De Weg Omhoog

Ooit ben ik geopereerd aan mijn linkerknie. Dat is de knie waarop ik ben afgekeurd voor dienstplicht, al vermeldde de administratie destijds abusievelijk 'rechterknie' als leidend c.q. onmeewerkend voorwerp maar dat terzijde.
Hoewel... terzijde... zoals Morrissey in 'Hairdresser on Fire' zingt:
Can you squeeze me
Into an empty page of your diary
And supernaturally change me
zo is het wellicht ook mogelijk geworden dat ik tegenwoordig last heb van mijn rechter- in plaats van mijn linkerknie. Met de linker bleek ik helaas niet in staat Haile Gebrselassie te kloppen. Met de rechter heb ik nooit De Tour gewonnen. Eerst kon ik niet lopen, tergenwoordig kan ik niet fietsen. Maar ik probeer het wel.

Laatst fietste ik voor mijn doen een behoorlijk stuk, een kilometer of 15. De route voerde langs Rhoon en wel via de weg over de metrobaan. Dat heeft nog geen 10 meter hoogteverschil. Toch merkte ik op een kwart van de opgaande weg al dat ik de grootste moeite had de pedalen rond te krijgen. Het beste kan ik op zo'n moment meteen afstappen en de heuvel oplopen. Als ik dat niet wil, kan ik ook nog gaan zingen, fluiten, of anderszins kunstmatig afleiding creëren.
De afleiding kwam in dit bepaalde geval in de vorm van een leuke jongedame die heuvelop liep en die ik bijna had ingehaald. Ze keek opzij, ik keek opzij en allebei glimlachten we. Zij waarschijnlijk omdat ze zulks de hele dag doet, ik omdat ik zoiets wilde zeggen als 'kijk mij nou toch eens hannesen met die fiets en met die knie van me'.
Of glimlachte ze naar mij? In de zin van: naar mij dus! En was het misschien niet ook zo dat ik met opzet naar háár lachtte en niet zomaar en een beetje in het rond?
De afleiding die ik had gezocht ter bevordering van het tempo bergop wreekte zich dientengevolge nu en ik ging in plaats van langzaam maar regelmatig nu alleen nog maar langzamer fietsen. Sterker nog, op het punt dat ik haar net had ingehaald, haalde zij mij al meteen terug in.

Allerlei vragen vlogen door mijn hoofd: Deed ik er goed aan ter plekke alsnog af te stappen? Deed ik er goed aan nogmaals te glimlachen? Hoe groot zou de kans zijn dat die glimlach er als een akelige grimas kwam uit te zien? En wat is eigenlijk ook alweer de rechter weghelft?
De jongedame zag mijn beentempo tot nabij het nulpunt dalen en vroeg tot mijn niet geringe verbazing of ik haar soms een lift wilde geven naar de top.
De volgende verbazing was dat ik niet van mijn fiets afviel wat onder de omstandigheden gemakkelijk had kunnen gebeuren. Alle vragen die in mijn hoofd zaten losten op. In de plaats kwam een nog grotere hoeveelheid andere vragen: Ze maakte een grapje, toch? Ze bedoelde toch niet echt dat ik haar die stomme 50 meter naar boven op de bagegedrager moest meenemen? Wat moet ik zeggen? Een grap maken? Natuurlijk, verzin iets grappigs, maar wat?
Met onvereende krachten probeerde ik een zin samen te stellen die grammaticaal kloppend was, die niet langer was dan nodig, zakelijk, kwinkslaand, en duidelijk. Ik had aan deze opdracht kunnen voldoen op wel 100 verschillende manieren. Ik koos echter precies de verkeerde door op te merken: "Ik ben bang dat ik hem niet meer omhoog krijg".

Even was het stil. Een vogel piepte. De trapper kraakte. De jongedame kuchte en keek naar beneden. In de verte hoorde in een metro aankomen.
Ik zuchtte diep en overwoog of ik die nog zou kunnen halen - en dan deed het er echt niet toe welke richting hij op reed.
Als een deus ex machina bleek dit alles echter precies de afleiding te geven waar ik kort tevoren nog kunstmatig naar op zoek was geweest en ineens realiseerde ik me dat ik weer tempo maakte. Half omkijkend, wel in de richting van de jongedame maar haar blik vermijdend, 'zei' ik met een onhandig handgebaar nog iets wat ik zelf niet eens verstond, maar wat daarom juist nog sterker de machteloosheid van het woord uitdrukte dan woorden hadden kunnen doen.

lutek Zaterdag 31 Mei 2014 at 11:56 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Oproep: Je Stem Maakte Iets In Me Los

Oproep:

Zondag 25 mei 2014, circa 2 uur 's middags, buiten Winkelcentrum Zuidplein, oostzijde.

Ik, beginnende ouwe lul van 45, keerde net terug van de Albert Heijn, bedolven onder 40 kilo boodschappen, niet in staat je aan te spreken. Ik droeg een lichte lange broek, een rood shirt met lichte zweetplekken onder de oksels, en gloeide nog na van een wandeling die ik 's morgens had gemaakt.

Jij, circa 25 jaar (al zag je er uit als 30+), in trainingsbroek en met je haar zo bij elkaar gebonden (Sporty Spice?), ietwat sletterig (okay, behoorlijk wat eigenlijk wel), met schuin achter je je zwijgende ietwat gebogen lopende man (een jongen nog, de duo-kinderwagen duwend, zijn blik naar onder alsof juist in de grond de enige mogelijkheid tot ontsnappen lag), één van je twee circa drie jaar oude kinderen toesprekend... - toen ik je hoorde maakte je stem iets in me los... - hoe je knetterhard verkondigde "Nee! Mama gáát je niet verlaten! Ik blijf lekker bij je om je elke dag te kunnen treiteren!"

Zou je svp contact met me op kunnen nemen? Ik wil je graag nog eens zien. Neem je man en kinderen niet mee. Zullen we op een rustig moment ergens afspreken, bijvoorbeeld aan het water. Jij en ik samen. Ik kijk er erg naar uit. Je hoeft niets mee te nemen. Ik zorg dat ik een steen bij me heb, en een zak en een touw.

lutek Dinsdag 27 Mei 2014 at 9:45 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Grienden

Ben je vogels aan het fotograferen?, vraagt een wandelaar.
De rietgors die ik voor de lens heb, maakt zich uit de vleugels. Ik weet niet of ik ja of nee moet antwoorden. Zonder zijn vraag zou het antwoord ja geweest zijn.
Maar ik weet het, het ligt aan mezelf, net als vorige week: ik had hier 3 uur eerder moeten zijn maar heb mij weer eens verslapen.
Ik bevind mij vandaag aan déze kant van de Oude Maas. Dat is dus aan de overzijde van waar ik vorige week was. Andermaal is een mooie grote roofvogel de eerste interessante vangst van de dag. Ietsje meer voorbereid op het onverwachte dan vorige week ben ik nu wel snel genoeg om deze vast te leggen, zij het vanaf behoorlijke afstand.
Nu dat ik het toestel al heb gepakt, houd ik het om mijn nek al ben ik nog niet op het geplande beginpunt. In de wei zie ik wat kievitten, ook op grote afstand, maar zodra ik stop met fietsen vliegen ze weg. Dat is goed nieuws, concludeer ik, want kennelijk zijn ze niet gewend mensen te zien; iets wat de levensvatbaarheid van de soort, of in elk geval van deze individuen, slechts ten goede komt.

De Carnisse grienden is een symfonie van vogelgeluiden. Sommige ken ik, andere herken ik maar kan ik niet plaatsen. Ik ben een langzame leerling. De grienden zijn verboden terrein voor fietsers en voor mensen met honden, met uitzondering van fietsers en van mensen met honden, zo blijkt al snel. Kennelijk zijn de mensen hier analfabeet en niet in staat plaatjes te duiden. Ik zie voor het eerst van mijn leven een groene specht en krijg hem nog op beeld ook. Diverse andere vogels schrikken zich te pletter als ze mij te laat gewaarworden; overigens nog altijd eerder dan ik hen gewaarword zodat mij van tijd tot tijd hetzelfde overkomt.
Als ik bijna een rondje heb gemaakt kom ik een plattegrond tegen. Aha, dus zo loop ik. Dat het bordje hier staat en niet waar ik begon, duidt er op dat mijn beginpunt niet het voorgeschreven beginpunt is. Het is dat, of de bordjesplaatser heeft het bordje geplaatst met de scholing van de omwonenden in het achterhoofd, in welk geval het niet uitmaakt waar je het neerzet.
Er is een vogelhut nabij! Mijn hart juicht. Een hond blaft. Drie Bolle Jannen komen uit drie auto's en gaan een stukje hardlopen. De vogelhut is zo geplaatst dat het zicht op vogels volledig is afgeschermd door een partij torenhoge rietstengels. Ik loop terug naar mijn fiets.

