Deuren II

Vrijdagavond zei ik nog tegen mijn metrobuurman, "Zo, ik ga weer geen mens zien de komende 48 uur, het is net vakantie", waarop hij opstond om mij door te laten zodat ik uit kon stappen nog vóór ik hem dit had kunnen vragen. Wellicht anticipeerde hij goed; anders had zijn actie vast iets te maken met de manier waarop ik de woorden uitsprak, in welk geval ik beter spreek van een reactie in plaats van een actie.
Maar het was eigenlijk niet waar: vandaag moest ik naar de superwinkel zodat ik opnieuw mensen zag. Ik weet het, ik zaag erover door, maar zoals je in sommige horrorfilms weleens iemand hoort zeggen "I see dead people", met ondersteuning van onheilspellende muziek, zo zie ik ongeveer de nog levende exemplaren, zij het doorgaans zonder begeleiding van dreigende klanken.

Over de superwinkel zelf valt niet veel te vertellen. Maar bij het naar buiten gaan zag ik op 20 meter voor me 2 mensen de schuifdeur verkiezen boven de draaideur, wat te maken had met de slechte doorstroming van laatstgenoemd hulpmiddel. Slim als zij waren, zo las ik in hun wederzijdse blikken, namen zij de short cut naast de long cut. Een ferme druk op de grote zwarte knop en.....
Nu is de schuifdeur eigenlijk bedoeld voor de rolstoelende medemens en dat is dan ook de reden dat de deur er lang over doet om open te schuiven. Heel erg lang. Het is niet dat de fabrikant heeft gedacht dat mensen in een rolstoel toch de hele dag niks te doen hebben en zij daarom wel even 15 seconden extra kunnen zitten wachten, nee, het is, veronderstel ik, om er voor te zorgen dat de deur juist slechts door hen wordt gebruikt en niet, zoals in dit geval, door een geheel valide koppel dat denkt de draaideurdoorstroming te snel af te zijn. Want zo is de superwinkel niet getrouwd!

De wil tot weliswaar legaal maar enigszins oneigenlijk gebruik van de schuifdeur werd hiermee afgestraft. Het koppel schoof morvoetend alsnog richting draaideur. Inmiddels geraakte ik ter plaatse, exact op het moment dat de schuifdeur zich uitnodigend voor mij opende, waarvan ik dankbaar gebruik maakte. Tezelfdertijd zette het koppel hun eerste pas in de glazen carrousel. Om precies te zijn was het zo dat ik hen zag, en ik zag dat zij mij zagen - ik zag zelfs hoe zij, verbolgen, met een reflex even de pas inhielden, wat helemaal niet was aan te raden in hun positie - maar ik zag ook dat zij niet zagen dat ik hen had gezien; ze hadden althans geen bewijs van het tegenovergestelde.

Omdat ik binnen 5 centimeter buiten stond, en reeds in beweging was - ik was het al die tijd onophoudelijk geweest - had ik direct door kunnen lopen naar huis. Maar ik was in een zonnige tevens kwajongensachtige bui, hield de pas daarom even in, deed of ik een tasje opnieuw schikte om de seconden te overbruggen die het koppel nodig had uit de draaideur te geraken, wachtte tot zij mijn kant opkeken - ik wist zeker dat ze dat zouden doen - keek op, quasi-volkomen-toevallig in hun richting, glimlachte en knikte hun een woordenloos maar hartelijk goedemiddag, en zette mezelf toen pas weer in beweging.
Achter me hoorde ik hoe de schuifdeur zich langzaam sloot.

lutek Zondag 30 Maart 2014 at 7:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

PopUp-gemijmer

Hoe vind je een oppoppend poppodium in een uitgestorven havenhoek aan de rand van Rotterdam waar in de avond geen mens te zien is? Dat is heel gemakkelijk. Ieder mens die je ziet is er een die net als jij ook op weg is naar het opgepopte poppodium. Zwaan kleef aan.
Zo werd ik binnengeloodst in de loods waar het programma plaatsvond. Denkelijk voor de laatste keer. Er zijn me iets te veel mensen. Met deze oppoppende opzet kan ik net zo goed naar een concert in Rotown gaan. Het is mooi geweest.

