Kerstpakket

Neuu, ik heb niks gehad. Maar-eh, pfff, ik hoef ook niet. Wat moet je ermee? Er zit alleen maar rommel in. Elk jaar hetzelfde. Of het is niet te eten, of het is over de datum. Vertel mij nou niks. Laat ze anders maar gewoon geld geven, vind ik ook best. Ja dat doen ze dan niet maar ik bedoel, hè, gewoon.
En dan al die zogenaamde blije gezichten, oh wat zijn ze er blij mee. Nou stik erin, denk ik dan. Doe maar niet of je beter bent dan ik. Weet je, ik heb dat gewoon helemaal niet nodig. Als jij vindt dat je zo gelukkig wordt zo'n pak van die koeken, ik krijg er alleen maar uitslag van. En dan die chocola en die... die... wat zijn het, die pakken bakmeel en jam en zo'n kerstbrood. Van mij hoeft het niet, hoor.
Vorig jaar hadden ze, kom hoe heet zo'n ding. Ze wisten echt niet wat ze moesten geven. Je hebt er niks aan. Ja, dat was ook omdat ik er net zelf eentje had gekocht maar dan nog, je hebt er niks aan. Wilden ze me er nog een tegoedbon voor geven, maar ik zeg nee, als je zelf niks weet dan hoeft het voor mij ook niet meer. Dat vind ik zo onpersoonlijk. En dan die stomme kalenders elk jaar. Nee, ze mogen het allemaal lekker zelf houden.

 - - -

Wat zeg je? Ja, nee, ze waren laat met het kerstpakket dit jaar. Pas op de laatste middag kwamen ze. Ik had er bijna niet meer op gerekend. Nou goed, ik wist wel dat ze wat zouden doen natuurlijk, dat doen ze altijd. Lekker hoor. Moet je kijken, chocola, en een kerstbrood, heerlijk. En nog wat van die koeken. Oh kijk nou, er zit nog wat onder ook, een kalender, mooooooi is die! Altijd handig. Kijk maar, januari, februari, en zo gaat het door, het hele jaar, tot en met december.
Kwam die griezel nog bij me staan, die zegt 'jij hield toch niet van koeken'. Ik zeg rot op, blijf van mijn koeken af. Nee, nou ben ik eens een keertje aan de beurt, zeg. Het is mijn kerstpakket. Ga ik lekker zelf van genieten. Oh kijk, een pot jam, dat is fijn voor tweede kerstochtend. Ga ik helemaal leeg eten.
Hey zeg, ook nog een kaart, oh nee het is een tegoedbon. Nou dat is nou eens handig, kun je zelf wat voor kopen. Ik breek meteen wat van die chocolade aan. Jij hoeft niet hè. Echt mooi hoor, zo'n kerstpakket.

lutek Dinsdag 24 December 2013 at 10:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Wooden Saints Revisited

Zoals altijd als de band Wooden Saints niet op het hoofdpodium van Pinkpop speelt, staan ze op een kluitje. Dat is omdat ze met zovelen zijn. Bij de opkomst is het al oppassen geblazen. De opkomst is van te voren nauwkeurig doorgesproken, stap voor stap gepland en uitentreuren geoefend. Avonden vergaderen is eraan vooraf gegaan. De opkomst geschiedt namelijk in een bepaalde volgorde waar onmogelijk van afgeweken kan worden. Als 1 van de bandleden er met zijn hoofd een seconde niet bij is, kan zo het hele optreden worden afgeblazen.
De bandleden zijn als tegeltjes in een schuifraampuzzel. Er kan er maar 1 tegelijk bewegen en wel volgens een bepaald patroon. Maar doordat veel van de leden meerdere instrumenten bespelen, wisselen ze tussen de nummers nogal eens van plaats. Dus de puzzel is er niet zomaar eentje met 1 oplossing, nee nee, de oplossing verandert telkens. Ik ken iemand die het laadplan maakt voor boten van een middelgrote containerrederij en die heeft me - off the record - toegefluisterd dat hij maar wat blij met zijn baan is wanneer hij de podiumplanning van Wooden Saints onder ogen krijgt.