Verderop langs de Oude Maas loop ik door de wirwar van Rhoonse grienden en 'Klein Profijt', een gebied dat het hebben van twee namen niet rechtvaardigt aangezien het in elkaar overgaat. De mensen hier hebben op dezelfde school gezeten als de mensen van de Carnisse grienden.
Ik hoor overal vogels maar krijg ze nauwelijks in beeld. Toch is de expeditie geslaagd. Iedere mogelijkheid om vogels te zien of desnoods alleen maar te horen is geslaagd. Dan poseert een gekraagde roodstaart voor mij op enkele meters afstand. Hij neemt zijn tijd en geeft me alle kans. De tijd die hij neemt is echter wel in volgeltijd gerekend zodat ik nog van geluk mag spreken hem één maal te kunnen vastleggen.
Een volgende keer hoop ik mij niet te verslapen.

lutek Zondag 25 Mei 2014 at 9:26 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Vogelperspectief

Zeker weten doe ik het niet maar ik heb het sterke vermoeden dat ik ben afgelegd door MediaMarkt. Niet dat ik verstand heb van camera's, hun prijzen, de modellen, de mogelijkheden, de verschillen, maar omdat je nu eenmaal altijd wordt afgelegd door MediaMarkt, althans zo knaagt het.
De afzet- c.q. aankoopdoorslag gaf een in het vooruitzicht gestelde 'cashback' ad 100 euro welke bij thuiskomst bij websitebezoek slechts 50 euro bleek te zijn.
Aangezien je onmogelijk de winkel terug kunt pakken, besloot ik dan maar de te fotograferen vogels een loer te draaien wat ik deed door mij eens flink te verslapen voor zondagse expeditie naar een eiland onder Rotterdam. Dat zou de vogels leren, zo dacht ik, moeten ze lekker 2 uur wachten met opstaan voordat ik eindelijk eens aan kom zetten met mijn mooie nieuwe camera.
De vogels hadden de memo niet gekregen en waren reeds in de weer.

Ik was de Heinenoordtunnel nog niet uit of ik zag al een roofvogel, een sperwer, meende ik. [de afbeeelding toont een bruine kiekendief.] Dat beloofde wat voor de rest van de ochtend. Echter, het nadeel van een 'echte' camera in vergelijking met een 'klikding', is dat je 10 minuten nodig hebt om het apparaat in werking te stellen. Genoemde roofvogel cirkelde 46 rondjes om mijn hoofd, lachte zich suf, en vertrok met de noorderzon juist voordat ik aanlegde.

Het was opvallend rustig in de polder. Maar dat lag aan de zondag. Ik fietste door de linker broekzak van de bible belt. Wie hier niet nog op één oor lag, maakte zich streng zwijgend op voor kerkbezoek. En niemand lag nog op één oor. Uitslapen doe je maar doordeweeks, als je moet werken. Want hoe kun je verplicht niets doen als je niet wakker bent? Slapen zou smokkelen zijn.

Het was een verbluffend warme dag en na anderhalf uur had ik mijn tweede zonnesteek al te pakken. Ik parkeerde mijn fiets en liep in 3 uur tijd een 2 uur durende route door akker- en langs Binnenmaasland. De camera functioneerde naar behoren. Niet dat ik iets van de instellingen begreep maar gelukkig had hij een knop 'automatisch' waar ik uitstekend mee uit de voeten kon.

Tot mijn verbazing werd het toch snel vrij druk onderweg. Meer en meer wandelaars, fietsers en vissers. Helemaal nadat de kerk uitging. En iedereen groette elkaar, iedereen was bijzonder aardig. Dat was aangenaam en ik deed dan ook vrolijk mee met alle begroetingen.
Inmiddels had ik behalve een extra zonnesteek ook al een kromme voet en een houten knie van het lopen gekregen dus werd het tijd om huiswaarts te gaan. Omdat ik op de terugweg andermaal iedereen groette die ik tegenkwam duurde het nog een hele tijd eer ik het eiland achter mij kon laten, of onder mij, consistent met de eerder gemaakte geografische duiding.
De camera doet het - of in elk geval doet hij niet wat hij niet moet doen, als ik zou weten wat hij allemaal niet moet doen - en dat is goed om te weten.

lutek Woensdag 21 Mei 2014 at 11:27 pm | | default | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

In De Rij

Ouderwets in de rij staan voor een concertkaartje, hoe vaak doe je dat nog?
Dat ik het 'ouderwets' noem, geeft al aan dat het weinig meer voorkomt en de vraag derhalve als retorisch mag worden beschouwd. De vraag mag ook als reformatorisch worden beschouwd, als u dat liever doet. Of Maorisch, Maoïstisch, modernistisch; ik heb dat niet in de hand, en het zegt meer over uw aard dan over de aard van de vraag.

Tegenwoordig ouderwets in de rij staan voor een concertkaartje kan met gemak beschouwd worden als een uitje. Ik kan het iedereen aanbevelen. Ideaal voor het hele gezin. Ingrediënten als regen, koude of onzekerheid over de strekking van de voorraad kaartjes zijn niet vervelend maar geven het uitje in tegendeel een zekere glans.

Het in de rij staan voltrekt zich meestal als volgt: Behalve als je Florian heet begint de ochtend bij aankomst immer met een rij waarachter je aansluit. Vanaf dat moment sta je zelf ook in de rij, je maakt er onderdeel van uit. Je groet de mensen voor je. Wees aardig, zeker als ze in bezit zijn van een paraplu, je moet er nog een hele tijd achter staan. Je ontleedt de rij vervolgens per individu. Hier en daar herken je iemand. Je zwaait, groet, lacht. Je trekt een gezicht wat zoveel zeggen wil als 'Ja, ja, daar staan we dan, vroeg hè, nou, zeg dat wel, hahaha', of iets van gelijkwaardige debiliteit.
Je speelt dat je verbaasd omkijkt wanneer er mensen achter je komen staan. Opnieuw een grimas, die dit keer betekent: 'zo, ook lekker vroeg je nest uit; niet vroeg genoeg want ik was er toevallig al mooi een paar minuten eerder'.
Wees ook aardig tegen hen, je staat er nog een hele tijd voor, en bovendien zullen mensen voor wie je aardig bent minder snel 'per ongeluk' en 'geheel onbewust' een plaatsje opschuiven mocht er op een zeker moment later op de ochtend enige algehele verwarring ontstaan waarbij de rij zijn grootste en eigenlijk enige kenmerk verliest, namelijk dat van 'rij' zijnde. Afhankelijk van de grootte van het concert en de soort mensen die er op afkomen geschiedt dit of blijft dit uit.

Afijn, in dit geval mocht de rij zich al na een half uur in beweging zetten. De kaartjesverkoper deelde volgnummers uit, zodat iedereen zich vrijelijk kon en mocht bewegen zonder plek te verliezen. Er werd zelfs koffie geschonken. Onder de mensen met de laagste nummers heerste een uitgelaten jubelstemming wat zich vertaalde in hard lachen om flauwe grappen. Dit was anders bij mensen met een hoog nummer of helemaal geen nummer die een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid genoten geen kaartje meer te zullen kunnen bemachtigen.
Een uur later begon de werkelijk verkoop. Een gejuich klonk.

lutek Woensdag 14 Mei 2014 at 11:05 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Wat Kost Dat Nou Eigenlijk, Zo'n Vrijheid?

Inclusief statiegeld op de hardplastic bekers kostte het Bevrijdingsfestival me 11 euro. Ze zeggen dat vrijheid niet gratis is, maar heel erg duur was het dus ook niet. Het viel reuze mee.
Je moet er natuurlijk niet de hele dag zijn. Dat zou in de papieren gaan lopen. Al krijg je daar wel weer meer vrijheid voor terug... denk ik. Voor wat hoort wat.

Ik had de vrijheid om Gers Pardoel op het grote podium te zien. Een vrijheid die me gelukkig werd ontnomen door Sweet Release Of Death op het kleine podium. Niet een naam om naar uit te kijken maar de muziek was een stuk beter dan de naam. Eerlijk is eerlijk.

The Afterveins braken in hun set slechts 2 snaren, mogelijk een nieuw record. De vorige keer dat ik ze zag spelen stond de teller op 5 na het eerste kwartier. Ze gaan vooruit.
Ik had diverse mensen deze band aangeraden. Sommige daarvan kwamen kijken. De een vond het veel van hetzelfde, de volgende vond het eentonig, de derde dacht dat ze steeds hetzelfde nummer speelden. Zelf vond ik de muziek een stuk gevarieerder dan de reacties.
Graag had de band gezien dat er iemand een biertje voor hen zou halen, zo lieten zij weten. Aangezien de bezoekers van het Bevrijdingsfestival bekend waren met de rijen voor de bierkraampjes, vond ik het niet vreemd dat niemand gehoor gaf. Je zou meteen het hele concert hebben gemist. Wel vreemd vond ik dat de organisatie niet eens zelf in staat was de band een drankje aan te bieden. De vrijheid hield de hand stevig aan de knip. Dat dan weer wel.

Toen anderen een uur gingen rondhangen om later op de avond Michael Prins te zien optreden, ging ik een kwartier rondlopen om te zien of er nog mensen waren die ik niet herkende, zonder succes.
Terwijl ik naar de uitgang liep en in het voorbijgaan aan een tafel mijn beker daarop achterliet voor de gelukkige vinder, trapte ik op het moment van loslaten op precies zo'n zelfde beker. Voor wat hoort wat, moest de wet van het statiegeld hebben gedacht. En ik kreeg er nog een gratis dwarslaesie bij ook.
Morgen is het weer afgelopen met al die vrijheid. Straks krijgen de mensen nog rare ideeën.

lutek Maandag 05 Mei 2014 at 11:50 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Hout Halen

En wat gaan we vandaag doen?, vroeg ik mezelf in meervoud.
Ik nam een grote slok adem die er even later weer uit kwam, en een grote slok koffie die bleef zitten, en toen wist ik het: Houthalen!
In Houthalen aangekomen wist ik dat ik mij deerlijk vergist had. Eén verkeerd gebruikte spatie betekent soms een wereld van verschil.
Eenmaal terug in Rotterdam stapte ik bij de doe-het-zelfwinkel naar binnen en ging op zoek naar een plank die als ondergrond voor mozaïekwerk kon dienen. Ik vond een geschikte plank en ik vond een behulpzame meneer die direct aan mij zag dat ik het-niet-zelf-kon-doen en de plank voor mij in handzame stukjes zaagde.

Hij keek een beetje vreemd toen ik de maten opgaf. 10 stukjes van 12 bij 27 en 10 van 7 bij 15. Terwijl hij de zaagmachine bediende, zocht ik op mijn mobiel een afbeelding op van het werk dat ik op deze plankjes wilde gaan maken. Na het horen van mijn tekst en uitleg en het zien van de afbeelding keek hij nog iets meer dan een beetje vreemd. Meewarig is het woord, geloof ik. Hij keek ook naar zijn mooie grote zaagmachine. Of hij zeggen wilde: zou je niet gewoon zo'n ding aanschaffen?

Er stond een bak van wel een kubieke meter groot tot aan de rand gevuld met houtafval, over van eerdere zaagbewerkingen. Hij zag me kijken en denken. Ik zag hem kijken en denken.
Wat afval voor de één is, is bruikbaar voor de ander. Maar... als het voor mij bruikbaar was, was het natuurlijk geen afval en zou ik er voor moeten betalen. Wat een dilemma - en dat voor die paar euro, want zo duur is het allemaal niet. Hij haalde er een plankje of twee uit en zag hoe mijn wenkbrauwen en mondhoeken naar boven krulden.
Nou, dan schrijf ik er op de bon bij dat je 2 stuks restmateriaal meekrijgt.
Ik bedankte hem hartelijk en wilde er bijna bij vermelden dat ik snel weer opnieuw op bezoek zou komen maar besloot dat laatste ongezegd te laten.

lutek Zaterdag 03 Mei 2014 at 3:24 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,