijk te maken is.
Zo bedoelde ik het niet. Laat dat duidelijk zijn.

*zucht*

*delete*

Fabian,
Dat lijkt me een beter begin dan het weinig betekenende 'Beste Fabian', een aanhef die vaak onterecht gebruikt wordt. Althans, het gedeelte 'Beste', niet 'Fabian'. De aanhef 'Beste Fabian' wordt natuurlijk veel minder gebruikt dan 'Beste' in combinatie met een andere naam. Hoewel dat in jouw geval misschien niet helemaal waar is, omdat jij zelf zo heet. Ik bedoel het over het algemeen genomen.
Volg je het nog? Dit schrijf ik allemaal omdat ik net deze brief met die aanhef begon. Dit is de tweede versie en....

*humpff*

*delete*

Enige Fabian,
Want hoe hef je anders een brief aan die je schrijft aan iemand met een naam die vrij uniek is?
Niet helemaal uniek, maar wel zodanig dat ik in elk geval geen andere Fabian ken: Enige Fabian dus.
Nu ik het teruglees lijkt het of er staat dat ik je enig vind, maar dat is dus niet zo.
Wacht even, ik wil niet beweren dat je niet enig bent; het was slechts mijn intentie je aan te duiden als enige (als in: enig in zijn soort) en niet als enig, hoe enig je dan ook mag zijn.

*grrrrr*

*delete*

Hoi Fabian,
Heb je je nummer voor me, dan bel ik je even.
Ik ben niet zo van het bellen namelijk.

*send*

*nee!! verdomme*

lutek Donderdag 14 Februari 2013 at 6:31 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Einsteinbarbie Raw

Aan kunst geen gebrek in Rotterdam, of in elk geval aan kunstenaars en manifestaties.
Van kunst heb ik niet veel verstand maar als kunst in de buurt is, wil ik het best wel even ontmoeten. Zeker als Einsteinbarbie is uitgenodigd om de zaken luister bij te zetten. En dat alles op slechts één kilometer lopen van mijn huis.
Overigens, niet alleen een kilometer lopen, maar ook een kilometer met de fiets, met de metro of desnoods met het vliegtuig; een kilometer is een kilometer. Dat snap je toch wel?

De locatie van de Raw Art Fair was nauwelijks te missen. Loods Santos aan de Rijnhaven was volgehangen met van toepassing zijnde opschriften. Maar al was het op Katendrecht, ik was zo verstandig om de aanwijzing "ingang achter zijde" niet letterlijk te interpreteren.
Loods Santos is een loods waarin vroeger kruiden en specerijen lagen opgeslagen, in een tijd dat er nog stukgoed in Rotterdam werd overgeslagen. Bijna alle oude loodsen zijn lang geleden afgebroken, ze hadden geen functie meer. De geur van peper bleef nog wel een decennium lang hangen maar is inmiddels definitief opgetrokken. Mijn geheugen is kapot maar die geur kan ik nog oproepen, met bijbehorende neveneffecten.

Voordat de livemuziek begon, draaide een dj wat plaatjes. Ik merkte dat het nuttigen van de eerste 2 biertjes elk exact zo lang duurde als het draaien van 3 platen, en hoopte van harte dat de dj wat meer Zeppelin en wat minder Ramones zou gaan opzetten, anders kon het wel eens een zeer korte avond worden.
Ongevraagd deed hij dat ook.

Alle ingrediënten voor een geslaagd concert waren aanwezig: band, podium, tap, publiek, en geluidsman. Jammer genoeg had niemand de geluidsman verteld wat zijn functie was. Sterker nog, misschien had niemand hem verteld dat hij de geluidsman was. Hij reageerde in elk geval niet op aanwijzingen van de band, als hij al naar de band keek.
Misschien was hij een kunstproject. Je weet het niet. Niets is onmogelijk.

Einsteinbarbie was gelukkig zo op elkaar ingespeeld dat ook zonder geluidsman de nummers tot hun recht kwamen. En al hadden de meeste deelnemers van het publiek nog nooit van ze gehoord, de aandacht bleef gevat.
Het publiek was een mengeling van min of meer kunstzinnige high brow en low brow, en bij het constateren van wijn in plastic bekers werd de high brow nog een stuk verhoogd, zag ik naast mij tot twee maal toe gebeuren.