De kranen in de haven die overdag nog zo levendig de trossen bananen, sinaasappelkistjes en appeltjes van oranje hadden overgeslagen (of hoe dat tegenwoordig ook werkt op de fruitpier) benadrukten nu slechts de verlatenheid van deze uithoek. Silhouetten uit een film over vergane glorie. Ik mijmerde maar een eind voor me uit terwijl ik uit het raam staarde. Ik had ook voor het andere raam kunnen staan, uitkijkend op een fruitbar die vandaag weer goede zaken had gedaan. De eigenaar wreef in zijn handen. Maar dat was misschien omdat het inmiddels wat fris geworden was, of omdat het ruwe hout van het zojuist rechtgezette terrasmeubilair zijn huid irriteerde. Niet dat ik hem bezig had gezien maar ik kon mij zo voorstellen dat hij nadat de laatste bezoeker was vertrokken alle tafels en stoelen weer even mooi uitnodigend rang had geschikt ter verlokking van de eerste bezoekers van morgen.
Meer ramen waren er niet in de, ik meen, voormalige fruitloods, zodat mij verder nog restte van de muziek te genieten.
Deze was semi-akoestisch, volgens aankondiging, maar kennelijk had iemand onbedoeld de electriciteitsrekening betaald, zodat alle geluid genoeg versterkt was om er het hele concert doorheen te kunnen ouwehoeren. Het valt nog helemaal niet mee, temidden van 100 decibel aan muziek - 1 decibel per betalende bezoeker - om je verstaanbaar te maken, maar veel bezoekers slaagden er wonderwel in.

Ik besloot maar weer voor het raam te gaan staan mijmeren. Jarenlange training heeft mij een meester gemaakt in deze discipline. Aan mijn geestesoog trok een geschiedenis voorbij die... hela, daar was ik zelf! Ik tufte voorbij om een brommertje, als documentenbezorger, op weg naar Marico, wat vanuit de binnenstad een teringeind weg was. Met tegenwind kwam het brommertje nauwelijks vooruit, en ik zelf derhalve ook niet. Floep!, daar waaiden de scheepdocumenten uit mijn handen - een koffertje had ik niet - zo in het water. Dat was niet zo mooi. Nu moest ik in het koude water springen om ze terug te krijgen. En als me dat al gelukte, zou de tekst niet meer leesbaar zijn. Boze klant. Rederij die een partij niet vrij zou geven. Problemen, problemen.
Snel popte ik weer terug naar het heden. Liever koos ik een ander mijmerscenario, bevoorbeeld iets met een zomerse fruitbar, cocktails en exotische ontmoetingen met dames met appelwangen van oranje. Dat leek in eerste instantie heel goed te gaan, bijna scoorde ik, maar de exotische dame met de appelwangen haakte af omdat ik mijn helmpje nog ophad uit het vorige scenario. Stom dat ik er niet aan gedacht had die tussendoor even af te zetten.

De band Horses On Fire kondigde het laatste nummer aan. Enkele exemplaren van de medemens herinnerden zich plotseling en net op tijd dat ze voor de muziek waren gekomen en gaven zich over aan een stukje interpretief dansen. Mijn interpretatie was dat iedereen het naar hún zin moest hebben, waarop ik besloot snel nog even buiten te kijken.
Ik mijmerde me per metro een weg terug naar de grote stad en werd hierbij niet aangereden door een documentenbezorger op een brommertje met tegenwind. Wat zou zo iemand hier ook te zoeken hebben op dit uur?

http://www.rijnmond.nl/node/294976/overlay

lutek Zaterdag 29 Maart 2014 at 2:28 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Deuren

Je kunt wel ongestoord in de metro proberen te zitten maar de kans dat je dat lukt is klein, al is het goed mogelijk dat de kans klein lijkt terwijl hij dat niet is omdat er al de keren dat je ongestoord in de metro zit niets noemenswaardigs gebeurt zodat je die keren direct bij uitstappen weer vergeet, en slechts de ongestoorde keren onthoudt. Ik zou er eens een studie aan moeten wijden. Ik zou het ook niet kunnen doen.

