Minifestival aan de Dijk

Voor Oerol moet je ver reizen. Voor mij een goede reden om niet naar Oerol te gaan. Ook duurt het festival een dag of 10, wat ik al helemaal niet zie zitten. Maar in Barendrecht was er gedurende een middag een minifestival met Oerol-uitstraling waar ik wel bij wilde zijn. Ik heb mij er goed vermaakt.

De zonnigheid van de zaterdag gloeide op mijn bol. Maar omdat ik voorovergebogen over mijn stuur tegen windkracht 6 in zat te harken, merkte ik daar niets van tot het moment dat ik aangekomen op bestemming van mijn fiets viel. Barendrecht klinkt dan wel als Rotterdam+, in werkelijkheid is het een verdomd eind weg. Om mij ervoor te behoeden halverwege terug te keren, prentte ik me in later op de dag voordeel van de wind te hebben.
De setting en uitstraling van het minifestival (en de reeds genoemde wind) mogen dan aan Oerol doen denken, de vergelijking houdt verder natuurlijk op. Geen duizenden mensen publiek, geen grote podia, geen vermaarde artiesten. Overigens ook geen entree. U gooit maar iets in de fooienpot als het u schikt.

Ik werd bij aankomst verzocht even bij te komen op het geïmproviseerde terras voor een kop koffie en een kleine dosis lichte livemuziek van Roos Blufpand alvorens een nieuwe programmaronde van start zou gaan. De kleinschaligheid van het festival openbaarde zich al snel toen ik merkte dat de zangeres haar ogen niet van mij af kon houden. Graag had ik haar nog vóór het tweede couplet willen uitnodigen voor een stevige wandeling door de belendende weilanden waarbij de rest van het programma geheel vergeten kon worden, maar de reden van haar blik was erin gelegen dat ik op dat moment de enige van de voor de muziek aanwezigen was die niet met een camera voor zijn neus stond: ik hoorde er niet bij; de anderen legden het optreden vast namens organisatie, vriendenkring of lokaal sufferdje. Zelden heb ik mij zó publiek gevoeld als nu. Ik kon die stevige weilandenwandeling wel op mijn buik schrijven.

Aankondiging: tijd voor een nieuwe rondleiding. Aha, zo werkte het dus. In groepjes van een man of 15 werd het publiek door de bossen en landerijen geleid alwaar het her en der stuitte op kleine optredens, verhandelingen, een mini-bioscoop en een handvol dichters, waarbij het theatrale aspect van de omgeving zo goed mogelijk werd benut. Ik voelde mijzelf weer jong worden, al had dat ook te maken met de gemiddelde leeftijd van de groep waarin ik zat.

Daniel Dee, stadsdichter van Rotterdam, verplaatste zich in de wereld van C.B. Vaandrager en deed dat met verve. In een op het land getrokken sloep werden zeemansliederen gezongen. In het duister van een zeecontainer werd een spannend verhaal voorgelezen.
Ik kreeg een raar gevoel in mijn kaken wat veroorzaakt werd doordat ik al een half uur aan het glimlachen was, iets wat mijn gezicht niet echt gewend is.

In een hoge spierwitte tent deed een kunstkijker een gepassioneerde oproep om beter naar de wereld in het algemeen te kijken en naar kunst in het bijzonder, dit in de wetenschappelijk vastgestelde wetenschap dat mensen in een museum niet langer dan 8 seconden naar een schilderij kijken om het te 'zien'.
Mensen kijken niet, ze zien slechts wat ze verwachten te zien.
Alles goed en wel, ware het niet dat ik iets raars aan mijn ogen heb: mijn pupillen verkleinen zich bij direct zonlicht zoals dat hoort, maar weigeren dienst wanneer een indirecte zon voor bijvoorbeeld felwitte wolken zorgt, of... wanneer je op een stralende dag in een hoge spierwitte tent zit.
Het gevolg liet zich raden, ik zat te knipogen, te tranen, te wrijven, te knijpen en te grimassen juist toen de kunstkijker mij aanspoorde mijn ogen beter te gebruiken. Ik zat ook nog eens in het midden van de kleine kring zodat ik een goed oogwit c.q. doelwit was voor de spreker. Anders dan met Roos vond ik het nu niet zo prettig dat ik steeds werd aangekeken.

