Dierencursus

Ik heb een stuk of wat broers met een stuk of wat honden. Recentelijk hebben zij deze honden een hondencursus laten volgen. Aangezien de honden al hond zijn, heb ik geen idee wat een hond er zoal wordt geleerd. Ik gok dat ze luisteren leren, want zo wordt gehoorzamen vaak genoemd. Ze leren er vast ook allerlei trucjes: stukje lopen, stilzitten, doodliggen. Er komt ongetwijfeld een flinke dosis Pavlov bij kijken.
Ik weet niet welke dieren er, behalve honden, nog meer voor het volgen van een cursus in aanmerking kunnen komen. Zou er een kattencursus bestaan? Katten luisteren (gehoorzamen) een stuk slechter dan honden. Je zou dus denken dat het harder nodig is een kat op cursus te sturen dan een hond. Of misschien werpt een kattencursus zo weinig vruchten af dat het zinloos is een kat op kattencursus te sturen. Eventueel kun je een kat op hondencursus sturen en zien wat het beest ervan opsteekt. Als hij met onvoldoendes thuiskomt, of hij begint te blaffen, kun je hem eventueel bestraffen met een korting op zijn knabbeltjesratsoen, al zal dat de tweezits wellicht niet ten goede komen.

Hier in huis wonen wandelende takken, tegenwoordig nog maar twee. Behalve dat deze beestjes gewoonlijk slechts een weinig wandelen, heel veel stil zitten, en een beetje eten en drinken, zijn ze inmiddels hoog bejaard zodat ze nog een weiniger wandelen, nog veel meer stil zitten, en nog maar een heel klein beetje eten en drinken.
En behalve dat ze dat gewoonlijk doen, en in het bijzonder nu ze hoog bejaard zijn, zijn ze ook nog eens geheel niet in staat te luisteren omdat ze doof zijn.
Toch overwoog ik ze op cursus te sturen. Al snel bleek dat er helemaal geen wandelendetakkencursus bestond. Ik overwoog toen of ik ze zou inschrijven voor een hondencurses maar bij navraag bleek dit onmogelijk dan wel niet gewenst. Wat het resultaat van een cursus zou zijn geweest, durf ik niet te zeggen. Misschien dat de takjes dan af en toe eens mooi zouden gaan zitten. Of slechts één kant van het terrarium zouden bevuilen om mij de schoonmaak nog gemakkelijker te maken. Ik had heus niet direct verlangd dat ze de afwas deden of iets op commando uit de koelkast haalden, althans niet meteen al na de beginnerscursus. Dat kon later altijd nog wel eens.

Maar waarom eigenlijk, dacht ik vervolgens. Wilde ik de takjes iets laten doen wat ze niet uit zichzelf zouden doen? Dan had ik misschien geen takjes in huis moeten halen.
Echter, ik had het plan nog niet uit mijn hoofd gezet of tot mijn stomme verbazing maakten de takjes mij zelf duidelijk (via een ingewikkeld patroon van afwisselend lopen, stilzitten, eten en drinken) dat zij graag op cursus wilden en of ik dat niet een beetje snel voor hen kon regelen. Natuurlijk kon ik geen nee zeggen.

Wat de beestjes me helaas niet duidelijk konden maken was wat het precies was dat ze wilden leren. Ik moest een beetje gokken. Ik deed iets voor, zij deden het na, lukte het, dan leken ze er plezier in te hebben. Lukte het niet, dan betrof het mogelijk een opdracht die ze niet wilden leren, ofwel – en hier werd het wat onoverzichtelijk – hadden ze meer training voor de opdracht nodig.
Zo had ik bij voorbeeld een parcours uitgezet wat de beestjes zo snel mogelijk moesten afleggen, met daarin tal van obstakels: over bloempotten klauteren, tv-kanaal veranderen met de afstandsbediening, stukje over het balkon rennen vlak voor een paar hongerige kraaien langs. Gewoon van alles wat eigenlijk.
Welnu, het klimmen over bloempotten was vanzelfsprekend geen probleem, maar aan de kraaien zijn we nooit toegekomen. De takjes zaten voor de televisie en vergaten verder alles wat er om hen heen gebeurde. Ze vergaten ook mij, en ze vergaten dat ze een parcours moesten afleggen, en wel in een zo kort mogelijke tijd.
(Hier teken ik bij aan dat ik lang gedacht heb - toen ze voor de tv zaten - dat ze in slaap waren gevallen; dat kan bij die beesten zo maar overal en op elk moment gebeuren. Bovendien, ik weet niet of u zelf weleens naar de televisie kijkt maar... afijn, u snapt het wel.)

Het slagen van de cursus konden ze dus op hun buikjes schrijven, maar aangezien ze inmiddels behoorlijk bedreven waren in het wisselen van tv-kanalen, heb ik ze toch maar een deelcertificaat gegeven. Vooruit maar.
Wel neem ik tegenwoordig de afstandsbediening mee naar de slaapkamer want anders heb ik kans dat ik om 4 uur ‘s nachts opeens wakker word van MTV of van een soft-erotische nachtfilm. Daar heb ik niet zoveel zin in. De takjes hebben duidelijk moeite met de volumeknop.
Verder lijken ze over het algemeen redelijk verzot te zijn op Inspector Foyle en wielrennen.

lutek Woensdag 31 Juli 2013 at 10:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Wachten

Ik wacht tot de zomer begint, ik wacht tot de zomer eindigt. Dit jaar is er daadwerkelijk een zomer, wat zou moeten helpen. Maar of de duidelijkheid van de zomer iets te maken heeft met mijn wachten durf ik niet te zeggen. Of misschien wil ik het niet.
Ik heb mezelf allang betrapt maar stel het trekken van conclusies graag wat uit. Ook de conslusies wachten op het einde van de zomer. Stel ik mij voor. Hou ik mij voor. Hou ik anderen voor.