Op station Beurs had de aansluitende metro te kampen met een technische storing. Het was een technische storing waarbij opvallend veel afzettingsband werd gebruikt en een ambulance nadrukkelijk aanwezig was, maar de officiële uitleg was: een technische storing.
Ik had kunnen wachten op uiteindelijke aansluiting maar besloot de rest van mijn reis te lopen, bovengronds. Het was mooi weer. Althans, het was weer. Dat was voldoende.

Maar dit was niet de non-ongestoordheid waar ik eerder op doelde. Op station Rijnhaven stapten mensen uit en in, volgens aloude gewoonte. Niets vreemds. Het waren, niet onbelangrijk om op te merken, verschillende mensen. Er was er niet één die instapte en meteen weer uitstapte, of andersom; dát zou zeker niet volgens aloude gewoonte zijn. Meer volgens nieuwerwetse ongewoonte, waar ik dan ook geen verstand van heb.
Nee, het volgende geschiedde: nadat mensen waren uitgestapt, en andere mensen ingestapt, min of meer in die volgorde, klonk een getrappel van hakken op de stenen ondergrond van het perron. Laatkomers wilden de metro nog halen. De deuren gingen bijna dicht. Kijk, daar gingen ze al. Moeder stond al binnen, dochter aan de hand. Er was echter één probleem, dochter stond nog niet binnen. Van louter een hand tot halverwege de onderarm kun je niet zeggen dat 'je' binnen staat. Maar om nu ze zeggen dat 'je' nog helemaal buiten staat, zou wat gemakkelijk zijn. En dat was nu precies wat dochter ook dacht, te oordelen aan haar blik.
Dit alles duurde maar een seconde of twee, al waren het twee lange seconden. Toen ging de deur opnieuw open en werd dochter naar binnen getrokken. Hoe oud was ze, een jaar of tien? Moeder lachte hartelijk. Ha, die metro hadden ze mooi gehaald, ze hoefden geen twee minuten te wachten op de volgende. Dochter zei niets. Ik meende een traan te zien opwellen maar ik kan me hebben vergist omdat ze al langs me heen werd getrokken naar verderop. Kijk, daar kunnen we nog zitten, kom, loop door.

lutek Zondag 23 Maart 2014 at 09:07 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Spijtig, Spijtig, Spijtig

Ik was al een tijd niet naar theater Luxor geweest. Hoog tijd weer eens te gaan.
Nu ja, dat het programma van de avond de moeite waard was, speelde een grote, zo niet doorslaggevende rol in mijn besluit weer eens naar Luxor te gaan. Ik ben ook al jaren niet naar het strand van Scheveningen geweest. Dat ik niet ben geweest is niet automatisch een reden om direct de trein in te stappen en naar de kust te reizen. Zeker niet in de avond, waar we het nu ten slotte over hebben.
Ach, dat had ik nog niet vermeld: het programma speelde zich in de avond af. Daarom maak ik die vergelijking met 's avonds naar het strand gaan.
Maar ik ga dus niet naar het strand. Niet 's avonds.

Trouwens, ook overdag niet. Dan ga ik ook niet naar het strand. En niet naar Luxor want dan is er geen programma. De zaal zal denkelijk niet eens geopend zijn, overdag, en als die al open is, zou men - er van uit gaande dat er personeel aanwezig is - vraagtekens zetten bij mijn wens om in de zaal te zitten.
Want wat doet iemand in een zaal waarin niets voor op het podium gebeurt? Dat is toch zeker niet normaal. Nou dan! Ik zou mezelf zo... ik zou u ook zo uit de zaal zetten, als ik u was als ik mij was. Doe nu even gewoon, wat is dat hier, zeg. Je gaat toch niet zomaar in een zaal zitten waarin niets gebeurt.