Verder door het weiland, over een plank over een sloot, door het bos, kwamen wij bij een dame in jurk. Niet zomaar een dame in een jurk, een dame in een operajurk die een aria uit Le nozze di Figaro voor ons zong. Wij schikten ons om haar heen waarbij ik min of meer tegen de brandnetels aanstond waarvoor ik was gewaarschuwd. Ik stond goed, met mijn spijkerbroek.
Ze begon te zingen, heel mooi te zingen, en langzaam voelde ik hoe een spijkerbroek geen garantie biedt tegen brandende netels. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht ook nog maar 1 centimeter op te schuiven. Niets wilde ik verstoren. Het was schitterend.
Met pijn in het hart lieten we de operazangeres weer alleen achter in het bos. Het was een prachtomgeving voor een opera, misschien woonde ze er wel. Je weet het niet.

Terug bij het geïmproviseerde terras nam ik nog een kopje koffie, zocht vergeefs naar een fooienpot, en genoot nog een paar liedjes van Roos. Roos en ik hebben nagenoeg niets gemeen, wat voor beiden waarschijnlijk het beste is.
Er was inmiddels veel meer publiek en ik zag nog één of twee nieuwe rondleidingen van start gaan. Ik had gemakkelijk weer aan kunnen sluiten maar de zonnigheid maakte mij loom. Ik verkoos de terugweg te ondernemen, met wind mee.
Volgend jaar is er weer een Minifestival aan de Dijk.

lutek Zondag 29 September 2013 at 1:42 pm | | default | Geen reacties

De Zin Van Het Leven

Veel bekende koppen bij de tramhalte. Door 5 minuten eerder of later te vertrekken zou je een hele nieuwe vriendenkring op kunnen bouwen, als het je vrienden zouden zijn. Zo stipt zijn al die mensen dagelijks. En jij dus ook.

Maar goed, iedereen is wel eens wat later, zowel 's morgens als 's avonds. Zo hou je de illusie dat er meer is in je leven, of meer zou kunnen zijn. Het schiet je te binnen dat je, als je straks in de tram zit, ook zomaar eens een halte verder dan normaal kunt uitstappen. Je begint er niet direct een nieuw leven mee, maar je ziet weer eens wat anders, en anderen. Ook al zien ze jou niet.

Tingeling! Je schrikt wakker uit je mijmering en stapt in de tram. Als je zit en de deuren al dichtgaan, de bestuurder net op wil trekken, komen er in de verte twee jongens aanrennen. De bestuurder wacht nog even. Ze stappen in, welopgevoed als zij zijn bedanken ze voor het wachten, en lopen hijgend verder de tram in. Ze gaan op een bankje vlak achter je zitten.

'Heerlijk'... (veel gehijg) ... 'Dat... dat moeten we echt vaker doen.'
'Wat bedoel je?' ... (gezucht, gehoest)
'Rennen... zo rennen voor de tram... die paar seconden, dat is... dat is het enige moment van de dag... dat je leven zin heeft.

