Poppodium

Er moet een groot nieuw poppodium in Rotterdam komen, zeggen sommige mensen. Er moet helemaal geen groot nieuw poppodium in Rotterdam komen, zeggen anderen. Misschien dat, als de mensen die het wel willen de helft van het budget krijgen dat de mensen die het niet willen er niet aan willen besteden, iedereen tevreden is. Misschien ook niet. Ik weet het niet. Je zou dan eerst moeten uitvinden wat de mensen die het niet willen er niet aan willen besteden, wat een heel merkwaardige rekensom tot gevolg heeft.
Ter promotie van de gehoopte komst van het podium was er een drietal bands te bewonderen op een ander podium, een klein nieuw podium, dat van Blender.

Als Half Way Station in de buurt speelt. heb je een goede kans dat ik ook in de buurt ben, zo ook nu. En als Goslink zijn zelfgemaakte gitaar en celliste meeneemt, ben ik ook graag in de buurt. En ook was er Colonne, een band die klonk zoals U2 ooit klonk toen ze nog een hardrockgitarist in de gelederen hadden, met een zanger die de bewegingen van Calvin Johnson heeft geërfd ware het niet dat Calvin nog in leven is.
Al met al een enerverende avond.

De presentator leek helemaal nergens op. Of misschien probeerde hij ergens op te lijken maar dat  mislukte. Zodoende leek hij gewoon op zichzelf, zoals het hoort. Hij schudde me gedurende de avond een keer of wat de hand of gaf een schouderklop of knipoog. Hij was blij als een kind met de bands en met het publiek. Of hij ze werkelijk kende bleef wat onduidelijk.
Aan sfeer geen gebrek in Blender, enthousiasme, muziek uiteraard, en enkele onzinnige gesprekken. Aan bier helaas wel. Men heeft er Vedett en Vedett. Nou, doe mij dan maar een Vedett, alstublieft. (Ik tel de Heinekentap vanzelfsprekend niet mee.)
Ik denk dat het de bedoeling is dat je er vooral cocktails drinkt, zulks doet de naam ten slotte al vermoeden, maar daar ben ik niet aan toegekomen.

De hele avond werden er beeldopnames gemaakt van de bands en van het publiek. Volgens mij ben ook ik een paar keer vastgelegd, hardnekkig niet in de camera kijkend wanneer die op mij was gericht. En mogelijk ook andersom. Maar dat laatste kan ik per definitie niet zeker weten. De opnames zullen vast zijn gemaakt ter promotie van het al dan niet gewilde podium.

Om Blender een podium te noemen gaat eigenlijk wat ver. Ze laten er bands optreden maar als er een band van meer dan 3 mensen staat, zie je het podium al niet meer. Het is altijd gunstig als er geen stagedivers bij een concert aanwezig zijn, maar waren die er deze avond geweest, hadden zij zodoende de beste kans om te stagediven gemaakt bij Goslink, iets waar de muziek van Goslink allerminst om vraagt. In de film Quadrophenia duikt de antagonist vanaf het balkon de zaal in. Dat kan dan weer wel in Blender. Althans, technisch gezien is het mogelijk. Ik moet hier echter bij aantekenen dat dit geenszins is aan te raden. Sterker nog, ik kan het iedereen met klem afraden. Bestel dan nog liever een Vedett, alsjeblieft.

Je kunt het zien als een metafoor dat Half Way Station niet op het podium bleef staan maar gedurende het concert steeds verder de zaal introk, met instrumentarium en al. Ze zijn eigenlijk te groot voor zo'n klein podium. Geen wonder dat zij graag een groot nieuw poppodium in Rotterdam willen.

lutek Zondag 26 Mei 2013 at 4:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Voorgrondmuziek

Vorige week was mijn moeder op visite. Ik had de nieuwste plaat van An Pierlé opstaan. Die combinatie van gebeurtenissen was zonder opzet, maar geheel toevallig was het ook niet, aangezien ik die plaat behoorlijk vaak draai de laatste tijd. Na een paar nummers vroeg mij moeder van wie deze muziek was en voegde eraan toe dat ze het zulke mooie achtergrondmuziek vond. In verwarring keek ik of er niet plotseling buiten mijn weten om een andere plaat opstond, al wist ik natuurlijk dat dit niet mogelijk was. Achtergrondmuziek, zo had ik An Pierlé niet eerder bezien.
Met speciale aandacht voor dit aspect van haar presentatie toog ik voor de derde maal in 2 maanden tijds naar haar concert, dit maal in Ekko, Utrecht. Is An op de een of andere manier als achtergrond te ervaren?

In het voorprogramma speelde andermaal Love Like Birds. Deze keer als tweemensband, het repertoire was echter hetzelfde als laatst in Tilburg. De onoplettende luisteraar concludeerde dat zij slechts 2 nummers speelden: langzame nummers en nog langzamere nummers. Gelukkig waren beide nummers ijzersterk.
Ter verluchtiging vroeg mevrouw LLB of er mensen waren die wat te vragen hadden. Om de stilte niet te lang te laten duren vroeg ik waar ze vandaan kwam. Ze was erg blij met die makkelijke vraag omdat die ten koste ging van eventuele lastige vragen, zoals ze zelf opmerkte. Ik heb altijd gedacht dat het Amerikaanse zg. satirische tv-programma Saturday Night Live wordt gefinancierd door de CIA om de wind uit de zeilen te halen van werkelijke satire, om te voorkomen dat die in de mainstream zou komen. Mevrouw LLB gebruikte diezelfde methode. Wat het precies was dat ze verborgen wilde houden, is derhalve dan ook onbekend gebleven.

De pauze bracht ik in de rookruimte door. Ondanks dat Ekko deze heeft ingericht als gymzaal kon ik mij moeiteloos bedwingen aan mijn conditie te werken. Na enige tijd kwam een dame de rokers vertellen dat het concert een aanvang zou nemen. Hoe buitengewoon attent, vonden alle rokers. Nu ja, eigenlijk was het niet de rokers die ze wilde inlichten alswel de man van het licht die toevallig ook net in de ruimte zat. Ach ja, toch was het attent.
Aan de bar kocht ik een flesje Leffe en begaf mij richting podium. De eerste slok viel nogal rauw op mijn maag. Was het een keyboardaanslag van An waarom ik mij verslikte? Was het een maaltijd die zich met terugwerkende kracht wilde laten gelden? Ik nam een voorzichtige tweede slok en ontdekte dat ik te maken had met een mond vol glassplinters. Niet zomaar een mond, de mijne! Niet de ideale omstandigheid om een concert op achtergrondmuziekwaardigheid te beoordelen.
Ik spoelde mijn mond - figuurijk kom ik daar zelden aan toe, en ook ditmaal ging het om de letterlijke variant van die actie - kreeg een excuusflesje bij de bar en begaf mij andermaal naar de voorgrond, zijkant rechts. Ik bedacht dat ik van daar af zonder dat er enig onderdeel van het publiek in de weg stond een mooi shot had op An en besloot de gehele avond vast te leggen per videofunctie van mijn fototoestel. Wat ik niet doorhad was dat, omdat het toestel zich een meter onder ooghoogte bevond, het shot vanaf daar een volledig andere kijk had op de achter het keyboard gezeten An dan mijn ogen hadden. Het is weinig tactvol de opnames publiek te maken.

An speelde niet alleen muziek, ze maakte ook grapjes. Het was een vast onderdeel deze tour maar toch maakte zij elke avond andere grapjes. Urbanus deed dat ook. Hij zong in een band en maakte avond aan avond meer en meer grapjes tussen de nummers door, tot het moment dat er geen nummers meer overbleven. En ook geen band. Ik zie bij An de muziek niet snel naar de achtergrond verhuizen.
Oja, achtergrond! Ik had nog altijd niets achtergrondelijks kunnen ontdekken bij An. Ja, toen ik haar vooraf even door het publiek zag lopen, viel ze niet zo op, behalve misschien door haar jurk die in vergelijking met de uitdossing van het publiek gerust als feestelijk kon worden beschouwd. Maar achter het keyboard gezeten, is het alles voorgrond dat de klok slaat.
Ze deed voor hoe ze soms nog gezien wordt: "An Pierlé, ah ja, dat is toch dat depressieve meisje?"
Dat is ze niet. Lang leve An Pierlé.