Nee, ik doe dat niet, ik ga er niet heen als er geen programma is. En ook niet als er wel een programma is dat me niet aanspreekt, laat dat duidelijk zijn.
Het feit dat er een programma was, en dat het een programma was dat mij aansprak, was de reden dat ik er naartoe ging, om in de zaal te zitten.
Ja, en... en omdat ik er al een kaartje voor had gekocht maanden eerder, dat was ook een reden. Net als voor de trein naar Scheveningen, daar moet je ook een kaartje voor kopen, vergeet dat niet. Anders kom je nooit in Scheveningen aan, zonder kaartje. Je springt zo de trein in, zonder kaartje, en je verwacht dat je... nee, zo werkt dat niet. U wilt direct in de trein springen en naar de kust reizen, terwijl dat helemaal niet mag!
Dat zei u toch zelf daarnet? Jawel, dat zei u, althans ik zei het en u heeft er geen enkel bezwaar tegen gemaakt dat ik geen kaartje kocht, dat is misschien nog wel erger. U stond daar, op het perron en zei 'ja spring maar in de trein, spring er maar in, zonder geldig vervoersbewijs'.
Het is een schande.

Ahum... Goed, ik zal er verder niet op ingaan. Ik zal me er overheen zetten. Maar u moet dat niet nogmaals flikken. Denk erom.

Even... even nog iets anders... ik wist niet dat het programma de moeite waard was, hoor. Dat kan ik nu zeggen, ja, maar dat is achteraf. Ik kende van te voren niets van het programma, niet het thema, niet de uitvoering, niet het decor, het enige dat ik wist, was wie er op het podium zou staan.
Goed, hij stond niet anderhalf uur lang op het podium, hij liep ook heen en weer. Maar figuurlijk stond hij anderhalf op het podium. Hoewel ik het niet met een stopwatch heb gemeten, het zou ook langer geweest kunnen zijn.
Maar achteraf dus, bleek het programma erg de moeite waard.

Oh ja, Wim Helsen was het die op het podium stond. Dat zou u me nog bijna laten vergeten te vermelden. Het is dat ik er zelf aan denk!

lutek Dinsdag 18 Maart 2014 at 10:53 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Open Huis

Al was de gebeurtenis aangekondigd als 'Open Huis', de praktijk wees uit dat 'Gesloten Inrichting', of 'Onneembare Vesting' de lading beter dekte.
Mensen die al eens eerder in dit huis waren geweest, belden van te voren op omdat ze niet meer wisten op welk nummer mijn huis woonde. Maar dit was niets in vergelijking met de mensen die hier nog niet eerder waren geweest. Die mensen kwamen slechts binnen na uren telefonisch contact, uitwisselen van plattegronden en inschakelen van hulpdiensten. Dan en niet eerder belden zij aan, uitgeput. Ja! Gevonden! Eindelijk!

Degenen die de flat eindelijk hadden gevonden, die de voordeur van de flat hadden bereikt, kwamen meestal boven. Toch was ook dat geen zekerheid. Tussen de flatdeur en de voordeur zijn er enkelen verdwaald, waarschijnlijk zijn zij nu nog dolende. Wellicht worden zij volgende week gevonden, op een verdieping waarvan men het bestaan niet eerder had vermoed.
Wat betreft de mensen die in het geheel de ingang van de flat niet hebben kunnen vinden, zij bivakkeren nu mogelijk ergens in het Zuiderpark, wie zal het zeggen? Komende week zullen er een stuk of wat geruimd worden door de gemeentelijke plantsoenendienst, stel ik me zo voor. De lente valt vroeg dit jaar.

Maar eenmaal binnen kon het feest beginnen. Niet zonder enige trots presenteerde ik mijn mozaïekwerken en oogstte daarmee lof dat de stukken er af vlogen. Dat was niet onprettig want gemeend en zeer wel mogelijk nog verdiend ook. Het is (mij) vreemd me te meten aan anderen. Vandaag bedacht ik dat het niet ondenkbaar is dat ik mozaïek zoals niemand anders mozaïekt... juist omdat ik dan niet meetbaar ben met anderen!