(foto: Wim Barzilay)

Het publiek krijgt het misschien niet mee, maar ongetwijfeld zullen soms bepaalde nummers niet worden gespeeld omdat een bandlid net even de weg verspert voor een ander. Ook is het bijkans uitgesloten dat verzoeknummers worden gehonoreerd. Platypus, bijvoorbeeld, mijn lievelingsnummer, ik heb het deze avond niet gehoord. Wel hoorde ik veel andere mooie nummers. De hele nieuwe elpee werd gespeeld (in een bepaalde volgorde, uiteraard).
Tegen het eind van het optreden liet Viktor ons weten dat hij niet samen met Arjen alle nummers had geschreven, zoals op de eerste plaat, maar dat deze keer de democratie had toegeslagen. 'En het volgende nummer is daar met name een voorbeeld van', voegde hij eraan toe.
Nog voor de eerste noot klonk, nam ik mij voor om na afloop te laten weten dat wat mij betreft zo snel mogelijk de dictatuur weer mocht worden ingevoerd, maar zag daar van af omdat het nummer helemaal niet tegenviel, en belangrijker, omdat ik het vermoeden had dat het publiek een leuke flauwe grap niet echt zou kunnen waarderen.
Zelfs met een 10-koppige band zouden dingen persoonlijk kunnen worden opgevat; natuurlijk niet door de band zelf maar door meegereisde familieleden. Men heeft nogal een toegeknepen kont tegenwoordig. Maar dat heeft niets met de band te maken dus laten we snel nog even terugkeren naar Rotown, want dat is waar we waren.


(foto: Florian Pak)

Ik groette de dame van de boekingen, die ik ook regelmatig in Velvet Records zie. Gottogot hoe heet ze nou ook alweer? Ik kon andermaal niet op haar naam komen en zag derhalve af van de aanbieding van een drankje.
Viktor liet ons ook nog weten dat 1 bepaald bandlid vanavond niet aanwezig was, wegens muzikale bezigheden elders. Wacht eens, dus eigenlijk zijn ze met 11 man. En nu ik erover nadacht, kreeg ik het sterke vermoeden dat ik nog andere onbekenden zag (in vergelijking met het concert van vorig jaar) tenzij er een paar leden heel erg heftig naar de kapper waren geweest. Reken daarbij dat er in de studio nog allerlei gastmuzikanten meespelen, en dat de helft van de huidige bandleden ook nog eigen bands hebben, ofwel meedoen aan andere projecten, en je kunt wel nagaan dat wanneer ze écht eens groot zouden uitpakken ook het hoofdpodium van Pinkpop te klein voor ze is.
Maar dat ze daar eens zullen staan, hoop ik van harte.

lutek Maandag 23 December 2013 at 11:03 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

In Oosterse Sferen

Waar zouden we uit eten gaan? Het moest 'iets in Oosterse sferen' zijn. Tot het moment van binnenstappen had echter niemand een idee hoe Oosters en hoe sfeervol het precies zou zijn.
Denk nu niet dat we geblinddoekt waren en pas op het moment van binnenstappen van de blinddoek werden verlost, zo was het niet. Dus eigenlijk was het een meter of 20 vóór de nogal groot uitgevallen deur van het restaurant dat we ons realiseerden waar we zouden gaan eten, namelijk in het restaurant dat we op 20 meter genaderd waren.
Of om nog preciezer te zijn, had ik zelf op ongeveer 40 meter afstand door waar we naartoe liepen omdat me toen plots te binnen schoot dat ik er jaren geleden een keer naar binnen had gekeken en me had voorgenomen daar echt eens te gaan zitten; een voornemen dat in een lange rij niet gerealiseerde voornemens terecht was gekomen; een rij die met de tijd niet alleen steeds langer wordt maar ook steeds korter omdat je er steeds meer van vergeet, gaandeweg.
Nu dus - op 40 meter afstand - schoot het me plots weer te binnen. Ah!!, riep ik uit, nu weet ik het, De Japanner!
En inderdaad, het was de Japanner.