lutek Zaterdag 25 Mei 2013 at 12:25 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Weekend in Den Haag 2

...en tegen de tijd dat de zilte zeelucht uit mijn weelderige haardos was verdwenen, zat ik reeds andermaal in de metro naar Den Haag. In Café Van Delden, op het Noordeinde, was een dichtersmiddag georganiseerd.
Dichtersmiddagen zijn vaak nog net ietsje erger dan dichtersavonden, omdat je na afloop nog zo'n enorme tijd hebt te gaan voordat je de dag kunt afsluiten om het de volgende ochtend allemaal maar weer opnieuw te proberen. Maar deze keer had ik een troef op zak in de vorm van de wetenschap dat Guido Utermark aanwezig zou zijn. Hij was nog als eerste aan de beurt ook. Een mooie plek want als het verdere verloop echt niet te harden is, heb je de buit ten slotte al binnen en kun je gerust een veilig heenkomen zoeken.
Dit bleek niet nodig, de rest van de middag was ook heel goed door te komen. Hoe alle dichters precies heetten, kan ik niet vertellen, daar de presentator nogal wat deelnemers verkeerd aankondigde. Gelukkig maakte hij alles goed door zelf ook een prachtgedicht voor te dragen.

Guido begon met een huishoudelijke mededeling. Het is voor het begrip soms beter de gedichten thuis op je gemak te lezen dan op je nuchtere maag voor de eerste keer in voordracht te horen in een openbare ruimte.
Dit zei hij omdat de lezer dan nog eens bepaalde zinnen kan herlezen en, met 'de interwebs' bij de hand, enkele in de gedichten genoemde namen van een persoonsgeschiedenis kan voorzien, maar in feite bedoelde hij dat je beter wel dan niet zijn nieuwe bundel kon aanschaffen; een inzicht waarin ik mijzelf geheel kon vinden.
De eerste keer dan ik hem zag en hoorde voordragen, 2 jaar geleden, opende hij met een tamelijk onbegrijpelijk gedicht, keek vervolgens de ietwat gedesoriënteerde zaal in en mompelde de klassieke woorden: "Nou, dat lijkt me duidelijk".
(Niemand durfde hem tegen te spreken.)
Dit keer zat er meer klaarheid in zijn gedichten, maar ik sluit niet uit dat ik zelf inmiddels iets meer begrip heb gekregen.

Tussen de bedrijven door papte ik aan met de barman en barvrouw. Die stonden daar namelijk ook niet voor niets. Op dichterlijke wijze schonken zij bier, wijn en, als iemand een bepaald optreden minder geslaagd vond en een cappuccino bestelde, schonken zij met veel geraas een cappuccino.
Soms verslapte mijn aandacht een beetje en was ik opeens blij dat ik buiten moest staan roken, maar over het algemeen was het gebodene goed te pruimen.

Twee dagen later hoorde ik Guido op de Haagse radio. Lokale radio is tegenwoordig d.m.v. internet wereldwijd, je moet het alleen even weten. Voor de voltallige wereld - voor zover deze in wetenschap was van bovengenoemd - verklaarde hij hoe hij het leven ervaarde. De interviewer leek figuurlijk een stuk dichterbij de dichter te staan dan een vorige keer (want ook op de radio was de dichter al eens eerder geweest).
Ofwel wordt de dichter begrijpelijker, ofwel was de interviewer, net als ik, gegroeid. Zeker weten doe je zoiets nooit, maar het geeft in elk geval enige hoop voor de toekomst.

lutek Donderdag 16 Mei 2013 at 12:57 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Weekend in Den Haag 1

Je zou het zo niet direct zeggen maar in Den Haag gebeurt van alles en, op de koop toe, nog wat. Om dat mee te maken, moet je er naartoe, of je nu wilt of niet. Omdat veel mensen dat niet willen, blijven zij in het ongewisse over wat er dan zoal in Den Haag gebeurt.
Zelf ben ik meestal de beroerdste, doch niet altijd; dit weekend maarliefst twee maal niet. Ik heb in het Haagse anderen ontmoet de ook de beroerdste niet waren, althans niet dit weekend, al meen ik dat de meesten daarvan niet van buiten Den Haag kwamen, zodat ik hen en mij niet zonder pardon als geestverwant wil aanmerken; dit terzijde.

