Tondeuse

Het is nog wat vroeg in het jaar om aan schapen scheren te denken. Het is nog maar net lente, en het is sowieso de vraag of je je moet bezighouden met het scheren van schapen als je in de stad woont. Wat doen die schapen op 3 hoog achter? Breng ze als de gescheerde bliksem terug naar een grasgroen graasweiland, wil je!
Maar toegegeven, de lente valt vroeg dit jaar, dus helemaal vreemd is het niet dat ik daaraan moest denken. Ik moest daaraan denken toen ik mijzelf van de week eens, ter ontspanning, over de bol wilde aaien. Ik had net een middag inspannend tegels in onmogelijke vormen zitten knippen waarbij stofwolken waren ontstaan die bij ontploffing een ieder het dergelijke ongeluk in de Maashavensilo van 40 jaar geleden direct zouden hebben doen vergeten. Aangezien niemand zich dat voorval nog herinnert, was dat geen erg goede vergelijking. En ook al eigenlijk niet omdat het meeste stof in mijn tegenwoordig niet al te weelderige haardos was gaan zitten - of anders in mijn longen terecht was gekomen - zodat er weinig stof overbleef om te kunnen exploderen.

Kort hierna was het dat ik mij door mijn haar streek waarbij mijn hand halverwege vast kwam te zitten. Zonder tegelknipperijstofwolken was dat misschien niet gebeurd maar dat vond ik geen excuus. Ik moest worden gekortwiekt en wel zo snel mogelijk.
Het is niet zo dat ik op dat moment een afspraak met een schapenscheerder wilde maken, al was ik wel van mening dat zo iemand best iets voor mij had kunnen betekenen. Ook dacht ik niet aan een kappersbezoek, dat kost me telkens een kapitaal, althans verhoudingsgewijs naar het aantal minuten dat ik er in de stoel zit voor een behandeling.
Nee, ik moest zelf eens een tondeuse aanschaffen, vond ik. Het zou een investering zijn die ik binnen een half á driekwart jaar moest hebben terug verdiend aangezien ik ongeveer eens per 3 maanden naar de kapper ga. En, zo rekende ik mezelf rijk, als ik het ding vaker dan eens per 3 maanden gebruik, heb ik de investering er al eerder uit.

De paradox van het kaler worden, is dat je steeds vaker naar de kapper moet. Het verschil tussen wel en niet toonbaar wordt namelijk steeds sneller duidelijk.
In het winkelcentrum viel mijn oog op een aanprijzing van een afprijzing op een aanbieding van precies de tondeuse die ik zocht. Een mooi toeval. Ten minste, het apparaat was er mogelijk al 10 jaar te koop geweest voor die prijs; het was me nooit eerder opgevallen. Het was dus eigenlijk meer een opval dan een toeval.
Thuis probeerde ik het ding onmiddellijk uit. Het was zaterdag, zo bedacht ik tactisch: mocht het resultaat erg tegenvallen, kon ik het zondag nog eens proberen.
In de middag begaf ik mij voor korte tijd onder de mensen: niemand wees mij na, slechts een enkeling sprong verschrikt opzij bij mijn aanblik, en er waren nauwelijks noemenswaardig meer mensen dan anders die mij in mijn gezicht uitlachten . Ik geloof dat ik de werking van de tondeuse dus meteen al redelijk goed in de vingers heb.

lutek Zondag 27 April 2014 at 8:49 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Record Store Day 2014 (2)

Boven een drukte van belang was het gebeuren op de tweede verdieping voor iedereen goed zichtbaar. Velvet Records presenteerde i.h.k.v. Record Store Day tal van levende artiesten. In het verleden heeft dit ook wel eens buiten, voor de winkel, plaatsgegrepen maar waarschijnlijk i.v.m. de ochtendlijke guurheid was het deze keer binnen. Voor iedereen die later dan na de eerste band arriveerde, was deze overweging moeilijk te traceren daar de zon zich deze dag maar één keer liet zien, namelijk de gehele middag.
De belangstelling was groot maar zeer ordelijk. Zo ordelijk dat iemand achter mij vroeg - ik stond op de rand van binnen en buiten - of er 1 of 2 rijen naar de kassa liepen en welke het hardst ging. Vergeefs deed hij daarna of hij een grap had gemaakt.

Zelf was ik hopeloos te laat om de eerste band te zien. De tweede trouwens ook, en de derde en vierde. Bij de vijfde was ik zo blij dat ik er eindelijk was dat ik, na een vluchtige blik naar binnen te hebben geworpen, eerst maar even bij de buren op het terras ging zoeken naar een onbezette stoel. Behalve de zon werkte ook een zojuist gehoorde aankondiging op mij in, van band nummer vijf. 'The next song is about...', en daarna had ik het niet duidelijk verstaan. Was het nu een nummer over een hamster of over de Amstel. Ik kwam er niet uit en vroeg mensen in mijn omgeving of zij wellicht een idee hadden. 'Hamster' en 'Amstel' kregen in eerste instantie evenveel stemmen. Er kwamen echter andere suggesties op tafel: 'monster', 'master', 'maaistoel' en 'haspel'. We overwogen de diverse opties; uiteindelijk werd 'bankstel' verkozen tot winnaar. De volgende keer dat je ergens bent waar 6 of meer bands spelen, moet je bij de vijfde band maar vragen naar het nummer over een bankstel, want het was best een goed nummer.

Na de vijfde band kwam niet de zesde band want Michael Prins is van alles maar hij is geen band, althans niet als hij in zijn eentje speelt zoals meestal het geval is, ook ditmaal. De zon gebood mij echter mijn zintuigelijke waarneming van het muzikale aanbod te beperken tot die van het gehoor. Dit kwam mij goed uit: ik bleef zitten waar ik zat.
De rest van de middag speelden er louter bands die zich elektrisch lieten versterken door elektrische versterkers zodat meer en meer mensen zich gewillig door de zon lieten beletten zich naar binnen te begeven, en het allengs drukker werd op het terras. Het terras leek zich ook uit te breiden: in plaats van voor het café zaten steeds meer mensen voor de muziekwinkel. In de natuurkunde heet zo'n verschijnsel diffusie, in de biologie heet het osmose, op de Oude Binnenweg heet het gezelligheid.

The Little Kicks deed qua naam vermoeden dat er ook een grote variant moest zijn. Wellicht was dat The Kik die uren tevoren bij De Plaatboef had gespeeld. We konden het niemand vragen want The Kik had in de ochtend opgetreden, buiten voor de deur, en alle bezoekers die daar waren geweest lagen met bevriezingsverschijnselen in het ziekenhuis. Hoe anders de omstandigheden een paar uur later.

Tegen het eind van de middag was het niet langer van belang het tijdsschema van RSD in de gaten te houden. De bands hoefden niet meer voor een volgend optreden naar nog een andere plaats in Nederland te reizen. Het programma kon uitlopen waar je bijzat. En dat deed het dan ook, uitlopen. En dat deden wij dan ook, er bijzitten.
Over welke band als laatste mocht optreden liepen de meningen uiteen. De een dacht aan 'rivier', de volgende dacht 'raver', een derde hield het op 'révè, en de vierde 'river'. We besloten tot loting, gooiden alle mogelijkheden in een hoge hoed, trokken daaruit 1 naam, en die band mocht vervolgens optreden. Gelukkig voor Revere werden zij getrokken want zij waren er nu toch. Het werd een daverend optreden. Zelfs de zon was niet langer bij machte ons in zijn greep te houden. Die Winkeltje puilde uit. Het plafond van de begane grond had de grootste moeite zich goed te houden. Gelukkig kwamen er slechts wat lampjes naar beneden en niet de hele band maar het scheelde alleszins weinig. Mocht iemand Revere nog eens boeken, laat ze vooral niet op de tweede verdieping spelen, of sluit tenminste een goede verzekering af.

lutek Zondag 20 April 2014 at 5:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Record Store Day 2014 (1)

Hoe laat begint het eigenlijk?
-10 uur is de eerste band.
Weet je dat zeker?
-Nee.
Zou het ook 11 uur kunnen zijn?
-Ja
Mooi. Jij bent makkelijk. Wat speelt er eerst?
-The Kik, in de Plaatboef.
Krijg de hik met je Kik. Daar kom ik mijn nest niet voor uit.
-Je bent er al uit.
Daar heb je me.

Maar als we om 11 uur in de stad zijn...
-Ja
En om 17 uur is de laatste band, Revere, bij Velvet...
-Ja
Duurt de dag dan niet heel erg lang?
-Ja
Okay, ik wilde het even zeker weten.
-Je gaat zeker weinig naar festivals?
Klopt. Dan wil ik ook altijd net de 1e en de laatste band zien. Heel onhandig. Loop ik me de rest van de dag te vervelen
-En niet alleen jezelf maar anderen ook.

We kunnen ook naar Den Haag gaan. Leuk programma daar.
-Ja, we kunnen ook naar Sittard gaan.
Sittard?
-Leuke treinreis. Met andere woorden: ik ga niet naar Den Haag.
Jij bent niet echt van het reizen, wel?
-Ik merk dat ik altijd net naar huis wil als ik het verst weg ben en het langst verwijderd van het vertrek van de volgende trein, waar je ook nog eens slechts geraakt met een bus die pas anderhalf uur later rijdt.

Laten we anders eerst nog een bak koffie nemen.
-Goed idee.
En ik heb nog niet gegeten.
-Ik ga broodjes halen.

lutek Zaterdag 19 April 2014 at 09:09 am | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Wat Er Vandaag Gebeurde

Voordat ik
De wekker uitzette
Wachtte op de volgende
Die uitzette
En voor de derde opstond
Om alvast het bad te laten lopen
Een kommetje vla zonder keuze nam
Dommelde, dompelde, mompelde in bad
Me in welgemeend klaargelegde kleren stak
Rende om een metro te halen
Die, gehaald, pas minuten later vertrok
Op kantoor de computer groette en
Mijn collega's aanzette
Een kop koffie nam
Mijn collega's groette
En de computer aanzette
Een kop koffie nam
Aan het werk ging
Tussen de middag brood kocht
En beleg
En margarine
Een rondje door het park liep
De vogels hoorde fluiten
Vergeefs naar kikkers in de vijver zocht
Wat telefoontjes pleegde
E-mails beantwoordde
Nadacht over dingen die verdwenen zodra ik
Bedacht wat het was waar ik over nadacht
Geldeloosheid besloot om te zetten in planneloosheid
Wat in zekere zin ook een plan was, of in elk geval een besluit
Thuis een boterham met ei at want vrijdag
Een opzet voor een schets maakte
Voor een idee voor een binnenkort aan te vangen werk
Door de spiegel opmerkzaam werd gemaakt
Een bezoek aan de kapper te moeten brengen
Wat misschien nog weken duurt voor uitvoering
In bed anderhalf hoofdstuk las
De noodzaak van terugbladeren inzag
De noodzaak bij nader inzien niet zo groot achtte
De noodzaak van gesloten ogen hoger schaalde
Het licht uitdeed
En ging slapen
Werd ik wakker

lutek Vrijdag 11 April 2014 at 9:07 pm | | default | Geen reacties

Capelse Fratsen

Sinds ik het mozaïeken als werk ben gaan beschouwen in plaats van vrijetijdsinvulling ben ik opeens 12 maal productiever geworden. Het is niet vreemd dat het basismateriaal een stuk sneller op is dan voorheen. Ik had geen zwarte tegeltjes meer.
De tegelwinkel had echter ook geen zwarte tegeltjes meer. Maar een filiaal van de tegelwinkel in Capelle nog wel.
Op naar Capelle. Vanaf Alexander moest het maar een klein stukje zijn, aan te lopen, had ik op een plattegrond gezien.
Aangekomen op Station Alexander meende ik dat de winkel natuurlijk in het Alexandrium zou moeten zijn. Dat kon niet missen, toch? Toch kon het missen.
Een vriendelijke meneer zei me dat ik helemaal om het gebouw heen moest lopen 'en dan verder rechtdoor...' Hij gebaarde daarbij een enorm eind rechtdoor, en de blik in zijn ogen en het gezucht uit zijn mond verraadden dat het ook nog best wel een stuk verder dan dat kon zijn.
Vrolijk fluitend liep ik om het gebouw heen 'en dan verder rechtdoor...' Jammer was hierbij dat men in Capelle weinig rekening houdt met voetgangers die 'en dan verder rechtdoor...' moeten, zodat ik genoodzaakt was mij per middenberm die kant uit te begeven. Juist toen ik bedacht dat me dit vast op wat getoeter links en rechts zou kunnen komen te staan, hoorde ik tot mijn verrassing een fietsbel bellen. De plaatselijke postbesteller groette, merkte op dat het maar wat druk was vandaag de dag op de middenberg, en fietste verder tegen het verkeer in van de naast mij gelegen 4-baansweg. Mocht er getoeterd worden, zo wist ik, zou dat veel eerder voor hem zijn dan voor mij, en floot vrolijk verder.

Plotseling kreeg ik iets in beeld wat ik tot nu toe, al jaren, alleen in mijn geestesoog had gezien. Wel godverdegodver!, dacht ik hardop, ze hebben mijn idee gejat. Links, rechts en overal zag ik reuze-bloempotten om bomen staan. De boom staat hierbij niet in de pot zelf; de wortels staan gewoon in de grond en de bloempot is bij wijze van decoratie om de stam heen gezet, zodat het van een afstand net lijkt of het kleine boompjes in pot zijn, wat een vreemde gewaarwording oplevert omdat je uiteraard weet en ziet dat het bomen van 20 meter hoogte zijn.
Reeds 10-12 jaar geleden heb ik dit idee voor het eerst geopperd, wilde er nog een kunstbeurs uitslepen, maar nu hoeft dat dus allemaal niet meer. Iemand anders heeft het al gedaan. Mooi is dat. Wie heeft zijn mond voorbij gepraat? Vast iemand die wist dat ik niet licht voor mijn plezier naar Capelle zou komen. Grom!

Korte tijd later meende ik dat de tegelwinkel vast niet erg ver weg meer kon zijn en raadpleegde per mobiel een plattegrond. Oei, dacht ik andermaal hardop, oei oei, de winkel was nog kilometers ver, en bovendien had ik een kilometer eerder linksaf moeten slaan.
Ik slaakte een stripfiguren puf met bijbehorende bolle wangen en dito ogen, keek opzij en keek recht tegen een metershoge beginletter K van de tegelwinkel waarnaar ik op zoek was. De 'teleportation beam' van Star Trek was er niets bij. Mijn wenkbrauwen volgden de puf en de ogen op de voet qua stripfiguren mimiek en overtroffen die zelfs.
Bij navraag bleek dat de google-plattegrond onjuist was. Goed dat ik er niet te veel aandacht aan had besteed.
De dame van de kassa keek nog zorgelijker dan de behulpzame meneer eerder op de dag. 'Er is een bushalte hiernaast', raadde zij mij dringend aan, wat ik wegwuivde. Het was nog vroeg op de dag.

Blij als ik was met mijn tegeltjes, 2 dozen à 100 stuks, liep ik vrolijk fluitend over een drempel naar buiten. Mijn meegebracht boodschappenkarretje, nu aanzienlijk zwaarder dan daarnet, floot minder vrolijk over de drempel en kwakte met geweld tegen de grond, wat mij kwam te staan op een meewarige ik-zei-toch-dat-je-de-bus-moest-nemen-blik terwijl het boodschappelijk ongeval toch echt niets te maken had met het wel of niet nemen van een bus. Thuis zou ik wel controleren of ik nog altijd 200 tegeltjes had of dat het er inmiddels 400 waren geworden.

Als je weet dat je goed loopt, gaat de tijd sneller, en daar passeerde ik op de terugweg reeds opnieuw het Alexandrium. Dit winkelcentrum heeft een leus, zag ik nu, en die luidt: "Alexandrium, zo is er maar één". Er is stilistisch al behoorlijk wat mis met deze leus, vind ik, maar bovendien is de leus onjuist. Er had beter kunnen staan: "Alexandrium, zo is er maar één, namelijk Alexandrium I, Alexandrium II en Alexandrium III."
Capelse fratsen nog an toe!
De drempel op het metrostation namen zowel ik als mijn boodschappenkarretje veilig en in één keer. 's Middags heb ik veel gewerkt in mijn vrije tijd.

lutek Maandag 07 April 2014 at 9:53 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,