De Japanner is niet te vergelijken met het zoveelste instant-sushi-vreethol, wat niet eerlijk is om te zeggen omdat ik dat niet uit eerste hand heb. Maar bronnen die menen welingelicht te zijn, bevestigen dit.
En De Japanner heeft al helemaal niets te maken met de sushi-to-go die ik ooit in een onbewaakt ogenblik aanschafte in een filiaal van een grote supermarktketen. Daar word ik soms, na jaren, midden in de nacht nog altijd zwetend wakker van.
De Japanner heeft wel sushi, volop zelfs, maar er staat veel meer op de kaart dan dat. Onze gastheer en -dame wisten precies wat er op de kaart stond, zodat wij gelukkig niet zelf hoefden te kiezen. Zelf zouden wij niet verder gekomen zijn dan Gordons 'nummer 39', een bestelling waarmee je bij De Chinees al geen goede sier maakt, maar bij De Japanner nog minder.

Intermezzo: Ik heb even nagekeken wat er bij De Chinees op nummer 39 staat op de twee folders die ik hier in huis heb. Bij de ene is dat gado-gado (Indisch), bij de andere braadworst (Duits?). Zo bezien blijkt de grap van Gorden niet erg doordacht te zijn. Laten we snel teruggaan naar De Japanner want het eerste in een lange reeks voorgerechten komt net uit de keuken.

Omdat we met 7 personen waren, bleef er op sommige van de langwerpige borden steeds 1 stukje over daar er meestal 8 stukjes werden gepresenteerd. 8, ongetwijfeld een veelbetekenend, magisch cijfer in De Japanse Keuken.
Als je zo gaat denken, realiseer je je dat de Oosterse sferen reeds ongemerkt hebben toegeslagen. Verzet is zinloos, of eventueel zenloos.
De fraaie langwerpige borden werden af- en aangevoerd. Er kwam geen einde aan. Al snel begreep ik dat ik niet te gulzig moest zijn als me door disgenoten weer eens een 8e stukje werd aangeboden, hoe smakelijk het ook was. De aanvankelijke onderschatting - het is hier zeer sfeervol maar niet erg bordvol - zou je nog kunnen opbreken als je na een uur nog niet eens aan het hoofdgerecht bent begonnen terwijl je maag daar al heel anders over denkt.

De borden werden groter, voller en lekkerder. (Wees ondertussen voorzichtig met de soyasaus svp.)
Ik heb mensen weleens de uitdrukking 'het vlees smelt op je tong' horen bezigen. Tot nu toe dacht ik altijd dat dit beeldspraak betrof. Sinds het bezoek aan De Japanner weet ik dat deze uitdrukking vrij letterlijk te nemen is. Zo had je iets in je mond, zo was het gesmolten. Het leek wel een goocheltruc.
Na afloop van de maaltijd werd me duidelijk waarom de deur zo groot was uitgevallen toen 7 bolle buiken het restaurant probeerden te verlaten. Onze omvang leek verdubbeld en slechts met moeite konden we ons naar buiten wurmen.
7 is trouwens ook een bijzonder cijfer want net als 8 is er maar 1 van. En dat lijkt me ook wel zo zinvol.

[Bij thuiskomst won ik 4 spelletjes Mahjong achter elkaar op de computer!]

lutek Donderdag 19 December 2013 at 11:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

De Volgende Generatie

Een muziekmarathon is niet zo bijzonder meer als je er in de afgelopen 25 jaar al een stuk of 60 hebt bijgewoond. Je kunt ook zeggen dat ze juist wel bijzonder zijn om altijd weer nieuwe redenen.
Tussen al die marathons door bleek er in de afgelopen jaren soms nog wat tijd over te zijn voor andere bezigheden. Zo kwam het dat sommige van de participanten inmiddels ouder zijn geworden. Zelf ben ik ook ouder geworden maar op een andere manier, zonder aanwas te creëren en zonder er enige moeite voor te doen.
Van de aanwas kun je op hun beurt weer zeggen dat ze ouder worden. Vooralsnog gewoon door het passeren van de tijd; ik wil niet op de zaken vooruit lopen.
Het bijzondere aan de recent gehouden muziekmarathon was het thema ervan: 'Wat wil je meegeven aan de volgende generatie?' Daarom was het dat de aanwezige aanwas niet slechts een ornamentele functie vervulde maar daadwerkelijk participeerde, als klankbord.