Vlak naast het water van de Noordzee is een surfdorp gevestigd, genaamd F.A.S.T. Waar de afkorting voor staat, weet ik niet. Ik gok een S voor Surf, maar Schevingen of Strand kunnen even goed.
F.A.S.T. had een klein muziekfestival georganiseerd. De optredens zouden in de buitenlucht plaatsvinden tenzij slecht weer daar anders over dacht. Slecht weer dacht daar inderdaad anders over. Het weer was zo slecht dat het surfdorp niet naast maar tijdelijk in de Noordzee was gevestigd. De optredens vonden derhalve binnen plaats.
Ik had het sterke vermoeden dat ik de enige bezoeker was die alle drie de bands al kende: Bloomfield, Leo Gstrein, en Einsteinbarbie. 1 uit Rotterdam, 1 uit Den Haag, en 1 uit Amsterdam.

Voorafgaand aan de concerten had ik alle tijd om uit te vinden wat er zo surf aan het dorp was, maar ik heb daarin gefaald. Het geheel ademde de sfeer uit van een zomerse avond in O.J.C. De Chillup, waar ik 30 jaar geleden een geziene gast was; bovendien werd ik keurig gevouvoyeerd, en vroeg niemand waar ik mijn wetsuit had gelaten. Af en toe waaide de deur open en werd er iemand meegevoerd door de golven - wil niet iedereen een dergelijk romantisch einde? - maar verder was er niets dat aan de stoere watersport deed denken.
Er werden links en rechts bord- en andere gezelschapspelletjes gespeeld. Ik zag iets wat in eerste instantie op Catan leek. Ik begreep in tweede instantie echter niets van de regels, wat bij nader inzien, in derde instantie, erop duidt dat het best catan geweest kan zijn.
In het voorbijgaan, een tafel verder, voorspelde ik dat blauw een spelletje vier-op-een-rij van rood zou winnen, wat iets tussen bewondering en verwachting oogste bij de omzitters. Ik heb geen idee of mijn voorspelling uit is gekomen. Je gaat daar natuurlijk niet werkelijk op zitten wachten.
Iemand gooide nog wat houtblokken in een oude kachel. Knusheid troef. Surfheid was echter niet te bekennen.

De optredens waren alle geslaagd. Wat kan ik er verder over zeggen? Niets. Ga zelf maar kijken.
Het werd gedurende de avond kouder en kouder. We stonden dan wel binnen, hermetisch afgesloten was de zaak allerminst. De gehuurde uitbouw, een soort partytent, rammelde uit alle macht meestal net niet op de maat van de muziek. Iets wat soms voor verwarring zorgde wanneer de drummer het begin van een nieuw nummer aftelde.
Tegen de tijd dat de laatste band begon, moest de ijsmeester eerst nog even snel het podium ijsvrij maken. Maar omdat de bands in progressie steeds energieker speelden, bleef de temperatuurbeleving gedurende de gehele avond constant.
Op enig moment merkte ik dat de wind draaide en nam ik de kans waar mij naar buiten en naar huis te begeven. Het laatste nummer was net ingezet. De windrichting zorgde er niet alleen voor dat ik de juiste kant op naar het openbaar vervoer werd geblazen, tevens kon ik nog tot op honderden meters de klanken van betreffend laatste nummer meepikken.
Ik was 2 of 3 hoeken verder toen de wind zijn oorspronkelijk richting hernam. Een ieder die nu nog het surfdorp zou willen verlaten, kwam bedrogen uit. De stakkers zouden aan Neptunes worden geofferd, ofwel konden zij pas halverwege de volgende dag, bij laagtij, een kans op veilig heenkomen maken. Tegen die tijd was ik zelf weer opnieuw naar Den Haag onderweg...

lutek Dinsdag 14 Mei 2013 at 12:02 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Vrijheid Is...

Wat heb je gedaan op Bevrijdingsdag? Ik heb in de rij gestaan. Vrijheid per gemeentelijke verordening.
Het was een goede en een slechte dag in één.

