PopUp 010

Ooit maakt TinyMusic de stad blij met kleine concerten op steeds wisselende locaties; locaties die doorgaans geheel niet waren ontworpen voor het herbergen van concerten, wat zo'n avond des te aangenamer maakte. Iedere keer was het een belevenis. En zelfs als de muziek niet helemaal uit de verf kwam, was de avond toch geslaagd, zonder uitzondering, door de opzet en de uitvoering ervan. Hulde aan o.a. Maurice D. die daar voor zorgde.

TinyMusic is niet meer. De behoefte is er wel. Nu is er PopUp 010. Zelfde opzet en uitvoering, nu in handen van o.a. Florian P.
[Tot zover het journalistieke gedeelte van het verslag. De komende alinea's tonen volgens bekend Luteks recept hooguit zijdelings en bij louter toeval raakvlakken met de werkelijkheid.]

Zowel Crying Boys Cafe als Stephen Ellis waren steengoed. Wat moet er verder nog over gezegd worden?

Al wist ik van te voren dat ik veel mensen zou kennen, en dat de avondse opzet en invulling als vanouds waren, toch voelde het als voor het eerst ergens binnenstappen. De eerste PopUp 010, spannend.
Misschien was het wel daarom dat ik zo overdreven aardig was tegen de eerste paar Bekende Koppen die ik zag, maar het kan heel goed zijn dat ik aardigheid tentoonspreidde omdat genoemde Koppen zelf van nature erg aardig waren, ik kende ze althans niet anders. Ik geloof dat ik tegen andere Koppen, die niet meer tot de eerste paar behoorden, ook redelijk aardig was, dus misschien had het er allemaal niets mee te maken. Je weet het niet.

Het was direct duidelijk, in dit uit de kluiten gewassen theehuis, dat de barman het vanavond flink op een lopen ging zetten. Hoe goed gesorteerd de bar ook was, de Leffe bevond zich uitgerekend in de tapkraan aan het andere eind van de loods. En hoe vriendelijker de barman bij elke nieuwe ronde naar achteren liep, hoe schuldiger je je voelde, maar als je je, terecht of niet, voorhield dat barman in kwestie wel wat lichaamsbeweging kon bebruiken, verrichtte je eigenlijk een goede daad.
Tot overmaat van loop stortten diverse Bekende Koppen zich net als ik op de Leffe. Halverwege de avond was er een geul ontstaan in de loodsbodem, een soort loopgraaf, waarin de barman zich heen en weer bewoog. Na een tijdje zag je alleen nog zijn kruin en moest je oppassen, bij verplaatsing van bar naar geïmproviseerd podium en vice versa, dat je de loopgraaf niet inkukelde.
Sociale aangelegenheden zijn oorlog, zoals het bekende spreekwoord luidt.

Mijn aandacht werd getrokken door de muren van de loods, waarop een hele serie - of misschien een halve serie, dat kon ik niet beoordelen - foto's waren geëxposeerd; niet slechts omdat de foto's erg mooi waren maar ook omdat ik 2 wonderlijke foto's zag van muzikale helden, 1 van Zappa en 1 van Pete Townshend. Het wonderlijke was erin gelegen dat ik beide foto's niet kende terwijl ik wel 1000 verschillende foto's van de heren heb gezien. Ik vroeg me af waar en wanneer deze genomen waren maar ik kwam daar niet achter.
Wat ik had kunnen doen was mijzelf in de foto's lanceren met behulp van een van de Zygons gestolen apparaat waarmee dat mogelijk is, zoals laatst in de aflevering van Dr.Who te zien was. Vanuit de foto's had ik kunnen zien wat er gebeurde op het moment van opname, en waar en wanneer dat precies had plaatsgevonden.
Enkele praktische bezwaren stonden de uitvoering van dit plan echter in de weg. Ik had zo'n apparaat niet bij de hand en er waren geen Zygons in de loods aanwezig, in elk geval niet op dat moment.
Ook betrof het hier foto's, en dus geen schilderijen zoals in de Dr.Who-aflevering was te zien geweest. Misschien werkte de techniek helemaal niet met foto's. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn.
Het bezwaar dat de betreffende Dr.Who aflevering pas zou worden uitgezonden op de dag volgend op de avond van PopUp 010 wimpelde ik als niet ter zaken doende af. Zeg nu zelf, in de wereld van de tijdreizerij van Dr.Who is er plaats noch tijd voor inachtneming van chronologie.
Al achterwaarts mijmerend viel ik alsnog bijna de loopgraaf in waar de vriendelijke barman juist op hernieuwde Leffe-jacht was. Hij was zelf niet meer te zien maar zijn voetstappen galmden mooi door de ruimte; ik bestelde meteen een nieuwe.