Inderdaad, daar zat de gehele aanwas. Eén tweezitsbank is reeds lang niet meer voldoende ze allemaal te herbergen. En ze bleven keurig zitten, tot ongeveer de tweede plaat van de middag, waarna het vanzelfsprekend veel interessanter werd om in de gordijnen of in de lamp te gaan hangen.

Wat wil je de volgende generatie meegeven? Jezus! Hoe minder hoe beter natuurlijk. Dat lijkt me evident. Als ik gewone mensen iets meegeef, komt daar al geen goeds van, laat staan een volgende generatie.
Meegeven, meegeven? Laat ze het lekker zelf uitzoeken.
Maar na enige hersenactiviteit kwam ik toch met enkele platen op de proppen waarvan ik dacht dat het wat onbevroede oren zou kunnen openen. Ik deed zelfs uit de doeken waarom ik dat vond. En al had ik, en heb ik, geen idee meer wat ik zei, het klonk kennelijk heel overtuigend want de schriftjes gingen open en de artiestennamen werden genoteerd, in verschillende kleuren viltstift.
Is Beefheart met dubbel e? Heeft Purple een u? etcetera.
Ook van Nederlandsche popmuziek wilde ik een dwarsdoorsnede presenteren. Ik kwam niet verder dan De Methode Man-Bijt-Hond, door simpelweg een liniaal op de kaart van Nederland te leggen, een streep te trekken en te zien wat ik onderweg zoal tegenkwam. Dat tegenkomen beperkte zich tot het begin- en eindpunt, oftewel: Meindert Talma uit het hoge Noorden, en Broeder Dieleman uit het kleiige Zuiden.
Zo, daar had ik mooi aan een dwarsdoorsnede voldaan. Laat de aanwas zich daar voorlopig maar eens even op stukbijten.

Inmiddels beet de aanwas zich stuk op geheel andere zaken, als daar waren: chocola, kaakjes, koekjes en kransjes. Het was bijna kerst en het kon niet op. Hoewel, kon niet op? Dat lukte anders erg goed.
Voor mijzelf zat er weinig anders op dan mijn tanden maar te zetten in een Zeezuiper. Het kan ook een Zeeschuimer geweest zijn, daar wil ik van af zijn. Misschien moest ik een stukje langs het water gaan lopen. Nee nee, het was tijd voor een volgende plaat. Steeds meer platen schoten me te binnen die ik de volgende generatie door de strot wilde duwen. Hoe langer de marathon duurde, hoe langer het nog zou moeten duren. Aan één schriftje had men niet genoeg. Er werd doorgeschreven op één der tweezitsbanken. Die moest binnenkort dan maar in de was. Er zat niets anders op.
Plots werd ik beetgepakt en op een stoel vastgebonden. Duct tape op mijn mond. Nu was het genoeg. Ik moest een beetje om de nieuwe aanwas denken. Neem zelf kinderen als je ze zo graag The Fall wilt laten horen maar laat de onze een beetje heel, ja!
Voor het eten mocht de duct tape gelukkig even af, tijdelijk.

lutek Dinsdag 17 December 2013 at 10:11 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Misschien Wel De Beste Band Van

Sinds een grote aankoop kan ik nog slechts naar kleinschalige concerten. Kleinschaliger dan het voorprogramma van Strafkamp wordt het niet. Kiki zong en speelde gitaar. De nummers behandelden uiteenlopende onderwerpen, zoals daar zijn: Kameel, Tarzan, Ongesteldheid, Kaassoufflé en Colin het Walviskalf. Vooral het lied over walvisweesje Colin bleek van een ongekende intense gekwelde schoonheid. Later realiseerde ik me dat Kiki ooit bekend was onder de naam Malle Pietje en de Bimbo's ("Toen ik was een tienerhoer") en viel alles op zijn plaats.