Op zeker moment merkte ik dat ik precies onder een kunstwerk zat dat aan het plafond was bevestigd. Het vertoonde een sterke gelijkenis met van die bamboohouten strafcellen uit Vietnamfilms. Al speelde deze gelijkenis zich waarschijnlijk louter en alleen in mijn hoofd al, toch ging ik voor de zekerheid even ergens anders zitten.
'The world is my bitch', zong Stella. Daar was geen speld tussen te krijgen, zelfs niet door de geluidsman.
Wat de wereld voor mij precies was, wist ik niet. Vanavond was de wereld Raw. Morgen is die misschien weer iets anders.

lutek Zondag 10 Februari 2013 at 1:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Naturalis

Waar beter Facebookers in hun natuurlijke omgeving waar te nemen, gade te slaan en te observeren dan in een museum? Ik had al eerder enkele losse exemplaren gezien maar nog nooit zo veel bij elkaar, in het wild.
Wild en museum, misschien dat die combinatie een beetje wrong maar het beloofde hoe dan ook een interessante dag te worden.

Precies op de afgesproken tijd werd ik wakker. Dat was een goed begin van de dag.
Langzaam realiseerde ik mij echter dat die afgesproken tijd correspondeerde met een afgesproken plek. En die plek was niet waar ik mij bevond. Dit was een iets minder goed begin van de dag.
Door kundig enige handelingen over te slaan die overgeslagen konden worden en mij slechts te beperken tot de meest essentiële (ik had ten slotte nog de héle dag om te ontbijten), bleek ik toch nog vrij tijdig bij de juiste trein te staan.

Naturalis is in Leiden gevestigd, net achter het station, in de tochtigste tochthoek denkbaar. In de stationshal verzamelden wij ons. Met hoeveel waren wij eigenlijk, 5, 10, 20? Met heel wat elk elk geval. En dat was maar goed ook, zo bleek toen we van de stationshal naar Naturalis liepen. De tochthoek was zodanig tochtig dat we zeker 4 of 5 mensen verloren zagen waaien. We hebben ze niet kunnen redden, de stakkers. Facebook zal ze missen; en als het geen 'fake accounts' waren, wil iemand wellicht zo goed zijn deze op te heffen. Dank u.

Een harde kern van 9 overgeblevenen trad binnen. Nu is het natuurlijk zo dat je in een museum met 2 personen meer ziet dan alleen. Met 3 waarschijnlijk nog meer. Maar ergens kort daarboven ligt een omslagpunt. Waar precies weet ik niet, maar het is zeker dat wanneer je met 9 bent, je minder ziet dan alleen. Dat is niet erg. Helemaal niet. Beschouw het als een schoolreisje. Je hebt de dag van je leven maar ga later nu niet vragen wat je allemaal hebt gedaan of gezien. Daar zijn andere dagen voor.

We vergaapten ons aan uitstallingen en opstellingen. Wat het precies was, kan ik zo snel niet zeggen. We liepen hier eens een verdieping op, en daar eens een afdeling in, en al snel was de groep gereduceerd tot een halfvoud van zijn oorsponkelijkheid.
(Ik tel mijzelf hier voor het gemak even niet mede, om de wiskundig correcte verhoudingen van bovengemaakte bewering niet in het geding te brengen.)
De theorie van het bewegingsvolume indachtig, liepen wij echter liever door dan dat wij stilstonden. Als je stilstaat, is de kans, laten we zeggen, 50% dat de andere groep dat ook doet, en onstaat er derhalve een 0% slagingskans elkaar ooit nog terug te vinden vóór sluitingstijd.
Het was de juiste beslissing want de andere groep stond gewoon achter een vitrine, op 2 meter van ons verwijderd.

Pauze! De ene wilde wat drinken, de tweede wilde wat roken, de derde wilde wat plassen.
Hier trad de 3e Wet van Bob den Uyl in werking (of misschien van iemand anders, dat moet ik eens nazoeken), die beweert dat het zich in beweging zetten van een groep mensen exponentieel langer duurt naarmate de groep groter is - let wel: óndanks het feit dat alle leden van die groep hetzelfde willen.
Dit had vreemd genoeg tot het gunstige gevolg dat we in de tijd (en ruimte) dat wij ons een weg baanden naar toiletten, restaurant en rookplek, meer van het museum zagen dan gedurende de gehele rest van ons verblijf tesamen. Hoe dat precies mogelijk is, weet ik niet. Helaas is Bob den Uyl (of iemand anders) al overleden, anders had hij hier vast een 4e Wet over kunnen opstellen.