De eerste editie van PopUp 010 was buitengewoon geslaagd. Op naar de volgende.

lutek Zaterdag 30 November 2013 at 9:54 pm | | default | Geen reacties

Een Leesbril

Een week geleden had ik naar een bril gezocht in de HEMA. Gezocht, maar ik had er geen kunnen vinden. Toen ik weer buiten stond dacht ik... Dat is nu precies de reden dat ik er één nodig heb. Maar toen had ik geen zin meer om terug te gaan.
Nu wel, maar... precies wat voor bril had ik eigenlijk nodig?
Ik besloot, voordat ik de HEMA opnieuw bezocht, eerst naar de echte brillenwinkel te gaan, dat wil zeggen, de echte opticienketen, niet de echte opticien. Als ik daar geen duidelijk onderscheid in aanbreng, krijg ik ruzie met de oom van de vader van de vriend van een niet geheel aangetrouwde vriendin van de buurvrouw, want er is wel degelijk een verschil tussen een opticienketen en een opticien, al was het alleen al omdat die laatste werkloos is geworden door die eerste (waarbij ik moet aantekenen dat de opticien zelf daar nog een aantal technischere en legitiemere redenen voor had dan ik).

Het was druk in de winkel van de opticienketen. Ik probeerde wel een kwartier lang net zo mooi, vriendelijk en blij om mij heen te blijven kijken als de mensen, allen met bril, op de zwaar vergrote foto's die strategisch her en der in de winkel hingen.
Komt u zitten, meneer.
Ik ging zitten.
Wat scheelt er?
Ik wist niet wat er scheelde, wat de reden was dat ik hier was. Ik wilde nou juist uitvinden wat er scheelde.
Ik werd gemeten.
Omdat mijn ogen nooit eerder gemeten waren, duurde het een tijdje voordat ik doorhad dat ik naar de projectie van een ballonnetje moest kijken met mijn rechteroog. Tegen de tijd dat ik doorhad dat ik dat moest doen (en niet alleen maar mijn blik op oneindig zetten) was de meting reeds een feit.
Toen het linker. Nu keek ik wel naar het ballonnetje.
Ping! Daar was reeds de uitslag. Links 0, rechts slecht +half.

Verheugd schudde ik de meetketenmeneer de hand. De uislag viel alleszins reuze mee. Wat fijn. Ik kon mijn hoerastemming niet onderdrukken.
Koop maar gewoon een HEMA-brilletje, zei hij, maar let op: dat is niet meer dan een vergrootglaasje, het is geen echte bril, onthoud dat.
Ik onthield het.

Zonder omwegen, dus onbeschaamd, beende ik naar de nabijgelegen HEMA. Maar plots sloeg de twijfel toe.
Wacht eens even: de uitslag kan dan wel gunstig zijn maar... Godverdomme, ik zie toch geen ene flikker meer op korte afstand in kleine letters! Wat heb ik dan aan een gunstige uitslag? Het is niet dat ik door de getallen van de meting opeens beter ga zien.
Verdomme, verzuchtte ik, en vond als bij voorbedachte rade direct en zonder omwegen het rek met HEMA-brillen. Wat nu?

Een dame keek lelijk op haar neus. Ze paste de ene bril na de andere. Ze raadde me aan deze of die te proberen, dat terwijl ik mij nog hardop aan het afvragen was of er verschil bestond in dames- en herenbrillen. Er bleek geen verschil en ik probeerde er zelf ook een.
Ach, zei de dame die lelijk op haar neus keek, als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, doet het er niet meer toe was je opzet. Vermoedelijk bedoelde ze mij maar ik wist het niet zeker.
Aangezien de bekomst ener bril slechts 5 euro van mij afstond, draalde ik maar een fractie van de tijd die ik hiervoor had uitgetrokken, zodat ik dra, met tijdwinst, en twee ons ardennerboterhammenworst, afrekende en huiswaarts keerde.
Kort daarop, bij eerste lezing, viel met behulp van zwaartekracht en onhandigheid een reisverslag van Ben Macintyre (over navolging van Elizabeth Nietsche) op mijn neus. Het boek noch de bril ondervond enige schade maar mijn neus voelde nog een halve dag raar.

lutek Dinsdag 26 November 2013 at 9:36 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags:

Joz Knoop

Van een afstand zag ik 4 mensen in de winkel. 20 minuten voor aanvang is dat geen grote opkomst.
Grote stukken mensheid maken mij zenuwachtig maar in zulk een verbrokkeld gezelschap voel ik me ook niet thuis. Een boekhandel, de helft van de 4 kennen mij, geen ontkomen aan.
Nee, ik liep nog een rondje om het blok en zou 20 minuten later terugkeren.
Na 7 rondjes stond het blok er nog altijd. 10 minuten te laat stapte ik binnen. Hemel! Het was er ineens afgeladen. Waar was iedereen zo snel vandaan gekomen? Wellicht wilden ze net als ik niet tussen te weinig mensen staan. Misschien hadden we met 40 man een half uur lang achter elkaar aan rondjes om het blok gelopen.