Als de zomer er niet is, of de illusie ervan, dan is er wel een winter, of een concert, of een drukke week, of een wandeling omdat ik daar opeens echt heel erg veel zin in heb.

Zo kom ik natuurlijk nooit aan mijn begin. Ik ontvang geen 200 gulden.
Van inflatie ben ik mij al jaren niet bewust.

lutek Maandag 29 Juli 2013 at 10:01 pm | | default | Geen reacties

Parten Spelen

Of het de zomer is die de vogels parten speelt weet ik niet, maar er zijn rare gedragingen waar te nemen. Gedragingen die ik althans niet had verwacht. Misschien zie ik te weinig vogels, of let ik niet goed op, misschien vertonen de vogels wel vaker raar gedrag (hoe vaker, hoe minder raar het is) en zijn ze nu - dan indirect toch als gevolg van de zomer - door het warme weer te belazerd om hun doorgaans geheimgehouden gedrag geheim te houden wanneer er toevallig een mens voorbij loopt.
Ik zag twee vogels parten spelen.

Eerst zag ik een reiger. De reiger zat nog een eind van mij verwijderd, een paar honderd meter. Er viel op dat moment genoeg te zien om mij heen dus ik had niet heel veel aandacht voor hem. Maar toen ik iets dichterbij was gekomen, zag ik dat het een aalscholver was. Ik roep al jaren dat ik een bril nodig heb en vond hiermee een nieuw bewijs.
Maar wacht, de vogel was wel degelijk een reiger. Hij stond op een tak die uit het water stak, breeduit met zijn vleugels lichtjes in de wind(stilte) te wapperen. Precies zoals een aalscholver dat doet.
Toen ik vlakbij was, liet hij zijn vleugels zakken en keek me aan, zoals reigers dat doen. Ik nam een foto, wat nergens op sloeg want als een reiger op een reiger lijkt is hij net zo bijzonder als iedere andere reiger.

Een slootje of 4 verder - ik fietste van het Zuiderpark naar de Wielewaal - was er een verkeersopstopping, ten minste als er verkeer was geweest. De ganzen bij het Waaltje hadden namelijk log en lui bezit genomen van de rijweg. Dit alles in totale gemoedelijkheid. Och, ze lieten mij zonder probleem voorbij fietsen - gaat uw gang, gaat uw gang, waggel waggel - maar ik fietste niet voorbij. Ik stopte even om te zien wat de ganzen zoal deden op een warme zomerzondagnamiddag.
Eigenlijk deden ze niet veel. Maar net voordat ik verder wilde gaan, zag ik hoe vanaf de waterkant een nijlgans kwam aanrennen. Hij maakte een kabaal van jewelste. Wat bezielde hem? Werkelijk zonder enige reden stoof hij op iedere vogel af die in zijn blikveld kwam. Hij had het vooral op één gemunt: een gans die rustig in het gras zat, de andere kant op keek, en nietsvermoedend van het zonnetje genoot (of juist van de schaduw, dat weet ik nu niet meer).
De nijlgans vertoonde exact het gedrag van een meerkoetje: iedereen zonder reden wegjagen, aanvallen, en... bespringen.
GAK!! klonk het over het Waaltje. De besprongen gans was zich wildgeschrokken en veerde op. Wat krijgen we nu zeg? Ben je nu helemaal!?
Het bespringen had ook wel iets weg van hoe Van Druten leerling Sanders bespringt in een DirkJan-strip (zie bijgaand).
Ik maakte een foto van een scholekster omdat die daar toevallig ook zat en omdat ik wederom al veel te laat was om het echte spektakel vast te leggen.

De vogels spelen parten. Ik bedoel, de zomer speelt de vogels parten. Ik bedoel, door de zomer spelen de vogels parten (als in 'een rol spelen') die ze anders niet spelen. Maar misschien zie ik te weinig vogels, of let ik niet goed op. Bovendien heb ik echt een bril nodig.

lutek Dinsdag 23 Juli 2013 at 9:29 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Ackerdijkse Plassen 2

"Hallo meneer, is alles in orde?"
Ik stond even ingewikkeld mijn fiets te beletten te slagen in zijn pogingen simultaan om te vallen en weg te rollen, als dat ik met één hand probeerde het fototoestel uit de rugzak te halen die nog niet geheel van mijn rug los was.
Gezien het ultravroege tijdstip kon mijn gehannes gemakkelijk gezien worden als dat van iemand die op een ultralaat tijdstip fiets noch benen meer onder controle had. Ik had de controle wel, ik zag alleen geen hand voor ogen. Maar nu dat ik werd bijgeschenen door een stel koplampen lukte het al beter te zien wat ik eigenlijk aan het doen was, zowel voor mij als voor de vraagsteller.
"Uitstekend, dank u wel. Ik ben bijna op het beginpunt en besluit alvast het fototoestel - zie hier - in gereedheid te brengen."
Ik wees het weiland in, waar ik juist tevoren nog een twintigtal schapen had zien staan, in de laaghangende mist. Nu was daar zo goed als niets te zien, door de aanwezigheid van juist diezelfde koplampen.
"Ik ben een beetje vroeg opgestaan en..."
"Een béétje!?"
De vraagsteller en haar chauffeur moesten lachen. Nu zag ik pas dat het politie-agenten waren. Ze wensten mij een goede morgen, ook al duurde het nog wel even voordat het morgen zou worden., en ik wenste hen hetzelfde.

