After You. No No, After You.

Boodschappen doen behoort tot de essentiële bezigheden na terugkeer van een vakantie, zeker van één van 3 weken. Maar niet in staat fatsoenlijk (noch onfatsoenlijk) te bewegen, heb ik mij de eerste week thuis zonder actuele aanschaf getroost met verorberen van soep en brood, en heb ik een Chinees laten bezorgen, een hele.
Vandaag was er zodanig veel verbetering in de motoriek waar te nemen dat een expeditie naar de AH gerechtvaardigd was.
Onderweg meenden mensen dat ik uitblonk in Canadese aardigheid wanneer ik links, rechts en door het midden iedereen voor liet gaan die voorrang wilde of nam, voor zover zij iets konden menen want de meeste mensen hebben in het geheel niet door dat ze iedere wakkere minuut hun medemens de gang blokkeren. Maar zij die het meenden waren abuis: ik was simpelweg nog niet geheel in staat zo te slalommen als ik gewoonlijk gewoon ben.
Het was hoofdknikken hier en gebaarmaken daar. After you. After you.
Geen Canadezen kwamen op mijn pad, gelukkig; die zou ik herkend hebben aan een welgemeend 'No no, after you', wat de expeditie minimaal 2 maal zo lang zou hebben doen duren.

De afgelopen dagen bewoog ik mij over straat als iets wat er uitzag als een kruising tussen Charlie Chaplin (de benen) en de meneer die aan het begin van de videoclip 'Dreadlock Holiday' van 10CC over het strand loopt (de armen), als u zich die nog kan herinneren. Trouwens ook als u zich die niet meer kan herinneren.
Ik zou mijn bewegingen clownesk kunnen noemen, ware het niet dat ik die bepaalde kwalificering wil bewaren voor de beschrijving van mijzelf in het algemeen en van mijn schoenen in het bijzonder tijdens een bepaald traject van de bergloopvakantie toen ik gympies droeg waarvan de zool en rest van het schoeisel louter bij elkaar gehouden werden door stukken duct tape dat niet erg lang bestend bleek tegen de veelvuldig te nemen sneeuwvelden ter plaatse, wat een zeker hilarisch geflipflop tot gevolg had.

Mijn lichaam begreep mij niet, en wellicht is andersom ook waar.
Nu voel ik mij beter, ik kan zitten, lopen, staan, en ik geef het nog een nacht of 4 en dan kan ik ook weer een beetje normaal slapen.
En om de hoerastemming nog wat op te schroeven, ik kan ook weer normaal koffie drinken, want er is nu weer koffiemelk in huis. Hoera!

lutek Zaterdag 26 Juli 2014 at 5:02 pm | | default | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Muziek Terwijl U

Regelmatig en steeds vaker speelt 'In The Crowd' van The Jam in mijn hoofd. Eigenlijk iedere keer als ik iemand hoor praten over het zg. 'in the cloud' zitten. Dat is iets moderns waaraan ik, meen ik, niet meedoe doch zeker weten doe ik het niet want het schijnt iets onvermijdelijks te zijn, vergelijkbaar met een enge besmettelijke ziekte.
Maar mocht het aan mij liggen, zit ik liever in the crowd dan in de cloud.

Twee weken gelden, in het reisbusje, in gezelschap, in Canada, in the middle of The Rocky Mountains, begon ik spontaan iets van Mercury Rev te zingen. In eerste instantie dacht ik dat dit kwam door beelden van een lieflijk meertje waaraan wij de avond ervoor hadden overnacht, een omgeving die sterk deed denken aan een bepaalde videoclip van de heren Rev.
Even later echter wees iemand op een bordje langs de weg dat ons gewag maakte van het feit dat wij 'Pocahontas' naderde. Dat is tevens de titel van een nummer van Neil Young, wat eens live gespeeld is door Mercury Rev tijdens een concert dat ik bijwoonde. Ik moest dat bordje ongetwijfeld enkele kilometers eerder ook hebben gezien. Onbewust. Maar bewust genoeg om die connectie te leggen en plots 'Goddess On The Hiway' te gaan zingen.

https://www.youtube.com/watch?v=n37Bdr559to

Zojuist van kantoor naar de metro lopend, floot ik ter hoogte van de Albert Heyn, waar ik altijd even zwaai naar tante An, zelfs wanneer ze helemaal geen dienst heeft, George Baker's 'Little Green Bag'.
Hela, dacht ik, waarom toch? Liep er iemand met een groene boodschappentas langs? Rook ik iemands wietrook? Wat was anders de connectie met..... Ah! Het schoot me te binnen dat ik ter hoogte van het hostel daarnet 3 mannen in pak had zien lopen, ietwat wijds. Dat had me aan de 2e scène van Resevoir Dogs doen denken, een scène die begeleid wordt door genoemde muziek.
De wereld klopte weer. Met enige vertraging, dat wel, maar dat zijn we van de wereld gewoon.