Geen tijd voor overpeinzingen, de presentatie was al begonnen.
Het schijnt nogal moeilijk, zo niet onmogelijk te zijn een jozzonet te schrijven. Eigenlijk is alleen Joz zelf daar goed in. Joz Knoop is dan ook de uitvinder van het jozzonet. In zijn nieuwe dichtbundel, waarvan nu dus de lancering was in v/h Van Gennep, staan er diverse. Ook staan er andere gedichten in. En er staan ook nog illustraties in van Hilde Zuurd. Je vraagt je af hoe het allemaal past in één zo'n bundel maar het staat er toch maar mooi in.
Joz las enkele gedichten voor. Nee wacht, Joz leest niet voor, hij draagt voor. Sommige mensen kunnen dat, anderen niet. Ik niet, geloof ik, maar Joz dus wel. Ik kocht een bundel en liet hem deze signeren.

Ik had iedere andere dag de winkel op mijn gemak door kunnen lopen, de schappen bezichtigen, de koopjes inspecteren, maar ik had nu juist deze dag, nu ik er toch was, opeens de neiging dat uitgebreid te doen. Erg onhandig omdat het nu juist veel te druk was voor zulk graafwerk. Tussen armen, benen en hele lijven door van mensen die bij Joz in de rij stonden voor een handtekening, wurmde ik me naar de letter T, omdat me plots te binnen was geschoten dat ik al een tijdje iets had willen aanschaffen van een auteur wiens achternaam begon met die letter. Hoe hij precies heette wist ik niet meer, maar een T, ja, dat wist ik zeker, al kon het ook een K zijn. Of was het een G? Nee, geen G, hij leek een beetje op Art Garfunkel, maar zo heette hij zeker niet.
Dat haar. Dat haar van Art Garfunkel, daar zat 'm de vergelijking, maar niet in de naam. Wat was er ook alweer met dat haar aan de hand? Het was een soort omgekeerde hanenkam wat die man op zijn hoofd had. Een weelderige haardos, alle kanten uit, maar in het midden, daar ontbrak het juist.
Welja, ik zag hem voor me, maar dat betekende nog niet dat ik zijn naam wist. Ik duwde nog een paar benen opzij om ook de onderste plank te kunnen bestuderen, en... jawel hoor, daar was hij. Triomfantelijk hield ik het boek omhoog. Mensen keken mij geërgerd en niet begrijpend aan. Wat had dit alles met Joz Knoop te maken, niets toch zeker? Ik droop af, dit had inderdaad niets met Joz Knoop te maken.
Wat een lelijke kaft had dit boek trouwens. Maar nu kon ik het niet meer terugzetten, vond ik. Ik had er zoveel moeite voor gedaan en er na het vinden bovendien zo triomfantelijk mee staan zwaaien dat het terugzetten ervan moeilijk uit te leggen viel. Wat kon ik zeggen, bij nader inzien heb ik het boek al? Nee, uitgesloten.
Snel griste ik nog een meer dan schappelijk geprijsde autobiografie van een popzanger wiens naam met een M begint van een stapel, rekende af, en verdween in het inmiddels donker.

lutek Maandag 25 November 2013 at 9:57 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Serious Request in Middelharnis

Als ik ergens heenga, hoop ik altijd dat er zo weinig mogelijk mensen komen opdagen. Lekker rustig. Hoe minder mensen ergens verzameld zijn hoe beter. Alleen door een museum lopen, zitplaats in de trein, geen file, direct bediend kunnen worden, ik zie alleen maar voordelen.
Nu ging ik ergens naartoe waar geld voor een goed doel werd bijeengebracht, zodat ik voor de bijeenbrengers precies het tegenovergestelde hoopte. Of eventueel dat de helft niet kwam opdagen maar de wel opdagende helft dubbel zoveel uitgaf als zij van plan was geweest. Per saldo is dan iedereen blij.
Maar je hebt zulke zaken niet echt in de hand (of je moet een bommelding maken, wat echter tot logisch gevolg heeft dat je zelf ook niet op zou moeten komen dagen, wat de plank derhalve misslaat en zaken nodeloos ingewikkeld maakt) en omdat ik doorgaans thuis eigenlijk niets wezenlijks uitvoer, kan ik zo bezien net zo goed ergens anders niets uitvoeren en dus ter plaatse mijn opwachting maken.

Ter plaatse was in het Middelharnisse JAC, tegenover de Lidl. Dat wist ik nog van een jaar eerder. Bij de deur stonden enkele mensen rook te pauzeren. Terwijl ik op hen afliep, of eigenlijk op de deur afliep, groette ik hen en vroeg waar de Lidl zich hier ergens bevond om daar zonder het antwoord af te wachten direct aan toe te voegen dat ik daar namelijk tegenover moest zijn. Terwijl ik de deur inliep zag ik diverse vingers vertwijfeld naar de overkant wijzen en weer terug deze kant op.

De entree bedroeg 5 euro, drankmuntjes 2 euro per stuk. Ik nam er 10. De entreedame vond dat ik hoog inzette, afgaande op haar wenkbrauwen. Maar ik wilde niet afgaan op haar wenkbrauwen, ik wilde afgaan op de zaal waarin gemusiceerd en geschonken werd voor het goede doel, bezigheden die ik bereid was ten volle te steunen.
Na 3 pijpjes pils in 20 minuten constateerde de barvrijwilliger dat ik een alcoholist was. Hij vroeg het niet eens, hij zei het. Een verfrissende benadering.

Op het podium was Ilja (voorheen van Bloomfield) bezig te doen waar Ilja goed in is, mooie niet dansbare liedjes zingen. Aan het einde van de avond zag ik Flesh, Trash & Heat, die mooie goed dansbare liedjes zongen. Ze zongen die niet alleen, ze rockten en gromden en zweetten die liedjes zelfs. Ze toeterden, bliezen en swingden die liedjes.
Tussen de beide optredens in was er een hele ris optredens van aanstormend talent, hoewel sommige leden niet echt aan kwamen stormen, ze liepen eigenlijk meer per ongeluk het podium op en begonnen te spelen. Dat was schijn want het liep allemaal geheel volgens het programma.
Eén programmaonderdeel betrof het in estafettevorm spelen van de langste gitaarsolo ooit. Dat van te voren al vaststond dat dit onderdeel zou duren van half 8 tot kwart voor 8 maakte het niet noodzakelijk het Guinness Book of Records te verwittigen, maar het was desondanks de moeite waard.

Er waren veel blije gezichten. De opbrengst zou, naar verwachting, nu al het record van eerdere edities overtreffen. En blije gezichten waren er ook van ouders die hun aanstormende kroost stonden aan te moedigen. Het werd allemaal zo vrolijk dat ik besloot even naar de kantine te gaan alwaar kroost van divers pluimage elkaar de hersens insloeg aan de pooltafel zonder pool te spelen. Een verademing. Zo kon het dus ook.
In de hoek stond een promotietafel van het Rode Kruis. Er waren helaas geen gewonden te bespeuren zodat de vrijwilligers meer duimen draaiden dan verbanden legden. Ik had ze een handje kunnen helpen door expres tegen een deur aan te lopen maar ik was een eind van huis en ik had de volgende ochtend nog een hele dag niets te doen dus besloot ik het af te kopen met een vrijwillige bijdrage. Eigenlijk is het heel makkelijk om mensen blij te maken.

Terug in de zaal was nu de eerder genoemde Flesh, Trash & Heat begonnen. Alle instrumenten knalden de zaal in, de sax, de drums, de bas, de gitaar, de zang. Pats boem in je gezicht! Een schop onder je hol kon je nog krijgen. Maar stilstaan, dat lukte niet, wat ook precies de bedoeling was.
Als ik die band nog eens zie, hoop ik - bij uitzondering - dat er zoveel mogelijk mensen komen opdagen.

lutek Zondag 24 November 2013 at 9:15 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Vreemd Voedsel

Zo lang verwonderde ik mij over het feit dat chocoladevla te koud is om 's morgens vlot doorlepelend naar binnen te kunnen werken maar een combinatie van chocoladevla en aardbeienyoghurt van exacte dezelfde temperatuur niet, dat ik bijna vergat uit te stappen. Voedsel is vreemd, besloot ik, om er maar van af te zijn en niet door een auto geschept te worden wegens nagelaten achtzaamheid, of althans dat gedeelte van de achtzaamheid dat ik zelf in de hand kon hebben; voor een verkeersongeluk heb je ten slotte in de meeste gevallen 2 of meer deelnemers nodig.

En de vreemdheid beperkt zich niet tot voedsel. Recentelijk had ik ook al iets raars over wijn gehoord. De ene meneer beweerde dat wijn onder een kurk slechts in 1 van 10 flessen 'kurk heeft', de tweede meneer beweerde 1 van 200 flessen, de derde beweerde dat het niet bestond, en de vierde bestelde er nog eentje voor allemaal, inclusief voor nummer vijf die genoot van een wijn onder een schroefdop waarvan hij beweerde dat je ook wijn met schroefdop kunt hebben, wat echter een gevolg is van onhandigheid van de kastelein en dus een geheel ander onderwerp betrof.

Later op de dag serveerde ik mijzelf enkele witte broodjes die al 3 dagen oud waren en dus eigenlijk oneetbaar want naar bekend recept reeds oud zijn na 3 uur, maar merkwaardig genoeg, wanneer voorzien van flink wat boter, plakjes worst, terug ingepakt in een plakkend plastic zakje om pas een uur daarna te verorberen, nog helemaal geen 3 dagen oud smaken.
Gelukkig is mijn inname allerminst gevarieerd anders zou ik vast nog meer bijzondere zaken ontdekken.

lutek Dinsdag 19 November 2013 at 9:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Muziek Voor een Hartaanval

Mensen gaan over het algemeen helaas niet op de gekste plaatsen dood. In Nederland gebeurt dat meestal - gok ik zo - in het bejaardentehuis, in het ziekenhuis of, misschien iets spannender, in een politiecel. Wie voortijdig, en derhalve in veel gevallen onverwacht(s) gaat, kan het geluk hebben op een iets verrassender plek het stoffelijk omhulsel af te werpen. En ook als de plek minder verrassend is maar gewoon thuis bestaat de kans dat de manier waarop, de houding, positie of plots afgebroken bezigheid een verrassend tafereel oplevert.
Goede smaak weerhoudt de dokter, het familielid, de buurvrouw ervan de details van het moment van overlijden wereldkundig te maken. Goede smaak wil dat niet eens weten.
Ook ik wil dat niet weten. Laat ook een onmenswaardig mens waardig de herinnering c.q. vergetelheid ingaan. Er valt ten slotte al genoeg te lachen.

Derhalve heb ik het nu niet over anderen als ik mij benieuwd verklaar naar het mysterie van het moment van overlijden. Mysterie gebruik ik louter in de zin van bovengenoemde in stand gehouden dekmantel; niet iets wonderbaarlijks betreffend.
Kortom, hoe zou ik zelf gaan?

Het is niet ondenkbaar dat ik dood zal worden aangetroffen gezeten voor de computer, het scherm inmiddels net zo overleden als ikzelf. Er is een gerede kans dat na opwekking uit de slaapstand van laatstgenoemde te zien is hoe ik op het punt had gestaan een potje patience, spel nummer 14837, winnend af te sluiten, ik hoefde alleen nog een 8 aan te leggen.
Of misschien is Inspecteur Foyle te zien, al is dan natuurlijk niet meer terug te halen of ik nog heb geweten wie de dader was van de brute moord in het doorgaans zo rustige Hastings.
Maar met mijn geluk twijfel ik er niet aan of men zal vast ontdekken hoe ik een portie porno zat te bekijken, en probeer dan nog maar eens uit te leggen dat dit louter was wegens doorlopend onderzoek voor een nooit te verschijnen roman waar ik al 30 jaar in het diepste geheim aan had zitten werken.

Ik kan natuurlijk ook op het toilet zitten, in bad liggen, de planten water geven of de hond brokken, zij dat in het laatste geval, behalve een ontbrekende pols, tevens een verregaande vorm van dementie zal kunnen worden vastgesteld aangezien ik geen hond heb.
Wat me echter zo treurig voorkomt, is dat de dood dan wel is vast te stellen, tevens de al dan niet hilarische maar nooit vermelde positie en omstandigheden, maar niet wat de overledene dacht of voelde of droomde. Goed, als ik me een handvol verdiepingen lager zou bevinden dan waar ik woon, kun je wel een voorstelling maken van wat ik dacht en voelde in mijn laatste momenten, maar afgezien van zoiets exotisch zal nooit iemand enig idee hebben met welke muziek ik bijvoorbeeld in mijn hoofd zat; een - voor mij - niet onbelangrijk gegeven. En omdat 'het moment' misschien nog 50 jaar uitblijft, ben ik niet van plan dagelijks bij te houden wat ik zoal op mijn virtuele draaitafel leg.

Wat heeft hij gedronken? Een bloedproef geeft uitsluitsel. Wat heeft hij gegeten? Werp een blik in de keuken. Met welke muziek zat hij in zijn hoofd? Niet meer na te gaan...
Dat vind ik jammer.
Daarom heb ik besloten om vanaf heden, om te beginnen, iedere dag exact om 9 uur 's avonds een nummer van Pink Floyd in mijn hoofd te hebben. Pink Floyd heeft veel nummers die nooit vervelen, wat een voordeel is. Het zou 'A Saucerful of Secrets' kunnen zijn. Of 'Dogs'. Ik noem maar wat. Ik zei het al, het is een begin. Ik kan dit later uitbreiden. Wie weet dat 'The Final Cut' in zijn geheel van 10 uur tot kwart voor 11 speelt. Dat is allemaal nog in te vullen.
Misschien kan ik mij aanleren om, wanneer ik een bepaalde plaat hoor, een bepaalde corresponderende grimas te trekken, die ik dan hoop te behouden nadat mijn hart gestopt is met slaan. Ik zou een grimassenbibliotheek moeten aanleggen zodat naderhand exact is te determineren of ik, laten we zeggen, de studioversie van 'Space Truckin' hoorde, of de beestachtige liveversie van 20 minuten.
Er is werk aan de winkel.
Op dit moment drink ik trouwens een Chimay uit een palmglas (levensverlengend), zit nog bij te komen van opgewarmde macaroni (zelf klaargemaakt dus zeer zeker niet levensverlengend), draai Uriah Heep en kijk over een uurtje naar UFC167, maar dit alles mag iedereen gevoeglijk direct weer vergeten.