Ik moest er voor zorgen niet de aandacht te trekken. De aandacht van een stel passerende dienders was niet erg maar de aandacht van de vogels wel. Ik wilde vogels zien zonder dat de vogels mij zagen. Om dit te bereiken was er mogelijkheid de Ackerdijkse Plassen een stukje in te lopen, want dat was waar ik was. In het verder verboden te betreden vogelgebied is een hutje gemaakt voor hen die uit spotten gaan, een goede 150 meter Plasinwaarts. Van hieruit kon ik de vogels goed gadeslaan zonder ze te storen.
Anders dan een jaar eerder had ik mij nu ingesmeerd met deet zodat ik geen last had van muggen. Niet ieder beest met vleugels heeft mijn onvoorwaardelijke liefde.

Met de zon werden ook de vogels wakker. Het ene groepje ganzen na het andere koos het luchtruim. Ook al hadden ze net zo goed allemaal tegelijk kunnen opstijgen, leek het of ze waren opgeleid door het nabijgelegen vliegveld, alsof er een startbaan in het natuurgebied lag vanwaar ze slechts groepjesgewijs mochten vertrekken, intussen hun beurt afwachtend. Mij kwam het goed uit want zo kon ik ten minste eerst nog een stapel foto's laten mislukken voordat ik die ene mooie nam.
Toen de zon wat hoger boven de horizon stond, en het niet meer verantwoord was zijn kant op te fotograferen, begon ik een grote ronde om het gebied, waar ik wel 2 uur over deed. De ochtend werd al snel warm maar tot mijn plezier bleef het net zo stil als het in de nacht was geweest.

Een kievit probeerde mij weg te leiden van een nest. Sinds is vastgesteld dat kieviten dit gedrag vertonen, is het een stuk gemakkelijker geworden om te ontdekken waar het nest zich precies bevindt waar je van weggeleid wordt. Maar probeer dat maar eens duidelijk te maken aan zo'n beest. Vergeefse moeite.
Een andere hut bij de Plassen kijkt uit op een aalscholverkolonie. De aalscholvers probeerden mij in het geheel niet weg te leiden van wat dan ook. Misschien was dat omdat ze mij niet zagen, wat natuurlijk ook mijn bedoeling was.
Al was het inmiddels uren later, nog altijd was het een tijdstip waarop de meeste mensen lagen te slapen. Toch liet ik mij wegleiden van de Ackerdijkse Plassen. Het was mooi geweest.
Op de terugweg voelde ik mijn voeten en knieën veel meer dan op de heenweg maar ik liep geen risico meer te worden aangesproken wegens onhandigheid.

lutek Zondag 21 Juli 2013 at 3:55 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Knuffel

De vader en moeder stonden bij de tramhalte. Niemand zag hen. Ze maakten in elk geval geen indruk. In de kinderwagen lag een kind te slapen.
De vader en moeder stapten de tram in. Niemand zag hen. Wie achter hen stond moest even wachten tot de kinderwagen naar binnen was gedragen. Verder maakten ze geen indruk. De tramdeuren sloten.
Naast de tramhalte lag een knuffel. Ik sprong op. Ook ik had de vader en moeder niet bij de tramhalte gezien, althans niet bewust. En ik had ze niet in zien stappen, al keken mijn ogen hun kant op. Maar door het zien van die knuffel wist ik zeker dat er een kind moest zijn. Een kind met een vader en een moeder, en - belangrijker nog - een kind met een knuffel zonder knuffel. Het was een eendje. Een gele. Met een snavel.

"Er ligt een knuffel bij de halte! Heeft er iemand een knuffel verloren!?"
De moeder reageerde direct. De knop van de tramdeur reageerde niet. De knuffel was verloren en zou nimmer weder worden gezien.

Voor mezelf was ik blij dat er een moeder was die reageerde. De keren dat je iemand in de tram op luide toon hoort verkondigen dat er 'een knuffel bij de tramhalte ligt' zijn meestal de keren dat er een gevaarlijke gek in de tram zit. Zonder een reactie van de moeder was ik ongetwijfeld als zodanig bekeken. Doordat er een reactie kwam, begreep het publiek dat mijn woorden, de uiting ervan, een boodschap bevatte(n), dat er sprake was van communicatie. Al had het me, toegegeven, niet veel kunnen schelen als er sprake was van zwijgen.

Voor de vader en de moeder was ik niet blij. Hen wachtte een zware taak. Uitleggen waar de knuffel gebleven was. De eend. De gele. Met de snavel.
Zo ver was het nog niet. Het kind was nog in diepe slaap.

lutek Donderdag 18 Juli 2013 at 8:48 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Recensie

Vincent K. promoot bands, geeft platen uit, regelneeft optredens in binnen- en buitenland en staat tijdens concerten vaak achter de kraam achterin de zaal de koopwaar aan de man te brengen.
Rik van den Bosch is iemand die ooit hoge ogen gooide in de Grote Prijs van Nederland, tegenwoordig in Spanje woont en musiceert, en zojuist zijn 6e CD heeft uitgebracht; na 5 solo, nu met band The Dandies.

Pfoe, dat valt nog helemaal niet mee, een recensie schrijven. Bovenstaande opening is wat ik min of meer had bedacht, als opening, maar hoe ik nu verder moet, dat weet ik niet precies. Misschien moet ik de CD gewoon maar eens opzetten. Wacht, ik rip hem eerst even. Vanaf PC draaien is gemakkelijker. Dan vertel ik ondertussen eerst wat de bovengenoemde figuren met elkaar te maken hebben.