Bij thuiskomst en terwijl ik dit schrijf speelt tot malens toe 'Dig For Fire' luidkeels onder mijn hersenpan. Dat heeft echter geen aanleiding en geen aanleiding is daarvoor nodig. Ik zit nu eenmaal altijd met The Pixies in mijn hoofd. Ze hebben er een apart kamertje gehuurd en oefenen nog altijd 8 uur per dag, net als vroeger.

lutek Donderdag 24 Juli 2014 at 6:22 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

My Spine Is The Bassline

Vandaag wilde ik niet naar kantoor om te werken maar ik ging wel. Niet alleen had ik het beloofd, het was ook het beste om te blijven bewegen, hoe onmogelijk het ook leek met een rug die elke beweging onmogelijk maakte.
En wat voor excuus had ik niet te gaan? Want in Canada heb ik, van de 19 dagen, 17 dagen lang met diezelfde pijn (en vaak nog veel erger) dagelijks bergen beklommen met soms hoogteverschillen van een kilometer. Tanden op elkaar, doorbijten, doorlopen, doorgaan.
Nu had ik daar ook niet veel keus: in veel gevallen eindigde de dagwandeling op een andere plek dan waar die begon. En om nu na 3 jaar sparen na 3 dagen te besluiten het vliegtuig terug te nemen..... dácht het godverdomme niet!
Iets met 'mind over body' of iets dergelijks.

https://www.youtube.com/watch?v=m8bq7fb7o2g

Echter, de kans dat ik mijn rug definitief de puinpoeier in heb gelopen is vooralsnog niet uit te sluiten. Evenzogoed kan het zijn dat ik morgen opsta en geen idee heb waar ik al die tijd toch last van had, maar liever ga ik uit van het ergste zodat de zaken altijd nog mee kunnen vallen.
Wáár ik dan al die tijd last van had/heb, is me zelf ook niet geheel duidelijk. Bovendien gooi ik alle termen die iets medisch met de rug te maken hebben graag naar hartelust door elkaar: spit, kapotte wervel, slipped disc, scheve heup, weet ik het.
In elk geval lijkt het me handig voortaan werkzaamheden met de bijl (kampvuurhout) aan anderen te laten. Die werkzaamheden komen in Nederland gelukkig ook niet zo vaak voor.

Ik wil soms graag een beetje stoer zijn. Let wel: niet in het dagelijks leven, dat is al meewarig genoeg. Maar wel als ik aan de voet van een berg sta waarvan je de top niet eens ziet. Dan ben ik degene die kettingrokend, bierdrinkend, geen-groenten-etend, ongetraind, met 5 uurtjes slaap per nacht, liefst op afgetrapte gympies, en in dit geval met een gebroken rug, als een idioot naar boven sprint en ruim als eerste van de volkomen verbouwereerde (zeer gezond levende) groep arriveert. En dat zal dan iedereen ook weten ook!!!
Ik weet niet precies wat het leven is, maar dát gevoel komt er volgens mij heel dicht bij in de buurt.

lutek Dinsdag 22 Juli 2014 at 6:16 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Nooit Meer Niet Thuis

(Als de server doet wat de server moet doen, wordt dit bericht automatisch geplaatst op 15 juli 2014.)
Ik zit in Canada, of beter gezegd: voornamelijk loop ik in Canada. Nog wel, want ik ben al bijna terug.
Het is er fantastisch, adembenemend mooi, en eigenlijk wil ik hier nooit meer weg... als de server doet wat de server moet doen.
Eerst heb ik een oerwoud doorgelopen, daarna walvissen gezien, kilometershoge bergen beklommen, nog meer bergen beklommen, en als het even meezit heb ik ook nog met een stuk of wat beren gevochten - en hopelijk gewonnen. Of de server dit kan verwerken, durf ik niet te zeggen.

En nu ben ik bijna thuis. Laat het svp een mooie vakantie geweest zijn. Het is wellicht de laatste grote die ik ooit maak want zo geweldig veel geld heb ik niet.
Uit Nepal heb ik destijds zo veel meegenomen. Daar had ik geen 6 maanden voor nodig, zo lang als veel westerse mensen daar zijn die ik daar tegenkwam. Nee, ik had aan 3 weken genoeg.
3 weken. Om alles los te laten wat me boeit en niet boeit in Nederland. Om me thuis te voelen... te kunnen voelen... waar ik ook ben.
Tevens realiseer ik me - gaan we godverdomme serieus worden, nee toch... - dat hoe thuiser ik me 'overal' voel, hoe minder thuis ik me voel waar ik 'ben'.
De lezer weet nu: hoe meer aanhalingstekens worden gebruikt, hoe meer deze persoon aan het zuurstof moet, en snel een beetje: je raaskalt.
Ja ja, ik weet het. Maar ik ben desondanks blij 'thuis' te komen, te zijn.
(Als de server doet wat de server moet doen.)

lutek Dinsdag 15 Juli 2014 at 11:47 pm | | default | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Aanstel

Merkwaardig genoeg bezit ik behalve de eigenschap van uit- en of afstellen een eigenschap die min of meer door het tegenovergestelde wordt gekenmerkt, de zogenaamde hinkstap; je zou ook kunnen zeggen: de aanstel. Niet in de zin van je aanstellen als een puber, noch in de zin van het aanstellen van een werknemer, maar aanstellen in de zin van het overslaan van een station waarvan je weet dat je er toch niet blijft. (Het is een nogal kunstmatig verzonnen term, sorry; meestal verzin ik woorden die natuurlijker ontstaan maar deze term sluit zo mooi aan bij, én is zoals gezegd tegengesteld aan het bekende 'afstel' zodat ik vond dat ik het kon poneren.)
Het beter overslaan van een station: één (terug)blik op je klassenfoto's van de middelbare school en je begrijpt precies wat ik bedoel.
En het gaat niet alleen om foto's van vroeger. Vandaag nog zag ik iemand lopen met een zg. 'overkam'. De hele wereld wil de drager ervan kaalscheren; hij is de enige die het niet ziet. (En laten we over het midlifecrisisstaartje beter zwijgen.)

Zo is er bijvoorbeeld de slaaphouding. Ik lig lekkerder in stand A dan in stand B, maar aangezien ik weet dat stand A op den duur ongemakkelijk wordt, sla ik die liever over en ga direct in stand B liggen. Eventueel is er een C-stand waarvan ik weet dat ik slechts bij het aannemen daarvan de slaap zal vinden, of de slaap mij zal vinden, en kan ik - maar dit is afhankelijk van de dan heersende lichamelijk of geestelijke gesteldheid - alvast zó gaan liggen.
Een ander voorbeeld: De eerste paar nummers - 30 jaar geleden - die ik van The Fall hoorde, vond ik niet noemenswaardig goed. Toch schafte ik reeds 2 platen aan daar ik wist dat ik 'het' weliswaar toen nog niet 'hoorde', maar dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat ik 'het' wel ging 'horen'. Dit gebeurde een half jaar later, en toen had ik dus mooi alvast een paar elpees van The Fall in huis. Er volgden er 30 meer.
Er zijn zo tientallen, nee honderden voorbeelden te geven aangaande dit onderwerp, aanstel betreffend. Ik geef er geen meer, daar ik er ooit nog een kort verhaal over wil schrijven.

Als je deze lijn van denken en doen doortrekt, vér doortrekt - en dat doe ik nogal eens - kun je, mijn opvatting over de zinledigheid van het bestaan in het algemeen en het mijne in het bijzonder indachtig houdend, concluderen dat één berekende misstap van een berg niet alleen voldoende is om van het hele gezeik hier ten aarde af te zijn, maar tevens een legitiem gevolg is van de wetenschap dat 'het' allemaal niet zoveel om het lijf heeft en dat we toch al weten hoe het eindigt.
(Terzijde: ik zou me - logischerwijze - rotschamen als zulks per ongeluk zou gebeuren.)
Maar nee, dat zul je mij mooi niet zien doen. Er valt nog zo ongelooflijk veel uit- en af te stellen, het komt gewoon niet van aanstellen. Ik nestel mij in stand B en blijf een beetje voor me uit dromen zonder ooit in slaap te vallen.

lutek Dinsdag 08 Juli 2014 at 11:11 pm | | default | Geen reacties