lutek Zaterdag 16 November 2013 at 11:34 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

30 Jaar Zwijgzaamheid

Je zou het niet zeggen maar ik zei minder dan ik 30 jaar geleden zou hebben gezegd. Of beter, dan ik 30 jaar geleden zei, want ik kan moeilijk doen alsof 30 jaar geleden een hypothetisch punt is. Het heeft plaatsgevonden. Er zijn getuigen.
Het was misschien wel 30 jaar geleden geweest dat wij, de drie school- en muziekvrienden, voor het laatst gezamelijk hadden afgesproken. We zien elkaar vaker dan eens per 30 jaar maar dan altijd in groepen van andere samenstelling.

Je zou het misschien al zeggen maar hoe meer obstakels je tegenkomt, hoe makkelijker je er overheen stapt. Tot het moment dat je denkt dat je geen obstakels meer tegenkomt.
Je kunt jezelf als obstakel zien; een noodzakelijke, zolang je bestaat. Je kunt het vinden en er tegelijk vrede mee hebben. Je kunt anderen als obstakel zien. Als dat zo is, is het je geraden daar vrede mee te hebben.
Obstakels of niet, ik vermoed dat ik over 30 jaar van nu nog minder zal zeggen dan nu. Niet omdat ik dan ben overleden maar omdat ik waarschijnlijk nog minder noodzaak zal zien in spreken dan nu al het geval is.
Waarschijnlijker is het dat ik er helemaal naast zit: overbodigheid heeft mij nooit weerhouden van een uiting. Pas als ik denk dat ik iemand kwaad doe met wat ik zeg heb ik een legitieme reden tot zwijgen.

We waren echter niet bijeen om te zwijgen. Integendeel, we waren bijeen om bij te praten. Tot 3 maal toe complimenteerde ik de verkeerde met het voorstel deze afspraak te hebben gemaakt. Wij voelden ons als 1 dus eigenlijk maakte dat niet uit.
En dat is precies wat opviel gedurende de avond: we hadden weinig tot geen uitleg nodig over wat we vonden, zeiden, vroegen, zo goed begrepen wij elkaar. Wellicht is dat helemaal niet zo onlogisch als ik denk dat het is. Mogelijk viel het me op met de gedachte aan zovelen bij wie dat niet zo is, bij hen die uit elkaar groeien.
Waar vroeger soms een half woord voldoende was, moest nu hooguit een heel woord worden gezegd, maar een hele zin, hoe mooi geformuleerd ook, was zelden noodzakelijk. Iets wat geen van ons weerhield mooi geformuleerde zinnen uit te spreken.
Ik weet niet of we met zwijgen elkaar uiteindelijk nóg beter zullen begrijpen, maar het zal de communicatie niet ten goede komen. Nee, we spreken graag nog eens af met ons drieën, misschien wel 2 maal zo snel als vorige keer.

lutek Maandag 11 November 2013 at 9:10 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Apocalyps

Alain heet de kleine van M. Alain sliep. Ik had hem tijdens het gesprek niet gehoord. Niet dat hij was uitgenodigd daaraan deel te nemen, maar van iemand die nog niet kan praten kun je verwachten dat die zich laat horen, uitgenodigd of niet.
Ik had M. lang niet gezien. Ze vroeg me hoe het met mij ging. Ik zei dat ik de laatste jaren diverse apocalypsen had meegemaakt maar dat blijvend letsel daaraan was uitgebleven door de beschermende werking van het lezen van de openbaringen van Arnon. Daarom was ik hier ook, om Arnon weer eens te zien en hem hiervoor te bedanken.

Arnon had zojuist in de Sugar Factory te Amsterdam een gesprek over de apocalyps gepresenteerd. Zijn nieuwste boek heet 'Apocalyps' maar daarover ging het gesprek niet. Het was slechts een aanleiding om over dat onderwerp te praten, met een psycholoog, een zevendedagadventist, een astrologe en een hoogleraar rampenkunde. Dat laatste is niet de correcte term voor die wetenschap maar de introductie c.q. palmares van de hoogleraar was zo lang dat ik het hier wat simplificeer.
Het was een heel interessant gesprek geweest. Niemand kreeg het idee dat het ooit wat zou worden met die apocalyps maar het onderwerp blijft altijd boeien.