lutek Dinsdag 24 September 2013 at 7:35 pm | | default | Geen reacties

De Duim van Van Leer

Bingo! hoorde ik iemand roepen. Gezien de hoeveelheid akelige rotkoppen om mij heen had ik niet de minste behoefte om op te kijken, maar omdat ik de stem meende te herkennen deed ik het wel. De stem bleek van festivalganger, etensfotosopfaceboekplaatser, en algeheel gezelligheidsdier Theo te zijn. En hij had Bingo.
Mijn aanwezigheid verschafte hem een volle, zij het virtuele kaart. 'Ik heb zoveel bekenden gezien vandaag, ik dacht al, jij zal er ook wel zijn'.
Ik was er, al was het maar voor even. Waar kom jij voor, vroeg de bingowinnaar, voor Focus? Nou, eigenlijk kwam ik omdat het festival op 400 meter afstand van mijn huis was - 800 meter was al te veel geweest - maar inderdaad, de 400 meter in combinatie met Focus was de reden dat ik er was.
Ik was te vroeg. Er was eerst nog een bandje hier en een bandje daar. In de electronica-tent 'speelde' een band die me louter en alleen aansprak om het feit dat zij voor publiek stonden dat niet zo'n agressieve houding aannam als in de grote tent. De muziek zelf was hoegenaamd hilarisch te noemen. Ik maak wel eens grapjes in mijn beschrijving van 'dj's' (een bezigheid die al jaren niets meer met platen draaien te maken heeft), hoe zij slechts op het podium wat knopjes indrukken, en dus eigenlijk niet meer dan live-producers zijn. Maar het duo dat hier op het podium stond maakte van mijn beschrijving een understatement. Niets deden zij. Niets.

Tijd om mijn focus op de biertent te richten, en mijzelf daarmee dus ook. De vrijwilligers die er bedienden hadden van doen met bestellingen van kleine pils of grote pils. Verder niets. Toch keken ze je iedere keer aan of je iets bestelde wat ze de hele dag nog niet gehoord hadden. Grote pils, grote pils? Even kijken hoor. Het was amusant en absurd tegelijk.

Tijd om mijn focus te verplaatsen naar de uitdossingen. Nee, dat was niet waar. Het zo te zeggen impliceert een keus de uitdossingen niet te zien. Terwijl waar je ook keek je mensen zag die zich juist zo onmogelijk mogelijk hadden opgemaakt en in kledij gestoken. Het opmaken kan ik begrijpen, en was daar ook in hetero-erotisch opzicht bijzonder van gediend. Het kleren aantrekken die slechts ongemakkelijk zijn, louter en alleen om een imago te creëren of in stand te houden, neen, zulks begrijp ik niet. Of je nu uniform in het zwart enorm alternatief loopt te zijn, het is geen verschil met schoolkinders die op een specifiek merk sportschoenen willen lopen om 'erbij te horen'.
De diverse stands met t-shirts boden een gelijksoortig trieste aanblik: logo's van tal van hardschreeuwende nietszeggende bands; zowel de bands als de logo's volstrekt inwisselbaar.