Mark Lotterman en Half Way Station traden op, 2 wereldbands die helaas nog niet door de wereld gekend zijn. Wie weet worden ze ooit groot, wie weet worden ze ooit wereldberoemd - een mens droomt - en dan zullen 30.000 mensen zeggen dat ze die bands nog eens op Bevrijdingspop hebben gezien. Jammer dat al die mensen die dat over 20 jaar zeggen, wel op het festival waren maar niet voor het podium stonden.
Jammer was ook dat vooral HWS werd kortgesloten door het tijdsschema. De gemeente had zeker een of andere verordening uitgevaardigd.

Daarover gesproken, ik vermoed dat de gemeente nog een andere verordening had uitgevaardigd. Er waren 3 kabouterbiertentjes op het terrein, elk bevolkt met 6 man onervaren personeel, er was gebrek aan wisselgeld, er was geen muntjessysteem, er waren slechts handtaps met 1 straal (niet 6 tegelijk, zoals normaal is bij evenementen), er was chaos en doorelkaarloperij. Er was zon, warmte en muziek, en er waren per tentje 300 zeer dorstige bezoekers die iets wilde drinken (hun vrienden niet meegeteld).
Wat heb ik gedaan met Bevrijdingsdag? Ik heb voornamelijk in de rij gestaan bij een biertentje. Eén keer 37 minuten, en één keer 45 minuten. Hierdoor miste ik het begin van de beide bands waarvoor ik überhaupt naar het festival was gekomen. Mogelijk heeft de gemeente gedacht de dronkenschap te beperken (want zoals wij weten, kan dronkenschap tot agressie leiden), wat niet wegnam dat de agressie zonder dronkenschap tot astronomische hoogstes steeg bij de biertentjes zelf.
Door deze beperking heb ik ook nog een ontmoeting met een vriend gemist die ik op afstand voorbij zag lopen. Je loopt na een half uur niet even de rij uit - ben me daar gek.
(N.B. Lees voor 'rij' liever 'rugby scrum'.)

Verder werd ik nog met de dood bedreigd bij een broodjestent omdat ik een vadsige vamp er op wees dat zij onterecht voorging, waarop ik besloot dat die hele vrijheid iets is wat waarschijnlijk niet voor mij is weggelegd, en ik het festivalterrein verliet.

Vrijheid is... ja, ach, vul zelf maar in.

- - -

Wat was er dan wel leuk op Bevrijdingsdag? Nu ja, die 2 bands natuurlijk.
Maar wat nog veeeeeeel leuker was: het was Riks eerste popfestival!

Rik voelde 's middags al iets speciaals aankomen, zo leek het. Hij was opgewonden (maar dat is hij wel vaker), hij lag niet te slapen maar te zingen in zijn bedje (maar dat doet hij wel vaker) en hij wilde overal in klimmen (ook geen nieuws). Zo bezien vertoonde bij eigenlijk geen ander gedrag dan anders, dus misschien was het allemaal projectie onzerzijds, maar Hannie en ik hadden toch het idee dat Rik iets wist wat wij wisten. Namelijk dat het een speciale dag was.
De specialiteit van de dag was in werkelijkheid dat Hannie en ik voorbereidingen troffen voor een campingvakantie over 2 maanden, maar een popfestival is natuurlijk ook heel bijzonder.
Na de gedane voorbereidingen trokken we er per fiets op uit. Ik fietste zoveel als maar mogelijk achter Hannie en Rik aan. Niet noodzakelijk vanwege brommerinhalerij maar omdat ik vanuit de achterhoede Rik goed kon gadeslaan. Met open mond keek hij om zich heen naar het verkeer, de gebouwen, de mensen, de brug en het water. Vanzelf ga je ook weer alle dingen die je denkt te kennen met nieuwe ogen zien. Sommige dingen zijn eigenlijk best mooi, merk je opeens, met een kleine schok.