M. aaide Alain over zijn bolletje. Als de apocalyps iets wezenlijks is, denk ik dat die allang is gearriveerd en in stand gehouden wordt door het produceren van nieuwe mensen maar het leek me niet dat ik M. daar nu mee lastig moest vallen.
Achter ons danste Arnons petekind. Hij was de enige die gehoor had gegeven aan de oproep tot dansen. Na een apocalyps is dansen waarschijnlijk het beste wat je kunt doen. De muziek was niet luid maar voor mij te hard om mensen nog goed te kunnen verstaan. Ik moest het einde der tijden maar eens onder ogen zien.

Eerst sprak ik Arnon nog even aan. Hij had me al zien drentelen maar omdat hij steeds met deze of gene in gesprek was en ik daarin niet wilde inbreken, had ik de aanspraak voor me uitgeschoven. Nu stond hij met nog maar één persoon te praten, ene die graag wilde weten wie ik was. Die vraag overviel me nogal maar Arnon introduceerde me namens mij, zoals het een reddende engel betaamd. Tevens signeerde hij een boek, met opdracht, en al is "niemand nodig hebben" zeker niet hetzelfde als je realiseren dat ieder mens alleen is, was ik hem hierom erg dankbaar.

Ik liep naar buiten, waar de wereld nog altijd bleek te bestaan, en overdacht enkele van de gemaakte opmerkingen tijdens het gesprek deze middag.
De hoogleraar had beweerd dat historici eigenlijk slechts veredelde ramptoeristen waren.
De psycholoog was tot de conclusie gekomen dat het voordelige aan depressies en apocalypsen is dat zij beide vanzelf weer overgaan.
De zevendedagadvertist had ten slotte gezegd: "Als het Nieuwe Jeruzalem wordt aangekondigd, met 'straten van goud', dan denk ik, dan is Amsterdam toch een stuk gezelliger."
Ik geloof dat de meeste mensen die ik op straat passeerde daar ook zo over dachten.

lutek Zondag 10 November 2013 at 9:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Idee-fictie

Het was verheugend te constateren dat mijn wekker het deed. Ik had daaraan getwijfeld een dag tevoren. Dat ik ervan wakker werd, op zaterdagochtend, vond ik niet erg. Verontrustend was de constatering dat ik dat een dag tevoren niet was geworden. Maar niemand was erdoor benadeeld, verongelukt of verongelijkt; veranderd worden kon het niet meer, en morgen was er weer een dag dus wat maakte het eigenlijk uit?
Ik had het idee dat ik iets over het hoofd zag in deze gedachtengang. Ik draaide mij om en liep de gang opnieuw af waarbij ik alle deuren opende ter linker- en ter rechterzijde... wekker... wakker... gisteren... morgen...
Ach natuurlijk, er was ook nog de dag van vandaag. Ik besloot op te staan en voerde dit besluit korte tijd later ook uit.

De dag van vandaag, er zijn mensen die er iets mee kunnen. Ik was niet een van die mensen maar liet mij hierdoor niet uit het veld slaan. Ik zette koffie, schonk deze in en zette mij op een stoel. Voordat ik de koffie aan mijn lippen zette, probeerde ik te bedenken welke geweldige invallen ik had gehad voordat ik de avond ervoor in slaap was gevallen. Als ik eenmaal aan de koffie zat, zou vandaag werkelijk zijn begonnen, met alle indrukken van dien. Iedere eerdere inval zou geheel verdwenen zijn.
Vage contouren van een verhaallijn dansten door mijn hoofd, te zwierig om vat op te krijgen. Misschien was het niet zo'n erg goed idee geweest. De kans daarop was groot.

Ik zette de koffie neer en liep terug naar de slaapkamer, half in de ijdele hoop dat terugkeer naar de plek van het ontstaan, het idee zelf ook zou doen terugkeren, half in de ijdele hoop dat ik wat trefwoorden zou hebben opgeschreven op het kladblok op het nachtkastje, desnoods op het nachtkastje zelf, die als katalysator konden dienen. Al maken twee halve ijdele hopen mogelijk samen een hele, het blijft een ijdele variant. Ik oogstte dan ook geen succes.
Vooruit, koffie. Ideeloos begon ik de dag. Maar de koffie smaakte goed.

lutek Zaterdag 09 November 2013 at 11:02 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Makkelijk Zat