Ja, tjonge, daar begint het al, dat weet ik eigenlijk niet. Ik zie Vincent regelmatig bij concerten, en laatst stopte hij me deze CD van Rik van den Bosch in handen met de mededeling dat hij wilde weten wat ik ervan vond. Ik ga er dus maar van uit dat Vincent de promotie en distributie verzorgt, en optredens probeert te regelen. Stom dat ik dat niet duidelijk gevraagd heb. Hij was zelf heel enthousiast, en het was een bijzonder aardig gebaar me deze CD mee te geven. Gaan recensenten aardiger schrijven als de promotor aardig is? Hoe werkt zoiets?

Ah, de CD is geript. Even kijken waar de computer hem heeft neergezet?
"Album Onbekend", dat zal hem wel zijn.
Ik weet niet goed wat ik hier van moet maken. Wat een rare stem heeft hij, hoog en ijl en... Het klinkt een beetje als die zangeres die ik laatst... Wacht eens even, ik heb per ongeluk de verkeerde CD aangezet. Ogenblikje, hoor.

Wel grappig eigenlijk, de CD die ik net opzette is er precies een van iemand die ooit een blog van mij over haar optreden als 'recensie' omschreef. Tot tweemaal toe zelfs, terwijl na de eerste keer toch al had moeten blijken dat ik over een optreden werkelijk van alles kan schrijven maar juist de muziek zelf altijd wijselijk buiten beschouwing laat.
De naam van de CD van Rick van den Bosch & the Dandies is 'Rick van den Bosch & the Dandies'. Zo, die heb ik nu wel genoeg genoemd. Ik ga maar eens luisteren, nadat ik eerst nog even een bak koffie heb ingeschonken en, oja, ik moet de planten nog water geven.

Wat een rumoer! Wat een jolijt! Deze meneer heeft er zin in volgens mij. Het eerste nummer knalt er meteen in. Hoewel dat natuurlijk relatief is. Als ik net hiervoor een plaat van de Dead Kennedys heb gehoord, knalt deze meneer minder dan wanneer ik net een plaat heb gehoord van Wim Mertens. Hoe dan ook, het is een opmaat voor de rest van de CD.
Vervolgens zingt hij een lied over het leven. Ah, het leven, met ups and downs en vroeger en later en al die dingen. Het is een vrije jongen, dat hoor je meteen. Eentje die zo met de noorderzon vertrekt als hij daar zin in heeft, naar Spanje bijvoorbeeld.
Tijd voor een ballad. Nou ja, ballad, hoe zeg je dat, een rustpuntje. De Spaanse gitaren zijn weer niet van de lucht. Hij kan best mooi zingen trouwens, had ik dat al gezegd? Even een spelletje patience tussendoor.

Hoor nou eens, weer een nummer over hoe hij nooit op één plaats wil blijven. Het is een wonder dat hij nog een week lang in de studio heeft verbleven, of hoe lang duurt zo'n opname?
Misschien hebben ze hem vastgebonden. "En nu gitaar spelen en zingen, Rik! Net zolang tot het allemaal mooi op de plaat staat. Geen gemaar."
Ook in de rustigere nummers is hij nooit helemaal rustig. Het is dat ik niet geloof dat ADHD bestaat anders zou hij hier vast voor in aanmerking zijn gekomen.
Prettig dat hij geen zwaar Nederlands accent heeft, dan kun je een zanger niet serieus nemen. Ik neem Rik wel serieus, hij is zonder twijfel een zanger. Hij moet zingen. Hij kan niet anders. Het is een gedreven zanger - zoals dat in de popjournalistieke wereld wordt aangeduid. Goed zo.

Dat valt echt nog helemaal niet mee, een recensie schrijven. Wat zouden zijn invloeden zijn? Kan ik hem niet gewoon een mailtje sturen om het hem te vragen? Ik hoop niet dat hij Dylan noemt maar dat zal wel niet. Waarschijnlijk komt hij met een mij onbekende Spaanse klassiek geschoolde gitarist op de proppen. Moet ik uit gaan zoeken wie dat dan weer is. Nee, laat maar.
De nummers zijn zonder uitzondering af, met kop en staart, en ze kloppen aan alle kanten. En hoe meer nummers ik hoor hoe meer ik denk dat niemand anders ze zo kan maken als hij. Hij is niet inwisselbaar.
Oh, ik moet natuurlijk nog een omschrijving van de soort muziek geven. Dat lees je altijd in de bladen. Denk ik. Ik lees geen bladen dus ik weet het niet zeker. Laat ik het op folk-rock houden, dat is een algemeen aanvaarde term die je makkelijk kunt gebruiken en die toch helemaal niets betekent. Mooi.

Volgens mij zijn er heel veel mensen die ik ken die deze CD erg goed zullen vinden, dus ik raad iedereen aan hem aan te schaffen.
Verder hou ik mij bij eenieder aanbevolen mij CD's te sturen om te bespreken. Ik had dat nooit eerder gedaan maar het bevalt mij prima.

http://rikvandenbosch.com/

lutek Maandag 15 Juli 2013 at 10:32 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Gras

Het jaarlijks terugkerende Metropolisfestival beleefde een 25e editie. Dat werd gevierd. Met een festival. Natuurlijk. Ze waren er nu toch.
De organisatie doet altijd zijn best een programma te presenteren van 'de beste bands die je nooit hebt gehoord'. De organisatie slaagt hierin ten dele, namelijk het deel dat betrekking heeft op de onbekendheid. Dat geeft niks. Het is dichtbij. Het is zonnig. Het is gratis. Het is op een zondag. Ik heb niets beters te doen. Kortom, ik heb geen reden om niet te gaan.
Lang geleden slaagde de opzet van het festival beter, hoewel toen ook slechts ten dele, namelijk het gedeelte dat betrekking had op de bands. Smashing Pumpkins was een hoogtepunt, al waren die helemaal niet onbekend.
Soms slaagde de opzet op alle fronten waardoor ik bijvoorbeeld Primus helaas heb gemist.