In Het Park aangekomen wilde Rik niet gedragen worden. Los lopen met zoveel mensen om hem heen was echter ook niet ideaal. We zaten neer in het gras en genoten van de zon.
Met een beetje fantasie kon je zeggen dat Rik danste op de maat van de muziek. Toegegeven, als je in het bezit bent van zulk een fantasie, ben je waarschijnlijk ook in het bezit van een behoorlijke stoornis aan motoriek en wereldlijke perceptie, maar goed, hij bewoog, dat kon niet worden ontkend.
Mark Lotterman speelde het nummer 'Funny', en samen hebben we daar toen op gedanst. Als je wat ik doe, dansen noemt, heb je waarschijnlijk nog ernstigere stoornissen dan zoëven beschreven, maar het voordeel is dat, als je eenmaal zo ver bent, je dat niet meer in de gaten hebt. Dus dans maar. Dans...
Ik heb gedanst op muziek, op stilte, ik heb gedanst met vrienden en met onbekenden, ik heb gedanst in binnen- en buitenland, ik heb gedanst in vreugde en in tranen, maar met niemand kan ik zo fijn dansen als met Rik.

Vrijheid is... ja, ach, vul zelf maar in.

lutek Zondag 05 Mei 2013 at 9:46 pm | | default | Geen reacties

Broeierige Vlaamse Dames

Voor sommige Belgen moet je naar België (Wim Mertens, bijvoorbeeld), anderen komen met enige regelmaat naar Nederland. Dát, en het feit dat het concert van een maand eerder van tamelijk hoge kwaliteit was, deed mij, weliswaar pas op het laatst mogelijke moment, besluiten voor een 2e maal in korte tijd een concert van An Pierlé bij te wonen.
Over enkele weken komt ze andermaal op bezoek, wellicht ga ik weer.

Vorige keer stond ik zo dicht voor het podium dat An pas na 3 nummers doorhad dat er nog meer mensen in de zaal stonden dan alleen ik. Dit keer ging ik daarom achterin op 10 meter afstand staan, tevens in de ijdele hoop dat het concert dan met iets minder impact aan zou komen. Vergeefs natuurlijk, na 2 nummers stond het koude zweet me alweer op de rug. Let wel, dat was een niet geringe prestatie aangezien het in de kleine zaal (en het is nogal een kleine zaal) van 013 te Tilburg tropisch warm was, wat mijn buurman zijdelings deed opmerken dat het deze avond goed gesteld was met het gehalte broeierige Vlaamse dames, hiermee in feite de aanwezige dames en de heersende temperatuur onterecht op één hoop gooiend, waarschijnlijk een gevolg van zowel de Vlaamse dames als de temperatuur.

Dames, zeg ik, meervoud, want vóór An Pierlé had er al een Vlaame dame, genaamd Love Like Birds, opgetreden. Ik vergeet voor het gemak even dat deze dame met haar drieën was.
Tussen voor- en hoofdact zag ik dat An op Facebook een foto uit de kleedkamer had geplaatst waarop zij trots, tevens verlekkerd, een doos bossche bollen toonde. Als dat haar maar niet op zou breken, dacht ik nog. Ik had het nog niet gedacht of ik was het reeds vergeten. An nam plaats achter de piano - een keyboard ditmaal; de verhuurder was nog bezig de toetsen van de piano van haar vorige optreden te herstellen, en op een keyboard kun je hengsten wat je wilt, een keyboard vindt alles best. An sprak met en tot de zaal en ging verder waar zij gebleven was, namelijk, in haar woorden, met het spelen van "plezante nummerkes over dood en verderf".
Toen gebeurde wat in 15 jaar niet gebeurd was: de ergonomische bal, haar zetel, zei plotseling Pang! Daar lag zij, languit op de grond. Gelukkig zonder veel lichamelijke schade doordat zij (haar woorden) beschikt over een dikke poep, een goed stootkussen. Het was geenszins een gepland onderdeel van het optreden, wat echter niets uitmaakte voor An Pierlé. Ze herpakte zich en ging verder.
Ik dacht onwillekeurig terug aan de foto van de bossche bollen en vroeg me af of dit populaire streekproduct nu gezien moest worden als aanslagvermogend. Na afloop hoorde ik echter dat de bollen in kwestie op dat moment nog niet waren aangeroerd. De Brabantse gemeente haalt opgelucht adem.

http://www.youtube.com/watch?v=LSlCplMq5R4

lutek Zondag 05 Mei 2013 at 10:20 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,