"Als je een relatie wilt, dan heb je er zo eentje, makkelijk zat", zei de dame die net daarvoor nog had gezegd dat ze op zoek naar een vaste relatie was, al een tijdje. Ze waaide een beetje mee met alles en wat iedereen zei. Ze lachte dingen af, wat er ook gebeurde. Ze lachte het hele leven af. Geen verkeerde houding.
Juist het enige wat ze zelf opperde, uit zichzelf zei, viel nogal verkeerd. Of verkeerd, het viel nogal in de stilte, in het onbegrip, in de nadenkerij. Dit was duidelijk niet waar.
De zaken liggen misschien verschillend voor mannen en vrouwen. Nee, dat is het niet, m/v-verdeling is een onzinnige verdeling. De verdeling knap/lelijk is een betere. Hoe populair is een mens en hoe gaat hij om met impopulariteit.
Waarschijnlijk is het handig om kinderen niet meer te leren dat er ergens op de wereld een 'ware' is, dat je wederhelft bestaat. En als die er al is, dat je die noodzakelijk ooit tegen zult komen.
En waarschijnlijk is het goed om er niet van uit te gaan dat je slechts gelukkig kunt zijn als je 'met' iemand bent. Hoe vroeger je dat weet, hoe beter het is.

lutek Donderdag 07 November 2013 at 10:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Tussenstation

Op een station reed een metro weg.
kdung ... kdung ... kdungdungdung.... sneller sneller.
Het geluid ging naadloos over, alsof er een ervaren dj achter zat, in het geluid van schoenen die de trap afliepen... tk tk tk tk tk tk... tk tk...  tk... tk... tk...
Sneller sneller langzamer langzamer langzamer.
(Je had er bij moeten zijn.)

Omdat de metro aan deze kant, waar ik stond, op zich liet wachten - 5 minuten werd na enige minuten 0 minuten, toen 7 minuten - had ik alle tijd de dame te aanschouwen, voor de verandering niet begeerlijk maar neutraal. Neutraal is natuurlijk niet mogelijk, maar als begeerte er niet aan te pas komt, blijft er al minder over wat een neutrale blik in de weg staat.

Ze leek zich niet bewust te zijn van de aanwezigheid van anderen. Anderen waren er ook niet, aan haar kant. Ze had geen interesse in deze kant. Ze deed zich niets voor, ze had niet eens de gemiste metro beteuterd nagekeken, iets waarop ik bedacht was.
Ik voelde me zelf een neutrale toeschouwer maar zij was nog veel neutraler dan ik, in haar houding, haar uitstraling. Of nee, ze had geen uitstraling, in die zin, dat ze niets probeerde uit te stralen. Het was een verfrissend gezicht. Ze zat niet in een rockgroep, ze was smaakvol gekleed maar volgde zeer zeker geen trend, ze was geduldig noch ongeduldig, ze had vast virtule vrienden maar zocht daar nu geen verbinding mee.
Het was zeker 25 jaar geleden dat ik iemand op die manier op een metro had zien wachten. Ze had geen leeftijd.

lutek Maandag 04 November 2013 at 11:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ontbijt

Ondanks zondag heb ik ontbeten op een tijd dat je nog kunt spreken van ontbijt, al waren de ingrediënten niet erg ontbijtvol. Het is tegenwoordig mijn bedoeling om werkelijk vroeg op te staan in het weekend. Theoretisch is dat ook heel goed mogelijk omdat ik wel regelmatig in de stad verblijf maar zelden 's avonds uitga, of het moet een concert betreffen. Als ik eenmaal thuis ben, blijf ik daar liever.

Het liever thuisblijven beperkt zich niet tot de avond. Zo ben ik laatst tot 3 maal toe niet naar een expositie geweest. De eerste keer was tijdens de opening, de tweede keer de daaropvolgende zondagmiddag, en toen nog eens precies een week erna. Vandaag is het de laatste dag van die expositie, bedenk ik net, maar omdat ik mij op geen enkel moment heb voorgenomen er vandaag naartoe te gaan reken ik dit niet als vierde maal.
Ik heb natuurlijk iets beters te doen, lijkt me. Of anders had ik een dubbele afspraak. Of misschien was ik ziek.
Nou, eigenlijk niet. Ik wacht geduldig de zondagavond af, lees nog wat in bed voordat ik in slaap val, en begin de werkweek helder en uitgeslapen.

Gisteren belde er onverwachts bezoek, dat ik binnenliet. Ik weet niet waarom ik die toevoeging vermeld (of dat ik die vermelding toevoeg), bezoek laat je in principe altijd binnen - ik beschouw Jehova's Getuigen niet als bezoek.
Het werd een heel gezellige middag, we dronken wat, we rookten wat, we aten wat. Tegen de tijd dat het bezoek vertrok was het donker, maar het is dan ook al november.
Ik had vanzelfsprekend een enorme berg nietsdoen in te halen, waar ik helemaal geen tijd meer voor had. Hierom besloot ik wat langer wakker te blijven dan gewoonlijk.
Zodoende is het nog een behoorlijke prestatie dat ik vanmorgen op zo'n tijdstip opstond dat je, toen ik ging ontbijten, nog kon spreken van ontbijt.

lutek Zondag 03 November 2013 at 11:44 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,