Dit jaar zag ik weinig bands maar heb niettemin veel muziek gehoord, strategisch als ik mij had opgesteld, languit in het gras, exact het middelpunt houdend tussen het grote podium, het kleine podium, het nog kleinere podium en de zon. Uiteraard heb ik geen idee welke bands er allemaal speelden en voor een programmablad moest je dit jaar betalen dus deed ik het zonder. Mét een programmablad, zag ik achteraf, zou ik denkelijk beter hebben opgelet en meer bands hebben gezien.

Eén band die ik heb gezien, heette KXP, wat Fins is voor 'Geef die mok eens door, Jet', zo heb ik uit betrouwbare bron. Ze speelden eigenlijk maar 1 lang nummer en het was lange tijd onduidelijk waarom ze dat deden.
De drummer deed me aan Mo Tucker denken, zo belabberd slecht kon hij maat houden. Dat was niet erg, want de - hoe zal ik hem noemen? - zanger drukte een paar knoppen in op een electronisch doosje en toverde een vooropgenomen muziekstuk tevoorschijn, inclusief drumpartij. De gitarist was nog het meest overbodig van het drietal. Zijn ongetwijfeld goedbedoelde variatie in vingerzetting op de fret had hoegenaamd geen enkele invloed op de sonische uitkomst van de versterkers. Voorts bestond de tekst van het nummer uit slechts 1 woord, 'Hey', ad infinitum.
Na enige tijd was het vooropgenomen stuk opeens afgelopen. Als ik zeg opeens dan bedoel ik ook opeens. De drie waren van de ene op de andere seconde aan hun eigen kunnen overgeleverd, wat hen duidelijk niet in de koude kleren ging zitten. Snel breiden zij een eind aan het concert en verlieten het podium. De drummer en gitarist met enige vaart, de zanger op zijn gemak, daar deze eerst nog poogde te verbloemen dat hij verstrikt zat in de enorme kluwe van snoeren van en naar zijn electronische doosje.
Ik had mij prima bij het concert vermaakt want ondanks dat de heren geen noot konden spelen of zingen, klonk het geheel als een klok.

Even later werd vanaf het podium medegedeeld dat er een traumahelicopter onderweg was. Paniek alom. Gewonden? Gesneuvelden? Niets van dat alles, het is de naam van een band. Niet alleen dat, het is ook de naam van het radiografisch bestuurbare voertuigje waarmee ik iemand achter de podiumtent zag spelen. Ik keek geboeid naar het tweede zodat het eerste mij grotendeels ontging.

Bij de kraampjes der neringdoenden zag ik een meneer in een stapel 3D-posters neuzen. Justin Bieber had meer dan zijn gemiddelde aandacht. Ofwel wist hij niet wie de afgebeelde jongeman was. Behulpzaam als ik ben, deed ik hem hier kond van waarna hij genoemde poster vliegensvlug teruglegde, schichtig om zich heen keek of hij nog door anderen dan ik gezien was, en vervolgens lang en opzichtig zijn toewijding aan een exemplaar van Elvis Presley wereldkundig maakte.

Wat ik vooral gezien heb op Metropolis is het gras. Het gras was werkelijk in topvorm. De sprieten sproten de stukken eraf en ze stonden in de grond dat het een aard had. Het was comfortabel om op te liggen, het was zelfs eetbaar (merkte ik per ongeluk), en het was alom aanwezig. Het gras was zonder twijfel de hoofdattractie van het festival. Wat mij betreft mag het gras volgend jaar op het hoofdpodium.

lutek Vrijdag 12 Juli 2013 at 10:36 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Half Way Station Weekend

2 - Closing Time

Half Way Station heeft nog een appeltje met een dak te schillen. In Polare bleef het dak liggen waar het lag. Dit in verband met de tekortschietende verzekeringsdekking. En ook omdat het die dag regende. In De Unie is er niets dat hen tegenhoudt het dak eraf te spelen omdat De Unie na vandaag sluit. En omdat het nu niet regent.
Iedereen van wie je aanwezigheid verwacht, is er. Iedereen van wie je dat niet verwacht, is er trouwens ook.
DJ Hans en DJ David wisselen plaatjes uit, om en om draaien ze er eentje. Het is de gok om, als je even de tel kwijt bent, te raden wie aan de beurt is, maar Hans maakt het makkelijk doordat hij Ome Lou heeft meegenomen.
[Overigens lees ik steeds vaker, en door steeds meer mensen, hoe Hans wordt aangeduid als 'Hans Tweedehands'. Ik moet mij sterk vergissen of ik ben het geweest die hem 25 jaar geleden zo begon te noemen.]

Ik bestel de allerlaatste McChouffe van de tap. Het assortiment flessen is al danig uitgedund. Twee tappen zijn al afgesloten. We maken vanavond de restjes op. Aan de zijkant van de bar prijkt nog één zielige punt taart die door niemand wordt losgemaakt. Voor de laatste keer zit ik aan een Unietafeltje, voor de laatste keer ga ik naar het Unietoilet.

Half Way Station gaat door waar ze twee dagen eerder gebleven waren, met 'Storms and Doubt'. In plaats van een gastviolist hebben ze nu een gasttrompettist meegenomen. Tevens is er een gastdanseres, hoewel ik daarbij moet aantekenen dat deze danseres zich allerminst als een gast gedraagt. Gelukkig zijn we niet op de koffie bij iemand thuis maar op de slotavond van De Unie zodat alles kapot mag en niemand bezwaar maakt. Maar er vallen niet eens gewonden, dus eigenlijk valt het best mee. Wel ligt ze van de inspanning zeven nummers lang in coma. Als ze weer bijkomt, sluipt ze het podium op om de muzikanten de stuipen op het lijf te jagen.