Tijd om mijn focus... ah, dit is te flauw... naar Focus te verleggen. De tent liep voller dan ik had verwacht; ik was niet de enige ouwe lul ter plaatse. Ik keek andermaal mijn ogen uit, ditmaal naar een zestal uit-bordjes op evenredige wijze van ekaar opgehangen aan de rand van de tent. Ik stond perplex. Konden mensen zo dronken worden dat ze de uitgang van een tent niet zouden kunnen vinden zonder uit-bordjes? Een tent die open is aan alle kanten. Als je midden in een open tent staat en niet ziet waar 'uit' is, zul je denkelijk de uit-bordjes al helemaal niet meer kunnen zien.
Focus begon, en Thijs trok van leer. De buik zat wat in de weg maar de vingers vlogen nog over de dwarsfluit. Het was een spektakel. Telkens wanneer het publiek reageerde op min of meer verwachte momenten van reactie, hield Thijs zijn duim omhoog. 'Goed zo, dames en heren, jongens en meisjes, we maken er een feestje van', zoiets leek hij te zeggen. En dat lukte ook.
Buurman 1 tegen buurman 2 zei dat 'dit nummer op de elpee Hocus Pocus stond'. Dat vond ik knap van hem want er is geen elpee die zo heet.
Enkele opmaaksels van het krankzinnig geile soort liepen langs. Buurman 3 en 4 lieten de mond openvallen. Zij waren te jong, ik was te oud, en sowieso hadden opmaaksel nummer 347 en 348 geen interesse in ons want wij hadden geen alternatief rare jas aan.
Buurman 3 helde over naar buurman 4 en vroeg welke band dit eigenlijk was. Focus was nu ongeveer al een half uur bezig. Ik besloot een paar meter op te schuiven. Daar aangekomen richtte ik mij weer op het gebeuren op het podium en nam en passant een duimpje in ontvangst van Van Leer.
Jan van vroeger uit de Nieuwenhoornstraat heeft wel eens een tourtje meegespeeld met Focus, in binnen- en buitenland. Hij heeft ook wel eens met drummer Pierre van der Linden in Dizzy gespeeld. Ik stelde me voor hoe hij hier vandaag bij zou zijn, de Jan Akkerman-partijen naspelend. Maar de gitarist die nu op het podium stond kon er ook wat van. De vonken vlogen er vanaf, al werden die eigenlijk gemaakt door de bijpassende lichtshow.
Toen ik de tent uitliep werd het opeens zwart. Nee, dat lag niet aan het festivalbier. Dan moet je echt de hele dag doordrinken. Het lag eraan dat het eind september was en relatief vroeg donker. In het duister liep ik naar huis, en keek nog graag naar opmaaksel 588, 589 en 590 maar omdat ze begeleid werden door mongool 588, 589 en 590 liep ik snel door en bracht pas thuis een toost op hen uit.
Duim!

lutek Zondag 22 September 2013 at 12:55 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Present in Utrecht

David Gedge heeft een nieuw Nederlands woord verzonnen: Danks, analoog aan het Engelse 'thanks'. Ook kan hij Utrecht mooi uitspreken, zonder 'you' voor de 'trecht'. En er zijn van The Wedding Present al diverse platen in het Frans en Duits verschenen, hoewel de teksten daarvan niet altijd even fijnzinnig worden gezongen.
Nee, aan de contactuele eigenschappen van hem heeft het duidelijk niet gelegen dat het publiek op afstand van het podium stond. Er was zeker 3-4 meter tussenruimte.
Eén meneer in het publiek was daar bijzonder blij mee. Een man in een rolstoel die de hele avond alle ruimte had om rock & roll te dansen zonder kans op aanrijding. Ik was er ook blij mee, want ik had zo alle gelegenheid om diverse rug- en nekwervels het leven zuur te maken, zij het niet vlak voor het podium maar wat terzijde, en zonder dat ik in een rolstoel zat, hoewel ik me na afloop voelde of dat wel zo hoorde.

De zaal was niet uitverkocht. En van de mensen die er waren, kon 95% met gemak bestempeld worden als ouwe lul. The Wedding Present is nooit weggeweest (al hebben ze korte tijd Cinerama geheten) maar de laatste 20 jaar is er weinig nieuw publiek bijgekomen. Gelukkig was er wel meer publiek dan dat ik in eerste instantie vreesde. Ik arriveerde namelijk belachelijk vroeg, als eerste, en bovendien wist ik niet dat er een voorprogramma zou zijn. Wat is een kleine zaal groot als er verder niemand is.

Omdat ik het na afloop erg warm had, vond ik het niet erg om buiten nat te worden geregend. De combinatie danszweet + natte jas is echter een onwelriekende, zodat ik in de trein blij was voor niemand. (Of hoe zeg je dat precies als er niet iemand is die wél in de trein zat en die ik dan zou hebben gehinderd?)

lutek Donderdag 19 September 2013 at 10:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Langzaam Uitgaan

Ik heb mezelf de laatste tijd zo vaak horen zeggen dat ik 'hier bij uitzondering ben' dat ik mij inmiddels zelf ook niet meer geloof.
'Hier' is in dit verband in een uitgaansgelegenheid, en de bedoelde uitzondering is er in gelegen dat ik zulks niet overdag maar in de avonduren verkondig. Anders geformuleerd: daar waar ik ben op het moment van spreken, ben ik wel vaker, maar meestal in de middag na kantoortijd en niet in de avonduren wanneer ik eerst naar huis ben geweest, heb gegeten en kennelijk heb besloten stadwaarts te togen.
'En dat komt', vul ik doorgaans aan, 'omdat ik zelden nog zin heb om...'
De woorden die volgen doen er niet echt toe, want inmiddels heb ik het idee dat de bewering zodanig heeft ingeboet aan waarheidsgehalte, dat geen verklaring meer sluitend is.