Zoals vaak het geval is bij bands die later als legendarisch worden gezien, worden de beginjaren van een dergelijke band gekenmerkt door optredens in zalen met 30 man publiek. Strafkamp vormt hierop geen uitzondering. Sterker nog, ze weten deze beginperiode - waarvan later wordt gezegd dat het de belangrijkste was, de leukste, vruchtbaarste en meest artistieke - verrassend lang vol te houden.

Strafkamp is zo'n beetje de enige Nederlandse band met geweldige teksten in de Nederlandse taal. Misschien is het wel de beste band van Nederland. Ja, misschien ook niet, weet ik veel. Ik zou kunnen afzwakken door te zeggen dat het tenminste de beste band van Zuid-Holland is of met zekerheid de beste band van Krimpen aan de Lek, maar dat wordt bemoeilijkt door het feit dat 2/3 van de band niet uit Zuid-Holland komt en al helemaal niet uit Krimpen.
Ik zou het over een andere boeg willen gooien en beweren dat het met kop en schouders de beste band is die niet uit Lelystad of Venlo komt, (tevens Flevoland en Limburg), maar bedenk op tijd dat dat niet is wat ik bedoel.
Wat ik precies wel bedoel, ontgaat me. Volgende keer vind ik een andere band weer de beste band van Nederland. Maar nu vind ik Strafkamp de beste.

lutek Maandag 16 December 2013 at 8:52 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Gesponsorde Kerst

Sinds een grote aankoop moet ik klein uitgeven. De regels van de wet van vraag en aanbod indachtig, zorg ik voor ontwijking van aanbod, of ga ik de vraag uit de weg. Een van de twee. Of allebei. Ik weet het niet.
Wat ik bedoel is dat ik zorg dat ik niet in staat ben iets uit te geven, en tegelijk dat ik niets uitgeven kan, omdat ik niets heb om uit te geven.
Eigenlijk is het leven heel gemakkelijk, zolang ik zelf begrijp wat ik bedoel.

Toch was ik vandaag even in een taveerne c.q. herberg. Hier had ik een week eerder ook vertoefd. Ik zag dat het interieur opeens voldeed aan kerstverwachting. Dat wil zeggen, de uitbater c.q. herbergier had groengekleurde versiering aangebracht op plekken die daar zijns inziens om vroegen, de kalendertijdgeest aanhoudend.
'Gezellig', was het woord waar ik zelf helemaal niet naar zocht maar wat ik minimaal twee mensen om mij heen hoorde zeggen.
De kerst bleek gesponsord. Drie grote tweedimensionale glimmende rode sterren aan touwtjes draaiden rondjes op de maat van de ventilator; de respectievelijke maat afhankelijk van de afstand van genoemd elektromechanisch hulpmiddel.

Ik dacht even te maken te hebben met 's werelds eerste communistisch kerstfeest, wat mij, toegegeven, al meteen merkwaardig voorkwam, en ook een onjuiste inschatting bleek. De kerst was gesponsord door de bierfirma H., die, in reclamedoeleinden althans, ook bekend is gebruik te maken van een grote rode ster, zij het doorgaans niet glimmend.
(Okay, dacht ik op dat moment, de communistische rode ster staat zelf ook niet bekend om zijn glimmend vermogen; daar heb je me.)

Ruim na afloop van bezoek, uren later pas, bedacht ik dat de taveerne in kwestie in het geheel het merk H. niet verkoopt.
Wel wist ik mij nog te herinneren dat bij het verlaten van de zaak het buiten 'zo lekker naar verbrande barbecue rook.'
Wat het een met het ander te maken had, is mij een raadsel.

lutek Woensdag 11 December 2013 at 11:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Op Schilderijenjacht

Paling & Co gingen eens op schilderijenjacht - zie album nummer 13 (ik heb die albums hier nog allemaal liggen, ergens, in een kast) - maar zelf was ik nog nooit op schilderijenjacht geweest. Ik hoopte op een aangenaam verpozen tussen de schilder en zijn schilderijen in het huis van de schilder zelf, een verblijf dat zeker niet te vergelijken zou zijn met de taferelen die zich voordeden in het betreffende album van Paling & Co, noch met taferelen in enig ander album van dit duo.
Ik had weleens eerder een schilderij gezien, in het echt nog wel, en van dichtbij ook, maar heb me tot nu toe altijd kunnen bedwingen het aan te schaffen. Maar behalve dat ik inmiddels geloof dat er behalve kunst weinig anders op deez' aard' is om je druk om te maken, denk ik nu ook dat een schilderij geheel niet zou misstaan hier aan de wand in het huis waarin ik woon.
Dat laatste bedacht ik eigenlijk pas nadat ik enkele werken van Raymond Boekelder had gezien, een goed jaar geleden. Het was bepaald niet zo dat ik vond dat de muren hier kaal waren maar andersom: wat er ook aan of langs de muur hing of stond, het zou plaats moeten maken voor een schilderij van deze schilder.

Hij leeft nog, hij werkt nog, hij woont in Culemborg, en ik vind het onbegrijpelijk dat hij niet nationaal of zelfs, laten we niet te moeilijk doen, internationaal bekend is.
Ach, kom nu toch, wat heb ik dan opeens verstand van schilderijen en schilderkunst, niets toch zeker? Misschien niet. Maar ik heb ogen, en die gebruik ik.
Maar goed, een beetje bekende schilder is dood tegenwoordig dus ik hoop voor hem dat hij nog even niet al te bekend wordt.

Na een goed jaar dralen, hakte ik vandaag de knoop door.
Ga zitten, zei hij uitnodigend. Dat had hij daarnet ook al gezegd, toen in de huiskamer voor koffie en koek, nu in zijn atelier voor een schilderijententoonstelling. Hij hing ze na elkaar aan de wand en we spraken over de diverse elementen die een schilderij een schilderij maken, die het tot leven brengen, die het doen ademen, die het spanning geven. Ik zag een ris emoties op doek voorbijkomen die geen van alle de vrolijkste waren, waardoor ik mij alleen maar meer in mijn element voelde.
Na een uurtje had ik besloten welke ik wilde. Die! Als een schilderij geen titel heeft, moet je het aanwijzen. De verkoop werd bezegeld met een handdruk.
Ik ben nu de trotse bezitter van een prachtig schilderij van Raymond Boekelder. Het hangt - om logistieke redenen - hier nog niet aan de wand maar over enige tijd zal ik, geheel tegen mijn gewoonte in, graag mensen uitnodigen. Komt dat zien. Wees welkom.

lutek Zondag 08 December 2013 at 9:34 pm | | default | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

Het Park Maakt Zich Winterklaar

Het Park maakt zich winterklaar. Daar heeft het ook alle tijd voor, er is vandaag niemand op bezoek. Geen mens te zien.
Bij een zuchtje wind laten veel bladeren los, die komen op de grond in een ellipsvorm te liggen, daar waar de schaduw van de boom geweest zou zijn als de zon had geschenen. Geen zon vandaag, geen plek van zwart. Wel een soort tegengestelde schaduw, van bladeren, van geel.
Bladeren worden ook meegenomen door druppels, een paar druppels maar, het begint net te regenen. Niet hard nog. Morgen, moet je morgen eens kijken.
Morgen zijn er weer geen mensen, nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel, dan gaat het stormen, moet je dan eens kijken wat er met de bomen en de bladeren gebeurt. Alles wat er vandaag niet met een zuchtje wind of een druppel regen van afvalt, zal morgen te grazen worden genomen. Er blijft niets van over.

De halsbandparkieten zullen als altijd de dagen na de storm opvallend veel lager in de bomen zitten dan vandaag. Doen ze altijd, alsof de schrik hen nog in de benen zit. Weet je dat? Dat doen ze. Soms zitten ze dan zelfs op de grond.
Dat zaten ze laatst ook, maar om een andere reden. Dat was omdat de bomen vruchten en zaden verloren, al het eten lag in het gras. Van een afstand zag ik ze door het gras lopen. Steeds om zich heen kijkend. Als er een wandelaar aankwam, al was het op 20, 30 meter afstand dan floep! vlogen ze zo weer de boom in.

In het kleine park, Schoonoord, ligt nog altijd een boom in de kreukels. Gevolg van de vorige storm, 2 maanden geleden. Krak, zei de boom.
Als er niemand is die een boom ziet vallen, maakt die vallende boom dan geluid? Beetje flauwe vraag. Je kunt tegenwerpen: Als er in de storm een boom getroffen wordt maar door het lawaai van de bliksem en regen hoor je de boom niet vallen, heb je hem dan wel gezien? Studeer daar maar eens op, dan weet je hoe onzinnig de originele vraag is.
Goed, die boom, die in tweeën geknakte boom, die staat (hangt) daar nog steeds, in Schoonoord. Een gedeelte van het parkje is afgesloten.

Misschien zitten er kikkers in de vijver, de minivijver, misschien zijn ze zich aan het voorbereiden op hun winterslaap.
Hoeveel mensen zouden kiezen voor een winterslaap als ze de keus hadden. Vast niet zoveel als je in eerste instantie denkt. Maar het is best fijn om er aan te denken. Vanavond maar weer eens vroeg gaan slapen, lekker onder de wol. En dromen van bomen.

lutek Woensdag 04 December 2013 at 9:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Aan de Race

Er staat een nieuwe koffiemachine op kantoor die espresso maakt zoals espresso hoort te zijn. Ik ben echter nog niet gewend aan het feit dat deze machine espresso maakt zoals espresso hoort te zijn, zodat ik per uur nog dezelfde hoeveelheid naar binnen werk als voorheen.
Behalve dat ik me na 5 dubbele bakken reeds voel of ik een heel weekend flink heb doorgesnoven - voor de goede orde: ik zeg maar wat, ik heb daar geen verstand van - heeft dit tevens het effect dat mijn tijdsbeleving in de war raakt en ik steeds sneller opeenvolgend opnieuw naar het apparaat loop, een 'upward spiral' tot gevolg.
Aan het eind van de dag sta ik strak genoeg om 36 rondjes te karten, zonder kart.

Uitgerekend was het aan het eind van zo een dag dat ik mij naar Dordrecht begaf voor een kartavond, wegens uitnoding c.q. jaarlijks uitje van een bevriende rederij. Ik arriveerde aan de vroege kant, wat nota bene niet eens met de cafeïnale inname te maken had.
De vroegte was overbodig omdat ik dit jaar niet aan de race zelf zou meedoen. Te veel lijfelijk ongerief van voorbije gelegenheden noodden mij hiervan af te zien. Voor het eerst in jaren zou er een nieuwe winnaar worden gekroond. Voor de poedelprijs uiteraard.

Ik was ook nog eens licht verkouden. Stel dat ik had meegedaan en tijdens de race in de helm had moeten niezen, had dit niet bevorderlijk geweest voor de uitslag van de manche in het geheel en die voor mijzelf in het bijzonder.
Ik had mogelijk een rol toiletpapier mee kunnen nemen ter snuiting onderweg. Maar stel dat de gauwigheid mij parten had gespeeld en, ik noem maar iets, de rol in de helm geklemd was afgerold, als een steeds langer wordende wimpel over de baan zou zijn gaan slingeren, als ware ik Klein Duimpje, wapperend in de door mijzelf onstane luchtstroom: de ongelukken waren niet te overzien geweest, hoe feestelijk dat alles er ook mocht hebben uitgezien.

Langs de kant, achter glas, kon ik deze editie ervaren hoe hard zo'n race zich eigenlijk voltrekt. Ik kan u vertellen: Het ging heel hard.
Het volgende glas ging nog harder, en het daaropvolgende nog eens. De race zelf bleef even hard gaan, daarin zat geen verandering. Uiteindelijk was er natuurlijk een winnaar en kon het hele gezelschap tot de aanval overgaan in het bunkerbuffet.
Na de bunkering kregen we koffie toe, alsof ik nog niet strak genoeg stond. Ik kon me nauwelijks bedwingen naar huis te gaan lopen om mijn energie kwijt te raken maar ik kreeg, bij nader inzien gelukkig maar, een lift aangeboden.

lutek Dinsdag 03 December 2013 at 10:20 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,