De muziek van HWS wordt weleens omschreven als 'psycho folk'. Plotseling, wellicht onder invloed van de laatste Duvel, schiet me een andere naam te binnen: 'desert swamp'. Ik weet niet of het al bestaat maar ik vind het een prachtige aanduiding. Gelukkig vergeet ik deze gedachte vrijwel onmiddellijk weer.
Het dak van De Unie is er nog altijd niet af maar met een welgemikte confettibom wordt dat varkentje ten slotte alsnog gewassen. De Unie is dood, lang leve De Unie.

lutek Maandag 08 Juli 2013 at 9:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Half Way Station Weekend

1 - On Top of the World

Op weg naar de Donner, nee de Selexys, door de druil maar in opgewekte stemming wegens fijn vooruitzicht. Half Way Station speelt op het dak van de Donner, nee, de Slegte, nee, Polare. De laatsten die ergens op een dak speelden waren The Beatles, en - als je erover nadenkt - dan zal U2 het waarschijnlijk ook wel zo nodig een keer hebben moeten doen.
Ondanks druil zijn er meer gegadigden zich te laten horen op het Binnenwegplein. Niet alleen ik ben opgewekt, ook de liederen zijn dat die worden gezongen door een koor van blijde mensen. Ik ben blij voor hen dat ze blij zijn, wat niet wegneemt dat ik hoop dat de druil snel overgaat in donder. Maar de opwekkingsliederen klinken niet zoals ze horen te klinken, wat komt door een tweetal modewinkels, elkaars buren, die de vrijdagavonddisco reeds om 5 uur 's middags laten beginnen, en hiermee tegen elkaar opbieden. Godver, wat een tyfusherrie.

In Polare, dat nog maar 1 dag zo heet, staat direct bij binnenkomst een hele kast met boeken van Dan Brown; Ik mis Selexys nu al. De boeken staan zodanig in de weg dat je er wel over moet struikelen. Ik neem daartoe een aanloopje en kegel de hele kast in één keer om.
De muziekinstrumenten van HWS staan klaar voor gebruik op de 14e verdieping. Ik gok meestal maar een beetje op welke verdieping in ben. Ik raak er altijd de weg kwijt; was ook al zo toen het nog Donner heette. Dat komt niet in de laatste plaats door de aanwezige roltrap, waarmee je een nogal onduidelijk aantal verdiepingen kunt afsnijden als ware het een soort wormhole, een vergelijking die nog versterkt wordt door het feit dat je diezelfde weg niet terug kunt nemen.
Waar de instrumenten ook precies staan, ze staan dus niet buiten, niet op het dak. Misschien maar beter ook. Het begint harder te regenen en door het raam zie ik al twee of drie blijde zangers voorbijvliegen, opgewekt als ze worden door de wind.

Als HWS aanlegt voor het eerste nummer sta ik nog te besluiten of ik een espresso of een jus d'orange neem; een tapvergunning heeft men niet. Beschaafd publiek wel. Tot mijn niet geringe verbazing heb ik na vijf nummers opeens geen rugpijn meer, iets waar ik al twee weken mee tob (en al 35 jaar, maar daar gaat het nu niet om.) De muziek van HWS heeft therapeutische eigenschappen. Hier was ik nog niet van op de hoogte. Een extra reden geen concert van ze te missen.
Veel te snel is het afgelopen. Het beschaafd publiek klapt enthousiast maar durft niet om een toegift te vragen. Gelukkig heb ik zelf de beschaving reeds lang geleden vaarwel gezegd. Zodoende spelen ze nog een nummer. Dit wordt aangekondigd als 'een rustige afsluiter', Storms and Doubt.
Omdat het nog steeds regent spelen ze het dak er voor de gelegenheid niet vanaf. Dat kan later dit weekend altijd nog.

(wordt vervolgd)

lutek Zondag 07 Juli 2013 at 12:26 pm | | default | Geen reacties

Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 12 (18 juni 2013)

De buren links gingen gisteren weg, de buren linkser eergisteren, de buren rechts rijden weg nu we de tent aan het afbreken zijn. Het zal toch niet aan ons liggen? Ik word als altijd een beetje verdrietig als ik de tent opgerold zie worden. Gelukkig kan ik nog even spelen met de buggy, de voetbal en Mama's wandelstokjes. Dan vertrekken we voor een rit van ruim 12 uur. Hoelang is dat eigenlijk, 12 uur? De auto geeft weer een aardige immitatie van de Tardis van Dr. Who, er gaat minstens twee keer zo veel in dan er in past. Je merkt niet echt dat we van alles achterlaten.

Onderweg zien we een langzame ommekeer in het weer. We zijn op tijd vertrokken. Mijn chauffeurs bieden tegen elkaar op als het gaat om kilometers maken. Ze vergeten daarbij soms dat ik maar wat zit te zitten de hele dag, zodat ik genoodzaakt ben zelf af en toe aan de bel te trekken om duidelijk te maken dat ik mijn beentjes wil strekken. Dan stoppen we, eten en drinken wat en gaan weer verder. Het is een saaie dag. Ik heb niet eens zin om te zingen.

Ineens zijn we thuis. Ik begin te dansen en springen en rennen dat het een aard heeft. En ik begin er niet slechts aan, ik kan er ook niet meer mee stoppen. Veel te laat lig ik in mijn bedje maar ook dan kan ik nog lang niet slapen. Beneden zitten Mama en Ome Lutek aan de koffie, uit te blazen.
Wat een vakantie was het. Ik heb gespeeld, gewandeld, gezongen. Ik heb bergen gezien, sneeuw. Allerlei beesten. Ik heb kastelen gezien, van steen en van opblaasbaar. Ik heb gezwommen in de zee en in het zwembad. Het was een vakantie om nooit te vergeten.

lutek Donderdag 04 Juli 2013 at 7:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 11 (17 juni 2013)

Het is altijd een goed teken wanneer de laatste dag als een verrassing komt. Nu komt die wel heel erg als een verrassing want gisteren was het de op drie na laatste dag, vandaag al de laatste. Stoppen op je hoogtepunt, heet dat in de sportwereld. Morgen gaat het regenen en nog harder waaien. We zitten nu al met angst, beven en wegwaaiende blokjes naar de tent te kijken bij iedere windvlaag. En de vlagen volgen elkaar op in steeds rapper tempo.
We gaan nog eenmaal de berg op. We zijn er nu toch. We wandelen naar boven, ik op Ome Luteks rug, naar de top van de vallei (of van de twee valleien). De camping ligt 400 meter onder ons. Dat is leuk. En insignificant. Ome Lutek vindt ons insignificant als hij 's avonds naar de sterren kijkt, ik vind het al als ik van hier af naar de camping kijk. Soms loopt Ome Lutek niet snel genoeg, lang niet zo snel als Mama gisteren, dan duw ik hem vooruit tegen zijn rug. Dan loopt hij wat sneller.

Mijn middagdutje doe ik, anders dan gisteren, nu weer wel in de tent, maar het hoeft maar een klein beetje harder te gaan waaien of ik lig ongepland zo weer buiten. Laatste dag: tijd om terug te blikken. Maar omdat dat meestal oersaai is voor anderen dan jezelf, kan ik verheugd mededelen dat mijn kortetermijngeheugen niet verder reikt dan vanmorgen en een stukje van gisterenavond, overeenkomstig met dat van Ome Lutek. Bij mij is dat wegens nog in aanbouw zijnde hersenen, bij hem wegens vroegtijdige afbouw ervan.

Bij nader inzien blijkt het opnieuw te warm om in de tent te slapen en redt Ome Lutek mij van een toeval. Hij laat daar niets aan over en zet mij met bedje en al weer buiten. Waar het bedje ook staat, zodra ik er in lig (lees: speel, zit, sta, zing) weet ik dat ik slapen moet, of dat mijn begeleiders dat van mij verwachten. Het is als de 'four walls of theatre'. Er is opeens geen buitenwereld meer. Niets anders bestaat dan mijn bedje. Ik hoor als het ware niet wat daarbuiten gebeurt en de buitenwereld hoort mij niet. Een ongeschreven regel.
Soms doorbreek ik de 'fourth wall' en kijk ik – niet door de doorzichtige stof van de zijwand, maar – over de rand van het bedje naar Ome Lutek. Ik zie dat hij iets zit te schrijven. Dan draait zijn hoofd langzaam om naar mij. Snel laat ik mij vallen. Zo, net op tijd, geloof ik, hij heeft mij niet zien kijken. En door de doorzichtige zijwand kan hij me niet zien want daar kun je niet doorheen kijken. Dat is een ongeschreven regel.
Pitsie patsie pantsie, wij zijn op vakantie, ditsie datsie demping, wij zijn op de camping.

lutek Woensdag 03 Juli 2013 at 9:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 10 (16 juni 2013)

Het is vandaag dertig graden in de schaduw. Dat is best uit te houden. Maar je snapt al dat er weer helemaal geen schaduw is. Typisch een dag om bij het zwembad te blijven, een beetje te lummelen, veel te drinken en weinig te doen. Wat denk je dat Mama en Ome Lutek besluiten? Precies, een wandeltocht door de bergen.
We komen echter niet verder dan het dorpje Nant, hier een uur vandaan. We doen daar dan ook een uur over. Daar besluiten we echter niet verder te gaan maar terug te lopen. Gelukkig, er schuilt nog enig verstand in mijn dragers. In Nant speel ik ter verkoeling fijn wat in de fontein en klim ik in een standbeeld. Standbeelden in Frankrijk zijn raar. In Canet-en-Roussillon zagen wij een dozijn standbeelden van zittende figuren, wat dus nooit standbeelden kunnen zijn. Hier in Nant gaan ze een stapje verder en zien we een standbeeld voor mensen die gevallen zijn. Gevallen? Dan kunnen ze voor mij ook wel een paar standbeelden oprichten. Heel vreemd allemaal. Maar zolang ik er in kan klimmen, ben ik al blij.
Op de terugweg val ik in de draagzak in slaap en mis derhalve volledig het voorval met de slang en de dikke pad. Ik heb het van horen zeggen: een slang was bezig een pad te verorberen, en niet zo'n kleintje ook. Samen lagen ze midden op ons smalle pad. De dikke pad was bijna nog dikker dan ons smalle pad, en daar lag die slang nog omheengekruld. Die wilde Franse natuur toch altijd. En dan heb ik het nog niet eens over de grote gieren hoog in de lucht.

We blijken er dubbel verstandig aan te hebben gedaan terug te keren naar de camping want we zijn net op tijd om de tent voor wegwaaien te behoeden. De tafel en parasol liggen al ondersteboven. We slaan nog wat haringen krom en dan is het bedtijd, een middagslaapje. Ondanks de wind is het in de tent een graadje of zestig. Na vijf minuten word ik daarom al bevrijd en wordt mijn campingbedje een hemelbedje. Buiten slaap ik verder al komt er zo van slapen niets meer.
Deze vuist op deze vuist... Ozewizewozewizewallakristalla...
Kijk eens, de musjes zijn er weer. Die hebben ons dat hele eind achterna gevlogen. Ze hadden best om een lift mogen vragen.