Geheel voldaan betraden wij na de pauze opnieuw het museum en vergaapten ons andermaal aan uitstallingen en opstellingen. Andermaal raakten wij elkander kwijt, en hier en daar liepen we een donkere kamer, bezemkast of lege liftschacht in. Het bleef tot het laatste moment spannend.
Plotseling dook een van ons op zijn buik om nauwkeurig enkele waarnemingen te observeren, dan wel gade te slaan. Je bent in een museum of niet. Een opgezet paard schrok zich een hoedje en zette het op een lopen. Kort daarop werden wij met zachte doch dwingende hand naar de uitgang geleid.
Het was een schoolreisje om nooit te vergeten.

lutek Maandag 04 Februari 2013 at 10:15 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Goedemorgen

Als ik opsta merk ik dat het boven de dekens kouder is dan eronder. Ook de vloer is koud. Snel pak ik sokken uit de kast, trek die aan, voordat ik op koffie-expeditie ga. Terwijl ik dit doe, zie ik de sokken van gisterenavond op de vloer liggen. Die had ik net zo makkelijk even kunnen aantrekken, en de nieuwe sokken bewaren voor straks wanneer de dag echt begint.

Ik zet koffie en zet de computer aan, en denk "ik zet koffie en de computer aan", hoe heet zo'n uitdrukking ook alweer? Ik kom niet op het antwoord en terwijl ik bezig ben niet op het antwoord te komen, schenk ik alvast koffiemelk naast de koffiemok.
"Dat is niet handig", zeg ik zelf, voordat iemand anders het zegt - Al is die kans klein want er is niemand anders in de buurt. Met een verkeerde draai zet ik de fles koffiemelk terug in de koelkast, zodanig dat de koffiemelk langs de dop naar buiten spat, als ware het champagne. Nu zijn er twee plekken die ik van melk moet kuisen: aanrecht en koelkast. Laat ik beginnen met het flesje zelf.
Ik maak de dop schoon, de hals, en de onderkant, systematisch en volledig, en zet de fles terug in de koelkast op de plek die ik nog niet had schoongemaakt. Wacht even, er waren geen twee maar drie dingen die ik moest schoonmaken: aanrecht, koelkast, én fles. Doordat fles en koelkast daarnet één waren vergiste ik mij in de telling.
Overnieuw. Het aanrecht dan eerst maar. Dan de koelkast, dan de fles. Ziezo. Nu koffie.
Waar is de koffie?
Ik blijk geen water in het apparaat te hebben gedaan. Het vullen van het waterreservoir gaat nu uiteraard gepaard met gesputter en gepruttel.

Even later schenk ik koffie in, loop naar de computer, zet die aan, en ga zitten. Als ik de mok aan mijn mond zet, zie ik dat er geen melk in de koffie zit. De koffie is zo zwart als het scherm waar ik tegenaan kijk. Dan kijk ik naar onder, en begin tegen de computer te praten.
"Zou je niet eens aangaan, ding dat je er bent?" Ik heb natuurlijk de computer weer uitgezet in plaats van aan. Voor de derde maal druk ik de knop in. Dit geeft mij gelegenheid naar de keuken te lopen, de koffie door de gootsteen te gooien, de koffiemelk te pakken en in de mok te gieten die tot mijn verbazing nu leeg is.
Ik besluit eerst maar in bad te gaan.

Ik laat het water lopen, gooi mijn broek en sokken in de wasmand, en leg alvast kleren klaar voor straks. Als ik in bad lig, bedenk ik dat ik straks niet moet vergeten dat de computer een zwart scherm vertoont door de screensaver, niet omdat die niet aan zou staan.
Het wordt vast een prachtige dag. Ik moet trouwens zo meteen even een was draaien, de mand zit alweer behoorlijk vol.

lutek Zaterdag 02 Februari 2013 at 2:24 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: