Afstel

In de week dat ik erachter kom dat de reden dat ik geen Duvel zonder overstroming kan inschenken in een groot glas juist alles te maken heeft met de grootte van dat glas; en dat de naam Spinvis natuurlijk gewoon een schitterende, kinderlijke omschrijving is van een octopus; zodat ik veronderstel dat ik in een soort 'heldere periode' verkeer, wil het mijzelf maar niet duidelijk worden waarom ik de aanvang ener bepaalde onderneming vaak uitstel tot vlak voor tijd van beëindiging; om precies te zijn geldt de onduidelijkheid voor wat mij beweegt überhaupt nog te beginnen.
Laten we zeggen dat het 1 uur is en dat ik om 3 uur een afspraak heb. En dat ik voor 3 uur nog 5 km wil hardlopen. Dan is het handig om om 1 uur met lopen te beginnen. Minder handig is half 2. Erg onhandig is 2 uur. Maar als ik pas half 3 in actie kom, weet ik van te voren al dat mijn doel onhaalbaar is.
Het heeft te maken, vermoed ik, met het idee dat ik mezelf bij afstel nog meer zou verachten dan bij uitstel. Of eigenlijk niet bij afstel, maar bij het idee dat ik afstel laat volgen op uitstel. Want had ik dan niet beter om 1 uur kunnen besluiten tot afstel?
Ja, dat had ik.

De kunst van het nietsdoen is mij niet vreeemd. Ik ben er zelfs erg goed in. Als ik een dag niet toekom aan niets doen, blijf ik expres langer op dan anders, louter en alleen om nog even een uurtje niets te doen. Iets wat andere mensen ongetwijfeld combineren met slapen. Maar als ik in mijn slaap niets zou doen, kom ik niet toe aan andere dingen die de nachtrust uitmaken. Wat die andere dingen zijn, weet ik niet - want dan slaap ik - maar ik merk wanneer ik die dingen niet gescheiden houd, ik de volgende ochtend maar moeilijk uit bed kom.
Slapen en niets doen tegelijk is ook simpelweg vals spelen. Zo kan ik het ook (niet).

Een gangbaar gezegde luidt dat van uitstel afstel komt. Een logische gedachte. Ik denk dat het gezegde ook andersom geldt, dat van afstel uitstel komt. Zo niet nu, dan binnenkort.
Want het ligt in de lijn der verwachting dat ik de hierboven genoemde onduidelijkheid over niet al te lange tijd te lijf zal gaan. Ik zal dan - aan de hand van het loopvoorbeeld - om 1 uur reeds besluiten dat ik om half 3 helemaal niet meer ga lopen. Technisch gezien kan ik dat besluit slechts nemen als ik vervolgens ook werkelijk anderhalf uur wacht met de niet-uitvoering ervan. En pas op dat moment zal ik kunnen zeggen dat van afstel uitstel kwam.
Kort daarop zal ik de zinloosheid van dit wachten inzien - ik had in die anderhalf uur ten slotte zó veel andere dingen niet kunnen doen - dat ik deze non-actie geheel zal afschaffen, en indien dit kordaat gebeurt, komt van afstel gewoon weer afstel.

lutek Maandag 30 Juni 2014 at 8:40 pm | | default | Eén reactie

Officieel Zomer

Zelf had ik vroeger geloof ik geen speciale zomer- en winterkleding maar ik weet dat mijn moeder twee maal per jaar de jassen aan de kapstok en de jassen in de slaapkamerkast van plaats verwisselde. Dat deed ze niet als het in maart plotseling een week erg warm was, en ook niet als het in september even een week erg koud was maar ze deed dat wanneer de almanak meldde dat het vanaf een bepaalde datum gemiddeld echt niet meer kouder c.q. warmer dan een bepaalde temperatuur zou worden.
Ik hanteer deze methode niet. Misschien dat ik het wel zou moeten doen. Per saldo is het wellicht verstandiger.

Wat ik zelf doe is op het eerste gezicht slimmer maar bij nadere beschouwing dommer. Ik wacht niet noodzakelijk tot de zomer begint voordat ik mij zomers ga kleden en het dekbed vervang voor een laken. Ik doe dat indien de temperatuur daartoe aanleiding geeft al eerder. Laten we zeggen dat het in April plotseling 25 graden is. Dan - let op, want nu komt het - wacht ik nog een dag of 5, 6, 7, ik kijk het even aan, en als de temperatuur blijft zoals die is, besluit ik zonder jas de straat op te gaan, en het dekbed af te halen.

Niets aan de hand, zou je zeggen, sterker nog, best slim. Ja maar let op, want nu komt het echt... Als 2 dagen daarna de temperatuur keldert, duurt het bij mij ook weer een goede week - meestal zelfs langer - voordat ik me realiseer dat het toch echt nog geen zomer is.
In die week - of langer - loop ik bij een temperatuur die rond het vriespunt schommelt in een shirt met korte mouwen over straat en lig 's nachts te rillen onder een lakentje, ook als het regent en ik door de wind bijkans wordt weggeblazen, al spelen die laatstgenoemde omstandigheden geen rol tijdens de nachtrust.
Het duurt lang voordat ik mij terug aanpas. Vermoedelijk wil ik tegen beter weten in dat het warm blijft. Nee, zeg ik tegen April, je bent 25 graden geweest, nu moet je niet opeens terugkrabbelen, dat is niet eerlijk.
Tegen de tijd dat ik mijn verlies erken en opnieuw een trui heb opgezocht, sjaal, handschoenen en een muts uit het vet heb gehaald, is het meestal opnieuw 25 graden.

lutek Maandag 23 Juni 2014 at 9:19 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Chrome

Levende legendes hebben er een handje van maar niet te overlijden. Hoe het komt dat iemand de betiteling 'levende legende' krijgt is discutabel. Hij of zij zal in het verleden een enorme impact hebben gehad op de tijdgeest, de muziek of een andere der schone kunsten. Het is misschien leuk om derhalve, al dan niet subjectief, als legende te worden bestempeld. Maar ja, maar ja, maar ja... je leeft nog hè, dus echt legendarisch ben je niet. Weet je wat, we maken een levende legende van je.
Ongetwijfeld goed bedoeld maar eigenlijk wil het zoveel zeggen als: "We hadden reeds 20 jaar geleden verwacht dat je de pijp uit zou gaan, ben je er nu nog steeds?"

Als je Chrome als band in zijn geheel als legendarisch beschouwd, en goed beschouwd kun je niet anders, zou je de aanduiding 'half levend legendarisch' kunnen gebruiken. Maar je kunt ook zeggen dat het gewoon een fijne avond muziek opleverde en er verder niet al moeilijk over doen.
Damon Edge nam al 20 jaar geleden het zekere voor het onzekere door vroegtijdig te overlijden, maar Helios Creed kabbelt rustig door waar hij gebleven was. Na 15 jaar was hij weer eens in Rotterdam.

In Club Vibes was het een feest der herkenning van voornamelijk mensen die ik niet kende. Ik had ze kunnen kennen, had ik iets eerder het levenspad bijster geweest, een achterstand die ik nu natuurlijk nooit meer inhaal, al doe ik nog zo mijn best. Maar ook wie ik niet echt kende, kende ik van gezicht, van hier en daar, van vroeger en later, van Vlerk en Dodorama, van Rhythm en Willens & Wetens, van weetjenog en hoeishetmetjou. De helft van de aanwezigen kon je met gemak bestempelen als uitschot, een zootje ongeregeld. Even gemakkelijk kon je ze bestempelen als de enige mensen die zich werkelijk niets aantrekken van de rest van de wereld, zich niet druk maken om wat mensen van hen denken, vrij zijn in geest, en nog nooit een vlieg kwaad hebben gedaan. Je kon wel stellen dat het publiek minstens zo half levend legendarisch was als de band.
De beveiliging verveelde zich zelden zo als op deze avond.

Niet iedereen heeft de muziek van Chrome de afgelopen 40 jaar op dezelfde manier beleefd. De één zei me dat hij het niet aandurft om het op te zetten als er iemand bij hem op bezoek komt, de ander vertelde eens een plaat te hebben weggedaan omdat hij gek werd van twijfel en verwarring aangaande het aan te houden toerental ervan, en de volgende was 30 jaar jonger dan de gemiddeld heersende leeftijd en was louter op het halflegendarische aspect van de avond afgekomen. Zelf draai ik nog regelmatig hun muziek en liefst maar meteen een handvol platen achter elkaar.
Het is afwachten wie er over 15 jaar van nu als volbloed legendarisch kan worden bestempeld en wie nog steeds als half c.q. levend.

Trouwens, het optreden van Chrome was geweldig maar dat hoeft geen betoog.

lutek Vrijdag 20 Juni 2014 at 10:30 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Blind Bowlen

Ik heb nooit een bowlingcoach gehad. Ik bowlde voor mijn plezier. Als iemand tips had, luisterde ik, probeerde ik nieuwe inzichten te implementeren in mijn spel maar ik was nooit serieus genoeg om er mijn beroep van te maken. Al doende leert men, wist ik, en ik wist dat ik ieder seizoen meer leerde. Zeker in vergelijking met anderen van de club, want van de 10 jaar dat ik er lid van was, steeg mijn pasgemiddelde 9 maal.
Ik denk dat ik recht van spreken heb.

Maar een coach, nee. Een van de honderden dingen die ik leerde, was dat de omstandigheden (van de baan, van de olie, van de aanloop, de bal, de pins, van van alles en nog meer) altijd tegen je zijn. En dat je daar maar aan moet wennen. In ideale omstandigheden gooit iedereen een strike. Maar ideale omstandigheden bestaan niet, je moet het doen met je eigen lichaam, je armen, benen, hoe de baan op dat moment erbij ligt. En ook met de mensen om je heen. "Ze moeten een kanon naast je af kunnen schieten", werd me gezegd. En je moest daar niet gevoelig voor zijn. Dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Wat er ook gebeurt, het ligt aan mij. Andere factoren spelen geen rol. Of beter gezegd: de constant veranderende factoren zijn zaken waarop ik moet anticiperen; als de factoren niet zijn zoals ik wil, moet ik me daar aan aanpassen.

Er was eens een coach op de bowling en die kon het, buiten zijn betaalde uren om, niet laten om toch wat opmerkingen te maken. Van het één kwam het ander, en even later waren de 10 pins op het eind van de baan voor het gezicht afgeschermd. Niet voor de bal, maar of de pins vielen na een worp was niet te zien. Daar ging het namelijk niet om. Er was genoeg te bespreken over de worp zonder te weten of er nu 5 of 7 of 10 pins waren omgegooid. Dáár ging het om. "Als je zo en zo en zo gooit, dan gebeurt er dit en dat en dat."
Ik moest hier aan denken toen ik zojuist een nabeschouwing hoorde over een partij voetbal. De nabeschouwing ging over spelzaken die geroemd werden, terwijl dat louter en alleen was omdat de roemer de uitslag kende. Hij wist al wat het resultaat was geweest.
Dat vind ik een beetje smokkelen. Ik vermoed namelijk sterk dat hij dezelfde zaken die hij nu roemde zou hebben verguist als de uitslag anders was geweest.
Als je een spel(situatie) bespreekt, zou het resultaat beter niet bekend moeten zijn. Pas dan hebben je woorden waarde.

lutek Woensdag 18 Juni 2014 at 9:00 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De Niet(s)zeggende Gitarist

Wat is het verschil tussen een gitarist? Ik moest daar aan denken toen ik iemand hoorde zeggen dat de wereldvreemde improvisaties van een bepaalde wereldgitarist zo dodelijk saai zijn. Hij speelt wat met snaren, met effecten, met stokjes en doekjes. Er is geen lijn in te ontdekken, geen melodie, geen kop en al helemaal geen staart.
Het doet wat denken aan de alleen in het Engels te maken grap: "You know where the term 'avant garde' comes from? This crazy gitarist was asked what the fuck he was playing and he answered:
I avant garde clue."

Ik ken de gitarist waar het over ging en niet alleen heb ik van hem dergelijke piep-knor-concerten bijgewoond, maar ook normale muziekconcerten, zij het dat de bemerking 'normaal' in zijn geval niet met populair verward moet worden.
Omdat ik weet hoe ongelofelijk goed deze gitarist gitaar kan spelen, kan ik hem ook waarderen als hij een avond piep-knor-toet-boink ten beste geeft, zo'n beetje wat mijn nichtje van 6 ook uit een gitaar zou kunnen halen.
En dat is gek. Want ik ben ook van mening dat een schilderij dat door een zogenaamd echte kunstenaar is gemaakt maar wat niet is te onderscheiden van het werk van een zesjarige volstrekt geen lof verdient. Integendeel. (En bovendien: als het concept van een kunstwerk belangrijker is dan de uitvoering, is de uitvoering overbodig. Maar goed, dat is een ander verhaal, ik weet het.)

Vermoedelijk vind ik de twee voorbeelden verschillend vanwege de dynamiasche aard. Tijdens een concert kán er nog van alles gebeuren, ook wanneer het niet gebeurt. De gitarist kan plotseling besluiten wél iets moois op te bouwen of iets melodieus uit zijn instrument te toveren. Iedere seconde is daarom spannend, tot het eind.
Aan de andere kant: een schilderij is al af. En of een paar spetters naar links lopen of naar rechts doet er nihil komma nul toe. Je ziet in één keer het resultaat. Dát is het. Nou, mooi hoor.  In plaats van iedere seconde spanning, is de spanning er in één seonde af. Het leukste wat je ervan kunt zeggen is - vooruit maar, weer in het Engels: 'I could have done that' , 'Yes, but you didn't', om vervolgens maar snel naar het museumcafé te benen.

Misschien is mijn gevoel bij de gitarist veel beter te vergelijken met dat wat ik bij een schrijver voel. Zeker niet iedere schrijver maar eentje die geweldige boeken schrijft. Een dergelijke schrijver wordt ook wel eens geïnterviewd. Wat hij zegt in zo'n interview is meestal niet geheel van te voren bedacht, er wordt geen verhaal opgebouwd, alles is anders dan in zijn boeken, hij kan (schijnbaar) over koetjes en kalfjes praten. Toch kan hij me boeien.
Het sleutelwoord uit de vorige alinea is 'schijnbaar'. Dát is het hem. Het lijkt nergens over te gaan. Maar ondertussen... bedoelde hij dit nu ironisch? Heeft hij dat andere niet eens eerder gezegd, toen de omstandigheden zus en zo waren? Refereert hij nu aan die of die? Zegt hij dit met opzet? Neemt hij me in de maling? Is het de bedoeling dat ik dat denk? Heb ik hem door of is hij me te snel af?
Al dat soort vragen komen boven, niet omdat het interview op enig moment daar ook maar enige aanleiding toe geeft maar omdat ik de schrijver beter ken dan van dit ene interview. Ik vermoed van alles. Hij zorgt er voor dat ik verder denk dan alleen maar de woorden die hij zegt. Er gebeurt van alles tussen de regels door.

lutek Zondag 15 Juni 2014 at 8:16 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Ontslakken

Des zomers, voordat ik iets anders doe, gooi ik bij dagelijkse thuiskomst schoenen uit en ramen open. Bij nader inzien en bij gebrek aan ramen gooi ik de balkondeur open. Dit doe ik om het huis lekker door te laten luchten maar ook om op het balkon de plantenbakken te kunnen inspecteren op weekdierlijke bevolking. Niet dat ik zo'n haast heb daarmee een onmiddellijk begin te maken, ze lopen ten slotte niet weg, maar ik sta er nu toch, en moest ook nog even de planten bewateren, zodat ik deze inspectie er maar meteen aan vastknoop.

Het slakkenprobleem is hier ter balkonne een probleem dat die naam niet mag hebben, het handvol dat hier onderdak vindt, is niet meer dan een handvol, en bovendien is hun onderdak van het soort dat niet inwisselbaar is voor het mijne: ze laten het mijne met rust, ik het hunne.
Maar toch maar toch maar toch... Als ik niets onderneem, vreten ze langzaam en zeker de hele boel op. In het begin van de lente merk ik dat niet zo omdat dan tal van planten in bloei staan. Als die planten echter zijn uitgebloeid - en om de een of andere reden heb ik altijd planten doe bloeien tot mei of vanaf september - en er alleen nog 50 tinten groen over zijn gebleven, zie je het opeens wel. Bladen met kleine gaatjes, bladen met grote gaten en bladen zonder gat omdat er helegaar geen blad meer is waar er één had moeten zijn.

En dus pluk ik slakken. Iedere dag. Ik pluk ze uit de plantenbakken, van tussen het groen, hier of daar eentje in het zicht op een randje, een enkele die in slaap gevallen is (of zich beschermd tegen de zon, geen idee) onder een stuk hout. Ik verzamel ze en gooi ze in de zak groenafval die in de hoek van het balkon staat. Deze zak is niet afgesloten. En dat is nu juist het spannende. Want als ik de volgende dag de werkzaamheden herhaal en de slakken er opnieuw in gooi, heb ik geen flauw idee of het dezelfde zijn als de dag ervoor of weer andere. Ik vind het een prettig idee dit totaal niet te weten.

lutek Woensdag 11 Juni 2014 at 9:38 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Zig Zag City

Vorige week was er in de stad een...
Ehh...
Sorry, ik had misschien de website nog eens na moeten lezen voordat ik met dit stukje begon. Ik weet niet of ik moet zeggen dat er een festival was, of een manifestatie, of een tentoonstelling, of een presentatie, of nog iets anders. Ik zou het een gebeuren kunnen noemen, ware het niet dat er niet werkelijk iets gebeurde. Of een fenomeen, ware het niet dat er niets fenomenaals was te ontdekken. Een ontdekkingsreis wellicht? Ja, laten we het daar op houden.
Vorige week was er in de stad een ontdekkingsreis (ware het niet dat het niet alleen vorige week was; mij was het echter onduidelijk wanneer 'het' begon en stopte.)

Deze ontdekkingsreis vond plaats kriskras door Rotterdam. Hoewel plaatsvinden misschien wat te groot is uitgedrukt. 'Het' vond louter plaats door aanwezigheid van publiek. Wie tot het publiek gerekend moest worden was nogal onduidelijk. Liep je door de stad te banjeren met een folder van de organisatie in je hand, dan was je publiek. Liep je door de stad te banjeren zonder folder dan was je het niet. Terwijl je dezelfde dingen zag.
Ik geloof dat dat de essentie van het ongebeurende gebeuren was: dingen zien. Je stad zien met andere ogen. Een soort bezigheidstherapie voor de van de natuur vervreemde stadsmens, levend in en tussen beton. Mogelijk dat daarom de kubuswoningen waren opgeluisterd met palmen en ander exotisch groen, wat dan wel weer als neveneffect had dat je naar de tropen ging verlangen, juist weg van de grote stad. 

Door omstandigheden had ik juist een week eerder zelf al een vergelijkbare stadswandeling gemaakt. Een wandeling waarop ik ook mijn ogen goed had opengehouden. Nota bene deels via dezelfde route als nu. Maar nu werd ik begeleid door een dame die medeverantwoordelijk was voor het organiseren van deze ontdekkingstocht. Nu was ik een officiële deelnemer aan Zig Zag City.
Zo'n naam biedt een uitgelezen kans om willekeurig welke route te lopen, doch beperkten wij ons tot één der van te voren uitgestippelde, althans dat was de opzet. De route begon ergens waar je alleen kon komen door eerst de halve route terug te lopen, zodat je niet zeker wist of je tijdens dat eerste gedeelte al goed om je heen moest kijken of dat pas vanaf het beginpunt te doen. We besloten tot het eerste, zodat we goede reden hadden om, op het beginpunt aangekomen, direct van daar af een niet voorgeschreven route te nemen.
Op zeker moment stond ik op een punt waar ik nooit eerder had gestaan een richting op te kijken die ik nooit eerder had op gekeken en zag gebouwen vanuit een hoek die geheel nieuw voor mij was. Prachtig, riep ik uit, kijk toch eens naar die vormgeving, zo had ik dat nog nooit gezien. Vanaf hier kregen bekende gebouwen een geheel nieuw gezicht. Helaas deden die gebouwen helemaal niet mee aan het programma zodat we maar weer snel doorliepen.

In de folder werd een zekere publieksparticipatie verwacht. De tip om een gebouw te bekijken is altijd een goede. De suggestie zomaar ergens op nummer 66 aan te bellen of ergens een brief in een boom te stoppen niet. We besloten om consequent te zijn en onze acties te beperken tot lopen en rondkijken, het participeren kon ons gestolen worden.
Om de waan van een stad te zien met andere ogen kracht bij te zetten, zetten wij ons na afloop op een terras in de volle zon alwaar wij de dag bespraken. De dag, de week, het hele leven en nog meer. De kracht die hier werd bijgezet was er één die ons op vakantie deed wanen, een zonnige, van het Zuid-Europese soort.

lutek Maandag 09 Juni 2014 at 12:56 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Eén Gitaar Maakt Nog Geen Concert

Een bekend whiskeymerk had sponsorgewijs groot uitgepakt. Maar de avond waarop pakte anders uit dan het had gehoopt. Sterker nog, het kon wel inpakken.
Het was jaren geleden dat ik in Waterfront was geweest. Er was niets veranderd. De oorzaak van het feit dat ik per ongeluk bijna het verkeerde toilet in liep moet gezocht worden in de eerste mededeling, niet in de tweede.
Ik was door een optredende band uitgenodigd hun optreden te komen aanschouwen. Ook was ik uitgenodigd door de organisatie van de avond, en door nog een andere band, en door 'iemand van facebook', en door een muziekwebsite. De wereld laat tegenwoordig niets meer aan het toeval over. Of de wereld er efficiënter door wordt, geloof ik niet, zeker niet afgaande op de bij de uitnodigingen vermelde aanvangstijden, die achtereenvolgens, of laat ik ze voor het gemak chronologisch noemen, luidden: 7 uur, half 8, 8 uur, half 9, en 9 uur.
De kans is groot dat ik in een dergelijk geval 'een Hamletje doe', dat ik zodanig zou blijven twijfelen over hoe laat ik precies word verwacht dat ik uiteindelijk om 11 uur 's avonds besluit maar helemaal niet meer te gaan. Gelukkig was ik al in de stad en vond afleiding via een heuse stadswandeling. Een stadwandeling in 2 delen, aangezien ik bij eerste aanklop de eerste gast bleek, en ik besloot nog een uurtje extra rond te lopen.

Mijn naam stond op de gastenlijst, zoveel wist ik. Waarschijnlijk stond die er zelfs 2 of 3 keer op, zodat het inmiddels te verwachten bureaucratisch gevolg was dat mijn naam er helemaal niet meer op voorkwam. Geen nood, iemand had een pen.
(Overigens, later op de avond sprak ik iemand die daadwerkelijk niet op 1 der vele gastenlijsten had gestaan, hij was een uitzondering.)
Het bekende whiskeymerk (HBW) had een stuk of 12 mensen ingehuurd om de avond mede tot een geslaagd geheel te maken. Jonge jongens en meisjes, vers van Ibiza. Ik schatte in dat ze wilden overtuigen dat het leven één groot feest moest voorstellen. HBW had duidelijk niet in de gaten dat de 3 optredende bands iets heel anders met het leven voorhadden en dat dat, voor zolang het nog zou duren, ook echt niet zou veranderen.
HBW had behalve 12 onderbetaalde feestvoorgangers ook nog een te verloten gitaar ter beschikking gesteld. De Ibizadames ronselden zich derhalve een slag in de rondte zo veel mogelijk namen in een hoge hoed te krijgen (en naderhand te spammailen) om daaruit een gelukkige winnaar te kunnen trekken. Ondanks hun inzet, hun oprechte moeite, hun goddelijke playmategezichtjes, gelukte het hen niet om meer dan een handvol aanmeldingen te krijgen. Het publiek had de gitaar al zien staan en bedankte vriendelijk. Men wilde er niet dood mee gevonden worden.

Er hing kennelijk een flinke dosis gitaarkarma in de lucht want halverwege de avond liet één der playmates het ding uit haar handen donderen en was de status van de publieksonttrekker in 1 klap van onspeelbaar naar onbespeelbaar gedaald. Dit tot genoegen, gejuich en instemming van de omstanders. Het meisje dacht iets verkeerd gedaan te hebben, het publiek dacht daar anders over.
Maar ik was er voor de muziek, wat ik inmiddels zelf ook al bijna vergeten was. Silverfaces klonk geweldig, maar ook geweldig hard zodat ik ze maar kort heb meegemaakt. Mark Lotterman had Marc Bolan meegenomen om hem op extra gitaar te begeleiden, wat heel verrassend klonk. Hoogtepunt van de avond, en gezien de roes waarin ik verkeerde zal het wel weer het hoogtepunt van het jaar geweest zijn ook, was Half Way Station.
Deze band had onder het mom van 'opnamesessies' de afgelopen 12 maanden vaker in Frankrijk verkeerd dan de meeste mensen die er wonen, maar ik was blij dat ze weer terug waren. Kolere, wat waren ze goed, en wat kijk ik uit naar de nieuwe plaat.

Om de sfeer van de avond zo lang mogelijk vast te kunnen houden, besloot ik naar huis te lopen. Waterfront ligt onder de Willemsbrug dus Zuid is dichtbij; je denkt zodoende dat je snel thuis zal zijn. Dat bleek niet helemaal te kloppen. Ik wist wel dat ik mezelf daarmee voor de gek hield maar het maakte me niet uit.
Toen ik vanaf de brug over de Maas uitkeek, meende ik brokstukken van de verloten gitaar te zien drijven.

lutek Donderdag 05 Juni 2014 at 11:23 pm | | default | Geen reacties

Ackerdijkse Plassen 3

Anders dan de voorgaande zondagen hoorde ik nu wel de wekker maar, zo meende ik, dat had niets te betekenen: Ik zet die wekker uit, draai me om, gooi het dekbed over mijn hoofd, slaap over 10 minuten door de volgende wekker heen en zal 3 uur later wakker worden en menen dat 7 uur ook best een mooie tijd is om wat vogels van dichtbij te gaan bekijken.
Luttele seconden later realiseerde ik me echter dat ik klaarwakker was en geen enkel excuus had om niet op te staan. Bovendien had ik best trek in een bak koffie.
Enthousiast, tot nabij het punt van doorslaan naar de andere kant, deed ik zelfs neuriënd het grote licht aan in de huiskamer om daarmee - al was het dan slechts voor mijzelf - aan te geven dat het de normaalste zaak van de wereld was op te staan op een tijd waarop de meeste mensen die ik kende een bier of twee aan de goede kant van de laatste ronde verwijderd waren.

Pas toen ik op de fiets stapte, besloot ik naar de Ackerdijkse Plassen te rijden. Het lijkt een jaarlijkse traditie te worden. Honderden vogelsoorten huizen in dat gebied, afhankelijk van het seizoen.
Met de mooie nieuwe camera in de aanslag sloop ik langzaam om het terrein heen, hierbij ook zeker de diverse kijkhutten benuttend, die een stukje in het terrein lagen.
Ik hoorde een winterkoninkje op niet meer dan 2 meter afstand. Recht voor mij, op 2 meter afstand, stond een klein boompje met een paar iele takjes. Hoe moeilijk kon het zijn? 1 plus 1 is 2: die vogel zit natuurlijk dáár. Maar.... wáár dan precies? Op zulke momenten weet ik dat ik de verkeerde hobby heb gekozen.
Even later werd ik gedold door een braamsluiper aan de ene kant van de hut en een bosrietzanger - ik zeg maar wat, hoor - aan de andere kant. Om en om zongen ze dat het een lieve lust was, mij naar alle kanten van het hutje met verlaagd beton sturend. Ik moest gewoon maar ergens gaan staan en wachten, leek me, wat ten slotte ook altijd de beste methode is.

Ik dacht over de soms onbegrijpelijke naamgeving van vogels. Wat was er winters aan het winterkoninkje? De gids vermeldt dat dit beestje in heel Europe voorkomt behalve in het hoge noorden, en sowieso niet speciaal in de winter.
Ook andere vogels hebben rare namen. De wilde eend is de meest tamme van alle eendensoorten. De groenling is meer geel dan groen. Het roodborstje heeft een oranje borst. Hoewel dat laatste nog wel te begrijpen is: men had vroeger geen naam voor de kleur oranje.
Maar hoe dan ook, die kleine rotvogels wilden maar moeilijk voor de camera verschijnen. En als je ze voor de camera had, waren ze weer weg voor je het doorhad. Ik besloot geen enkele vogel meer vast te leggen die kleiner dan 15 centimeter was. Het moest wel leuk blijven! Gedoe allemaal.

Op een stuk prikkeldraad zat een zwaluw. Die zat daar louter en alleen maar te wachten tot ik zou aanleggen, wist ik, dus daar trapte ik mooi niet in. Verderop zat een mus op een paaltje. Alles goed en wel maar die was echt geen 15 centimeter dus die kon ook lekker de vinkentering krijgen, mocht zulks interklasselijk overdraagbaar zijn.
Verrassenderwijs zag ik een paaltje verder een wilde eend zitten. Hela, een eend op een paaltje, past dat wel? Ja, het paste, ik zag het toch zelf. Dat zou een leuke foto opleveren.
Toch nam ik geen foto. Het kwam mij voor dat een eend niet op een paal hoort te zitten, en als die daar wel zat, dan kon het bijna niets anders betekenen dan dat hij nu net, op dít moment, bezig was om te evolueren naar een andere soort:
Hij vertoont al mussengedrag. Sommige van zijn soortgenoten gaan hem immiteren. Zij scheiden zich af van de bestaande wilde eend. Ze groeien minder groot, want het is gemakkelijker je evenwicht te behouden als je niet zo'n lomp lijf hebt, en over 1000 generaties is daar opeens.... de paaleend!
Een volledig nieuwe soort die zich vestigt.... ja, overal waar er maar palen te vinden zijn.
En dát proces zou ik juist nu verstoren als ik een foto van juist deze eend zou nemen. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. Behoedzaam liep ik verder.

Gelukkig dreef er afleiding genoeg in het watertje aan de zuidkant van de plassen. Daar was een krakeend, als ik het goed zag, met kroost. Of was het misschien een pijlstaart?
Thuisgekomen bekeek ik mijn foto's op de computer, met de gids in de aanslag. De krakeend zag er toch niet helemaal zo uit als ik had gehoopt. Op internet zocht ik andere afbeeldingen. Ik zat nu dus 3 foto's met elkaar te vergelijken en verheugd stelde ik na enige tijd vast dat foto 2 en foto 3 zeker en beslist van dezelfde soort waren. Ja hoor, 100 procent krakeend. Hoera.
Helaas realiseerde ik me dat de overeenkomst tussen foto 2 en foto 3 nogal logisch was omdat ik daarvan bij voorbaat al wist dat het krakeenden waren. Het ging me nu juist om mijn eigen foto.
Ik zuchtte diep en ging maar eens koffie zetten. De vorige bak was ten slotte alweer 6 uur geleden geweest.

lutek Maandag 02 Juni 2014 at 11:12 pm | | default | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,