Net Als In De Film

24 Rotterdamse amateurfilmploegen deden mee aan een project, het '48 hour film project'. De resultaten waren te zien in Lantaren/Venster. Toevallig zocht ik juist die avond wat gezelschap, en waar kun je je nu eenzamer voelen dan temidden van 200 verwachtingsvolle enthousiastelingen. Resultaat gegarandeerd, zo dacht ik, maar ik bleek abuis. De omstandigheden hadden een averechts effect zodat ik mij tegen iedere verwachting in bijzonder goed vermaakte.

Het project betreft het maken van een korte film. Iedere ploeg heeft daar 48 uur de tijd voor. Dan moet de film af zijn. Begin tot eind. Kop en staart. Af. Klaar. Gedaan.
Dat valt niet mee. Het is al een hele opgave te voldoen aan de opdracht zelf. Des te verbazingwekkender was het dat er zoveel films waren die nog de moeite waard waren ook.
Ik had sterk het idee dat ik de enige in de zaal was die met geen van de projecten iets te maken had. Ieder ander was direct of indirect betrokken bij het tot stand komen van de films. Wel kende ik 2 van de deelnemers. Tot mijn gerust waren zij beiden betrokken bij mijns inziens zeer geslaagde projecten, zodat ik mijn lof niet anders hoefde te formuleren dan met woorden die van toepassing waren.
Tot mijn verrassing kende ik nog een derde persoon, enkelvoud. Plots stond hij levensgroot op het doek, ik schrok er bijna van en was blij dat ik achterin de zaal zat. Ook hij werkte aan een topfilm mee.

Na afloop liep ik door de foyer, feliciteerde her en der mensen, en stelde wat vragen die van toepassing leken. Uit een ooghoek dacht ik opeens iets waar te nemen. Ik wist niet wat. Er was iets. Of toch niet?
In verwarring liep ik naar het toilet om even bij te komen. In de lange gang vervormden de gesprekken achter mij in de foyer zich tot een murmelende brij en hoorde ik alleen nog het kraken van mijn schoenen op het parket. Ik hoefde niet naar onder te kijken om het te zien. Ik liep als het ware achter mezelf aan, op kniehoogte, bijna in slow motion. De geluidseffecten klonken haarscherp.
Op het moment dat ik de deur wilde openen, was iemand mij voor vanaf de andere kant. Een moment keken we elkaar aan. We zochten naar een blik van herkenning, die uitbleef. Langzaam liep ik naar binnen. De geluiden uit de foyer verstomden nu helemaal en... opeens wist ik wat er aan de hand was.... Ik liep godverdomme mijn eigen film op te nemen!
Tering!, riep ik uit, opende een deur en ging naar het toilet. Buiten beeld, bij de wastafels, hoorde ik geroezemoes van in verwarring zijnde filmofielen. Ik stelde me voor hoe hun camera-oog deur na deur afging om te ontdekken waar het geluid vandaan was gekomen. Maar ik maakte allang geen geluid meer. De microfoon registreerde nog slechts de stilte die ik had achtergelaten.
Zo!, dacht ik, dat leek me wel een mooi einde, en bleef zitten waar ik zat.
Titels.

lutek Zaterdag 31 Augustus 2013 at 11:16 am | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Noord Bruist

'Noord Bruist', kopte een poster aan de muur op mijn weg naar het Noordplein. Daar was geen woord van gelogen. Noord bruiste zeker, met al die regen de hele dag. Ik wist niet goed waarom ik een jas aanhad. Koud was het niet en de regen liep na enige tijd overal doorheen. Net voor het podium onder de tent, daar stond je droog. Maar om daar nu de hele middag te blijven staan.
Eigenlijk was ik er niet de hele middag, sterker nog, het was al bijna avond, maar ondanks de regen bleef het lang licht. Het ik-heb-eigenlijk-geen-idee-hoe-laat-het-is-gevoel was sterk aanwezig. Ten minste, op die momenten dat je überhaupt wilde weten hoe laat het was.(*)

Het was redelijk druk op het Noordplein en de politie verveelde zich een ongeluk, zoals het hoort op een uit de kluiten gewassen buurtfeest. In vergelijking met vorig jaar was het zelfs belachelijk druk, aldus aartsvriend Edwin. Hoe kwam dat dan, regende het vorig jaar nog harder dan nu? Nee, vorig jaar was het 30 graden.
Over sommige dingen moet je niet teveel nadenken.

Bettie Serveert was onze hoofdattractie maar wegens te vroeg (* hier dus, bij voorbeeld) liepen we wat rond, zo langzaam mogelijk want het Noordplein is overzichtelijk klein.
Bij het water zagen we Sommerhus optreden. Hey, die had ik al eens eerder gezien. Dat was Vera toch? Of was ze het niet? Edwin kon mij niet helpen omdat hij onbekend met Vera was.
Ik betrapte me erop dat ik hardop (zij het op fluistertoon, wegens muzikale lichtzinnigheid binnen gehoorsafstand) nadacht... "Ik twijfel of het werkelijk Vera is, want altijd als je Vera ziet, zie je namelijk ook Mark Ritsema rondlo..." Hey, Mark!
De Rits was er ook. Het was inderdaad Vera.

Bij het water zagen we Bettie Serveert optreden. Dat was niet op dezelfde plek als bij het water van zoëven, maar omdat je inmiddels een snorkel nodig had om het Noordplein terug over te steken naar het hoofdpodium, vat ik het voor het gemak onder diezelfde noemer.
Bettie was in uitstekende vorm. Carol ook maar dat mag als bekend worden verondersteld. Ik verruilde na twee nummers mijn semi-droge plek voor zowel een bezoek aan de tap als voldoende dansruimte op gepaste afstand. Zolang ik mijn bekertje horizontaal hield, kwam ik niet zonder drank te staan, hoewel het bier er niet beter op ging smaken.
Broeder Dieleman stond met het hele gezin een paar meter verderop te dansen. Het leek wel feest en dat was het ook. Ook aartsvriend Edwin kwam maar eens naar achteren. Droog staan of nat dansen, als Bettie Serveert speelt is de keus een gemakkelijke.
"The sun always shines...", zong Carol, en zo was het.

lutek Maandag 26 Augustus 2013 at 11:14 pm | | default | Geen reacties

Grensman

Lammert Voos zou mij zijn dichtbundel 'Grensman' opsturen. Ik heb het vermoeden dat het vandaag wel eens in de bus kan liggen dus ga ik kijken, beneden in de flat. Ik loop al de hele ochtend op blote voeten en zie geen reden hier nu verandering in te brengen, ik blijf ten slotte in de flat. De lift, een paar verdiepingen lager, de hal, niet erg spannend.
Een buurman staat in de hal op de lift te wachten die mij beneden brengt en hem naar boven zal moeten brengen. Ik knik in het voorbijgaan een groet en zeg, automatisch, omdat ik dat eigenlijk altijd zeg, 'Nee hoor, hoeft niet te wachten', nog voordat hij mij kan vragen of hij de lift even vast moet houden, en vul aan: 'Ik loop zo wel even terug naar boven'.
(Soms kan ik geen passend persoonlijk voornaamwoord bedenken en laat het weg.)
Kennelijk voel ik mij bezwaard dat hij de lift voor mij vasthoudt, ook al duurt het ledigen van de brievenbus maar een handvol seconden. Dat de buurman - ik noem trouwens iedereen in de flat buurman of buurvrouw, ongeacht waar iemand precies woont - de lift toch even voor mij vasthoudt, maakt mijn bezwaard gevoel niet kleiner, omdat ik al bedankt heb, maar juist groter, wat in feite niet logisch is.

Om het feit dat ik op blote voeten loop voel ik mij dan weer in het geheel niet bezwaard. Maar juist dit is het waar buurman zijn ogen niet van af kan houden, al doet hij door zijn kin vooruit te steken nog zo zijn best het niet te willen zien, althans mij het idee te geven dat hij niet kijkt. Ik doe iets wat niet hoort, kennelijk. Of als dat het niet is, doe ik wel iets wat vreemd is, kennelijk.
Ter conversatie houd ik de verwachte envelop met inhoud omhoog. 'Het is dan wel geen discreet bruine envelop, maar dat hoeft ook niet, want er zit een dichtbundel in'.
Aan zijn blik zie ik dat hij dichtbundels in het algemeen al niet erg kan waarderen en dit exemplaar waarschijnlijk in het bijzonder.
'Voos!', roep ik ter verduidelijking maar realiseer me dat buurman natuurlijk nog nooit van deze dichter heeft gehoord en het dus allesbehalve verhelderend werkt. We hebben nog minstens 2 verdiepingen te gaan.
'Grensman!', laat ik hem zien nadat ik de bundel uit de envelop heb gehaald. Buurmans kin lijkt van lood en jawel, op het moment dat de lift stopt op de 7e valt zijn gezicht naar beneden, zijn ogen op mijn voeten.
Zelf nu ook in lichte verwarring, deel ik hem mede dat hij de lift niet voor mij vast hoeft te houden, en stap uit.

lutek Zaterdag 24 Augustus 2013 at 2:59 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Martha Wainwright

-Is dat niet vervelend, 's avonds nog beschikbaar zijn voor je werk? Als je thuis komt wil je daar toch niet meer aan denken?
-Nee hoor, geen problemen mee. Het is juist erg handig. En het spaart tijd: je kunt een vraag van iemand aan de andere kant van de wereld direct beantwoorden in plaats van de volgende dag pas. En - voegde ik eraan toe - zulk een manier van werken zorgt er tevens voor dat ik op een dag als vandaag een uurtje eerder weg mag om Martha Wainwright te zien.
Daar had de vraagsteller niet van terug. Wel had hij terug van een tientje, want ik was juist met hem aan het afrekenen. Dit omdat ik, behalve 's middags in de ruim gesorteerde platenzaak Velvet, Martha Wainwright namelijk ook nog, vrij onverwachts, 's avonds in de Paradijskerk ging zien optreden, gedurende welke gelegeheid ik dan weer helemaal niet met arbeidsgerelateerde werkzaamheden bezig was.

Martha is lief, hoorde ik iemand zeggen. En iemand anders vond haar leuk. Ook was ze goed, grappig, knap, spontaan, en nog zo een paar dingen. Ik ging er gemakshalve maar van uit dat ze vast ook altijd heel gewoon zichzelf is gebleven, hoewel ik dat niet precies zo heb horen zeggen.

Behalve van Bettie Serveert (laatst bij een concert in Rotown), kun je tegenwoordig ook slipjes van Martha Wainwright kopen. Ik weet niet precies waarom je een slipje van je favoriete muziekartieste zou willen kopen, laat staan dragen, maar ze zijn toch echt voor verhandeling geproduceerd, getuige het verschil in de maten van eerst- en tweedegenoemde artiest, dan wel hun respectievelijke publieke grootste gemene deler: de potentiële klant.

Daar ik pas 3 uur eerder spontaan door de buitengewoon aardige tourmanager c.q. gitaarstemmer Dave op de gastenlijst was gezet, kende mijn beleving lang niet zo'n grote verwachtingsaanloop als die van de andere aanwezigen. Wel was de anticipatiekriebel heviger, want in kortere tijd.
Eigenlijk kende ik niet zo heel veel nummers van haar, bedacht ik. Nou ja, ik had van alles van haar gehoord, en de nummers die ze 's middags had gespeeld zaten nog goed in het geheugen, maar ik zou niet zo pats boem het hele reportoire kunnen meezingen. Toegegeven, dat ik ook niet wat iemand zou willen, zeker niet in de Paradijskerk.
Maar na afloop was ik nauwelijks van anderen te onderscheiden in mijn innige deelneming aan het rondstrooien van van toepassing zijnde superlatieven. Ja, het was een geslaagd concert. En Martha is leuk, lief, knap en nog zo een paar van die dingen.

Ik pleit ervoor alle kerken voortaan als concertzaal te gebruiken. Als Huis van God zie ik het belang niet echt van deze gebouwen, maar voor concerten zijn ze zeer geschikt. Het voordeel boven reguliere zalen is dat het publiek gegarandeerd muisstil is, wat niet alleen de muziek ten goede komt maar ook, zoals in dit geval, de verstaanbaarheid van de vele verhalen tussen de nummers door. Het publiek is veel te weten gekomen over Martha, en over haar familie.

lutek Woensdag 21 Augustus 2013 at 11:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Zien en Niet Zien

Er was eens een Breinbrekers-wereldkampioenschap waarvoor ik, voor deelname, niet goed genoeg was. Nét niet goed genoeg. Zodanig nét niet dat ik, samen met 4 anderen nétnieters, toch werd uitgenodigd door de organisatie, niet om deel te nemen maar om de puzzels vooraf te testen.
Eén van de opgaves bestond eruit een grillig gevormd oppervlak, opgebouwd uit wel 200 lege vakjes, zo passend en economisch mogelijk te vullen met steentjes van diverse grootte. Steentjes van 2 vakjes groot leverden 20 punten op, steentje van 3 30 punten, van 4 40 punten en van 5 50 punten. Echter, steentjes van gelijke grootte mochten elkaar niet raken.
De nétnieters puzzelden zich suf. We hadden, meen ik, 20 minuten de tijd voor deze opgave. Uiteraard wilde je zo veel mogelijk steentjes van 40 en 50 gebruiken maar door de grillige vorm bleek dat nog helemaal niet mee te vallen, en moest je dus veelvuldig de lagere waarden gebruiken. En oei, door die grillige vorm bleven er ook erg veel vakjes leeg. Iedereen had na afloop het idee dat er meer had ingezeten dan er uitgehaald was.
Dat bleek ook zo te zijn maar om een reden die niemand had voorzien, ook de origanisatie niet. Eén kandidaat had namelijk ingezien dat je veruit de meeste punten scoort als je louter steentjes van 50 punten gebruikt. Het verlies aan lege vakjes - bij hem veel meer lege vakjes dan bij alle anderen - werd ruimschoots gecompenseerd door de hogere waarde van de steentjes.
Iedereen sloeg zich voor het hoofd, ook de organisatie, en de puzzel werd afgekeurd voor de officiële wedstrijd.

Ik moest hieraan denken toen ik vanmorgen 4 boterhammen met 5 knakworstjes nam. Dat aantal is zo eens vast komen te staan, ooit, ingegeven door de hoeveelheid trek en het aantal worstjes per blik. En het is eigenlijk nog maar kort geleden dat ik altijd probeerde de 5 worstjes nauwkeurig over de 4 even grote boterhammen te verdelen. Jarenlang heb ik dat, nodeloos ingewikkeld, gedaan. Tot me enkele jaren terug opeens te binnen schoot dat ik veel gemakkelijker 5 halve worstjes tussen 2 sneetjes brood kan leggen en de zo ontstane sandwich niet in het midden maar op twee-vijfde doorsnij. Want het is helemaal niet nodig dat de 4 boterhammen even groot zijn. Met 2 iets kleinere en 2 iets grotere is de worstjes/boterham-verhouding namelijk perfect gewaarborgd. Hoe heb ik dat zo lang niet kunnen zien!?

De jaren vorderen. Ze worden meer en minder tegelijk. En steeds vaker denk ik dat er meer is dat ik niet zie dan dat ik wel zie. Ik weet uiteraard niet wát ik niet zie. Dat is jammer. Ik sla me liever af en toe eens voor het hoofd dan nooit iets nieuws te zien.
Overigens kan ik wel verheugd mededelen dat, destijds met het testen van de puzzels, ik een andere opgave perfect had gemaakt. De vraag die bij de opgave stond luidde - ik parafraseer: "Wat is de sleutel tot de oplossing?" Hierop had ik het antwoord gegeven zonder ook maar 1 cijfer in de puzzel zelf in te vullen.
Autistisch? Jazeker. Maar wel correct beantwoord. De puzzel werd aangepast.

lutek Zaterdag 17 Augustus 2013 at 3:44 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Amsterdamse Waterleidinghertjes

Tussen Heemstede en Zandvoort ligt een groot natuurgebied, slechts toegankelijk voor voetgangers, met een veelheid aan van alles. Veel bos, water en savanne, vogels en zoogdieren te over, en een enorme gelegenheid te verdwalen. Het heet de Amsterdamse Waterleidingduinen, en gemeten naar de oppervlakte is het er niet eens erg druk. Hier kun je uitstekend een dagje wandelend doorbrengen of in het geval je inderdaad verdwaald een heel weekend. Het enige wat lastiger is dan de uitgang te vinden is de ingang te vinden. Kennelijk houden de Heemstedenaren dit gebied zo geheim mogelijk. Weinig informatie op internet en, behalve een waarschuwingsbord met een springend hertje, geheel geen informatie langs de weg.
En men heeft er niet eens een voetpad naartoe aangelegd!

Tussen de auto's en fietsers door liep ik van het station naar waar ik hoopte dat de ingang was. Ik passeerde hierbij veel ruime huizen met ruime tuinen. Bij elk tweede huis zag ik een trampoline in de tuin. De Heemstedenaren willen duidelijk niet voor elkaar onderdoen.
De ingang gevonden, zag ik een nuttige plattegrond die ik goed bestudeerde, en plande een grote route die ik tot eigen verbazing redelijk vasthield gedurende de daaropvolgende 5 uur.
Ik zag reeds snel al wat inheemse fauna: hier hupte een bruine kikker, daar schrok een buizerd op, en even verder trok een kudde trimmende Heemstedenaren voorbij. Ondertussen bedacht ik of het mogelijk was de tekst van Boudewijn de Groots 'De Zwemmer' van toepassing te maken op 'De Wandelaar'.

Ik passeerde een wildrooster, nu zou ik wellicht een paar van die grote koebeesten zien. Die zag ik niet. Maar wat graasde daar? Jawel, een hertje. Met grote bambi-ogen werd ik bekeken. Ik liep langzamer door maar stopte niet want ik wilde voor de grap mijn eigen absurde theorie wel eens uittesten, die van het ongevaarlijk en ongeïnteresseerd opstellen. Tot mijn verbazing bleek deze te werken. Het hertje rende niet in blinde paniek van mij weg.
Goed, één geslaagde poging is nog geen doorslaand succes. Echter werkte de methode de hele dag, want ik zag nu om de haverklap hertjes links en rechts grazen en ze waren nauwelijks tot bewegen te bewegen.
De methode werkte zo goed dat ik de hertjes ervan verdacht handtam te zijn gemaakt door de vriendelijkheid van talloze bezoekers voor mij. Dit gold ook voor de heel kleine exemplaren. Ik heb er welgeteld 24 gezien gedurende de wandeling, sommige op slechts 10 meter afstand. Het was goed dat ik geen geweer bij me had.
Overigens leek ik wel de enige die oog voor de bambi's had. Keer op keer zag ik andere wandelaars plekken passeren waar de beesten zich hadden verschanst. De passanten hoefden maar om zich heen te kijken om ze te zien. Gemiste kansen.

De kaart begon inmiddels op te raken, dat wil zeggen: de batterij van het toestel waarop de foto stond die ik van de plattegrond had gemaakt. Ik kan nauweijks iets 5 seconden onthouden, laat staan 5 uur. Gelukkig was ik bijna terug op het beginpunt. Daar genoot ik een versnapering op een terras en bewonderde er de wolk van libellen die overtrok. Volgens de bediende zag er een libellennest in de heg. Een dubieuze bewering aangezien libelles doorgaans uit het water komen, niet uit een heg.
Op de terugweg naar het station passeerde ik dezelfde huizen als op de heenweg. Inmiddels stond er nu in iedere tuin een trampoline. De Heemstedenaren zijn onverbeterlijk. Mocht ik nog eens opnieuw vanaf het station van Heemstede komen, doe ik gewoon een hertjespak aan en spring van tuin tot tuin naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Opeens begreep ik ook waarom er daar geen voetpad is aangelegd.

lutek Zondag 11 Augustus 2013 at 6:03 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Verdomme

Reclamejongens zijn slim, hoor je weleens, en denkelijk zijn reclamemeisjes dat ook, al hoor je dat gek genoeg minder weleens. Ik sta mij erop voor dat ik die beide echter te slim af ben. Ten minste wanneer het gaat om de promotie van produkten die je niet nodig hebt.
Als ik een pak koffie koop, koop ik het merk dat mij het meest smaakt. Als ik een wasmiddel koop, koop ik het goedkoopste merk. Dat blijf ik doen tot ik een goede reden heb te veranderen, wat te maken kan hebben met verandering van smaak respectievelijk prijs. Ik koop geen pak snoep dat strategisch is uitgestald vlak voor de kassa in de supermarkt. Ik wéét dat het op een strategische plek is uitgestald. En dat idee alleen is voor mij al reden genoeg om het bewust niet te kopen.
Ook niet als ik juist trek heb in een pak snoep, wat overigens zelden voorkomt, want als dat zo was had ik eerder al een pak uit de schappen gehaald. Ik wil perse de reclamejongens en -meisjes niet het genoegen geven mij te grazen te nemen. Daarin ben ik vrij consequent.

Mocht ik op de televisie een reclame zien die mij doet vermoeden dat de makers ervan (en dus de promotors van het product) mij als randdebiel inschatten, maak ik er een punt van dit product express niet te kopen. Ik vertrouw de makers niet, en dus ook niet hun product.
Omgekeerd, mocht ik een reclame zien die mij aanspreekt, door humor of feitelijke juistheid of eerlijkheid (het eerste is zeldzaam, het laatste is uniek te noemen) wil dat niet zeggen dat ik het aangeprezen product wél hoog aansla. Het maakt slechts dat ik het product niet classificeer als onkoopbaar.
Van een product dat ik als onkoopbaar classifiseer zou je kunnen zeggen dat ik de naam ervan in elk geval heb geregistreerd, waardoor ik - volgens de psychologische onderzoeken van de reclamemakers - al halverwege een aankoop ben. Want ook slechte reclame is reclame, niet waar?
Neen. Dat is niet waar. Een product dat met louter leugens en stompzinnigheid wordt omkleed, koop ik niet. Klaar.

Nu zag ik op de huiskamertafel vanavond een blad liggen dat ik voor 4,95 euro gekocht heb, een paar weken geleden. Om het bedrag gaat het niet maar ik heb er spijt van. Spijt is vrij zinloos en bovendien zijn er duizenden onvergeeflijkere dingen in mijn leven waar ik grotere spijt van heb, maar toch.
Het betreft de Tourgids 2013 uitgegeven door het AD. Het betrof een impulsaankoop.
Terugdenkend aan de middag bij de sigarenboer - Twee sloffen van merk X, meneer? Ja, dank u wel. - weet ik nog dat ik in een fractie van een seconde dacht dat ik normaliter niet zomaar iets bij de kassa koop wat ik op de toonbank zie liggen, maar dat ik die gedachte verwierp en verving voor het idee dat ik m.b.v. het blad de Tour wat beter zou gaan volgen.
Kortom, ik ben er ingetuind. 'Ze' hebben me te pakken gehad.
Natuurlijk had ik het blad niet nodig. Natuurlijk stonden de juiste ploegen er niet in (het blad wordt ten slotte lang van te voren gedrukt), natuurlijk ben ik er de Tour niet beter door gaan volgen. Een aardige anekdote hier en een mooie foto daar, dat was alles. De echte, actuele informatie vind je op internet.

Verdomme, ik ben er ingetrapt. Verdomme.

lutek Vrijdag 09 Augustus 2013 at 11:14 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Dylan Speelt Lotterman

Een paar keer heb ik de kans gehad om Bob Dylan live te zien, en evenzopaarkeer heb ik die kans afgeslagen. Ik ken een aantal klassiekers van zijn hand, had ook lang een plaat of 7 van hem in de kast staan (zonder ze er ooit uit te halen), ik weet dat hij geweldige liedjes schrijft maar ik blijf erbij dat hij één van die mensen is die niet zijn eigen liedjes op had moeten nemen. Afgelopen zondag echter was hij in Rotown om een concert te geven van louter covers van Mark Lotterman. Welnu, dat wilde ik graag eens meemaken.

Hij had zich voor de gelegenheid geheel in kleren van Mark Lotterman gehuld en ook had hij die achterlijke pruik thuis gelaten. Het zag er werkelijk heel overtuigend uit. Kennelijk had hij ook wat zanglessen genomen en mogelijk was hij de avond tevoren nogal doorgezakt om een octaafje of 3 lager te klinken dan normaliter het geval is.
Behalve Bob stonden grappig genoeg de andere leden van de band van Lotterman op het podium. Zonder te overdrijven kan ik zeggen dat de muziek stond als een huis. De meeste nummers kende ik niet maar dat gaf helemaal niets. Kenmerkend voor de nummers van Mark is dat je er na 30 seconden al helemaal 'inzit'. Kijk, dacht ik bij mezelf, als Bob nou eens een plaat opneemt met déze nummers, dan koop ik die wel. Maar nee, een plaat als deze is niet verkrijgbaar. Hij had trouwens helemaal geen platen meegenomen. Na afloop stonden er op de platentafel slechts Mark Lotterman-elpees te koop, zodat er jammergenoeg niet zo veel verkocht werden. Waarschijnlijk hebben de meeste mensen die plaat sowieso al, anders zou het ook nooit zo druk geweest kunnen zijn in Rotown.
Ik hoorde iemand naast mij om 'een gesignaleerd exemplaar' vragen, een wens die uiteraard als een 'self-fulfilling prophecy' direct kon worden ingewilligd.

Na het concert heb ik Bob niet meer gezien. Wel liep ik Mark Lotterman tegen het lijf. Hij had ook een topavond gehad en was zeer vereerd. Hij benadrukte de vakkundigheid van de bandleden. Geheel volgens verwachting hadden die allemaal ook weer één of meerdere solo's gespeeld en sommige leken daar nog mee bezig, zo stonden ze te tollen op hun benen. Maar dat kon ook te maken met de hoge temperatuur van de avond en of met het enige remedie dat daartegen bestaat op een warme zondagavond nadat je anderhalf uur op een podium hebt gestaan om Mark Lotterman-covers te spelen.
Er was nog een lange nadrukte voor de deur van Rotown zodat het al bijna nacht was voor ik doorhad dat ik waarschijnlijk de enige aanwezige was die de volgende ochtend weer vroeg op moest.

lutek Maandag 05 Augustus 2013 at 10:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Bregje Zong

Bregje zong en iedereen moest komen kijken en luisteren. Ik ben dan wel niet iedereen maar ik gaf gehoor en gezicht aan haar oproep. Niet alleen was het belangrijk om aanwezig te zijn vanwege de muziek zelf, ook zou een grote opkomst een grote kans geven om de avond te winnen van andere zingerds en musici. Hoe, waarom en waarmee de avond precies gewonnen moest worden wist ik eigenlijk niet. Het had iets te maken met doorgaan naar een volgende ronde, geloof ik, maar waarvan en wanneer en door wie het was georganiseerd, was mij allemaal niet bekend. Je zou samenvattend het best kunnen zeggen dat ik de uitnodiging niet geheel, of geheel niet, goed had gelezen. Ik had de uitnodiging goed genoeg gelezen om te weten waar en wanneer ik aanwezig moest zijn, dat was al heel wat.

De plaats van gebeurtenis was Room, Rotterdams youth hostel. Ondanks de naam was er niet zo veel plaats meer, behalve achterin, met mijn rug tegen de bar. Daar stond en zat ik wel best. De zang en muziek waren verstaanbaar, de aankondigingen in het geheel niet, maar ach, naast me stond een raam tochtig open wat gezien de heersende hittegolf zeker niet onaangenaam was. Al snel ontdekten ook veel anderen hoe aangenaam het hier was, zodat het in geen tijd geheel niet meer aangenaam werd.
Ik drentelde weg van de menigte Engelsen, Australiërs, Amerikanen en Zwitsers en raakte per ongeluk in gesprek van een oude hippie die op vriendenjacht was. 'In gesprek' is misschien wat overdreven: hij praatte 2 minuten non-stop, ik knikte enkele keren en wenste hem nog een goede avond.
Even later zag ik hem in de gang geanimeerd tegen een ander groepje knikkers aanpraten, en weer even later lag hij op één van de kussens buiten naast de deur, naast een jongedame die ook al af en toe vriendelijk knikte. Het zat hem geloof ik niet mee deze avond, al kocht hij wel aan de lopende band voor iedereen bier. Vrienden maken is een dure hobby.

Toen Bregje (en begeleider Michel Ebben) klaar was met zingen (en spelen), vroeg ik haar naar een stembiljet. De flyer deed dienst als stembiljet, zo bleek, vermoedelijk om de kosten te drukken. Ik stemde op Bregje en ging op zoek naar de stembus. De stembus leek verdacht veel op een prullenbak dus ik hoop dat ik er goed aan gedaan heb het biljet hierin te deponeren.
Inmiddels was een volgend optreden begonnen. Eigenlijk was het niet eerlijk van mij mijn stem al uit te brengen voordat ik de andere optredens gezien had, maar toen de zingerd op dat moment iets rapte met de strekking "let's keep it oldskool, people", wist ik dat ik de mensheid in het algemeen en Bregje in het bijzonder een onschatbare dienst had bewezen.
De vriendenmaker liep me voorbij met een blad vol alcoholica. Er waren nog erg veel dorstige Engelsen, Australiërs, Amerikanen en Zwitsers aanwezig. Hij zou vast nog vaak heen en weer moeten lopen.

lutek Zondag 04 Augustus 2013 at 4:46 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,