Het is andermaal goed toeven in het zwembad. Ik ga 763 keer van de glijbaan en verbreek daarmee net niet mijn record van gisteren. Ome Lutek zet Mama en mij gevoelig op de gevoelige plaat. Wie had kunnen denken dat Ome Lutek zo gevoelig kan zijn? Meestal komt zijn gevoeligheid pas boven als je hem tegen zijn enkel schopt. Of als hij een steentje in zijn schoen heeft. Dan kan hij heel zielig doen. Mama niet. Mama is stoer. Bijna net zo stoer als ik.
Als ik in bedje lig kijkt Ome Lutek zijn 1254 foto's door. Ik hoor hem schateren, dan bijna een beetje huilen, maar dan weer lachen. Nu hoor ik hem een liedje fluiten, vals natuurlijk, maar toch wel mooi, een liedje van de allereerste plaat uit zijn verzameling, van lang lang geleden. En nu kijkt hij naar de sterren, naar beertje. Ga maar slapen, joh, net als ik. Morgen dabbadabbadab weer op.

lutek Dinsdag 02 Juli 2013 at 8:54 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Rik Op Reis (met Hannie en Ome Lutek)

Deel 9 (15 juni 2013)

Ome Lutek deelt trots mede dat hij erg bedreven is in de kunst van het nietsdoen en dat deze plek heel geschikt is om die kunst te verfijnen. Maar hij spreekt zichzelf tegen want juist op dit moment is hij heel druk bezig met dingen, net als Mama. Met welke dingen ze precies bezig zijn, is me niet echt duidelijk. Dat is wel vaker zo. Je kunt wel stellen: des te vaster omlijnd hun plan, des te moeilijker te ontdekken wat het precies inhoudt. Nu draagt Ome Lutek mijn bedje naar de auto. En Mama... wat doet Mama nou... Mama haalt de hele tent naar beneden! Even kan ik mijn emoties niet de baas. Dat is een zeldzaamheid maar het komt wel eens voor.

Langs de A75 nabij Lodève staat het vol met dames die ons heel behulpzaam de weg wijzen. Merkwaardig genoeg dan wel in beide rijrichtingen. Dat is heel aardig van ze. Ze zullen met dit weer in elk geval geen kou vatten, al zijn ze nogal tochtig gekleed.
Camping Val de Cantobre in Nant, Aveyron, ligt in een vallei, in een stuk land dat getypeerd wordt als 'de twee valleien'. We zitten denkelijk in één van die twee, maar het zou net zo goed die andere kunnen zijn. De plek is mooi, de zon is warm, de grond van steen, de haringen krom. Een jolige oom ziet ons tobben en begroet Ome Lutek met de woorden "de mijne is groter dan de jouwe", terwijl hij hem zijn hamer overhandigt. Inderdaad, hij is groter, en hiermee lukt het een stuk beter de tent vast te zetten. Voor zolang het niet te hard waait.
Iedereen Cantobre, Cantobre, Cantobre...
Mama heeft deze camping speciaal uitgezocht voor het zwembad. Dat is allerminst privé maar, toegegeven, het mag er wezen. Sterker nog, een uur later verlaat ik het zwembad slechts onder luid protest. Omstanders denken dat ik ontvoerd word. Niet alleen het zwembad is goedgekeurd, ook de knuffelaap die ik bij de receptie ontving is geschikt bevonden. Uiteraard gooi ik heel stoer de aap eerst een paar keer weg maar nog voor de dag om is heb ik hem, letterlijk, in mijn armpjes gesloten. Voor de duidelijkheid even een overzicht. Aapje is natuurlijk geen beertje. Beertje daarentegen is wel een beertje maar eigenlijk een koetje. Koeien staan hier veelvuldig in de wei. En de grote beer hangt in de lucht. Zo, dat is meteen helder voor iedereen.

We eten in het campingrestaurant. Het eten is goed maar de bediening erbarmelijk, volgens Ome Lutek. Als bediendes over bediendes klagen kun je dat gerust met een korreltje zout nemen. Ik maak dit duidelijk met een schuin opgetrokken wenkbrauw zoals alleen ik dat kan. Ome Lutek denkt dat hij in een aflevering van 'banana split' zit, waar ik trouwens best trek in heb. Goed, het is niet zo netjes van het restaurant om 100 i.p.v. 200 gram vlees te serveren, schreeuwend en zwaaiend gasten te begroeten, ze schreeuwend smakelijk eten te wensen, de tapenade te vergeten, de halve inhoud van borden op de grond te laten vallen, de verkeerde rekening te presenteren, besteld brood hardnekkig niet te brengen, te zeggen dat dat aan je collega ligt maar zelf geen herstel ondernemen, mensen in de verkeerde taal aan te blijven spreken, mensen niet te vragen of alles naar wens is maar of alles óók naar wens is (alsof de ene gast iets met de ander te maken heeft), en wijn over kleren heen te gooien,  maar Mama zegt dat het vakantie is en het niet uitmaakt. Ome Lutek denkt zeker dat de borden met het vlees naar voren zouden worden gepresenteerd of dat de presentatie niet tussen door en over gasten heen zou worden gedaan. We staan op een Nederlandse camping, hoor, geen Franse. Smile, you're on candid camera.

lutek Maandag 01 Juli 2013 at 9:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,