 - - -

De hierboven geplaatste alinea heb ik vorige week geschreven en vond ik zojuist terug tussen wat andere blogaantekeningen. Ik had het nog niet geplaatst omdat ik de rest van het geplande stukje nog niet had geschreven. De reden dat ik het schreef, was om alvast een begin te maken aan een al dan niet geromantiseerd verslag dat ik de dag erna pas in haar volledigheid zou kunnen hebben optekenen, aangezien het een, die dag, te maken avond-uit in een uitgaansgelegenheid die exact 3 jaar eerder zijn deuren had geopend betrof.

Hier had ik het stukje bijvoorbeeld kunnen vervolgen met de opmerking dat een uitgaansgelegenheid die over slechts één deur beschikt, nooit een meervoud aan deuren geopend heeft kunnen hebben, of dat nu 3 jaar geleden was of niet.
Maar ik had ook andere flauwe dingen kunnen schrijven, afhankelijk van wat zich de betreffende avond afgespeeld zou hebben; daarom ga je ten slotte uit: je weet niet wat je mee gaat maken en of het de moeite van het vermelden waard zal zijn.

Toen ik de volgende ochtend (om 7 uur) opstond, bleek echter dat ik mij niets kon herinneren van de feestelijke gelegenheid van de avond ervoor. Dat had een zeer heldere verklaring: ik was niet gegaan, wat te maken heeft gehad met het feit dat ik tegenwoordig nog zelden zin heb om 's avonds... etc.

lutek Dinsdag 17 September 2013 at 9:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Einde van een Takperk

Het is stil in huis zonder takjes. Niet dat de takjes veel lawaai maakten, praten konden ze niet. Maar de wetenschap dat ze er waren, gaf toch altijd een huiselijk gevoel, ook al zag je ze - met name overdag - meer niet dan wel. Je wist dat ze daar zaten.
Overdag, want takjes zijn nachtdieren. Maar ook 's nachts waren ze niet wild. Het waren vrij tamme takjes. En wandelen deden alleen als er iets te eten viel. Ze zaten liever stil en uit beeld.

Het laatste takje is dood. Sinds 2 jaar liet ik al geen nieuwe eitjes meer uitkomen. Het was genoeg geweest. Het waren de leukste huisdieren die ik ooit gehad heb. Dat ik al ruim 30 jaar geen huisdieren gehad had, doet daar niets aan af.
Uitlaten hoefde je ze niet, en ze waren reuze makkelijk met eten en drinken, dus als ik eens een nacht ongepland elders verbleef, klaagden ze de volgende dag in het geheel niet. Misschien hadden ze niet eens door dat ik een nacht weg was.

Waarom ze ogen hadden is me nimmer duidelijk geworden, ze waren stekeblind. Ook volkomen doof, maar ik heb nooit kunnen ontdekken of ze oren hadden, dus kan ik niet beweren dat die overbodig waren.
Doorgaans kon ik de ene van de andere onderscheidden door een verschillend aantal voetjes; soms ontbrak zelfs een hele poot. Zonder dat onderscheid waren ze in zekere zin inwisselbaar. Hechten is dan moeilijk. En ook al deed ik dat toch, ik heb nooit erg gevonden dat dat in principe niet kon. Hoe minder je je hecht aan een bepaald huisdier, hoe minder je er menselijke gevoelens op projecteert, iets wat me vaak nogal vreemd voorkomt bij baasjes van andere huisdieren.