Nu kunnen die mozaïekwerken maar zó veel gespreksstof creëren en niet meer dan dat, dus was het zaak enige gezelligheid af te dwingen met behulp van de aanwezige mensen in combinatie met van te voren in huis gehaalde smaakvolle ingrediënten, wat wonderwel en als vanzelf slaagde. Dit was per slot van rekening ook de bedoeling van de hele samenkomst. Hierbij gedachten wij de ongelukkigen die als nomaden nog weken om het gebouw heen trekken op zoek naar een ingang die er niet is.
Rest mij nog een bestemming te vinden voor de ingekochte 8 kilo brie, 20 troggen filet americain, 47 liter fruitsap, en 6 vaten bier. Omdat ik zelden mensen uitnodig, wist ik niet zo goed in te schatten wat mensen zoal tot zich nemen.
Ik zou deze voorraad wellicht in het Zuiderpark kunnen achterlaten om de onfortuinlijken te voederen die het 'Open Huis' niet gehaald hebben.
Het was in alle opzichten een gedenkwaardig en geslaagd weekend.

lutek Zondag 16 Maart 2014 at 9:57 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Pietje Precies

Hij was precies op tijd ondanks dat hij had gezegd niet met zekerheid te kunnen zeggen om 6 uur aan te zullen bellen. Hij hing heel precies de schilderijen voor me op, waarvoor ik hem had gevraagd, en had precies 3 nieuwe, passende lampjes bij zich ter vervanging van de 3 oude die al jaren in de keuken hingen stuk te zijn, waarvoor ik hem niet had gevraagd maar nu hij er toch was.
Hij legde ook heel precies de hoofdlijnen uit van de werkzaamheden, niet de details omdat ik - precies - die toch niet zou begrijpen.

Hij stuurde "met een paar dagen" precies na een paar dagen een rekening die exact 2x zo hoog was als ik gehoopt maar wel precies wat ik verwacht had.
Hij hield, ter afleiding, juist van de vakanties waar ik ook van hield. Gelukkig was hij al getrouwd en had precies 4 kinderen. Mogelijk leken die precies op hem, ik heb het niet gevraagd.

Maar toen alles hing, hij de gereedschapskist sloot en nog even rondkeek en belang stelde in de mozaïekwerken die her en der door het huis stonden en lagen, ging er iets mis.
Hij bewonderde diverse werken, vooral die waar enige wiskundige systemen in te ontdekken waren. "Dát zou ik ook zó kunnen", zei hij, en hij was de eerste die ik geloofde.
Je moet preciezer werken dan de kijker zou kunnen zien. Bovendien moet het lijken alsof het geen moeite heeft gekost. Het was eigenlijk net ballet - ik weet ook niet waar ik het vandaan haalde.

Bij het laatste werk begon hij ongemakkelijk te schuifelen, zijn stem haperde. Ik vroeg of hij een glaasje water beliefde. Ik zag een druppel zweet op zijn voorhoofd. Met trillende hand wees hij naar een bepaalde plek op het mozaïek. En daar nog een plek.
Het werk in kwestie was iets met lijnen en driehoeken. Chaos is niet zo interessant, georganiseerde chaos wel, maar als je wiskundige vormen gebruikt dan heb je geen keus: dan moet en zal het werk wiskundig kloppen.
En dat deed het niet. Ik had precisie gecombineerd met afwijkende vormen. Er ontstond kortsluiting in zijn hoofd. De afzonderlijke stukjes waren recht maar het geheel was niet recht.
"Als je zo kijkt dan klopt het, maar van de andere kant... En hier weer wel en daar weer niet."
Hij werd wit om zijn neus en moest gaan zitten. Het was precies verkeerd allemaal. Hij keek naar zijn eigen werk. Net was hij er nog tevreden over. Nu twijfelde hij. Mogelijk zag hij er opeens dingen in die er niet waren. Snel overlaadde ik hem met complimenten.
Toen hij al zijn spullen bij elkaar had, zei ik dat ik hem voor een volgende klus zeker weer zou bellen. Hij knikte voorzichtig. Ik stelde hem gerust door te zeggen dat dat vast niet precies volgende week zou zijn.

lutek Vrijdag 07 Maart 2014 at 11:04 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Facebook Of Het Is Niet Gebeurd

Fotograaf en Facebookjunkie David kwam een dagje op bezoek in de grote stad Rotterdam alwaar ik hem mocht rondleiden. Zelf woont hij in de grote stad Amsterdam, of Mokum zoals mensen zeggen die 020 niet in de mond durven nemen. Normale mensen hebben daar geen moeite mee. Toch kwam het onderwerp heel even ter sprake omdat er de volgende dag een voetbalwedstrijd tussen teams uit beide steden op het programma stond - sommige mensen noemden het zelfs een 'belangrijke voetbalwedstrijd'; dat is echter een contradictio in adjecto - maar niet op ons programma.

Nee, ons programma bestond enerzijds uit slap geouwehoer en strakke foto's, anderzijds uit veel lopen, veel zitten en veel staan, en derdezijds uit geestelijke zowel als geestrijke inname. Body and soul, yin en yang, aap, noot, Mies; et cetera.
Best een druk programma dus.

David was nog geen kwartier uit de trein of we stonden al hartstikke cultureel te doen in het atelier van schilderes/tekenares Lotte Teussink. Zo, daar had David niet van terug. Nou hij weer!
Voor de zekerheid maakten we een foto en plaatsten die op Facebook, want iedereen weet: Facebook of het is niet gebeurd.
Nog geen 5 minuten later had de foto reeds 4825 likes gekregen. David grossiert in Facebookvrienden. De likes waren het bewijs dat wij inderdaad bij Lotte Teussink in haar atelier waren geweest.
Om van de in het atelier genoten schoonheid te bekomen, aten wij onszelf even wat moed in in de vorm van een lunch, een lunch in de vorm van een paar boterhammen, boterhammen in de vorm van een driehoek.
Klik. Foto. Facebook. Like.

Al fotograferend door de stad lopend, bekeek ik de straten door de ogen van David. Je bent plots toerist in eigen stad. Je ziet dingen voor het eerst, dingen waar je dagelijks langs loopt.
Bovendien kreeg ik door de constante stroom FB-likes ook het idee dat ik veel meer op 1 dag deed dan ik anders doe, maar dat ik veel meer deed dan dat ik anders op 1 dag doe kan daar ook mee te maken hebben gehad.
Hier was vroeger Nighttown. Daar Kabouter Buttplug. Kijk, hier is Die Winkeltje. En dit is Cafe De Riddert. Alle belangrijke punten liepen wij af.
Om van de genoten troosteloosheid te bekomen, dronken wij onszelf even wat moed in in de vorm van een late lunch, een late lunch in de vorm van vloeibare versnaperingen, vloeibare versnaperingen in de vorm van koffie met iets daarbij.
Wij vergaten deze belevenissen uiteraard niet op Facebook te zetten, wat ons 87304 nieuwe likes opleverde in het eerste kwartier na plaatsing.

Nadat we ons een tijdje over de grote vragen des levens hadden gebogen (de dood, de drank, de kunst, en of het linker lampje nu te hoog hing of toch misschien het middelste te laag) begaven we ons naar Stalles voor een laat diner. Echt laat was het niet, maar anders zou ik het een vroeg diner moeten noemen en dat was het zeker niet.
Deze beslissing leverde ons slechts 2 likes op, afkomstig van onszelf (en wellicht een derde van de barman), maar dat kwam omdat we de beslissing nog niet direct wereldkundig hadden gemaakt. Na bekendmaking kregen we bijval van 358491 anderen. We kregen het er warm van.

Het hoofdingrediënt van de dag diende zich aan in de vorm van een concert in Rotown, een concert in de vorm van Blaudzun, Blaudzun in de vorm waarin hij altijd verkeert. Het was op het podium bijna zo druk als in de zaal. Blaudzun speelde keurig de nieuwe plaat, heel goed maar zonder verrassingen.
Alle 250 mensen in de zaal like-ten het concert maar onze foto's kregen natuurlijk een veelvoud daarvan aan likes op Facebook.
Tot slot wilden we nog uitsluitsel over de belangrijkste vraag van de dag dus togen we voor een afzakkertje opnieuw naar De Riddert, en jawel hoor, daar hing het antwoord, nu was het duidelijk te zien: het was het middelste lampje.

lutek Maandag 03 Maart 2014 at 10:16 pm | | default | Geen reacties