Kelderkoorts

Het was de eerste keer dat ik bij Roodkapje naar binnen ging. Dat klinkt heel spannend maar let wel, het betrof hier geen porno, cosplay of een combinatie daavan. En eigenlijk betrof het ook niet de eerste keer.
Roodkapje heeft een nieuw onderkomen, bij de Schieweg rechtsaf. Daar gaan zij nu door met het organiseren van concerten, serveren van biologisch voedsel en bier uit Ghana, en het tentoonstellen van zwaar ongesubsidieerde kunstuitingen.
Hoelang ze er zullen zitten weet niemand. Dat zal pas bekend worden als er een wethouder stellig beslist dat de ruimte permanent gebruikt kan gaan worden voor minimaal de komende 5 jaar. Het verkrijgen van zulk een keiharde gemeentelijke garantie is meestal het teken dat je er goed aan doet per direct op zoek te gaan naar een vervangende ruimte die nog harder uit elkaar valt dan de vorige.

Het was de eerste keer dat ik bij de nieuwe Roodkapje naar binnen ging. Ik werd ontvangen door een dame die Engels sprak, mij een kaartje verkocht dat mij toegang verschafte voor het optreden van Meindert Talma, en die me vroeg of hij werkelijk zo beroemd was. Ik vermoedde dat ze de folder maar half begrepen had: Meindert Talma is not famous, he is... infamous. Nog voor ik het had gezegd, wist ik dat dit weliswaar niet het tegenovergestelde was, maar Meindert was inmiddels zo bekend als zijnde 'niet bekend' dat het misschien tijd werd voor een variatie op zijn werktitel.

Het concert vond plaats in de kelder, geheel in stijl met de titel van Meinderts meest recente boek+CD 'Kelderkoorts'. Ook was hij vandaag ietwat slecht bij keel, eveneens in stijl met de titel van zijn meest recente boek+CD.
Er waren maar 6 mensen in het begin, waarvan 2 bij de draaitafel hoorden, 2 bij de bar, 1 bij het podium, en 1 bij het bezoek. Die laatste was ik, de voorlaatste Meindert.
Je kon hem niet over het hoofd zien, al ging je op een stoel staan. Hij was nog langer dan ik dacht en ik denk al best lang.
Bovendien kon je helemaal niet op een stoel staan want er stonden slechts tuinstoelen in de zaal waar je onmiddellijk doorheen zou zakken als je het wilde proberen. Budgettechnisch weet Roodkapje zich aardig te redden.
Ik was vroeg, er waren best wel veel mensen nog niet aanwezig. Dat kon nog veranderen natuurlijk, 'al zal het vast niet helemaal vol komen', zei Meindert. Hij zei dat heel neutraal, of hij eraan gewend was.

Een kwartier en 7 bezoekers later stond ik in het rookhok te bedenken hoe aardig het zou zijn om ons allemaal hier te verbergen tot het optreden zou beginnen, een beetje zoals je je op een lagereschoolbusuitje bij thuiskomst verstopt voor de wachtende ouders om plots tevoorschijn te springen. Tadaaa! We zijn er wel degelijk!
Een half uur later liep ik, na een volgende sigaret, van het rookhok terug de zaal in en was ik zelf degene die ge-tadaaa'd werd want opeens stond de hele kelder vol met mensen, zo niet tot ieders verrassing, dan toch zeker tot de mijne. En wellicht van God.
Oja, dat is waar, sommige mensen beschouwen Meindert als God. Zelf vind ik dat wat overdreven maar ik geef toe dat hij in elk geval zijn lengte mee heeft.
Ondanks dat hij de mooiste serie begeleidingsbandnamen heeft (De Rode Kaarten, The Negroes, De Snakkers) trad hij vanavond solo op. Toegegeven, je gaat geen band meenemen als dat niet in het programma past louter en alleen omdat die band zo'n geweldige naam heeft. Hoewel...They Might Be Giants heeft het ooit voor elkaar gekregen om, destijds in De Vlerk, vlak voor een optreden te eisen dat er een enorme koelkast op het podium zou worden gezet, waar ze - na veel gedoe, geregel, gesjouw en gevloek van het personeel - des avonds tijdens het optreden niet de minste aandacht aan besteedden.

Ik bestelde een flesje bij de bar. Ook de barman sprak Engels. Hij scheen mij wat onwennig. Hij schoof de kassa net niet hard genoeg dicht zodat die weer openrolde, hij pakte ergens het verkeerde plastic bekertje weg, en hij zette mijn flesje zodanig onhandig op het barmatje dat het precies op de rand stond te wiebelen, wat hij zelf ook zag, waarop zijn hand weer toeschoot en hij het flesje bijna uit mijn hand stootte omdat ik het zelf net recht wilde zetten. We knikten vriendelijk naar elkaar. Wellicht had hij last van Kelderkoorts.
Naast mij hoorde ik iemand een maïsthee bestellen wat bij nader inzien ijsthee bleek te zijn. Wellicht was ik het die last had van een soort Kelderkoorts, de biologische Roodkapjevorm.

Na afloop van een weergaloos optreden vroeg ik Meindert of er in zijn boeken weleens iets voorviel wat niet op waarheid gebaseerd was. Het kwam mij zo voor dat het allemaal erg autobiografisch was, op het autistische af.
Dit bleek niet zo te zijn. Ah, daar had hij me. Hij verzon er wel degelijk af en toe wat bij.
Nu schiet me te binnen dat ik dit mogelijk helemaal niet mag bekend maken. Doch het idee dat ik zelf vaak de helft verzin van wat ik schrijf komt mij hier goed van pas. Het gevolg is dat de lezer nog steeds geen flauw idee heeft van wat er nu eigenlijk wel en niet heeft plaatgevonden. En zo hoort het ook.

lutek Woensdag 29 Januari 2014 at 9:18 pm | | default | Geen reacties

Tales of the Ununexpected, Aflevering 211

Waar ik me bevond, of beter gezegd: waar wij ons bevonden, was me niet geheel duidelijk. Ook niet wat hieraan voorafgegaan was. Wie waren de anderen eigenlijk met wie ik was? Ik vroeg het me niet af want kennelijk was het me duidelijk, op dat moment.
Wie onze belagers waren wist ik ook, meen ik, maar het is inmiddels te lang geleden om dit met zekerheid te kunnen zeggen. We werden belaagd, zoveel was duidelijk, dus dan zullen dat wel belagers zijn geweest. Zo moeilijk is dat niet.
Het einde kan ik me nog goed herinneren. Ten tijde daarvan wist ik natuurlijk niet dat dit het einde was, en dat was het ook slechts omdat ik op dat moment wakker werd, anders was er een heel ander einde geweest.
Nee wacht, er zat bij nader inzien geen einde aan. Dat wil zeggen, geen einde aan het verhaal, geen plot. Het stopte zo maar ineens.
Dat was ook precies waarom ik niet bang was, er was nog geen einde geweest, en zolang er geen einde was, was er niets om bang voor te zijn. Een beetje raar is dat wel aangezien ik sowieso nooit bang ben in dromen. Maar goed, dit keer was er dus een duidelijk aanwijsbare reden om niet bang te hoeven zijn: het verhaal was pas halverwege en er zou voorlopig echt niets engs gebeuren, dat hoorde zo. Je speelt ten slotte in de Tales of the Unexpected of niet.

Beneden in een trappenhuis, daar bevonden wij ons. Ja, beneden in een trappenhuis. Het was de belagers niet mogelijk naar binnen te komen. Kort daarop was het opeens wel mogelijk. Maar ze waren niet op zoek naar ons, ze waren net als wij op zoek naar iemand anders. Dit schiet me nu weer te binnen.
Wie was die ander dan, de ontbrekende, degene naar wie we op zoek waren? Dat is verdwenen; ik wist het vannacht maar ik weet het nu niet meer.
Afijn, nog voor ik wakker werd moest ik denken aan de enige 2 afleveringen van Tales Of The Unexpected die ik me nog voor de geest kon halen na 35 jaar. Beide leken in de verste verte niet op het scenario dat zich op dat moment ontrolde.
Er was een verhaal van iemand die van boord sprong tijdens een cruise, midden op de oceaan. Dit met het doel het cruiseschip te laten stoppen om hem op te pikken. Omdat het schip te snel voer, wat iets te maken had met een weddenschap, meen ik. De springer maakte de fout te springen in het bijzijn van niemand anders dan een dementerend vrouwtje dat, toen ze alarm sloeg, niet serieus genomen werd. Het schip voer door.
Het andere verhaal gaat over een weddenschap omtrent de deugdelijkheid van een aansteker. Gaat deze 10x achter elkaar aan, krijg je een auto; weigert de aansteker ook maar 1 van de 10x dienst, hak ik de pink van je hand.
Ergens tussen de 7e en 8e keer komt opeens iemand binnen gelopen in de kamer waar de weddenschap gehouden wordt...

Hier onderbreek ik even het verhaal. Ik had laatst, na 946 afleveringen Dr.Who en 258 afleveringen Avengers, opeens zin in iets anders en downloadde voorlopig de helft van 210 afleveringen Tales of the Unexpected. Voor tijdens het eten, zeg maar.
Stomtoevallig blijkt de allereerste aflevering die ik keek juist 1 van de 2 te zijn die ik nog kende van vroeger. Maar wat nu schetste mijn verbazing – Tales was nog zelden zo Unexpected geweest – de aanstekeraflevering had een ander einde! Niet dat het hele verhaal nu zo veel verschilde met wat ik me nog herinnerde maar het was wel degelijk een andere opname. Een remake. Of, zo u wilt, het origineel van de remake die ik kende. Heel verrassend.
Had ik werkelijk nog zo’n goed geheugen, vroeg ik mij af, of haal ik het door elkaar halen van afleveringen door elkaar? Daar kom ik pas achter als ik alle 210 afleveringen heb gezien en kan zeggen dat de remake inderdaad bestaat, dat het geen verzinsel van mij is. Dit kan dus nog even duren.

Dit alles dacht ik in de droom. Denken gaat al snel, maar dromen gaat nog veel sneller, en denken in je droom is nauwelijks bij te houden. Bij elkaar duurde het nog geen anderhalve seconde (al is de vraag hoe goed je besef van tijdsverloop is in een droom).
Maar waar ik vooral aan dacht was de plot, ik zei het al. De plot was nog lang niet geweest. En dus was ik niet bang.
Oh ja, ik weet ook dat ik niets vreemd vond, wat er ook gebeurde. Het past, het is normaal, dacht ik, we zitten in Tales. Daarin gebeuren zulke dingen. Kijk niet gek op. Rustig aan maar.
Wat er ook gebeurde, ik had het verwacht, al kwam het nog zo onverwachts.
Hopelijk droom ik vannacht de tweede helft van de uitzending want ik ben toch wel erg benieuwd geworden naar de afloop.

lutek Dinsdag 28 Januari 2014 at 9:12 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Sir Ian

Na een week van gemiddeld een prettige 7 uur slaap per nacht maar met een minder prettige 50% standaarddeviatie, was het weekend mij welkom. Maar te zeggen dat ik genoemd weekend fris inging zou overdreven zijn. Toch wilde ik een geplande aanwezigheid bij een concert niet afgelasten, al was het alleen maar omdat ik er geen kaartje voor had, hoewel de toegang gratis was.
Daar zit een zekere logica in waar ik, toegegeven, zelf nog niet uit ben, maar ik kom daar graag in een later stadium op terug.

Omdat gisteren iemand me had gezegd dat ik vanavond 'de ware' zou ontmoeten, ofwel zou 'scoren' - ik weet niet welke ik meer vrees - hield ik mijn ogen zo goed open als ik mijn mond gesloten hield.
Scoren? In een kerk? Het klonk erg geil, dat wel, maar ik had er een hard hoofd in. Mijn hoofd was sowieso wat aan de harde kant omdat ik genoemde gisteren na afloop van een aangelengdegintonicsessie een geringe behoefte had getoond aan een onaangelengdegintonicsessie, waar overigens niets van kwam, maar ook en vooral omdat ik tegenwoordig maar bar slecht tegen geestrijke inname kan.
Nee, geestelijke inname dan, in een kerk dus, de Waalse Kerk om precies te zijn, waarin vooralsnog niet één Maria was te zien. Ik was nogal vroeg. Misschien zou ik meer kans hebben Haar te zien als ik mijn ogen sloot, mijn handen vouwde en zachtjes voor mij uit prevelde. Als dat niet werkte kon ik altijd nog iets anders met mijn handen doen. Je bent in een kerk of niet.

Maar zolang resultaat uitbleef, richtte ik mijn aandacht maar beter op Sir Ian die met een bont gezelschap hier in de Waalse Kerk zijn nieuwe plaat presenteerde. De soundcheck was zojuist ten einde. Zo kom je nog eens in een kerk met al die kerkconcerten de laatste tijd.
Kom je ook naar Mark in de kerk, vroeg zijn vriend Auke me, 7 februari? Naar waarheid antwoordde ik dat ik het nog niet van plan was maar dat ik vast binnenkort zou besluiten niet te gaan. Als zo'n besluit eenmaal staat kun je ervan op aan dat ik er zeker bij aanwezig zou zijn.
Ik wilde Auke nog iets vertellen over de logica hiervan maar ik was blij dat hij nog een laatste soundcheckcheck moest verrichten omdat ik er zelf nog niet helemaal uit was.

Het voorprogramma leek gesponsord door Wehkamp, toegespitst op pagina 245 tot en met 263 van de gids met de laatste wollen wintermode, maar het kon ook de wintermode van 30 jaar geleden zijn. Ik weet niet hoe snel die precies verandert. We kregen het er warm van, al waren het ook de klanken van de muziek die scoorden in de categorie warmteoverdracht.
Scoren, dat was waar ook. Naast me zat een dame gelijk een roosje. Zou dat de ware misschien zijn? Ze zweeg de hele avond nog hartstochtelijker dan ik. Dat was vast een teken, al wist ik niet waarvan.

Sir Ian betrad het podium in stemmig zwart. Iedereen was in het zwart. Het was bij nader inzien geenszins een bont gezelschap te noemen. Het leek wel een boyband, zo afgestemd waren ze op elkaar. Allen waren even Sir-achtig gekleed. Behalve Sir Ian en Sir Auke was er nog Sir Jos, Sir Frank, Sir Mink, Sir Efe, Sir Cary en Sir Janna Haring, hoewel die laatste natuurlijk geen Sir was.
Ik schrok even toen Sir Ian haar aankondigde als Badr Hari wat ik nog voordat ik het goed en wel had verstaan al meende niet goed en wel te verstaan, wat dus inderdaad zo bleek te zijn.
Sir Jos vormde een schril contrast met Sir Auke en Sir Ian. Als de muziek van oeeeeeeeehhhhh ging, ging hij van ahhhhhhhh. En als de muziek van ahhhhhhh ging, ging hij nog meer van aaahhhhhhhhhhhh. Met andere woorden, of laat ik zeggen, met woorden, kwam het er op neer dat Sir Jos' mondhoeken steeds maar naar boven gingen, en die van de andere Sirs naar beneden. Kortom, de intensiteit spatte ervan af, zoveel was duidelijk, elk op zijn eigen manier.
Naast mij vertrok het roosje geen spier, geen mondhoek naar boven, en ook niet naar beneden. Dat ging niet meer goedkomen vanavond, voelde ik aan mijn water.
Ik voelde trouwens wel meer aan mijn water. En niet alleen dat, ik voelde een kiloknaller aankomen waar de honden geen brood van zouden lusten. En dat in een kerk.
Maar het concert was pas halverwege. Dat het halverwege was, was duidelijk omdat Sir Ian en Sir Auke en Sir Jos... nou ja, allemaal dus... het nieuwe album van begin tot eind zouden spelen. Over Sir Ians schouder zag ik aan de achterwand de lege schuifplankjes voor de 's zondags te zingen psalmen en gezangen hangen. Daar had mooi de nieuwe plaat kunnen staan. Een gemiste kans. Of hadden we dan mee moeten zingen? Misschien toch beter van niet. Sir Ian zong gemiddeld een stuk beter dan de bezoekers die in de kerk aanwezig waren. En met mijn aanwezigheid daartussen zat je al gauw op een standaarddeviatie van veel meer dan 50%, of heet deviatie anders als het deviëren slechts één kant op gaat?

Het was niet dat ik niet niet had willen blijven plakken of hoe noem je dat wanneer je een afterparty in een kerk hebt? Ik wilde gewoon snel naar huis. Dat was dan ook de reden dat ik nota bene het allereerste exemplaar kocht van genoemde nieuwe plaat van Sir Ian, begeleid door alle andere Sirs. Ik groette - zonder veel te overdrijven - een stuk of 45 bekenden, doch geen Maria en geen roosje, en waggelde naar station Leuvehaven waar ik de metro net zag vertrekken.
Naar verluidt gingen alle meegebrachte platen en ceedees over de geïmproviseerde toonbank die avond, en niet onterecht.

lutek Maandag 20 Januari 2014 at 11:09 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Het Belang Van Ernst

Ook al waren er maar 27 bezoekers (wat in dit geval een meer dan uitverkochte volle bak betekende), het was treurigheid troef dat ik de enige was die het stuk van Oscar Wilde kende. Sommigen hadden niet eens gehoord van Oscar Wilde. 'Dat is toch die filmster die...', rekende ik niet goed.
De aangekondigde authentieke Britse avond zou bestaan uit komkommersandwiches en gintonics. En Wildeisms.
Ik was de eerste bezoeker, mij werd opengedaan door Lady Bracknell zelf. Eerst dacht ik dat het de organisator was maar snel bleek dat een misvatting. Had ik het toneelstuk niet gekend zou ik zeker gedacht hebben dat het al begonnen was en ik er deel van uitmaakte. Dat ik mijn tekst meermalen verhaspelde zal daaraan debet zijn geweest.
Mijn tekst bestond er gedurende de avond uit tot 24 maal toe te verkondigen dat De Salon, want daar speelde zich alles af - zowel het toneelstuk als het toneelstuk in het toneelstuk - werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren.
Sommige bezoekers hadden de titel verkeerd begrepen en dachten dat zij zelf het belang van ernst moesten uitbeelden, andere bezoekers vergrepen zich aan de sandwiches of aan de met dode tonic aangelengde gintonics. En er waren twee bezoekers die het stuk alle eer aandeden door te 'bunbury-en' - als je niet weet wat dat is wordt het hoog tijd het stuk eens te lezen - ze hadden zich ingeschreven voor de voorstelling van zondag maar kwamen reeds vrijdag opdraven.

De 2 extra bezoekers maakten dat de speelruimte van de Drijfzand-acteurs nog beperkter was dan oorspronkelijk, en die was oorspronkelijk al heel beperkt. Je zat er werkelijk met je neus bovenop. Wanneer de bediende binnenkwam duwde hij de dumb-waiter in het kruis van iemand op de eerste rij maar dat kwam de totaalbeleving slechts ten goede.
Wat de beleving niet erg ten goede kwam, was dat de helft van de acteurs de tekst zodanig oplepelde dat de intonatie volkomen verloren ging en zelfs de meest duidelijke grappen doodsloegen als een blad aangelengde gintonics. Vooral als je het stuk niet kende - behalve ik, voor iedereen dus - was dit niet bevorderlijk voor het begrip ervan. Gelukkig waren sommige acteurs erg goed.

Na afloop zocht ik naar mensen die ik nog niet had verteld dat De Salon werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren maar vond niemand meer die ik nog niet had gehad. Maar daar mengden de acteurs zich reeds in het gezelschap zodat ik het toch nog een paar keer kon zeggen.
Een duo doorgewinterde Miss Prisms was van mening dat er mooie toespelingen in de vertaling van het stuk waren gestopt naar moderne tijden. Aangezien ik zeker wist dat dit niet het geval was, en het stuk uit 1895 dateert, dacht ik dat dit vooral iets zei over de leeftijd van de dames zelf. Ik nipte aan de toneelchampagne en knikte vriendelijk.
Een soort Dr. Chasuble die iets belangrijks deed in accountancy vond het met terugwerkende kracht jammer dat het stuk geen try-out was geweest 'omdat je daar altijd maar de helft van de prijs voor betaalt'. Zo was hij waarschijnlijk groot geworden, al sloot ik niet uit dat ook een zekere hoeveelheid met gin aangelengde gintonics daaraan hadden bijgedragen in de afgelopen 40 jaar.
Ik had alleen Lady Bracknell nog niet gezegd dat de Salon werkelijk een formidabele locatie is om een stuk van Oscar Wilde in op te voeren. Dat deed ik ten slotte toen ik door haar in mijn jas werd gehesen. Ik had genoten van de avond. Ik had twee toneelstukken gezien.

http://www.youtube.com/watch?v=KxJwVtLX08c

lutek Zaterdag 18 Januari 2014 at 6:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Javier Guzman

Ooit noemde ik Eddie Izzard de grappigste man van het Westelijk halfrond. Nu zou ik hem nog niet de grappigste man in de zaal noemen. Enerzijds is hij lang zo grappig niet meer als een paar jaar geleden, anderzijds staat hij tegenwoordig in zalen die groter zijn dan het westelijk halfrond, en de kans dat er dan iemand in de zaal zit die grappiger is dan hij, is zodoende aanzienlijk vergoot.
Sommige grootheden worden kleiner, andere blijven groot, nog andere groeien. Binnenkort zal ik Wim Helsen zien, waar ik erg naar uitkijk.
Iemand die ik nogal uit het oog was verloren is Javier Guzman. Enerzijds omdat ik de theaterkalender niet in de gaten houd, anderzijds omdat hij die tot voor kort ook niet in de gaten hield. Hij had dringender zaken te doen dan in het theater staan, hij zocht zijn geluk in poedervorm.
Hoe groot is hij tegenwoordig, vroeg ik mij laatst af.

Vroeger zocht Guzman zijn geluk in vloeibare vorm en hield daar uiteindelijk een mooi programma aan over: Delirium. Aan de poeders en pillen heeft hij zijn huidige programma overgehouden: Delirium II. Ik durf niet in te schatten of er ooit een programma komt met de titel Delirium III, en ik weet ook niet goed waar dat dan over zou moeten gaan.
Guzman was zonder twijfel de grappigste man in de zaal. Het was dan wel een zaal in Capelle aan den IJssel maar toch. Hij was ook veruit de drukste man in de zaal, zo druk dat je je afvroeg of hij de periode van veldwerk voor dit programma al werkelijk had afgesloten.
In het seizoensboek van het theater las ik dat Capelle het dit jaar behalve met Guzman verder moet doen met Martin Simek, Tineke Schouten en Jan Rot. Geen wonder dat de mensen aan zijn lippen hingen. Je moest ook wel anders was je zo de draad kwijt.

Wat ik niet wist, is dat hij in Capelle heeft gestudeerd. Hij speelde een beetje een thuiswedstrijd. Thuiswedstrijd of niet, het duurde even voordat de vaart erin kwam, niet wat snelheid betreft maar samenhang. Ook duurde het even voordat hij boos werd, gespeeld of niet, en dan nog alleen vanwege een groep laatkomers.
Is hij wat milder geworden? Ouder wellicht? Of is hij in het geheim al Delirium III aan het voorbereiden?
Vragen, vragen maar geen antwoorden. Misschien moet ik geen vragen stellen. Ik geloof dat het beter met hem gaat dan in lange tijd en ben daarom blij voor hem.

Zijn vorige programma staat online op zijn website: http://javierguzman.nl/#videography

lutek Vrijdag 10 Januari 2014 at 11:26 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Ouwe Lul

Sedert woensdagavond 3 weken geleden moet ik plots twee maal vaker naar het toilet dan in de eerste helft van mijn leven. Heel merkwaardig. Ik houd het op een in de kiem gesmoorde blaasontsteking omdat ik er niets anders van kan maken. Ik heb er niet zo veel verstand van maar na raadpleging van de beste medici ter wereld via google en huisdokter punt nl, lijkt me dat dit het was/is.
Even had ik nog hoop op een exotischere aandoening dan dit (zodat ik later altijd kan beweren dat ik mij ooit, al was het maar eens in mijn leven, iets van de buitenwereld heb aangetrokken) maar nee, geen bezoek van Vrouwe Exotica.

Soms ga ik, nee ging ik, zonder moeite pas des avonds voor de tweede keer daags naar het toilet. Een combinatie van rekbare blaas, drukke bezigheden, en nuttiging van meer dranken die water onttrekken aan je lijf dan andere dranken, maakte dat dit mij geen enkele moeite kostte. Nu echter moet ik mij soms plots met rasse schreden richting brillemans begeven wegens opkomende niet neer te sabelen aandrang, waarna snel blijkt dat ik toch niet zo'n grote zeikerd ben als ik altijd heb gedacht.
Er zit iets scheef in de staat van Denemarken.

En het helpt de stilzitterij bepaald niet (althans op korte termijn) dat ik nu dan ook de hele dag door emmers water naar binnen klok met doel de ontsteking te vlug af te zijn, naar smaak met een paracetamolletje hier en daar erbij, want die zijn overal goed voor, heb ik geloof ik wel eens gelezen. En veel slapen, heb ik de dokter in mijn hoofd ook wel eens horen zeggen.
Ik weet het, gewoonlijk ben ik niet zo van het zorgen voor mijn lichaam, maar na bestudering van behandeltechnieken voor diverse, mogelijke aandoening aan de onderkant der mensheid, met name waarbij allerlei veel te groot gereedschap via de pisbuis moet worden ingebracht, voel ik me ineens opvallend veel beter, en zorg ik, zij het tijdelijk, even heel erg goed voor mezelf.

lutek Zondag 05 Januari 2014 at 11:17 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Afscheid van 2013

Het was verrassend donker toen ik wakker werd. Was het nog te vroeg om op te staan of was het al te laat? Of was het een zeer bewolkte dag? Niets van dat alles, was het antwoord, zoals dat zo vaak het antwoord is op vragen. Ik had voor het slapen gaan de gordijnen iets dichter getrokken dan anders waardoor er een lichtvacuüm was ontstaan in mijn slaapkamer.
Op kantoor heb ik de afgelopen weken boekingen gemaakt op schepen die in Januari vertrekken. Ik heb een toegangskaartje voor Javier Guzman, volgende week in Capelle. Een tandartsafspraak is gemaakt voor over 4 weken. En ik weet al dat ik op vakantie ga later dit jaar. Kortom, er staat mij niets in de weg om 2014 te beginnen. Maar eigenlijk bedoel ik dat 2014 al lang begonnen was.

Andersom had ik ook weken, zoniet maanden geleden afscheid genomen van 2013. Met andere woorden: de grens tussen de 2 opeenvolgende jaren is erg vaag. Het is dat de getallen worden bijgehouden, worden gevierd, maar eigenlijk is een scheidslijn niet echt te trekken. Hooguit nodigen de omstandigheden (tal van samenkomsten en vieringen) uit tot enige reflectie, al wordt dat meestentijds ingevuld als deflectie, misschien nog wel meer dan gedurende de rest van het jaar.
Een echt duidelijke grens zou er pas zijn wanneer je, zoals met 2 opeenvolgende dagen waartussen je een nacht hebt van laten we zeggen 8 uur, in December je ogen sluit en die pas opent in April. Hoe anders zou een jaar er dan uitzien, met name de planning en invulling daarvan.

Omdat het hoog tijd was om het bedlinnen weer eens in de wasmachine te stoppen, besloot ik deze keer niet tot zulk een winterslaap over te gaan. Misschien volgend jaar.

lutek Woensdag 01 Januari 2014 at 4:33 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,