Nu is het gedaan. Het terrarium staat leeg. Tegen de lange muur zal ruimte komen om wellicht een schilderij op te hangen. Misschien een wandelendetakkenmozaïek waar ik aan werk, maar wat nog wel maanden duurt voor het af is.
Dag takjes. Dag wandelende stilzittende kruipende kriebelende rare monsterachtige leuke lieve interessante takjes. Dank je wel dat ik jullie oppas mocht zijn.

lutek Zaterdag 14 September 2013 at 10:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

MBV

Wat kosten de oordopjes?
De bardame verstond me niet in één keer. Dat terwijl het concert nog niet eens was begonnen. De oordopjes waren gratis. Ik nam graag een paar in ontvangst.
Het concert van My Bloody Valentine was niet uitverkocht. Misschien dat bezoekers van het vorige concert een dusdanige gehoorbeschadiging hadden opgelopen dat het zinloos was er nogmaals naartoe te gaan. Er waren inderdaad opvallend weinig oudere jongeren te bekennen, althans gemeten met de verwachting die ik zelf van te voren had gehad. Toch zag ik diverse oudgedienden in de zaal. Men begroette elkaar, wenste elkaar geluk op een manier zoals je soldaten uitzwaait die naar het front vertrekken en waarvan je niet weet of je ze ooit nog terug zult zien.
Snel bestelde ik nog een drankje aan de bar. Nu kon dat nog met behulp van je stem; even later en het zou alleen nog met gebaren en notities mogelijk zijn. Zaal De Effenaar had voor de gelegenheid de mogelijkheid geschapen om 130dB te kunnen produceren, en MBV had aangekondigd die gelegenheid tot de allerlaatste decibel te zullen benutten.

Tegen wie het nog kon of wilde horen, verkondigde ik dat het niet uitmaakt wat je van de muziek van MBV vindt, het is Kunst. Er gelden andere regels. Een schilderij dat niet eerder heeft bestaan, een stijl die nieuw gecreëerd is, een kleur verf die nimmer voorheen op doek is gezet.
Nog even naar de rookruimte waar ik iemand hoorde vragen of het al was begonnen, een tamelijk overbodige vraag. Een groentje. Ik wilde hem bijna verzoeken naar huis te gaan nu het nog kon en iets van zijn leven te maken. Later zou hij me dankbaar zijn.
Iemand anders hoorde ik zeggen dat hij over een paar weken naar maarliefst 16 shoegazer-concerten zou gaan. Ik was erg blij dat ik hem straks niet meer zou kunnen horen praten, anderhalf uur, liefst een stuk langer, anderhalf jaar bijvoorbeeld.

Tot mijn verbazing merkte ik dat ik enigszins nerveus was. Nerveus voor een concert, iets wat ik me niet kon heugen zo lang was dat geleden geweest.
Tijdens en na het eerste, het tweede, en voor de zekerheid wachtte ik nog tot het derde nummer, zag ik iets hoogst merkwaardigs: het publiek stond stil. Stokstijf. Als aan de grond genageld. Er werd niet bewogen, niet gedanst, niets. Was het publiek zo nerveus als ikzelf? Maar dan toch niet meer na 3 nummers? Een rare zaak. Wellicht dat het publiek het idee had dat het inderdaad naar een schilderij stond te kijken. Ik had er geen andere verklaring voor.
Het klapstuk 'You made me realise' duurde niet de verwachte meer-dan-20-minuten, nog niet de helft. Eigenlijk was dat wel zo passend. Een beetje geslaagd concert van MBV gaat gepaard met frontman Kevin Shields die om welke vage reden dan ook altijd wel weer ergens verschrikkelijk de tering inheeft. Het geeft als het ware aan dat je oren, wat er nog van over is, je niet hebben bedrogen: Het was verdomme góéd, man!

lutek Zaterdag 07 September 2013 at 6:23 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: